Μωρά και ασφαλές co-sleeping co -bedding

O ύπνος κοντά στους γονείς –στο ίδιο δωμάτιο– κατά τους πρώτους μήνες της ζωής του μωρού ενισχύει το μητρικό θηλασμό και προστατεύει ενάντια στο Σύνδρομο Αιφνίδιου Βρεφικού Θανάτου (ΣΑΒΘ), την πιο συχνή αιτία θανάτου των βρεφών. Για αυτό, η Αμερικανική Παιδιατρική Εταιρία συνιστά το νεογέννητο να κοιμάται στο δωμάτιο των γονιών του.

Co-sleeping είναι ο ύπνος του μωρού στο κρεβάτι των γονιών. Αποτελεί μια συχνή πρακτική την οποία οι επαγγελματίες υγείας έως πρόσφατα αποθάρρυναν. Νεότερες έρευνες όμως δείχνουν ότι ο ύπνος μαζί με την μαμά βοηθάει στην συνέχιση του αποκλειστικού θηλασμού και δεν συσχετίζεται με το ΣΑΒΘ, εφόσον τηρούνται συγκεκριμένοι κανόνες ασφαλείας.

Ο ύπνος λοιπόν στο κρεβάτι της μαμάς δεν είναι περισσότερο επικίνδυνος από άλλες επιλογές, αρκεί οι γονείς να τηρούν ορισμένες προϋποθέσεις ασφαλείας:

1. Να μην καπνίζουν. Έχει αποδειχθεί συσχέτιση ανάμεσα στον ύπνο μαζί με γονείς καπνιστές και το ΣΑΒΘ, αλλά όχι για γονείς μη καπνιστές.

2. Να μην πίνουν ποσότητες αλκοόλ (πάνω από ένα – δύο ποτά).

3. Να μη χρησιμοποιούν κατασταλτικά φάρμακα όπως αντιισταμινικά, αγχολυτικά κλπ.

4. Να μην παίρνουν ναρκωτικές ουσίες.

5. Η μητέρα να μην είναι υπερβολικά κουρασμένη, με μειωμένες αντιδράσεις.

6. Η μητέρα να θηλάζει. Το μωρό που πίνει μπιμπερό δεν πρέπει να κοιμάται μαζί με τη μητέρα του. Έχει βρεθεί ότι οι μητέρες που δεν θηλάζουν κοιμούνται με την πλάτη τους στο παιδί και αντιδρούν πολύ λιγότερο στις ανάγκες του κατά τη διάρκεια της νύχτας. Αντίθετα η θηλάζουσα μητέρα κοιμάται σε μια στάση που προστατεύει το παιδί και γυρίζει συχνά προς το παιδί στον ύπνο της ώστε να το ταΐσει ξαπλωτά. Ο θηλασμός προστατεύει από το ΣΑΒΘ.

7. Το μωρό να μην γεννήθηκε πρόωρο ή λιποβαρές.

8. Το μωρό να μην έχει πυρετό ή οξεία ασθένεια.

9. Να χρησιμοποιείται πλατύ κρεβάτι ενήλικα και όχι καναπές ή πολυθρόνα.

10. Το δωμάτιο να μην είναι πολύ κρύο. Να μη χρειάζεται βαρύ σκέπασμα που θα μπορούσε να ζεστάνει υπερβολικά το μωρό.

11. Το δωμάτιο να μην είναι υπερβολικά ζεστό. Θερμοκρασία 18-22 βαθμών Κελσίου είναι ιδανική.

12. Το μωρό να μη φοράει υπερβολικά πολλά ρούχα – όχι περισσότερα από όσα φορούν οι γονείς.

13. Το μωρό να τοποθετείται ανάσκελα, στη μέση του κρεβατιού, ανάμεσα στους γονείς ή με μαξιλάρια στις άκρες για να μην πέσει από το κρεβάτι.

14. Να μην έχει το παιδί από κάτω του μαξιλάρι.

15. Το στρώμα του κρεβατιού να μην είναι μαλακό, να μη βουλιάζει.

16. Να μην υπάρχουν επικίνδυνα για να παγιδευθεί το παιδί κενά ανάμεσα στο κρεβάτι και το στρώμα.

17. Να μην σκεπάζουν το μωρό ποτέ πάνω από το λαιμό. Τα σκεπάσματα να είναι στερεωμένα στα πόδια του κρεβατιού.

18. Να σκεπάζουν το μωρό με ελαφριά βρεφική κουβέρτα ή σε υπνόσακο. Έρευνες δείχνουν ότι τα μωρά που κοιμούνται με τους γονείς τους βιώνουν πιο ζεστές συνθήκες σε σύγκριση με εκείνα που κοιμούνται ξεχωριστά. Ωστόσο τα μωρά που κοιμούνται με τη μαμά τους μπορούν και διατηρούν επαρκή θερμορρύθμιση επιτυγχάνοντας ομαλή θερμοκρασία σώματος σε όλη τη διάρκεια της νύχτας.

19. Να μην κοιμάται άλλο παιδί ή κατοικίδιο στο ίδιο κρεβάτι.

20. Να μην αφήνουν το μεγαλύτερο μωρό μόνο του σε κρεβάτι ενήλικα.

Τέλος, υπάρχει πρόσφατα διεθνώς ένα ερευνητικό ενδιαφέρον για την πρακτική του co-bedding.

Σύμφωνα με αυτήν, το μωρό κοιμάται στο δικό του κρεβατάκι, μόνο που αυτό βρίσκεται ακριβώς δίπλα στο κρεβάτι των γονιών, στο ύψος του κεφαλιού. Η κούνια του μωρού περιβάλλεται από κάγκελα, εκτός από την πλευρά προς το κρεβάτι της μαμάς, η οποία είναι χωρίς κάγκελο, ώστε να είναι συνεχόμενη με το στρώμα των γονιών.

Με αυτόν τον τρόπο, γονείς και παιδί έχουν τον δικό τους χώρο, αλλά ταυτόχρονα κοιμούνται μαζί, ώστε εύκολα, σε περίπτωση που το μωρό θέλει να θηλάσει ή ξυπνάει, η μαμά να ανταποκρίνεται κατάλληλα φέρνοντάς το κοντά της και χωρίς να χρειάζεται να σηκωθεί.

Πηγή: http://www.mitrikosthilasmos.com/2011/01/co-sleeping.html#ixzz4Z4vhhqhY

https://rotasapantaw.wordpress.com/wp-admin/post-new.php

Συμβουλές για να κοιμάται το μωρό συνεχόμενα όλη τη νύχτα

Συμβουλές για να κοιμάται το μωρό συνεχόμενα όλη τη νύχτα!!

Το να μάθετε το μωρό σας να κοιμάται (από ένα σημείο και μετά) όλο το βράδυ… απαιτεί τέχνη, υπομονή και αγάπη!

Είναι σημαντικό είναι να ακολουθείτε την ίδια ρουτίνα και το ίδιο πρόγραμμα. Βάλτε το μωρό σας στην κούνια πριν κοιμηθεί εντελώς ώστε να ξέρει πού θα κοιμηθεί και πού θα ξυπνήσει.

Μην βάζετε το μωρό σας να κοιμηθεί αμέσως μετά το φαγητό, καθώς έτσι θα σταματήσει η πέψη και θα ξυπνήσει από τον πόνο.

Αν ξυπνήσει το βράδυ και αρχίσει να κλαίει, μην το αφήσετε μόνο του. Πηγαίνετε στο πλευρό του και χωρίς να ανοίξετε το φως, κάντε το να καταλάβει ότι είστε εκεί, μιλήστε του απαλά και χαϊδέψτε το για μερικά λεπτά, ήρεμα.

Είναι επίσης σημαντικό να κοιμάται κατά τη διάρκεια της μέρας, γιατί αν ένα παιδί είναι κουρασμένο τότε όταν θα το πάτε για ύπνο θα χρειαστεί περισσότερο χρόνο για να αποκοιμηθεί.

Κάθε μωρό είναι μοναδικό και ιδιαίτερο, γι’ αυτό να είστε υπομονετικοί και προσπαθήστε να βρείτε το “κουμπί” του μωρού σας!

Δημοσίευση: 15/2/2017
ΠΗΓΗ: Με Υγεία

10 Αλήθειες για πιο ήσυχους γονείς και πιο ήρεμο ύπνο

1.Όλα τα μωρά είναι βιολογικά προγραμματισμένα να ξυπνούν την νύχτα.
2.Mπορεί να ξυπνούν ανα μία ώρα, γιατί τόσο κρατά ο κάθε κύκλος ύπνου.
3.Tο να κοιμηθεί το παιδί όλη την νύχτα συνεχόμενα αποτελεί τεράστιο βήμα ανάπτυξης, αντίστοιχο του να μάθει να περπατάει ή να πάει στην τουαλέτα μόνο του…
4.Aυτό θα γίνει και χωρίς οι γονείς να κάνουν κάτι…
5.Aυτό θα γίνει όταν το παιδί δεν έχει πιεστεί σε μικρή ηλικία και όταν νιώσει ασφάλεια.
6.Διάφορα αίτια κάνουν ένα παιδί να ξυπνά την νύχτα ας μην ξεχνάμε τους ιατρικούς λόγους (ωτίτιδα, ρινίτιδα, κοιλιά κλπ.), πριν το χαρακτηρίσουμε ‘κακομαθημένο’…
7.Kάθε γονιός πρέπει να ξέρει τους ασφαλείς τρόπους ύπνου
8.Όταν η μητέρα κοιμάται στο ίδιο δωμάτιο με το μωρό ανταποκρίνεται πιο γρήγορα στις ανάγκες του μωρού της.
9.Αν θηλάζει, θα την βοηθήσει να κοιμάται περισσότερο, να είναι πιο ξεκούραστη και τελικά να θηλάσει περισσότερο το μωρό της.
10.Το να θηλάσει και να κοιμάται στον ίδιο χώρο με το μωρό της είναι ότι καλύτερο μπορεί να κάνει για την αποφυγή του Συνδρόμου Αιφνιδίου Θανάτου.

Για ποιους λόγους ο ύπνος των νεογνών διακόπτεται διαρκώς;

1 Το βιολογικό του ρολόι δεν είναι ακόμα ρυθμισμένο.
Τα νεογέννητα δεν έχουν ακόμα ρυθμίσει το βιολογικό τους ρολόι ή αλλιώς τον κιρκαδικό ρυθμό που σχετίζεται με τη λειτουργία του οργανισμού ανά 24ωρο. Επειδή επίσης το νευρολογικό τους σύστημα δεν έχει αναπτυχθεί επαρκώς δεν ακολουθούν ένα συγκεκριμένο πρόγραμμα στον ύπνο, δεν κοιμούνται βαθιά αλλά ούτε για μεγάλα χρονικά διαστήματα.

2 Ο πιο ελαφρύς ύπνος είναι και πιο ασφαλής.
Θα σας έχουν ήδη συμβουλεύσει να βάζετε το μωρό σας για ύπνο σε ύπτια θέση, μιας και αυτή η στάση μειώνει τον κίνδυνο του αιφνίδιου βρεφικού θανάτου γιατί το μωρό ξυπνάει πιο εύκολα. Θα μπορούσαμε να πούμε με άλλα λόγια ότι ο ελαφρύς ύπνος του νεογέννητου και το γεγονός ότι ξυπνάει συχνά είναι ένας τρόπος προστασίας από τον αιφνίδιο βρεφικό θάνατο.

3 Το μέγεθος του στομαχιού του επιβάλλει συχνά ταΐσματα.
Ένα νεογέννητο μωρό χρειάζεται να τρώει με συχνότητα μιάμιση ώρας μέχρι 3 ωρών. Το στομάχι του είναι αρκετά μικρό ακόμα και έτσι χρειάζεται μικρές ποσότητες τροφής σε συχνή βάση κατά τη διάρκεια της ημέρας και της νύχτας. Αν έχουν παρέλθει αρκετές ώρες (4 και πάνω) από το τελευταίο τάισμα οι γιατροί συμβουλεύουν να ξυπνάτε το μωρό για να το θηλάσετε. Ειδικά αν είναι πρόωρα γεννημένο ή έχει λιγότερα κιλά από όσα πρέπει χρειάζεται να παρακολουθείται στενά.

Δημοσίευση: 4/1/17
ΠΗΓΗ: juniorsclub.gr

Πηγή: http://www.mitrikosthilasmos.com/2017/02/symvoules-gia-na-koimatai-to-moro-synexomena-oli-ti-nyxta.html#ixzz4Z4muWx84

https://rotasapantaw.wordpress.com/wp-admin/post-new.php

Συνκοίμηση – co sleeping – co bedding !

Μοιραστείτε το κρεβάτι σας με τα παιδιά! Κάνει καλό!
Πολλά τα οφέλη για την ανάπτυξη του μωρού σύμφωνα με έρευνες

Τα μωρά που κοιμούνται κοντά στη μαμά θηλάζουν πολύ περισσότερο

Παρόλο που στα περισσότερα άρθρα διαβάζουμε για τα μειονεκτήματα και τους κινδύνους που κρύβονται πίσω από το να κοιμάσαι μαζί με το μωρό σου, οι επιστημονικές μελέτες έρχονται να αποδείξουν το ακριβώς αντίθετο.

Το να κοιμάται το μωρό στο κρεβάτι (ή έστω μέσα στο δωμάτιο) των γονιών του έχει μεγάλα πλεονεκτήματα για όλα τα μέλη της οικογένειας.

Διαπιστώνεται λοιπόν, μέσα από παιδιατρικές έρευνες, αύξηση της αυτοπεποίθησης, μείωση των προβλημάτων συμπεριφοράς, λιγότερο άγχος και περισσότερα αισθήματα ευτυχίας και γενικής ικανοποίησης σε παιδιά που μοιράστηκαν το κρεβάτι με την μαμά και τον μπαμπά.

Ανεξαρτησία
Η κοινή πεποίθηση είναι, ότι τα παιδιά που κοιμούνται με τους γονείς τους τείνουν να είναι άβουλα και εξαρτημένα, παιδιά που με απλά λόγια χαρακτηρίζονται «μαμόθρεφτα». Ωστόσο οι μελέτες δείχνουν ότι αυτά τα παιδιά ανεξαρτητοποιούνται γρηγορότερα και δεν έχουν σχεδόν ποτέ την ανάγκη από αντικείμενα ασφαλείας. Όταν ένα παιδί πηγαίνει για ύπνο με την παρουσία ενός γονιού να του κρατάει το χέρι είναι σχεδόν σίγουρο ότι δεν θα πιπιλίσει το δάχτυλό του και δεν θα αναζητήσει ασφάλεια σε κάποιο αρκουδάκι.

Αυτοπεποίθηση
Τα παιδιά που μοιράστηκαν το γονεϊκό κρεβάτι, παρουσιάζουν αυξημένη αυτοπεποίθηση, λιγότερα προβλήματα συμπεριφοράς και, γενικώς, θετικά αισθήματα και θεώρηση της ζωής. Είναι επίσης εντυπωσιακό πόσο λιγότερο άγχος τα βασανίζει, σε σχέση με παιδιά που δεν κοιμόντουσαν με τους γονείς τους.

Σωματική και πνευματική υγεία
Μαζί με τα οφέλη στην ψυχική υγεία του παιδιού, μελέτες που διήρκεσαν 30 χρόνια γύρω από τα παιδιά που κοιμόντουσαν μαζί με τους γονείς τους σε βρεφική ηλικία, αποκαλύπτουν ότι αυτά τα μωρά πραγματικά «ανθίζουν». Δεν είναι ότι είναι απλά πιο ήρεμα, αλλά ψηλώνουν περισσότερο, μιλούν και ωριμάζουν πνευματικά γρηγορότερα.

Αυτό οφείλεται αφ’ ενός στο γεγονός ότι μεγαλώνουν αισθανόμενα ασφάλεια, αλλά και στο γεγονός ότι έχουν θηλάσει περισσότερο (ναι, τα μωρά που κοιμούνται κοντά στη μαμά θηλάζουν πολύ περισσότερο).

Σύνδρομο αιφνίδιου βρεφικού θανάτου
Ένα εντυπωσιακό εύρημα μελέτης του πανεπιστημίου του Harvard, αποκαλύπτει μειωμένη την εμφάνιση συνδρόμου αιφνιδίου βρεφικού θανάτου σε μωρά που κοιμούνται μαζί με τη μαμά τους. Αυτό εξηγείται από το γεγονός ότι η αναπνοή του μωρού, οι φάσεις του ύπνου του και τα κακά όνειρα, ρυθμίζονται ομαλότερα μέσα στην ασφάλεια που παρουσία της μαμάς, η μυρωδιά και ο ρυθμός της αναπνοής της, προσφέρουν.

Τα μωρά που αφήνονται να κλαίνε για πολλή ώρα στο διπλανό δωμάτιο, παρουσιάζουν αυξημένα επίπεδα κορτιζόλης που μπορεί να βλάψει την ανάπτυξη του εγκεφάλου τους. Επίσης, τα αισθήματα άγχους που βιώνουν τα οδηγούν σε μεγαλύτερες πιθανότητες να αρρωστήσουν και να αναρρώσουν με αργότερους ρυθμούς.

Ευκολία στο θηλασμό
Οι μαμάδες που θηλάζουν και κοιμούνται μαζί με το μωρό τους δηλώνουν ότι τα καταφέρνουν και ξεκουράζονται περισσότερο. Το γεγονός ότι δεν χρειάζεται να σηκωθούν από το κρεβάτι για να θηλάσουν, κάνει τον ρυθμό του ύπνου τους να είναι πιο ομαλός και έτσι αισθάνονται πιο ξεκούραστες και «ετοιμοπόλεμες» κατά τη διάρκεια της ημέρας.

Οικογενειακοί δεσμοί
Τα παιδιά που μεγαλώνουν σε μια οικογένεια που μοιράζεται το κρεβάτι δημιουργούν στενότερους οικογενειακούς δεσμούς. Το να κοιμάσαι μαζί με το παιδί, προσφέρει περισσότερο χρόνο για χάδια και αγκαλιές (πριν τον ύπνο ή κατά το ξύπνημα), γεγονός που δημιουργεί αισθήματα τρυφερότητας και ισχυρούς δεσμούς.

Συμβουλές ασφαλείας
Υπάρχουν βέβαια και μερικοί βασικοί κανόνες ασφαλείας που θα προστατεύσουν το μωρό από δυσάρεστες καταστάσεις και θα του προσφέρουν μόνο τα πλεονεκτήματα που το μοίρασμα του κρεβατιού μπορεί να του δώσει

-Φροντίστε στο κρεβάτι να μην υπάρχουν πολλά και μεγάλα μαξιλάρια και το στρώμα να μην είναι μαλακό και με βαθουλώματα

-Οι γονείς θα πρέπει πριν τον ύπνο να μην έχουν καπνίσει και καταναλώσει αλκοόλ καθώς οι τοξίνες και οι βλαβερές ουσίες από αυτές τις κακές συνήθειες, αποβάλλονται κατά τη διάρκεια του ύπνου μέσα από την αναπνοή.

Πηγή: ligoapola,

Πηγή: http://www.mitrikosthilasmos.com/2012/08/blog-post_4.html#ixzz4Z4iBxemr

https://rotasapantaw.wordpress.com/wp-admin/post-new.php

Για τους γονείς, τα παιδιά και τον κόσμο

Για τους γονείς, τα παιδιά και τον κόσμο

Η ατομικότητα μου και η αποδοχή του εαυτού, έχει να κάνει με το να μπορώ να θυμάμαι ή να μπορώ να βρίσκω ποιος είμαι κάθε εύκολη ή δύσκολη στιγμή, και αυτό είναι ουσιαστικής σημασίας. Ίσως είναι και το μόνο που με αναπτύσσει σε αυτό το ταξίδι της ζωής. Αυτός που είμαι συνιστά τις πράξεις μου, τις επιλογές μου, τις αποφάσεις μου.

Μέσα στη ζωή υπάρχουν πολλές στιγμές που θα χαθώ, θα ξεχαστώ, ή θα παρασυρθώ, μπορεί να μπερδευτώ και δεν πειράζει… επειδή έτσι μαθαίνω. Το σημαντικό είναι να μπορώ ή να έχω την πρόθεση να γυρνάω, να επαναφέρομαι στο δικό μου είναι, στο δικό μου κέντρο, να μπορώ να ακούω το δικό μου τραγούδι, χωρίς να το λογοκρίνω, χωρίς να το καταπιέζω…

Οι γονείς δεν μας μαθαίνουν πάντα να αποδεχόμαστε τον εαυτό μας…
ίσως επειδή οι ίδιοι δεν μας αποδέχονται, ίσως επειδή οι ίδιοι δεν αποδέχονται τον εαυτό τους. Οι γονείς μας προέρχονται από άλλους γονείς που ίσως να μην τους αποδέχονταν, ίσως να μην αποδέχονταν τον εαυτό τους…

Οι περισσότεροι άνθρωποι μεγαλώνουμε με προσδοκίες, μικρές ή μεγάλες, προσδοκίες που συχνά δυσκολεύουν τη ζωή μας. Οι προσδοκίες δίνονται από γενιά σε γενιά με αγάπη και διάθεση προστασίας. Θέλουμε να προστατέψουμε τα παιδιά από τα λάθη μας, να μεταλαμπαδεύσουμε την εμπειρία μας.

Έτσι, οι γονείς μας προσπάθησαν να εκπληρώσουν τις προσδοκίες των γονιών τους και συχνά χωρίς να αποκτήσουν επίγνωση της τραυματικής αυτής περιπέτειας τους, έφτιαξαν καινούριες προσδοκίες για τα δικά τους παιδιά, τα οποία με τη σειρά τους προσπαθούν να τις εκπληρώσουν. Έτσι δημιουργείται ένας άκαμπτος φαύλος κύκλος ….

Υπάρχουν «συνηθισμένες» προσδοκίες, που όλοι λίγο πολύ τις έχουμε ακούσει, όπως «να σπουδάσεις, να παντρευτείς, να κάνεις παιδιά ή καριέρα…». Προσδοκίες που μπορεί να έχουν δυσκολέψει το δρόμο και τη ζωή πολλών από εμάς. Υπάρχουν και πιο παράλογες προσδοκίες όπως «μην είσαι έτσι όπως είσαι», «Μην είσαι ομοφυλόφιλος», «μην είσαι ευαίσθητος», «μην είσαι μουσικός»…

Αυτό που τελικά μαθαίνουμε είναι να φοβόμαστε να κάνουμε λάθη, να έχουμε τύψεις, να μην αποδεχόμαστε τον εαυτό μας, να μην τον γνωρίζουμε, να νιώθουμε αποτυχημένοι, να πονάμε, να κρυβόμαστε, να δυσκολευόμαστε να επικοινωνήσουμε.

Κάποια παιδιά μαθαίνουν να αντιδρούν σε αυτό, να ξεσπάνε, να κάνουν τα πάντα για να πουν ΟΧΙ, να επαναστατήσουν. Οι γονείς τα ονομάζουν αντιδραστικά στοιχεία ή πνεύματα αντιλογίας. Αυτά τα παιδιά «ακούγονται», κάνουν φασαρία, είναι θυμωμένα.

Κάποια άλλα παιδιά μαθαίνουν να υποχωρούν, να συμβιβάζονται , να προσπαθούν συνεχώς να ικανοποιήσουν τους άλλους, να κάνουν τα πάντα για να πουν ΝΑΙ. Αυτά τα παιδιά δεν «ακούγονται», είναι ήσυχα, προσπαθούν να περνούν απαρατήρητα.

Κάποια παιδιά μαθαίνουν να κάνουν και τα δύο. Όμως καμία από τις δύο λειτουργίες δεν είναι ελεύθερη. Αντίθετα είναι εξαρτημένη από τον σημαντικό άλλο που βρίσκεται απέναντι μου.

Το σχολείο δεν μας μαθαίνει να ζούμε…
Δεν είναι μόνο η οικογένεια. Κι οι γονείς έχουν περάσει από αυτό και σίγουρα δεν έχουν την πρόθεση να μας κάνουν κακό. Συνεχίζουν απλά τον δικό τους κύκλο, τον οποίο δεν κατάφεραν να σπάσουν.

Μετά έρχεται το σχολείο, που μας μαθαίνει πάλι να είμαστε καλά παιδιά, να υπακούμε, να πειθαρχούμε. Μέσα στους τοίχους του σχολείου πάλι δεν επιτρέπεται εύκολα η διαφοροποίηση. Τώρα μας βαθμολογούν για το σωστό και το λάθος. Μας δίνουν εφόδια ώστε να μπορούμε να μπούμε στο πανεπιστήμιο ή να βρούμε μία δουλειά- τα οποία ναι είναι χρήσιμα!- όμως δεν μας μαθαίνουν πώς να επιβιώσουμε συναισθηματικά, πώς να κάνουμε σχέσεις, πώς να μοιραζόμαστε, πώς να μιλάμε γι αυτά που μας απασχολούν, πώς να πενθούμε, πώς να υποστηρίζουμε τη θέση μας, πώς να αγαπάμε τον εαυτό μας, να σεβόμαστε τους γύρω μας, να συγκρουόμαστε με δημιουργικό τρόπο, να μάθουμε να ακούμε το σώμα μας…. να μάθουμε να κάνουμε λάθη και να ξαναδοκιμάζουμε. Δεν μας μαθαίνει το σπουδαιότερο, δεν μας μαθαίνει να ζούμε!

Ευτυχώς όταν μεγαλώνουμε έχουμε πάντα την επιλογή να τα δούμε όλα αυτά καλύτερα…
Έχουμε πάντα την επιλογή να φτιάξουμε τον κόσμο και τις σχέσεις όπως θέλουμε, και αυτό είναι κάτι που ευτυχώς ξεκινάει από μέσα μας. Μπορούμε να γνωρίσουμε τον εαυτό μας, να τον αγκαλιάσουμε, μπορούμε να τον αποδεχτούμε και να τον συν- χωρέσουμε, να χωρέσουμε μαζί του μέσα μας. . . να συνυπάρχουμε, να φτιάξουμε σχέσεις ουσίας, που θα μας χωράνε. Πάντα υπάρχει διορθωτική παρέμβαση, αρκεί να το δούμε.

Το να ζητάς βοήθεια δεν είναι κακό, δεν σε κάνει άρρωστο ή αδύναμο, δεν σε κάνει προβληματικό. Το να ζητάς βοήθεια είναι μία πράξη δύναμης γιατί εμπεριέχει την επιθυμία σου να αλλάξεις τα πράγματα, το θάρρος σου να δεις τον εαυτό σου γυμνό, την διάθεση να δημιουργήσεις κάτι.

Σπάσε τον φαύλο κύκλο, άλλαξε τον, κάνε κάτι διαφορετικό… κι ίσως συμπαρασύρεις και το σύστημα στο οποίο ανήκεις, ίσως ο κόσμος αρχίσει να κινείται διαφορετικά.

Ηλιάννα Πεσσάρη

http://www.prosopikianaptixi.gr/%CE%AC%CF%81%CE%B8%CF%81%CE%B1/%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85%CF%82-%CE%B3%CE%BF%CE%BD%CE%B5%CE%AF%CF%82-%CF%84%CE%B1-%CF%80%CE%B1%CE%B9%CE%B4%CE%B9%CE%AC-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CE%BA%CF%8C%CF%83%CE%BC%CE%BF/

Πώς να διαχειριστώ τον θυμό μου Πού οφείλεται ο θυμός και πώς επηρεάζει την καθημερινότητά μας και τις σχέσεις μας. Απλά βήματα για να διαχειριστούμε τα ξεσπάσματα θυμού.

Πώς να διαχειριστώ τον θυμό μου
Πού οφείλεται ο θυμός και πώς επηρεάζει την καθημερινότητά μας και τις σχέσεις μας. Απλά βήματα για να διαχειριστούμε τα ξεσπάσματα θυμού.

Ο θυμός είναι ένα ενοχλητικό συναίσθημα, το οποίο όλοι έχουμε νιώσει σε διαφορετικές περιστάσεις. Μάλιστα, μερικές φορές μπορεί να είναι τόσο έντονο που να πληγώσει κοντινά μας άτομα, αλλά και τον εαυτό μας. Γι’ αυτό είναι πολύ σημαντική τόσο η αναγνώριση όσο και η αντιμετώπιση του θυμού με αποτελεσματικό τρόπο.
Σύμφωνα με έρευνες, το πιο συχνά εμφανιζόμενο συναίσθημα είναι ο θυμός με ποσοστό 10%, ενώ ακολουθούν η λύπη και το άγχος με 5%.
Είναι ένα «αρνητικό» συναίσθημα που μας ακολουθεί από τη γέννησή μας και πολλές φορές μπορεί να μας δημιουργήσει προβλήματα υγείας ή άλλα προβλήματα με τους γύρω μας.
Ο θυμός ως συναίσθημα δεν είναι τόσο έντονος όσο ο φόβος ή η λύπη, παρόλα αυτά μπορεί να διαρκέσει μεγάλα χρονικά διαστήματα. Έχει την ικανότητα να προκαλεί έντονη λεκτική διέγερση και εν τέλει δημιουργεί δυσχερείς διαπροσωπικές καταστάσεις.
Η λέξη θυμός παράγεται από το ρήμα θύω (= θυσιάζω, πλησιάζω με ορμή) και έχει διάφορες σημασίες, όπως πνεύμα, ψυχή, πνοή, θάρρος, οργή και θυμός. Από τα αρχαία χρόνια ακόμη, διάφοροι φιλόσοφοι, όπως ο Αριστοτέλης και ο Σενέκας, απέδιδαν την εμφάνιση του θυμού ως αποτέλεσμα διάφορων άδικων ή σκόπιμων πράξεων.
Διάφορα δυσάρεστα γεγονότα και καταστάσεις είναι τα πιο συχνά αίτια του θυμού. Χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι η ματαίωση διάφορων στόχων ή προσδοκιών, οι προκλήσεις, η ανεπαρκής αντιμετώπιση καταστάσεων και οι δυνατοί θόρυβοι ή τα ακραία φυσικά φαινόμενα. Ένα άλλο αίτιο του θυμού κρύβεται στην κληρονομικότητα. Σύμφωνα με έρευνες, άτομα τα οποία έχουν κληρονομική προδιάθεση θυμού, τείνουν να έχουν πιο έντονα και με μεγαλύτερη διάρκεια ξεσπάσματα. Επιπρόσθετα, τα άτομα αυτά παρουσιάζουν αυξημένη επιθετικότητα και ο θυμός ενδέχεται να επιδρά τόσο στην καθημερινή τους κοινωνική ζωή, όσο και στην εργασία τους.
Όταν τα επεισόδια θυμού είναι αρκετά συχνά, το άτομο συνηθίζει και πολλές φορές δεν ξέρει τι να κάνει και πώς να συμπεριφερθεί όταν δεν είναι θυμωμένο. Ο θυμός σε αυτήν την περίπτωση γίνεται μέρος της καθημερινότητας και χρησιμοποιείται σε όλες τις εκφάνσεις της κοινωνικής ζωής του ατόμου χειραγωγώντας, εξαπατώντας ή ακόμη και απειλώντας τους άλλους.
Ένας άλλος παράγοντας που μπορεί να οδηγήσει σε αυξημένα επίπεδα θυμού είναι η χαμηλή αυτοεκτίμηση του ατόμου, ή η ντροπή. Συχνά, άνθρωποι με τα παραπάνω γνωρίσματα, νιώθουν μοναξιά και βρίσκουν ως τρόπο αντίδρασης το θυμό. Ο θυμός έχει την ικανότητα να διαταράσσει την καθημερινότητα του ατόμου και όταν αυτό γίνεται αντιληπτό θα πρέπει να γίνει η ανάλογη θεραπεία.
Ο θυμός δεν ανήκει σε κάποια διαγνωστική κατηγορία και για αυτό είναι πολύ δύσκολο να διαγνωστεί και να αναγνωριστεί το πότε ακριβώς αρχίζει να γίνεται πρόβλημα για τον παθόντα. Αποτελείται από δύο διακριτούς παράγοντες: τον πόνο και τη δυσαρέσκεια. Η έκφρασή του θεωρείται θετική όταν λειτουργεί ως εκτόνωση του ατόμου, η οποία βοηθά στην αποβολή της φυσικής του έντασης που προκαλείται κυρίως από την απογοήτευση.
Όπως πολύ συχνά ακούγεται, έπειτα από τη θύελλα επέρχεται η ηρεμία. Έτσι και με το θυμό, μετά το ξέσπασμα, το νευρικό σύστημα επανέρχεται στην κανονική του ήρεμη κατάσταση. Μπορεί επίσης να λειτουργήσει και ως η προωθητήρια δύναμη για να βρει το άτομο το σθένος να κάνει μεγάλες αλλαγές στη ζωή του, όπως να αλλάξει εργασία, να διακόψει κάποια φιλική ή ερωτική σχέση ή να αλλάξει σπίτι. Κατά τη διάρκεια αυτών των αλλαγών το άτομο θα πρέπει να προσαρμοστεί κατάλληλα και να τονώσει την αυτοεκτίμησή του χαλιναγωγώντας το θυμό του.
Ο θυμός προκαλεί ανεξέλεγκτες μεταβολικές αλλαγές στον ανθρώπινο οργανισμό, οι οποίες μπορούν να προκαλέσουν διάφορες δυσλειτουργίες στα επιμέρους συστήματα του οργανισμού. Έτσι, οι επιπτώσεις του θυμού για τον ανθρώπινο οργανισμό είναι ταυτόχρονα σωματικές και συναισθηματικές.
Οι σωματικές επιπτώσεις περιλαμβάνουν:
Πονοκεφάλους και κεφαλαλγίες
Δυσλειτουργία του πεπτικού συστήματος
Αϋπνία
Δερματικά προβλήματα, όπως το έκζεμα
Υψηλή πίεση αίματος, που μπορεί να προκαλέσει μέχρι και καρδιακή προσβολή
Εξασθένιση του ανοσοποιητικού συστήματος, η οποία κάνει το άτομο επιρρεπές σε μολύνσεις και ιούς
Από την άλλη, οι συναισθηματικές επιπτώσεις είναι οι εξής:
Κατάθλιψη και αυξημένο άγχος
Διάφοροι εθισμοί
Μανιακή συμπεριφορά
Προβλήματα στις κοινωνικές σχέσεις
Μειωμένη αυτοεκτίμηση
Ασθενείς πολιτικές και μη δραστηριότητες, όπως η τρομοκρατία
Πρακτικές Συμβουλές
Είναι βασικό να μιλήσουμε για τα συναισθήματά μας, και να ενημερώσουμε τους ανθρώπους γύρω μας για το τι μας ενοχλεί.
Αναγνωρίζω πότε αρχίζω να θυμώνω.
Διαφραγματική Αναπνοή.
Σκέφτομαι ποιες θα είναι οι συνέπειες αν χάσω τον έλεγχο.
Αναβολή συζήτησης με το άλλο άτομο.
Μέτρημα –αργά- έως το 10
Απόσπαση προσοχής.
Γράφει: Τριανταφύλλου Γεωργία
Κλινική Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπεύτρια

http://www.iatronet.gr/ygeia/psyxiki-ygeia/article/32274/pws-na-diaxeiristw-ton-thymo-moy.html

https://rotasapantaw.wordpress.com/wp-admin/post-new.php

Ποιοι είναι οι κυνικοί άνθρωποι και τι τους οδηγεί στον κυνισμό; Τρόποι αντιμετώπισης !

Μιλώντας για τον κυνισμό σαν στάση ζωής και τρόπο συμπεριφοράς πρέπει να αναφερθούμε στην φιλοσοφική σχολή των Κυνικών, από τους οποίους προέρχεται ο όρος καθώς και κάποιες ομοιότητες με την συμπεριφορά των σημερινών κυνικών ανθρώπων.
Πρόκειται όμως για ομοιότητες σε επιφανειακό επίπεδο περισσότερο.
Οι Κυνικοί φιλόσοφοι, πιο γνωστοί από τους οποίους ήταν ο Αντισθένης (μαθητής του Σωκράτη) και ο Διογένης, δίδασκαν (περισσότερο βίωναν οι ίδιοι και υπεδείκνυαν έτσι) πράγματι την απαξίωση του πολιτισμού, των συμβάσεων, των αρχών και των θεσμών της κοινωνίας (ήταν μία αναρχική φιλοσοφία), της ιδιοκτησίας και της προόδου γιατί θεωρούσαν ότι όλα αυτά απομακρύνουν τον άνθρωπο από την Αλήθεια, το βαθύτερο Είναι του.
Είχαν σαν αρχές την εγκράτεια , τον ασκητισμό, την κοινοκτημοσύνη, την απάθεια για αυτό και πολλά από τα δόγματα τους υιοθετήθηκαν στα πρώτα χριστιανικά χρόνια από τον χριστιανικό μοναχισμό. Θεωρείται από πολλούς ότι οι αρχές τους είναι κοινές με αυτές της Βουδιστικής σχολής Ζεν.
Η ουσιαστική διαφορά είναι ωστόσο ότι αυτό που έχει επικρατήσει να θεωρείται σήμερα κυνισμός είναι μία μισάνθρωπη και υποκινούμενη από αρνητικά συναισθήματα στάση ζωής ενώ οι Κυνικοί φιλόσοφοι είχαν ως επίκεντρο του ενδιαφέροντος τους τον Άνθρωπο αμφισβητώντας τον τρόπο που αυτός διαμορφώνεται από την κοινωνία.
Σήμερα χαρακτηρίζουμε συνήθως ως κυνικό έναν άνθρωπο που έχει ξεπεράσει τα όρια της απλής ειρωνείας και καυστικότητας και έχει γίνει αδιάλλακτα σκληρός, πικρός και αρνητικός προς τους άλλους ανθρώπους και τη ζωή.
Εχθρότητα, φανερή ή κρυφή (παθητική) επιθετικότητα, απαισιοδοξία, καχυποψία, πικρία είναι βασικά χαρακτηριστικά της κυνικής συμπεριφοράς και δεν είναι τυχαίο ότι όλα αυτά είναι ταυτόχρονα και χαρακτηριστικά των καταθλιπτικών ανθρώπων.
Ο υπαρξιακός ψυχολόγος Salvatore Maddi θεωρεί ότι ο κυνικός, αρνητικός άνθρωπος είναι το αντίθετο του υγιούς, ανθεκτικού ανθρώπου που καταφέρνει να βρίσκει νόημα στη ζωή παρά τις δυσκολίες και τις απογοητεύσεις.
Θεωρεί ότι αυτό που κάνει έναν άνθρωπο κυνικό είναι η απογοήτευση σε σχέση με στόχους που δεν κατάφερε να πετύχει στην προσωπική ή επαγγελματική του ζωή σε συνδυασμό με μία περισσότερο απαισιόδοξη ιδιοσυγκρασία.
Αυτό που αντιλαμβάνεται ένας τέτοιος άνθρωπος σαν χάσμα ανάμεσα στις προσδοκίες του και την πραγματικότητα τον κάνει να αισθάνεται ανίκανος, ανήμπορος και αβοήθητος και να νιώθει ότι δεν έχει νόημα να προσπαθεί.
Θυμός, συχνά φθόνος για τους άλλους που «τα καταφέρνουν», απαξίωση του εαυτού και απόγνωση είναι τα συναισθήματα που κρύβονται κάτω από την μάσκα του κυνισμού η οποία τουλάχιστον δίνει μια ψευδαίσθηση δύναμης: «δεν σας έχω ανάγκη γιατί έχω απομυθοποιήσει και απορρίψει ό,τι έχει νόημα για σας» είναι η δήλωση του κυνικού προς τους άλλους. Αυτοκαταστροφικές συμπεριφορές, αυτοκτονίες και καρδιαγγειακά νοσήματα είναι πολύ πιο συχνά σ΄ αυτούς τους ανθρώπους από ό,τι στον γενικό πληθυσμό.
Από την άλλη μεριά, μία μικρή δόση υγιούς κυνισμού μπορεί να αποτελέσει μια καλή ασπίδα απέναντι στις καθημερινές ματαιώσεις και απογοητεύσεις της ζωής. Βάζει τα πράγματα σε μια πιο ρεαλιστική διάσταση και βοηθάει στο να μην προσκολλούμαστε συναισθηματικά σε στόχους, ιδέες ή και ανθρώπους που εντέλει αποδεικνύονται ανάξιοι της αφοσίωσης μας.
Όπως είπε ο Ιρλανδός συγγραφέας Oscar Wilde, «ο κυνισμός συνίσταται στο να βλέπεις τα πράγματα όπως είναι και όχι όπως θα έπρεπε να είναι». Κι αυτό είναι κάποιες φορές πολύ χρήσιμο.

Γράφει η Λουίζα Βογιατζή
Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπεύτρια
http://www.boro.gr/104634/kynismos-giati-kapoioi-anthrwpoi-ginontai-eirwnikoi

Στην αέναη διαμάχη του διαλόγου, στην ατέρμονη προσπάθεια να πείσουμε, διαφωνήσουμε, μειώσουμε έναν συνομιλητή μας που αντιπαθούμε ή είμαστε αντίθετοι, η ειρωνεία είναι η νούμερο 1 μέθοδος. Είναι μια τακτική που πολλοί χρησιμοποιούν, άλλοι μόνο όταν φορτίζονται συναισθηματικά, ενώ κάποιοι πάντοτε, ακόμα και με το καλημέρα. Πίστεψέ με, είναι άσχημος αντίπαλος η ειρωνεία. Πώς όμως αντιμετωπίζεται ένας ειρωνικός συνομιλητής; Υπάρχει αντίδοτο και τρόπος να νικηθεί;

Η απάντηση είναι ναι. Όπως και κάθε άλλη μέθοδος στο λόγο, έτσι και η ειρωνεία έχει τα αδύνατά της σημεία. Για να τα εντοπίσουμε όμως, πρέπει πρώτα να ψυχολογήσουμε τον χρήστη της, τον είρωνα. Υπάρχουν λοιπόν αρκετοί τύποι ανθρώπων που ειρωνεύονται:

-1) ο κουτοπόνηρος: ξέρει πως είναι κατώτερος σε έναν διάλογο και με την ειρωνεία προσπαθεί να ταράξει τον απέναντι, να τον αναγκάσει να χάσει την αυτοπεποίθησή του. Επίσης, νιώθει σημαντικός έτσι, καλύπτει την έλλειψη οξυδέρκειας και ρητορικής δεινότητας με την ειρωνεία.

-2) ο άνθρωπος “ενσάρκωση-της-ειρωνείας”: γι’ αυτόν η ειρωνεία είναι η δεύτερη φύση. Θα το κάνει καθημερινά στο διάλογο, πολλές φορές ακόμα κι όταν συμφωνεί. Είναι ο ειδήμονας του είδους, οπότε κάθε λόγος του στάζει δηλητήριο: είναι δύσκολο να τον αγνοήσεις. Ο ίδιος ίσως να μη συνειδητοποιεί (λόγω εκτεταμένης χρήσης) το πόσο ενοχλητικός γίνεται. Μετά από ένα σημείο δε χρησιμοποιεί την ειρωνεία σαν όπλο, είναι πια η αναμενόμενη αντίδρασή του, η καθημερινότητά του.

-3) ο ρήτορας: η πιο επικίνδυνη μορφή είρωνα. Είναι πανέξυπνος, άψογος χρήστης του λόγου κι έτοιμος να χτυπήσει όπου πρέπει, όποτε πρέπει. Ξέρει να υποσκάψει τον συνομιλητή του. Ξέρει να χτυπήσει σε μια ευαίσθητη χορδή και να καταρρακώσει την ψυχολογία και τα νεύρα σου. Δεν το κάνει ποτέ καταλάθος. Προσέχει τη δόση ειρωνείας που θα βάλει (σαν μια επώδυνη ένεση!) και έχει συναίσθηση του πόσο δυνατό όπλο είναι. Συνήθως τέτοιοι άνθρωποι είναι περιφρονητικοί και σνομπ.

-4) ο προσωπικός εχθρός: είναι κάποιος που σε γνωρίζει, ξέρει να πατάει κάλους και έχει πολύ συχνά την ευκαιρία να το κάνει. Δεν ειρωνεύεται γενικά, ειρωνεύεται εσένα συγκεκριμένα και το κάνει με πολύ μεγάλη επιτυχία. Μπορεί να μην είναι ο καλύτερος του είδους, αλλά σε χτυπάει εκεί που πονάς.

-5) ο καλοπροαίρετος: Προσοχή: δεν είναι κάθε ειρωνεία κακή και εχθρική. Υπάρχει κι ο καλοπροαίρετος είρων, αυτός που ειρωνεύεται δηλαδή για να χαλαρώσει την ατμόσφαιρα, να κάνει πιο οικεία μια βαρύγδουπη δήλωσή σου ή να “χτυπήσει” κάποιον ξιπασμένο συνομιλητή. Αντιλαμβάνεται την ειρωνεία του σαν πείραγμα, όχι σαν όπλο για να κάνει ζημιά.

Θεωρώντας πως αυτοί είναι οι βασικοί τύποι είρωνα, μπορεί να γίνει κάποιος διαχωρισμός στα άτομα που σ’ ενοχλούν στην καθημερινότητά σου. Ξέροντας σε ποιον τύπο ανήκει, ξέρεις (πάνω-κάτω) το λόγο που σε ειρωνεύεται, καθώς και τις δυνατότητές του. Έχεις ψυχολογήσει, σε ένα μικρό βαθμό, το άτομο αυτό. Πού χρησιμεύει αυτό όμως;

Η βασική ιδέα είναι να ξέρεις τι αντιμετωπίζεις. Να μάθεις να κρατάς την ψυχραιμία σου και να χαλιναγωγείς τα νεύρα σου. Έτσι έχεις το πάνω χέρι. Για να το πετύχεις, είναι ζωτικό να έχεις μια καλή εικόνα του “εχθρού”. Οι περισσότεροι άνθρωποι παρομοιάζουν την ειρωνεία με μια άμεση επίθεση εναντίον τους και ταράζονται ή ενοχλούνται. Μεγάλη σημασία έχει να καταλάβεις πως κάθε επίθεση έχει και την ανάλογη άμυνα.

Ο πρώτος και πιο σταθερός τρόπος, που ο καθένας μπορεί με την εξάσκηση να χρησιμοποιήσει, είναι η απάθεια και το χαμόγελο. Όταν ο άλλος σου επιτίθεται χαμογέλασέ του! Μη δείξεις πως σε ενόχλησε, κι ας το κατάφερε! Χρησιμοποίησε θετικά τις χειρονομίες σου, απλώσου, πάρε χώρο. Δείξτου πόσο κατώτερη των προσδοκιών ήταν η επίθεσή του! Δεν το καταλαβαίνεις αμέσως, αλλά η άμυνα αυτή είναι αποτελεσματική: αυτό, διότι ο είρωνας περιμένει πολλά από την επίθεσή του: είναι ο άσος του, το καλύτερό του χαρτί! Όταν τον αφοπλίζεις, του δημιουργείς αμέσως σύγχυση, αμφιβολία για τις ικανότητές του, αίσθηση αδυναμίας και αίσθημα ντροπής. Φοβάται πως “αστόχησε” και πως πληγώθηκε η περηφάνια του σε όλους.

Δεύτερος τρόπος, που προϋποθέτει καλή χρήση του λόγου, είναι η ευγένεια-που-στάζει-δηλητήριο. Τον “εγκωμιάζεις”, ουσιαστικά όμως εννοείς τα αντίθετα. Χρειάζεται τουλάχιστον μέτρια γνώση ψυχολογίας αλλά είναι αρκετά εύκολος τρόπος αν τον συνηθίσεις. Εκεί που ο άλλος ρίχνει μια συγκαλυμμένη ή απροκάλυπτη ειρωνεία, του απαντάς κυριολεκτικά, με τόνο απαθή (ή καλύτερα εγκάρδιο τόνο, αν είναι δυνατόν) ρίχνοντάς τον από το βάθρο του. Υπάρχουν δύο δυνατά θετικά αποτελέσματα: 1) θα δει την απάντησή σου σαν ένδειξη φιλίας. Αυτόματα ντρέπεται για την επίθεσή του εναντίον σου (είναι γνωστό πως η ευγένεια σκλαβώνει!) και αποφασίζει να αλλάξει πορεία. 2) ένας πιο ζόρικος συνομιλητής δεν πείθεται εύκολα. Βλέπει την επιτηδειότητα πίσω από τα μελιστάλακτα λόγια σου και το αντιμετωπίζει σαν πρόκληση. Έχει καταλάβει πως έχει να κάνει με έναν έξυπνο άνθρωπο, όχι με ένα εύκολο θύμα. Σε κάθε περίπτωση, νικάτε ήδη με σκορ 1-0.

Τρίτος τρόπος, που προϋποθέτει καλό δείκτη ευφυίας και εγρήγορσης: η αντι-ειρωνεία. Όχι μόνο δε σε πείραξε η επίθεση αλλά αντεπιτέθηκες. Χτύπησες τη στιγμή που ο άλλος δεν το περίμενε! Αυτόματα θα δαγκωθεί και θα πάρει αμυντική στάση. Ξέρει με ποιον έχει να κάνει. Η μέθοδος αυτή όμως θέλει καλή γνώση του απέναντι ατόμου και των αδύνατων σημείων του: λειτουργεί εξειδικευμένα, όχι γενικά. Παίζεις στο δικό του γήπεδο, βρίσκεσαι εκτός έδρας. Να το θυμάσαι. Γι’ αυτό να λειτουργείς έτσι όταν έχεις πραγματικά κάτι να πεις, μιας και κινδυνεύεις να κάνεις μια τρύπα στο νερό.

http://angelaspinkyworld.blogspot.gr/2014/07/blog-post_17.html
https://rotasapantaw.wordpress.com/wp-admin/post-new.php

Πέρα από το ροζ και το γαλάζιο

Είναι αγόρι ή κορίτσι;

Η παγίδα του φύλου αρχίζει από πολύ νωρίς, πριν ακόμα γεννηθεί το παιδί, από το υπερηχογράφημα. Ίσως το πιο κοινό τελετουργικό στις δυτικές κοινωνίες σχετικά με τη γέννηση ενός μωρού είναι η προετοιμασία του παιδικού δωματίου και η αγορά των «κατάλληλων για το φύλο» του μωρουδιακών και διαφόρων αντικειμένων. Διαφορετικά στυλ και χρώματα στα πρώτα ρουχαλάκια, στα σεντόνια και στις κουβέρτες, στη διακόσμηση του δωματίου και στα πρώτα παιχνίδια που αντανακλούν τις απόψεις των ενηλίκων για τους έμφυλους ρόλους. Πηγαίνοντας σε ένα κατάστημα παιχνιδιών για τα πρώτα βρεφικά παιχνίδια, βλέπεις ταυτόχρονα και τους διαφορετικούς διαδρόμους ή ορόφους για τα παιχνίδια «για αγόρια» ή «για κορίτσια». Ροζ για τα κορίτσια και γαλάζιο για τα αγόρια. Ήδη από τις κλινικές τα μωρά αντιμετωπίζονται διαφορετικά με μπλε και ροζ βραχιολάκια στα χεράκια τους.

Γιατί, άραγε, τα προϊόντα για παιδιά εξακολουθούν να είναι τόσο έμφυλα ενώ έχει υπάρξει σημαντική πρόοδος στον τομέα της ισότητας των φύλων στις σύγχρονες κοινωνίες;

Ροζ ή γαλάζιο; Τα προϊόντα για τα παιδιά έχουν έμφυλα χαρακτηριστικά

Η ανάγκη διαφοροποίησης του ανδρισμού από τη θηλυκότητα αντικατοπτρίζεται σε μια ποικιλία προϊόντων για παιδιά που έχουν έμφυλα χαρακτηριστικά. Μπορούμε να τα βρούμε στα παιχνίδια, στα ρούχα, στα σχολικά είδη, στα ηλεκτρονικά παιχνίδια, σε ταινίες για παιδιά, σε νεανικά περιοδικά, στα τρόφιμα που προορίζονται ειδικά για παιδιά, στη διακόσμηση των παιδικών δωματίων, στα είδη φροντίδας για παιδιά, αλλά και στην κουλτούρα των ΜΜΕ. Καθώς μεγαλώνουν τα κορίτσια δέχονται θετικά σχόλια για τα μαλλιά και την εμφάνισή τους, ενώ τα αγόρια για το θάρρος και τη δύναμή τους και αν δεν ακούσουν αυτά από το οικογενειακό τους περιβάλλον, θα εισπράξουν αντίστοιχα μηνύματα από τις διαφημίσεις για παιδιά, από τα παιδικά προγράμματα στην τηλεόραση, τις ταινίες και τα παιχνίδια. Από πολύ μικρή ηλικία τα παιδιά μαθαίνουν ότι ο κόσμος είναι βαθιά διχοτομημένος ως προς το φύλο, ότι τα αγόρια και τα κορίτσια είναι διαφορετικά, φορούν διαφορετικά ρούχα, συμπεριφέρονται με διαφορετικό τρόπο, παίζουν με διαφορετικά παιχνίδια και αγαπούν διαφορετικά χρώματα…

Τι χρώμα έχει το φύλο;

Έχει το φύλο χρώμα; Έχει…. Ένα παράδειγμα.

Εδώ και πολλά χρόνια έχουν υπάρξει πολλές διαμαρτυρίες στις ΗΠΑ για τα διαφοροποιημένα κατά φύλο παιχνίδια που έδιναν τα καταστήματα McDonald με τα Happy Meals, γεγονός που ώθησε τα καταστήματα να τροποποιήσουν την πολιτική τους. Σχετικά πρόσφατα έδιναν τη φιγούρα δράσης Spider-Man, μόνον που για τα αγόρια το δώρο περιείχε ένα αυτοκίνητο, μια φιγούρα Spider-Man και μια μάσκα Spider-Man στα τυπικά χρώματά του που είναι κόκκινο και μπλε, ενώ για τα κορίτσια φιγούρα Spider-Man ροζ, ένα κοκαλάκι, μια βούρτσα μαλλιών και βραχιόλια με το σήμα του Spider-Man, αλλά σε χρώμα μωβ και ροζ. Το ζήτημα είναι γιατί αν ένα κορίτσι θέλει ένα παιχνίδι Spider-Man, αυτός θα πρέπει να είναι ροζ και όχι σε κόκκινο και μπλε που είναι τα χρώματά του; Επιπλέον, γιατί ένα παιχνίδι πρέπει να γίνει ροζ για να προσελκύσει τα κορίτσια; Δεν θα μπορούσε να δημιουργηθεί και μια Spider-Woman αν ο στόχος είναι να προσελκύσουν περισσότερα κορίτσια στις φιγούρες δράσης;

Αυτό δεν αποτελεί το μοναδικό παράδειγμα. Έχουμε πολλά ίδια παιχνίδια, ακόμα και «ουδέτερα ως προς το φύλο», που κυκλοφορούν σε διαφορετικές εκδοχές για αγόρια και για κορίτσια, με διαφορετικά χρώματα και σχήματα και ορισμένες φορές με διαφορετικό αριθμό λειτουργιών –λιγότερες για τα κορίτσια.

Υπάρχουν πολλές μελέτες που διερευνούν το ρόλο του χρώματος στο πλαίσιο των έμφυλων στερεοτύπων και όλες δείχνουν ότι υπάρχει διαφοροποίηση κατά φύλο. Το χρώμα αποτελεί μια από τις κύριες αιτίες για την έμφυλη κατηγοριοποίηση των παιχνιδιών από τα παιδιά. Μια σημαντική πηγή επιρροής των παιδιών ως προς την επιλογή χρωμάτων οφείλεται στο γεγονός ότι εκτίθενται από τη γέννησή τους σε ένα ροζ ή γαλάζιο περιβάλλον και με αντίστοιχες επιλογές στα χρώματα των παιχνιδιών. Είναι λογικό, λοιπόν, στη συνέχεια το χρώμα να αποτελεί ένα από τα κύρια κριτήρια για την έμφυλη κατηγοριοποίηση των μικρών παιδιών. Χρειάζεται να γίνουν περισσότερες έρευνες για το ποια χρώματα θεωρούνται «αγορίστικα ή κοριτσίστικα» σε διαφορετικές ηλικίες των παιδιών. Αυτό όμως που είναι πιο σημαντικό είναι να βρούμε αποτελεσματικούς τρόπους για να καταπολεμήσουμε τα έμφυλα στερεότυπα στη βάση του χρώματος.

Είσαι κορίτσι; «THINK PINK»

Είσαι κορίτσι; Η παλέτα του ροζ είναι για σένα – φούξια, λαμπερό ροζ, απαλό ροζ, ροζ με καρδούλες, λουλουδάκια ή glitter. «Τα κορίτσια αγαπούν το ροζ». Η έντονη παρουσία του ροζ είναι παντού και όπως μου είπε μια φίλη: «είναι σαν ένα τέρας που καταβροχθίζει όλα τα άλλα χρώματα». Ροζ μπορεί να είναι το χρώμα που κυριαρχεί στο υπνοδωμάτιο του κάθε μικρού κοριτσιού σήμερα, ίσως στα περισσότερα ρούχα και αξεσουάρ, καθώς και σε άλλα αντικείμενα που συνήθως χρησιμοποιεί. Τα περισσότερα παιχνίδια «για κορίτσια» είναι, επίσης, σε αποχρώσεις ροζ έως μωβ και ακολουθούν άλλες παστέλ αποχρώσεις. Σιγά –σιγά όλο αυτό το ροζ «συννεφάκι» τυλίγει τις ζωές των σύγχρονων κοριτσιών και γίνεται ροζουλί καταιγισμός. Γιατί οι διάδρομοι των «κοριτσιών» στα καταστήματα πρέπει να είναι γεμάτοι με ροζ παιχνίδια και ρούχα; Ας βάλουμε ένα τέλος στη ροζοποίηση!

Οι γυναίκες της δικής μου γενιάς δεν θυμόμαστε να ήμασταν τόσο παθιασμένες με το ροζ. Σήμερα το ροζ είναι διάχυτο στη ζωή των νεαρών κοριτσιών μας και η αγορά είναι αμείλικτη στη χρωματική διαφοροποίηση των ειδών που απευθύνονται σε μικρά κορίτσια και αγόρια. Τι συμβαίνει και τα κορίτσια «αγαπούν το ροζ»; Γιατί ετοιμάζουμε τις σύγχρονες «μικρές πριγκίπισσες» για μια ζωή «en rose»; Ποιος είναι ο ρόλος της βιομηχανίας παιχνιδιών, ένδυσης και διασκέδασης στη γκετοποίηση του ροζ;

Το ροζ έχει γίνει από τα πιο σημαντικά στοιχεία του σχεδιασμού των «κοριτσίστικων» παιχνιδιών τα τελευταία χρόνια. Έχουν γραφτεί πάρα πολλά για την προέλευση της έλξης των κοριτσιών από το ροζ, αλλά σύμφωνα με όλα τα δεδομένα τα αίτια είναι κοινωνικοπολιτισμικά. Υποστηρίζεται ότι η Barbie φταίει για την μεγάλη διάδοση του ροζ, αν και όταν βγήκε στη δεκαετία του 1950 ως κούκλα μόδας υψηλής ραπτικής ήταν ντυμένη σε μαύρο και άσπρο. Στη δεκαετία του ’70 η Barbie συνδέθηκε με το ροζ χρώμα. Η Mattel – κατασκευάστρια εταιρεία της Barbie- έχει τα πνευματικά δικαιώματα στην απόχρωση του ροζ που ονομάζεται Barbie Pink και δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε οτιδήποτε δεν είναι της Barbie. Το ροζ είναι το χρώμα κυρίως για τα πολύ μικρά κορίτσια, μέχρι την ηλικία περίπου των 5-6 και οι κούκλες Barbie και οι πριγκίπισσες Disney είναι κυρίως στα ροζ. Καθώς φθάνουν στην ηλικία των 8 ή 9 ετών, κάνουν πιο συνειδητές επιλογές ενδυμάτων και επηρεάζονται περισσότερο από τις τάσεις της μόδας. Για το λόγο αυτό και οι κούκλες που απευθύνονται σε μεγαλύτερα κορίτσια, όπως οι Monster High, φοράνε περισσότερα χρώματα.

Αν είσαι γονιός και θέλεις να μεγαλώσεις την κόρη σου χωρίς τους περιορισμούς που επιβάλλουν τα έμφυλα στερεότυπα σε όλα τα επίπεδα είναι πολύ δύσκολο να αποφύγεις τη ροζ χιονοστιβάδα. Πολύ συχνά ακούγεται το επιχείρημα ότι «αν δεν σας αρέσουν και διαφωνείτε, μην αγοράζετε ροζ». Το ζήτημα δεν λύνεται έτσι απλά, καθώς το μήνυμα ότι τα αγόρια είναι διαφορετικά από τα κορίτσια θα εξακολουθεί να μεταδίδεται σε μια αγορά όπου υπάρχει έμφυλος διαχωρισμός όλων των ειδών για παιδιά και θα εξακολουθήσει να υπάρχει η προσδοκία για συμμόρφωση που θα ασκεί πίεση σε γονείς και παιδιά. Χρειάζεται ισχυρή βούληση από γονείς και παιδιά για να αντισταθούν και να ξεχωρίσουν. Κουβεντιάζοντας το καλοκαίρι στις διακοπές με δύο μαμάδες μικρών παιδιών για το θέμα αυτό, η μία μαμά λέει για την 5χρονη κόρη της: «Το ροζ της αρέσει! Δεν μπορώ να της πάρω τίποτα σε άλλο χρώμα» και η άλλη μαμά απαντά: «Αν ήθελε σοκολάτα για πρωινό, μεσημεριανό και βραδινό θα την άφηνες ενώ ξέρεις ότι αυτό της κάνει κακό; Εμένα η κόρη μου –είναι 9 ετών – τολμάει να είναι διαφορετική γιατί έτσι την μάθαμε».

Αν το κοριτσάκι από τη γέννησή του περιβάλλεται μόνο με ροζ αντικείμενα και παιχνίδια, το κάνουμε να πιστέψει ότι είναι το αγαπημένο του χρώμα. Ροζ βλέπει και στα καταστήματα εκεί που είναι τα κοριτσίστικα παιχνίδια. Η ροζ χιονοστιβάδα επεκτείνεται και στα επιτραπέζια παιχνίδια καθώς και αυτά κυκλοφορούν σε κοριτσίστικες εκδοχές (π.χ. η ροζ Monopoly, όπου τα ακίνητα και τα ξενοδοχεία έχουν αντικατασταθεί με μπουτίκ και εμπορικά κέντρα, το Scrabble με λεξιλόγιο στην κατηγορία της μόδας). Αργότερα, στην ενήλικη ζωή το ροζ είναι χρώμα που χαρακτηρίζεται από θηλυκότητα, τρυφερότητα, παιδικότητα, αθωότητα και ρομαντισμό. Στην ετήσια έκθεση παιχνιδιών στο Javits Center της Νέας Υόρκης που είναι η μεγαλύτερη εμπορική έκθεση της βιομηχανίας των παιχνιδιών με 100.000 προϊόντα, τα 75.000 περίπου από αυτά ήταν ροζ. Οτιδήποτε «κοριτσίστικο» έχει γίνει σχεδόν μονοχρωματικό από τη βιομηχανία παιδικών ειδών.

Δεν έχει κάτι κακό το ροζ ως χρώμα, αλλά είναι ένα τόσο μικρό κομμάτι του ουράνιου τόξου

Ο σεξισμός που αποτυπώνεται σε όλα τα αντικείμενα που προορίζονται για παιδιά, η σεξιστική επιρροή του μάρκετινγκ και η ροζοποίηση έχει προκαλέσει πολλές συζητήσεις σε γονείς και εκπαιδευτικούς στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και έχει οδηγήσει στη δημιουργία οργανώσεων για την καταπολέμησή τους. Για παράδειγμα, στη Μεγάλη Βρετανία ξεκίνησε το 2008 μια καμπάνια, οι Pinkstinks ως αντίδραση στη ροζ χιονοστιβάδα των μηνυμάτων που παίρνουν τα κορίτσια μέσα από όλα τα είδη που απευθύνονται σε παιδιά. Μέσα από τη δράση τους προσπαθούν να ανατρέψουν αυτήν την αντίληψη προωθώντας αλλαγές σε προϊόντα που περιορίζουν τα κορίτσια στα έμφυλα στερεότυπα. Όπως αναφέρουν στη διακήρυξή τους: «Το πρόβλημα δεν είναι ο κατακλυσμός με το ροζ χρώμα, αλλά οι συμβολισμοί και οι συνδηλώσεις του καθώς κάτω από την ομπρέλα αυτή εντάσσεται οτιδήποτε προωθεί ένα στερεότυπο τρόπο για να είσαι κορίτσι: χαριτωμένη, παθητική, κολλημένη με τη μόδα, τα ψώνια, τον καλλωπισμό». Άλλη συναφής καμπάνια για την κατάργηση των έμφυλων διαχωρισμών στα παιχνίδια και στα βιβλία στη Μεγάλη Βρετανία είναι η Let Toys Be Toys.

Η νέα εκστρατεία # Free To Wear Pink (# Freetowearpink) άρχισε στην Καλιφόρνια των ΗΠΑ τον Απρίλιο του 2014 και δίνει το μήνυμα ότι όλα τα παιδιά πρέπει να είναι ελεύθερα να φορέσουν ροζ ανεξάρτητα από το φύλο τους και ιδιαίτερα ενθαρρύνει τα αγόρια και τους γονείς τους. Η εκστρατεία συσχετίζεται με τα ρούχα για παιδιά Quirkie Kids αλλά δεν είναι απλά έξυπνο μάρκετινγκ. Διαθέτει unisex παιδικά t-shirts σε ροζ και μωβ με θέματα που δεν συνδέονται με το ροζ, όπως, ζώα, δεινόσαυρους, τέρατα, εξωγήινους. Η εκστρατεία είναι πολύ δημοφιλής στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και οι γονείς συμμετέχουν ανεβάζοντας φωτογραφίες παιδιών που εκφράζουν τη μοναδικότητά τους μέσα από το ντύσιμο.

Πάρα πολλοί γονείς σε διάφορες ιστοσελίδες κοινωνικής δικτύωσης και ιστοσελίδες για γονείς αναφέρουν ότι αισθάνονται ότι η μάχη για την κατάργηση του ροζ είναι μια χαμένη μάχη, παρά τις δικές τους προσπάθειες να περιορίσουν τα ροζ παιχνίδια, ρούχα και αντικείμενα για στα κορίτσια τους. Παράλληλα, όμως, διαπιστώνουν ότι μετά από κάποια ροζ φάση ευτυχώς κάποια παιδιά αλλάζουν.

Το ροζ ως στρατηγική μάρκετινγκ για τα παιχνίδια και τα είδη για κορίτσια

Αν παρατηρήσουμε όλα τα προϊόντα που απευθύνονται στα παιδιά μοιάζει τα κορίτσια και τα αγόρια ζουν χωριστά, στις άκαμπτες σφαίρες του ροζ και του μπλε με την πρώτη να είναι παθητική, όμορφη και απαλή και η δεύτερη επιθετική, ενεργητική, δυναμική και ισχυρή. Η δικαιολογία για αυτό το είδος του έμφυλου διαχωρισμού είναι συνήθως ότι είναι φυσικό και ότι έτσι ήταν πάντα.

Πάντως το ροζ δεν ήταν το «κατάλληλο» χρώμα για κορίτσια μέχρι το 1950. Διεθνή γυναικεία περιοδικά της δεκαετίας του ‘40 προέτρεπαν τους γονείς να ντύνουν τα αγόρια τους στα ροζ επειδή είναι ένα θερμό και εκφραστικό χρώμα και τα κορίτσια με ένα ήρεμο γαλάζιο. Ιστορικοί μόδας, αναφέρουν ότι η σύνδεση του μπλε με τα αγόρια και του ροζ με τα κορίτσια είναι σχετικά πρόσφατη. Μέχρι τις αρχές του 20ου αιώνα όλα τα μωρά ήταν ντυμένα στα λευκά για πρακτικούς λόγους καθώς δεν υπήρχαν τα πλυντήρια και ο μόνος τρόπος για να καθαρίσουν καλά τα ρούχα των μωρών ήταν να τα βράσουν. Δεν υπήρχε καμία προσπάθεια να δηλωθεί το φύλο του παιδιού καθώς τόσο τα αγόρια, όσο και τα κορίτσια, φορούσαν φορέματα «ουδέτερα ως προς το φύλο». Στο πρώτο μισό του 20ου αιώνα, οι κανόνες άρχισαν να αλλάζουν και εμφανίζεται χαλαρά το ροζ και το μπλε. Το ροζ εθεωρείτο ως αρρενωπή απόχρωση – μια παστέλ εκδοχή του κόκκινου-η οποία συνδέεται με τη δύναμη και το μπλε, λόγω της σύνδεσής του με την Παναγία συνδέεται με τη σταθερότητα και την πίστη και συμβολίζει τη θηλυκότητα.

Οι κανόνες σε σχέση με το χρώμα συχνά δεν είχαν καμιά σχέση με το φύλο. Πότε ακριβώς καθιερώθηκε το ροζ δεν είναι πολύ σαφές. Από τη δεκαετία του ’50 το ροζ άρχισε να συνδέεται στενά με τη θηλυκότητα, αλλά τα αγόρια εξακολουθούν συχνά να φορούν ροζ ρούχα, ενώ κατά τη δεκαετία του ’70 το ροζ και το μπλε δεν κυριαρχούσαν στα παιχνίδια. Κατά τη διάρκεια της ακμής της «ουδέτερης ως προς το φύλο» ανατροφής των παιδιών, η οποία διήρκεσε από το 1965 έως το 1985, το ροζ είχε απορριφθεί ως χρώμα για τα κορίτσια από φεμινιστές γονείς γιατί είχε συσχετισθεί έντονα με την παραδοσιακή θηλυκότητα. Στα μέσα της δεκαετίας του ’70 στον κατάλογο του Sears –είναι κυρίαρχος στις ΗΠΑ- δεν υπήρχαν πολλά ροζ ρούχα για τα μικρά παιδιά, παρά μόνον μερικά για τα μωρά. Η ίδια τάση κυριαρχεί και στο Ηνωμένο Βασίλειο. Στον κατάλογο παιχνιδιών του Argos to 1976 τα βασικά χρώματα ήταν το κόκκινο και το κίτρινο και υπάρχουν ορισμένα έμφυλα παιχνίδια, όπως σετ καλλωπισμού, που η συσκευασία τους διαφέρει πολύ από τις σημερινές. Πότε και πως ακριβώς άλλαξε αυτό δεν είναι αρκετά σαφές, αλλά οι πρώτες ηρωίδες της Disney –Σταχτοπούτα, Ωραία Κοιμωμένη, Wendy, Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων, Mary Poppins- ήταν ντυμένες σε διάφορες αποχρώσεις του σιέλ. Όταν η εταιρεία εισήγαγε τη σειρά Princess, άλλαξε σκόπιμα το φόρεμα της Ωραίας Κοιμωμένης σε ροζ για να τη διαφοροποιήσει από τη Σταχτοπούτα.

Γύρω στα μέσα της δεκαετίας του 1980 οι διαφορετικές ηλικιακές ομάδες και το φύλο χρησιμοποιήθηκαν ως στρατηγικές του μάρκετινγκ για να αυξηθούν οι πωλήσεις. Τότε δημιουργήθηκε μια τρίτη κατηγορία –για τη νηπιακή ηλικία-μεταξύ των βρεφικών ενδυμάτων και των ρούχων για μεγαλύτερα παιδιά και έγινε ο διαχωρισμός των αγορίστικων και κοριτσίστικων ρούχων στην ηλικία των δύο. Έτσι το ροζ κυριάρχησε ως «κοριτσίστικο» χρώμα ιδιαίτερα για τα μικρά παιδιά. Ο θρίαμβος του ροζ και μπλε οφείλεται στον κατακερματισμό της αγοράς παιχνιδιών έτσι ώστε να υπάρξουν μεγαλύτερα κέρδη και να είναι πιο δύσκολο για τους γονείς να αγοράσουν ένα παιχνίδι για αδέλφια διαφορετικού φύλου. Αν η κόρη σας, για παράδειγμα, έχει ένα ροζ ποδήλατο με στοιχεία στο τιμόνι που θεωρούνται ως κατεξοχήν θηλυκά, τότε είναι πολύ λιγότερο πιθανό να το δώσετε και στο γιο σας και έτσι ίσως θα αγοράσετε ένα άλλο.

Ορισμένοι επικρίνουν τις μητέρες –όχι και τους πατέρες- ή ακόμα και τα κορίτσια για την κυριαρχία του ροζ και της πριγκίπισσας στη ζωή των κοριτσιών. Πολλά μικρά κορίτσια «αγαπούν το ροζ» και την «κουλτούρα της ροζ πριγκίπισσας» που είναι αστραφτερή και διασκεδαστική. Είναι εύλογες οι ανησυχίες των γονιών για τις επιπτώσεις που έχει στα κορίτσια η παγίδευση στη ροζ κουλτούρα της πριγκίπισσας καθώς επικεντρώνεται πολύ έντονα στην εξωτερική εμφάνιση και διδάσκει στα κορίτσια ότι αυτή είναι πολύ σημαντική και πρέπει να αναζητούν έπαινο γι’ αυτήν. Το ζήτημα δεν είναι να στερήσουμε από τα παιδιά μια πηγή απόλαυσης και διασκέδασης, όπως είναι τα παραμύθια και οι ταινίες με πριγκίπισσες ή τα παιχνίδια ρόλων με αυτές, αλλά να μη ξεχνάμε και τη παιδαγωγική τους σημασία και ότι όταν αυτό γίνεται μονοδιάστατα και εξακολουθητικά, εμπεριέχει κινδύνους. Επιπλέον, τις περισσότερες φορές αυτή η επιλογή είναι μονόδρομος και καταναγκαστικά επιβαλλόμενη από το μάρκετινγκ. Αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία για την αναπτυξιακή φάση των παιδιών κατά την οποία πιστεύουν ότι το φύλο τους εξαρτάται από εξωτερικά γνωρίσματα, όπως το πώς ντύνονται, και έτσι για να δηλώσουν την κοριτσίστικη ταυτότητά τους προσκολλώνται στα πιο προφανή στερεοτυπικά χαρακτηριστικά για το φύλο τους. Αν αυτό που κυριαρχεί για τα κορίτσια είναι οτιδήποτε ροζ και το στυλ της πριγκίπισσας, τότε αυτή θα είναι η εμμονή των περισσότερων κοριτσιών –τουλάχιστον κατά την αναπτυξιακή αυτή φάση –σε αντίθεση με τα αγόρια που θα πρέπει να αποφεύγουν οτιδήποτε θεωρείται «κοριτσίστικο».

Αν είναι να κατηγορήσουμε οπωσδήποτε, λοιπόν, κάποιον θα πρέπει να είναι πρωτίστως το μάρκετινγκ που περιορίζει ασφυκτικά τις επιλογές κυρίως για τα μικρά κορίτσια. Η κουλτούρα της ροζ πριγκίπισσας είναι τμήμα μιας τεράστιας βιομηχανίας και ενός ισχυρού μάρκετινγκ που ενθαρρύνει τον καταναλωτισμό με καταναγκαστικό τρόπο και ενισχύει αρνητικά στερεότυπα για το φύλο και την ομορφιά στα νεαρά κορίτσια.

της Δήμητρας Κογκίδου

https://artbloggr.wordpress.com/2016/04/14/%CF%80%CE%AD%CF%81%CE%B1-%CE%B1%CF%80%CF%8C-%CF%84%CE%BF-%CF%81%CE%BF%CE%B6-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CF%84%CE%BF-%CE%B3%CE%B1%CE%BB%CE%AC%CE%B6%CE%B9%CE%BF/

https://rotasapantaw.wordpress.com/wp-admin/post-new.php

ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟ ΡΟΖ ΚΑΙ ΤΟ ΓΑΛΑΖΙΟ

«Tα παιχνίδια διαχωρίζονται σε αγορίστικα και κοριτσίστικα, ακολουθώντας μια προβληματική διχοτόμηση των έμφυλων ταυτοτήτων σε αντρική και γυναικεία, και τα παιδιά διαμορφώνουν μια περιοριστική και στρεβλή εικόνα του εαυτού τους και του κόσμου.
«Tα παιχνίδια διαχωρίζονται σε αγορίστικα και κοριτσίστικα, ακολουθώντας μια προβληματική διχοτόμηση των έμφυλων ταυτοτήτων σε αντρική και γυναικεία, και τα παιδιά διαμορφώνουν μια περιοριστική και στρεβλή εικόνα του εαυτού τους και του κόσμου.»
«Το φαινομενικό παράδοξο είναι ότι τις τελευταίες δεκαετίες διεθνώς η βιομηχανία του παιδικού παιχνιδιού τείνει να λειτουργεί περισσότερο παραδοσιακά απ’ ό,τι π.χ. τις δεκαετίες του ’70 και του ’80 όταν το δεύτερο φεμινιστικό κύμα είχε πετύχει να αμβλύνει τα κυρίαρχα πατριαρχικά στερεότυπα “Τα παιχνίδια διαχωρίζονται σε αγορίστικα και κοριτσίστικα, ακολουθώντας μια προβληματική διχοτόμηση των έμφυλων ταυτοτήτων σε αντρική και γυναικεία, και τα παιδιά διαμορφώνουν μια περιοριστική και στρεβλή εικόνα του εαυτού τους και του κόσμου. …
Το φαινομενικό παράδοξο είναι ότι τις τελευταίες δεκαετίες διεθνώς η βιομηχανία του παιδικού παιχνιδιού τείνει να λειτουργεί περισσότερο παραδοσιακά απ’ ό,τι π.χ. τις δεκαετίες του ’70 και του ’80 όταν το δεύτερο φεμινιστικό κύμα είχε πετύχει να αμβλύνει τα κυρίαρχα πατριαρχικά στερεότυπα.”
(Από κείμενο του Σωτήρη Βανδώρου στο bookpress.gr, 10/2/2016)
«Tα παιχνίδια διαχωρίζονται σε αγορίστικα και κοριτσίστικα, ακολουθώντας μια προβληματική διχοτόμηση των έμφυλων ταυτοτήτων σε αντρική και γυναικεία, και τα παιδιά διαμορφώνουν μια περιοριστική και στρεβλή εικόνα του εαυτού τους και του κόσμου.»
«Το φαινομενικό παράδοξο είναι ότι τις τελευταίες δεκαετίες διεθνώς η βιομηχανία του παιδικού παιχνιδιού τείνει να λειτουργεί περισσότερο παραδοσιακά απ’ ό,τι π.χ. τις δεκαετίες του ’70 και του ’80 όταν το δεύτερο φεμινιστικό κύμα είχε πετύχει να αμβλύνει τα κυρίαρχα πατριαρχικά στερεότυπα
«Το φαινομενικό παράδοξο είναι ότι τις τελευταίες δεκαετίες διεθν βιομηχανία του παιδικού παιχνιδιού τείνει να λειτουργεί περισσότερο παραδοσιακά απ’ ό,τι π.χ. τις δεκαετίες του ’70 και του ’80 όταν το δεύτερο φεμινιστικό κύμα είχε πετύχει να αμβλύνει τα κυρίαρχα πατριαρχικά στερεότυπα«Το όνομα μου είναι Charlotte. Είμαι 7 χρονών και λατρεύω τα Lego αλλά δεν μου αρέσει που τα πιο πολλά ανθρωπάκια Lego είναι αγόρια, ενώ σπάνια συναντώ κορίτσι Lego. Σήμερα πήγα σε ένα μαγαζί και είδα Lego σε δύο τμήματα, τα κοριτσίστικα ροζ και τα αγορίστικα μπλε. Αυτά που έκαναν τα κορίτσια-Lego ήταν να κάθονται στο σπίτι, να πηγαίνουν στην παραλία και να ψωνίζουν, αλλά δεν έκαναν καμία δουλειά. Τα αγόρια όμως έπαιρναν μέρος σε περιπέτειες, δούλευαν, έσωζαν ανθρώπους, έκαναν κάποιο επάγγελμα, κολυμπούσαν ακόμα και δίπλα σε καρχαρίες. Θέλω να φτιάξεις πιο πολλά κορίτσια-Lego και να τα βάζεις κι αυτά να πηγαίνουν σε περιπέτειες και να διασκεδάζουν, σύμφωνοι;»
Σε αυτή την εκπληκτική επιστολή της μικρής Charlotte Benjamin φαίνεται πως η διάσημη εταιρία ανταποκρίθηκε, αφού λίγους μήνες αργότερα, εντός του 2014, κυκλοφόρησε μια σειρά με γυναίκες επιστήμονες στα εργαστήριά τους – μια παλαιοντολόγο, μια αστρονόμο και μια χημικό. Αυτή από μόνη της είναι μια ενδιαφέρουσα εξέλιξη, εφόσον πρόκειται για μια τόσο σημαντική εταιρία. Και σ’ αυτήν θα πρέπει να προστεθεί (ανάμεσα σε αρκετά ακόμη) και το πολύ πρόσφατο λανσάρισμα μιας νέας σειράς Barbie. Εκτός, από την κλασική, εμβληματική εκδοχή της αψεγάδιαστης κούκλας με τις εξωπραγματικές αναλογίες κυκλοφορούν πλέον άλλες τρεις: Η «μικροκαμωμένη» (petite), η «ψηλή» (tall) και εκείνη με «καμπύλες» (curvy).
Έχουν σημασία όλα αυτά; Τεράστια! Γιατί; Διότι το παιχνίδι για τα παιδιά είναι καθοριστγια τη διαμόρφωση της προσωπικότητας και της δόμησης γνώσεων, δεξιοτήτων, αντιλήψεων και συμπεριφορών. Και εάν, όπως είναι η κυρίαρχη τάση, τα παιχνίδια διαχωρίζονται σε αγορίστικα και κοριτσίστικα, ακολουθώντας μια προβληματική διχοτόμηση των έμφυλων ταυτοτήτων σε αντρική και γυναικεία, τότε τα παιδιά διαμορφώνουν μια περιοριστική και στρεβλή εικόνα του εαυτού τους και του κόσμου, την οποία παρόλα αυτά εσωτερικεύουν ως φυσική και αυτονόητη. Στο Πέρα από το ροζ και το γαλάζιο: πέρα από το ροζ και το γαλάζιο , όλα τα παιχνίδια για όλα τα παιδιά η καθηγήτρια Ψυχολογίας του ΑΠΘ Δήμητρα Κογκίδου αναλύει σε γλώσσα κατανοητή κι από μη ειδικούς, επομένως και στους γονείς στους οποίους προνομιακά απευθύνεται το βιβλίο, όλες τις βασικές διαστάσεις του ζητήματος.
Κατά πρώτον, σχετικά με τις λειτουργίες του παιχνιδιού μπορούμε συνοπτικά να αναφέρουμε τα ακόλουθα: Το κινητικό/φυσικό παιχνίδι συμβάλλει στην ανάπτυξη του μυϊκού και νευρικού συστήματος και στη σωματική δραστηριότητα η οποία σχετίζεται και με τον έλεγχο του βάρους. Το κοινωνικό παιχνίδι συνεισφέρει στην εκμάθηση των κοινωνικών κανόνων και αξιών, στην παραγωγή ηθικών συλλογισμών και στην προαγωγή της φαντασίας. Το κατασκευαστικό παιχνίδι βοηθά στην απόκτηση ελέγχου του περιβάλλοντος και στο χειρισμό αντικειμένων, αλλά και λέξεων και εννοιών, και βεβαίως στη δημιουργικότητα. Το φανταστικό παιχνίδι υποστηρίζει τον πειραματισμό με ιδέες, συναισθήματα και τη γλωσσική έκφραση. Κατά δεύτερον, πρέπει να λάβουμε υπόψη ότι, κατά κανόνα, τα μωρά ήδη πριν γεννηθούν ταξινομούνται σε «ροζ» και «γαλάζια». Ο στολισμός του παιδικού δωματίου, τα δώρα που θα κάνουν συγγενείς και φίλοι, τα ρουχαλάκια που θα βάλουν ήδη στο μαιευτήριο είναι εντόνως έμφυλα. Αυτό θα πει ότι οι γονείς και το κοινωνικό περιβάλλον αποδίδουν αποφασιστική σημασία στο φύλο, κάτι που σηματοδοτούν με κάθε πιθανό και απίθανο τρόπο, και κυρίως ότι ανατρέφουν με αντίστοιχες πρακτικές το τέκνο τους. Το ίδιο το παιδί αντιλαμβάνεται τις προσδοκίες που εκδηλώνονται για αυτό και αναλαμβάνει τους αντίστοιχους ρόλους.
Οι έμφυλες ταυτότητες ως κοινωνικές κατασκευές
Ποιο ακριβώς είναι το πρόβλημα με αυτό; Είναι, ότι σε αντίθεση με την κοινή πεποίθηση, δεν υπάρχει κάποια απαράλλακτη αντρική και γυναικεία «ουσία» αντίστοιχα, εγγραμμένη στο βιολογικό φύλο μας. Αποτελεί κοινό τόπο πια εδώ και δεκαετίες για τις κοινωνικές επιστήμες, υπό την επίδραση του φεμινισμού και των σπουδών φύλου, ότι οι έμφυλες ταυτότητες ταυτότητταυτότητεςττ είναι κοινωνικές κατασκευές. Αυτό θα πει, μεταξύ άλλων, ότι δεν υπάρχει μια, σταθερή, μονοδιάστατη και προδιαγεγραμμένη αντρική και μια γυναικεία φύση, αλλά μια πολλαπλότητα δυνητικών και κυμαινόμενων ταυτοτήτων. Είναι, εξίσου, επιστημονικά παραδεκτό πλέον ότι ακόμη και οι διαφορές μεταξύ αντρών και γυναικών, συμβατικά οριζόμενων, είναι στατιστικά ασήμαντες και συνιστούσε μεροληψία της ίδιας της ακαδημαϊκής έρευνας η επί μακρόν επικέντρωση στις διαφορές, διότι αναπαράγοντας τα συνηθισμένα στερεότυπα εκλάμβανε ως δεδομένο ότι αυτές είναι περισσότερες και σημαντικότερες από τις ομοιότητες.
Το φαινομενικό παράδοξο είναι ότι τις τελευταίες δεκαετίες διεθνώς η βιομηχανία του παιδικού παιχνιδιού τείνει να λειτουργεί περισσότερο παραδοσιακά απ’ ό,τι π.χ. τις δεκαετίες του ’70 και του ’80 όταν το δεύτερο φεμινιστικό κύμα είχε πετύχει να αμβλύνει τα κυρίαρχα πατριαρχικά στερεότυπα. Κι έτσι σήμερα, στον έμφυλο διαχωρισμό των παιχνιδιών και στο σχετικό μάρκετινγκ –όπως εκφράζεται στις παιδικές διαφημίσεις, στον τρόπο τοποθέτησης των παιχνιδιών στα καταστήματα, στην ονομασία τους και βεβαίως στις χρωματικές αποχρώσεις τους– επικρατεί ένας ηγεμονικός αντρισμός. Τι θα πει αυτό; Θα πει ότι καλλιεργείται συστηματικά το πρότυπο της πρωτοκαθεδρίας του άντρα που υπερέχει έναντι των γυναικών και εγκαθιδρύει τη δική του υπεροχή με βάση μειωτικές αντιλήψεις για τις γυναίκες και τη σχέση υποτέλειας που (οφείλουν να) έχουν προς εκείνον. Η επιδεικτική έκφραση της ισχύος του συνάπτεται με την εκδήλωση επιθετικότητας, την εξωστρέφεια, την επιδίωξη ελέγχου, τον ανταγωνισμό, τη λογική, την καθυπόταξη των συναισθημάτων κ.ο.κ. Οι γυναίκες, αντιστρόφως, θεωρούνται πιο συναισθηματικές (αλλά και ευάλωτες) οι οποίες επομένως δεν μπορούν να έχουν και ιδιαίτερες φιλοδοξίες πέραν της ανάπτυξης σχέσεων οικειότητας κ.ο.κ.
Αγόρια στρατιώτες, κορίτσια πριγκίπισσες
Αυτός ο ηγεμονικός ανδρισμός εκφράζεται βεβαίως στα ίδια τα παιδικά παιχνίδια και συνδυάζεται, ενίοτε, με αφόρητη κοινωνική πίεση συμμόρφωσης στις κυρίαρχες νόρμες και στο στιγματισμό παιδιών που τυχόν δοκιμάσουν να παραβιάσουν τα όρια που εκείνος θέτει. Έτσι, ας πούμε, την ίδια στιγμή που ο πατέρας αλλάζει πάνες στο γιο του –επομένως, αναλαμβάνει μερίδιο στα παραδοσιακά «μητρικά» καθήκοντα– ανησυχεί μήπως τυχόν ο γιος του γίνει «αδελφή» ή, έστω, για το τι θα πουν οι φίλοι του, καθώς αρέσκεται να παίζει με «κοριτσίστικες» κούκλες ή με μια κούκλα-μωρό και το μπιμπερό της, αντί να ανεμίζει τον Σούπερμαν ή τον Σπάιντερμαν, κάνοντας τον ανάλογο σαματά. Αντιστοίχως, τα κορίτσια αποθαρρύνονται να παίξουν με παιχνίδια πιο δυναμικά («μα, καλά, αγοροκόριτσο είσαι;») ή που απαιτούν περισσότερη αφηρημένη σκέψη και κατασκευαστικές δεξιότητες. Αντίθετα –σε μια κοινωνία, κατά τα άλλα δημοκρατική και ισότιμη(;)– υποδύονται αυτονόητα τις πριγκίπισσες, σε όλες τις αποχρώσεις του ροζ. Το εντυπωσιακό είναι ότι ένας λόγος που η βιομηχανία του παιχνιδιού (αλλά και των παιδικών ρούχων και αξεσουάρ – π.χ. σχολικές τσάντες) επένδυσε σε αυτό τον αυστηρό έμφυλο διαχωρισμό είναι εξαιρετικά απλός όσο κι εργαλειακός. Η σήμανση «για κορίτσια» ή «για αγόρια» αντίστοιχα σημαίνει ότι οι γονείς «αναγκάζονται» να αγοράσουν –φτου κι απ’ την αρχή!– άλλα παιχνίδια για το δεύτερο παιδί, εφόσον είναι διαφορετικού φύλου.
Η συγγραφέας αναλύει με αναφορές στη διεθνή βιβλιογραφία το κόστος που έχει αυτή η περιστολή σε μια γκάμα παιχνιδιών για κάθε φύλο. Για παράδειγμα, τα κορίτσια πράγματι τείνουν να μην παίζουν αρκετά με παιχνίδια κατασκευαστικά ή και άλλα που αναπτύσσουν την αντίληψη περί χώρου, προσανατολισμού, υπολογισμού κ.ο.κ., κάτι που επηρεάζει και τις επιλογές σπουδών και καριέρας (βλ. π.χ. πόσο υποαντιπροσωπεύονται οι γυναίκες στις θετικές επιστήμες). Εξίσου, έχουν περιορισμένες φιλοδοξίες επαγγελματικές και κοινωνικές, κάτι που εν μέρει εξηγεί το γεγονός ότι σε θέσεις εξουσίας και κύρους κυριαρχούν οι άντρες. Τα αγόρια, συγκριτικά λιγότερο «ριγμένα», παρόλα αυτά ενθαρρυμένα να αποφεύγουν παιχνίδια που μαθαίνουν σχέσεις φροντίδας και αφοσίωσης (όντας σταμπαρισμένα ως κοριτσίστικα) θα βιώσουν, ενδεχομένως, αχρείαστες ενδοψυχικές συγκρούσεις με τις συντρόφους τους και με την ανάληψη γονεϊκού ρόλου.
Το ενθαρρυντικό είναι ότι, κυρίως στις πιο φιλελεύθερες δυτικές κοινωνίες, αναπτύσσονται σημαντικές αντίρροπες δυνάμεις από συνειδητοποιημένους γονείς, επιστημονικές ενώσεις και φορείς της κοινωνίας πολιτών που αξιώνουν από τις βιομηχανίες παιδικών ειδών, αλλά και από τους εκπαιδευτικούς θεσμούς να αναθεωρήσουν άρδην τα έμφυλα στερεότυπα και να προσανατολιστούν στο «όλα τα παιχνίδια για όλα τα παιδιά». Σκέφτομαι, εκ των υστέρων, με αφορμή τη φωτογραφία του τότε τρίχρονου γιου μου στον παιδικό σταθμό να «σιδερώνει» με (ροζ, βεβαίως) σίδερο, με ύφος σοβαρό και προσηλωμένο σε αυτή την προσομοίωση οικιακής εργασίας, ότι δεν μπορεί παρά να βρισκόταν σε καλά χέρια.
Του Σωτήρη Βανδώρου
* Ο ΣΩΤΗΡΗΣ ΒΑΝΔΩΡΟΣ είναι λέκτορας Πολιτικής Επιστήμης στο Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου.

https://rotasapantaw.wordpress.com/wp-admin/post-new.php

Σώπα μη μιλάς ! Aziz Nesin

Σώπα, μη μιλάς , είναι ντροπή
κόψ’ τη φωνή σου
σώπασε επιτέλους
κι αν ο λόγος είναι αργυρός
η σιωπή ειναι χρυσός.

Τα πρώτα λόγια που άκουσα από παιδί
έκλαιγα,γέλαγα,έπαιζα μου λέγανε:
“σώπα”.

Στο σχολείο μού κρύψαν την αλήθεια τη μισή,
μου λέγανε :”εσένα τι σε νοιάζει ; Σώπα!”

Με φιλούσε το πρώτο κορίτσι που ερωτεύτηκα και μου λέγανε:
“κοίτα μην πείς τίποτα, σσσσ….σώπα!”

Κόψε τη φωνή σου και μη μιλάς, σώπαινε.
Και αυτό βάσταξε μέχρι τα εικοσί μου χρόνια.

Ο λόγος του μεγάλου
η σιωπή του μικρού.

Έβλεπα αίματα στο πεζοδρόμιο,
“Τι σε νοιάζει εσένα;”, μου λέγανε,
“θα βρείς το μπελά σου, σώπα”.

Αργότερα φωνάζανε οι προϊστάμενοι
“Μη χώνεις τη μύτη σου παντού,
κάνε πως δεν καταλαβαίνεις ,σώπα”

Παντρεύτηκα , έκανα παιδιά ,
η γυναίκά μου ήταν τίμια κι εργατική και
ήξερε να σωπαίνει.
Είχε μάνα συνετή , που της έλεγε “Σώπα”.

Σε χρόνια δίσεκτα οι γονείς, οι γείτονες με συμβουλεύανε :
“Μην ανακατεύεσαι, κάνε πως δεν είδες τίποτα. Σώπα”
Μπορεί να μην είχαμε με δ’αύτους γνωριμίες ζηλευτές,
με τους γειτονες, μας ένωνε , όμως, το Σώπα.

Σώπα ο ενας,σώπα ο άλλος σώπα οι επάνω, σώπα η κάτω,
σώπα όλη η πολυκατοικία και όλο το τετράγωνο.
Σώπα οι δρόμοι οι κάθετοι και οι δρόμοι οι παράλληλοι.
Κατάπιαμε τη γλώσσά μας.
Στόμα έχουμε και μιλιά δεν έχουμε.
Φτιάξαμε το σύλλογο του “Σώπα”.
και μαζευτηκαμε πολλοι
μία πολιτεία ολόκληρη, μια δύναμη μεγάλη ,αλλά μουγκή!

Πετύχαμε πολλά,φτάσαμε ψηλά, μας δώσανε παράσημα,
τα πάντα κι όλα πολύ.
Ευκολα , μόνο με το Σώπα.
Μεγάλη τέχνη αυτό το “Σώπα”.

Μάθε το στη γυναίκα σου,στο παιδί σου,στην πεθερά σου
κι όταν νιώσεις ανάγκη να μιλήσεις ξερίζωσε τη γλώσσά σου
και κάν’την να σωπάσει.
Κόψ’την σύρριζα.
Πέτα την στα σκυλιά.
Το μόνο άχρηστο όργανο από τη στιγμή που δεν το μεταχειρίζεσαι σωστά.

Δεν θα έχεις έτσι εφιάλτες , τύψεις κι αμφιβολίες.
Δε θα ντρέπεσαι τα παιδιά σου και θα γλιτώσεις απο το βραχνά να μιλάς ,
χωρίς να μιλάς να λές “έχετε δίκιο,είμαι σαν κι εσάς”
Αχ! Πόσο θα ‘θελα να μιλήσω ο κερατάς.

και δεν θα μιλάς ,
θα γίνεις φαφλατάς ,
θα σαλιαρίζεις αντί να μιλάς .

Κόψε τη γλώσσά σου, κόψ’την αμέσως.
Δεν έχεις περιθώρια.
Γίνε μουγκός.
Αφού δε θα μιλήσεις , καλύτερα να το τολμησεις Κόψε τη γλώσσά σου.

Για να είμαι τουλάχιστον σωστός στα σχέδια και στα όνειρά μου
ανάμεσα σε λυγμούς και σε παροξυσμούς κρατώ τη γλώσσά μου,
γιατί νομίζω πως θα’ρθει η στιγμή που δεν θα αντέξω
και θα ξεσπάσω και δεν θα φοβηθώ και θα ελπίζω
και κάθε στιγμή το λαρύγγι μου θα γεμίζω με ένα φθόγγο ,
με έναν ψιθυρο , με ένα τραύλισμα , με μια κραυγή που θα μου λεει:
ΜΙΛΑ!….
Αζιζ Νεσιν Τούρκος συγγραφέας

by Αντικλείδι , http://antikleidi.com

Πώς το πληγωμένο παιδί μέσα μας, μολύνει την ενήλικη ζωή μας

«Πιστεύω ότι αυτό το παραμελημένο, πληγωμένο μέσα παιδί του παρελθόντος είναι η μεγαλύτερη πηγή της ανθρώπινης δυστυχίας. Μέχρι να διεκδικήσουμε και να προασπίσουμε εκείνο το παιδί, αυτό θα συνεχίσει να κάνει εκδραμάτιση και να μολύνει την ενήλικη ζωή μας». -Bradshaw

Πολλά άτομα ενηλικιώνονται έχοντας μέσα τους ένα θυμωμένο και πληγωμένο παιδί, το οποίο χωρίς αιτία και ασυνείδητα μολύνει την ενήλικη συμπεριφορά του ατόμου. Για να γίνει κατανοητό πώς μας επηρεάζει το πληγωμένο μέσα μας παιδί θα πρέπει να δούμε τα βασικά χαρακτηριστικά με τα οποία εκφράζεται και επηρεάζουν άμεσα ή έμμεσα τη ζωή μας.

Συν-εξάρτηση: Η συν-εξάρτηση σημαίνει ότι το άτομο δεν έχει επαφή με τα δικά του αισθήματα, τις δικές του ανάγκες και επιθυμίες, με αποτέλεσμα να βιώνει απώλεια της ταυτότητας. Το άτομο εξαρτάται από κάτι έξω από τον εαυτό του για να μπορεί να έχει μια ταυτότητα.

Τα νοσηρά οικογενειακά συστήματα υποθάλπουν τη συνεξάρτηση. Όταν το οικογενειακό περιβάλλον είναι γεμάτο βία ή αδιαφορία το παιδί πρέπει να επικεντρωθεί σε κάτι έξω από αυτό.

«Χωρίς υγιή εσωτερική ζωή, ζει στην εξορία προσπαθώντας να βρει εκπλήρωση από έξω».

Οι ανάγκες της παιδικής ηλικίας δεν ικανοποιήθηκαν, με αποτέλεσμα το άτομο να μην γνωρίζει ποιο είναι, ποια είναι η ταυτότητά του.

Βάναυση συμπεριφορά: Κάποια άτομα με το πληγωμένο μέσα τους παιδί μπορεί να εμφανίσουν βάναυση συμπεριφορά.

Όταν ένα παιδί βιώνει κακοποίηση κατά τη διάρκεια της σωματικής, συναισθηματικής ή σεξουαλικής βίας που δέχεται δεν μπορεί να παραμείνει μέσα στον ίδιο του τον εαυτό, με αποτέλεσμα να απομακρύνεται από τον εαυτό του.

Για να επιβιώσει από τον πόνο το παιδί αποσυνδέεται από την ταυτότητά του και αντί για αυτό ταυτίζεται με τον βασανιστή του, το άτομο από το οποίο δέχεται τη βία.

Ναρκισσιστική διαταραχή: Μια βασική ανάγκη κάθε παιδιού είναι η άνευ όρων αγάπη, που προέρχεται από έναν μη επιτιμητικό γονέα. Μέσα από την αγάπη αυτή που δέχεται, το παιδί μαθαίνει ποιο πραγματικά είναι.

Όλοι έχουμε ανάγκη από ένα πρόσωπο που λειτουργεί ως καθρέφτης και αντανακλά τα κομμάτια του εαυτού μας, που μας δείχνει ότι μετράμε, ότι αξίζουμε, ότι κάθε κομμάτι του εαυτού μας μπορεί να γίνει αποδεκτό.

Ως παιδιά έχουμε ανάγκη να στηριχτούμε στην αγάπη όσων μας φροντίζουν. Πρόκειται για υγιείς ναρκισσιστικές ανάγκες, που αν δεν έχουν ικανοποιηθεί, έχουμε οδηγηθεί σε μια απώλεια ή καταστροφή της αίσθησής μας για το Εγώ Είμαι.

Αν ως ενήλικες κουβαλάμε μέσα μας ένα παιδί που είναι ναρκισσιστικά στερημένο τότε έχουμε μια ακόρεστη λαχτάρα για αγάπη, προσοχή και τρυφερότητα.

Οι απαιτήσεις του παιδιού έρχονται στην επιφάνεια και σαμποτάρουν τις ενήλικες σχέσεις μας, καθώς νιώθουμε ότι η αγάπη που μας δίνουν δεν είναι αρκετή. Ένα ναρκισσιστικά στερημένο παιδί δεν μπορεί να ικανοποιήσει τις ανάγκες του, καθώς στην πραγματικότητα είναι ανάγκες του παιδιού και όχι του ενήλικα.

Πρόκειται για ανάγκες εξάρτησης, που απαιτούν μια διαρκή παρουσία του άλλου για να ικανοποιηθούν, καθώς τα παιδιά έχουν την ανάγκη του γονιού δίπλα τους όλη την ώρα. Για να επέλθει θεραπεία θα πρέπει ο ενήλικας να θρηνήσει για αυτή τη στέρηση που έχει βιώσει και βιώνει.

Οι ναρκισσιστικά στερημένοι ενήλικες απογοητεύονται από τις σχέσεις τους, αναζητούν τον τέλειο εραστή που θα ικανοποιήσει όλες τις ανάγκες τους, γίνονται εξαρτημένα άτομα, αναζητούν υλικές ανέσεις και χρήματα και χρησιμοποιούν τα παιδιά για να καλύψουν τις ναρκισσιστικές τους ανάγκες.

Εμπιστοσύνη: Ένα ακόμη σημαντικό θέμα κατά τη φροντίδα του παιδιού είναι πόσο αξιόπιστοι είναι αυτοί που το φροντίζουν, ώστε να βοηθήσουν το παιδί να μην αναπτύξει ένα αίσθημα δυσπιστίας.

Το παιδί που έχει μεγαλώσει μέσα σε ένα επικίνδυνο, εχθρικό και απρόβλεπτο περιβάλλον, θεωρεί ότι θα πρέπει να είναι πάντα σε εγρήγορση ώστε να ελέγχει τα πάντα και να μην πληγωθεί.

Το παιδί που μεγάλωσε χωρίς την κατάκτηση της εμπιστοσύνης από το περιβάλλον είτε εγκαταλείπει κάθε έλεγχο και εμπιστεύεται με ένα αφελή τρόπο, ενώ εξαρτάται από τους άλλους και τους υπερεκτιμά, είτε αποσύρεται στην απομόνωση και τη μοναξιά, βάζοντας προστατευτικά τείχη γύρω του.

«Ένα άτομο που δεν έμαθε να εμπιστεύεται συγχέει την ένταση με την οικειότητα, την καταπίεση με τη φροντίδα και τον έλεγχο με την ασφάλεια».

Συμπεριφορά ρόλων: «Η εκδραμάτιση ή η εκ νέου αναπαράσταση είναι ένας από τους πιο καταστροφικούς τρόπους με τους οποίους το πληγωμένο μέσα μας παιδί σαμποτάρει τη ζωή μας».

Μέσα από συμπεριφορές καταναγκασμού που μας οδηγούν σε επανάληψη του παρελθόντος θεωρούμε ότι αυτή τη φορά θα μπορέσουμε να τα καταφέρουμε. Μπαίνουμε σε μια διαδικασία να πιστεύουμε ότι αν γίνουμε τέλειοι θα καταφέρουμε να κάνουμε τον γονιό να μας υπολογίσει και να μας δείξει αγάπη και στοργή.

Επίσης, η εκδραμάτιση μπορεί να είναι προς τον εαυτό μας και να αφορά την κακοποίηση που έχουμε βιώσει στο παρελθόν.

«Το αδιάλυτο συναίσθημα από το παρελθόν συχνά στρέφεται εναντίον του εαυτού».

Μαγική πίστη: είναι η πίστη ότι ορισμένες λέξεις, χειρονομίες ή συμπεριφορές μπορούν να αλλάξουν την πραγματικότητα.

Οι δυσλειτουργικοί γονείς συχνά ενισχύουν τη μαγική σκέψη των παιδιών τους. Είναι φυσικό ένα παιδί να σκέφτεται μαγικά. Αλλά αν ένα παιδί είναι πληγωμένο λόγω των ανικανοποίητων αναγκών εξάρτησης, δε μεγαλώνει στην πραγματικότητα. Γίνεται ενήλικος μολυσμένος από τη μαγική λογική του παιδιού.

Παραδείγματα μαγικής πίστης είναι: “Άν έχω χρήματα θα είμαι εντάξει”. “Άν προσπαθήσω πολύ, ο κόσμος θα με ανταμείψει”. “Η αναμονή φέρνει υπέροχα αποτελέσματα”. “Ο γάμος μπορεί να λύσει όλα μου τα προβλήματα”.

Αν το μέσα μας παιδί είναι πληγωμένο, θα συνεχίσει να αντιλαμβάνεται αυτές τις ιστορίες κυριολεκτικά. Ως ενήλικες παιδιά, περιμένουμε και/ ή αναζητάμε με τρόπο μαγικό το καλό τέλος όπου έκτοτε θα ζήσουμε ευτυχισμένοι».

Δυσλειτουργία οικειότητας: Πολλοί ενήλικες που έχουν ένα πληγωμένο μέσα τους παιδί κινούνται ανάμεσα στον φόβο της εγκατάλειψης και τον φόβο του καταποντισμού της προσωπικότητας.

Κάποιοι είναι μόνιμα απομονωμένοι επειδή φοβούνται να αφεθούν στις εκδηλώσεις αγάπης ενός άλλου προσώπου, ενώ κάποιοι αρνούνται να διακόψουν καταστροφικές σχέσεις επειδή φοβούνται να μείνουν μόνοι.

Το πληγωμένο μέσα μας παιδί δεν μας αφήνει να αναπτύξουμε οικειότητα στις σχέσεις, καθώς δεν έχουμε την αίσθηση του αυθεντικού εαυτού.

Το πληγωμένο παιδί έχει ήδη βιώσει ένα μεγάλο πλήγμα, που είναι η απόρριψη του αυθεντικού εαυτού, καθώς δεν πήρε την επιβεβαίωση που είχε ανάγκη από τον γονιό. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα τη δημιουργία ενός ψεύτικου εαυτού, που συμπεριφέρεται με τον τρόπο που θεωρεί ότι θα μπορέσει να κερδίσει την αγάπη.

«Βαθμιαία, ο ψεύτικος εαυτός γίνεται αυτός που το άτομο νομίζει πραγματικά ότι είναι. Ξεχνάει ότι ο ψεύτικος εαυτός είναι μια προσαρμογή, ένας ρόλος βασισμένος σε ένα σενάριο που κάποιος άλλος έγραψε.

Πώς μπορείς να μοιραστείς τον εαυτό σου με έναν άλλο, όταν δεν ξέρεις στην πραγματικότητα ποιος είσαι; Πώς μπορεί κάποιος άλλος να σε μάθει αν δεν ξέρεις εσύ ποιος πραγματικά είσαι;

Χωρίς ασφαλή όρια δεν μπορούμε να ξέρουμε που τελειώνουμε εμείς και που αρχίζουν οι άλλοι. Δε μπορούμε να πούμε όχι και δεν ξέρουμε τι θέλουμε, πράγματα που είναι κρίσιμες μορφές συμπεριφοράς για την καθιέρωση της οικειότητας».

Απείθαρχη συμπεριφορά: Το παιδί έχει ανάγκη από γονείς που λειτουργούν με βάση την αυτοπειθαρχία και δεν την απαιτούν μόνο από το παιδί.

«Μαθαίνουν από αυτό που οι γονείς τους στην πράξη κάνουν, όχι από αυτό που λένε ότι κάνουν. Όταν οι γονείς δεν είναι πρότυπα πειθαρχίας, το παιδί γίνεται απείθαρχο. Όταν οι γονείς τιμωρούν αυστηρά (και δεν κάνουν όσα λένε) το παιδί γίνεται υπερ-πειθαρχικό.

Το απείθαρχο μέσα μας παιδί είναι φυγόπονο, χρονοτριβεί, αρνείται να αναβάλλει την άμεση ικανοποίηση των αναγκών του, επαναστατεί, είναι ισχυρογνώμον και αδιάλλακτο και δρα ενστικτωδώς χωρίς σκέψη.

Το υπερ-πειθαρχικό παιδί είναι άκαμπτο, έμμονο, υπερβολικά ελεγχόμενο και υπάκουο, ευχαριστεί τους άλλους και είναι παγιδευμένο στη ντροπή και την ενοχή. Οι περισσότεροι ταλαντεύονται ανάμεσα στα δύο».

Εξαρτημένη καταναγκαστική συμπεριφορά: Το πληγωμένο μέσα μας παιδί έχει ανάγκη από σχέσεις εξάρτησης για να μπορέσει να επιβιώσει.

Η εξάρτηση αποτελεί μια παθολογική σχέση προς κάθε μορφή αλλαγής της διάθεσης η οποία οδηγεί σε καταστροφικές για τη ζωή συνέπειες. Οι εξαρτήσεις είναι εξαρτήσεις δράσης (εργασία, αγορές, χαρτοπαιξία, σεξ, θρησκευτικές ιεροτελεστίες), συναισθηματικές εξαρτήσεις και εξαρτήσεις από διάφορα αντικείμενα.

«Η σκέψη μπορεί να είναι ένας τρόπος για να αποφύγουμε τα συναισθήματα».

Όλες οι εξαρτήσεις έχουν ένα στοιχείο σκέψης, που ονομάζεται ψυχαναγκασμός.

«Στον πυρήνα των περισσότερων έξεων υπάρχει το πληγωμένο μέσα παιδί, το οποίο βρίσκεται σε συνεχή κατάσταση λαχτάρας και ακόρεστης ανάγκης».

Διαστροφές της σκέψης: Το παιδί καθώς μεγαλώνει έχει ανάγκη από υγιή πρότυπα για να μπορέσει να μάθει να ξεχωρίζει τη σκέψη από το συναίσθημα- «να σκέπτονται τα συναισθήματα και να νιώθουν τη σκέψη».

Αν το παιδί μάθει να διαχωρίζει τη σκέψη από το συναίσθημα, μεγαλώνοντας μπορεί να χρησιμοποιήσει τη σκέψη σαν ένα τρόπο για να αποφύγει τα οδυνηρά συναισθήματα που βιώνει.

Δύο παραδείγματα διαστρέβλωσης της σκέψης είναι η γενίκευση (γίνεται διαστρέβλωση όταν τη χρησιμοποιούμε για να μας αποσπάσει από τα συναισθήματά μας) και λεπτολογία (όταν η λεπτολογία- έμφαση στις λεπτομέρειες- χρησιμεύει για να μας αποσπάσει από τα οδυνηρά συναισθήματά μας, τότε διαστρεβλώνει την πραγματικότητα της ζωής μας.

Αν απορροφηθούμε σε συμπεριφορές τελειομανίας δίνοντας έμφαση στη λεπτομέρεια αποφεύγουμε τα συναισθήματα της ανεπάρκειας που νιώθουμε).

Το κενό (απάθεια, κατάθλιψη): Το πληγωμένο μέσα μας παιδί μπορεί να μας οδηγήσει στην εκδήλωση μιας χαμηλού βαθμού κατάθλιψης, που εκφράζεται κυρίως με ένα αίσθημα κενότητας.

Η κατάθλιψη οφείλεται στην υιοθέτηση του ψεύτικου εαυτού και στην εγκατάλειψη του αληθινού εαυτού, που δημιουργεί ένα κενό μέσα στο άτομο. «Αναφέρομαι σ’ αυτό το φαινόμενο ως η “τρύπα στην ψυχή κάποιου”. Όταν ένα άτομο χάσει τον αυθεντικό εαυτό του, χάνει την επαφή με τα αληθινά αισθήματα, τις ανάγκες και τις επιθυμίες του.

Αντί γι’ αυτά βιώνει αισθήματα που απαιτούνται για τον ψεύτικο εαυτό του. Το να έχεις ψεύτικο εαυτό σημαίνει να παίζεις κάποιο ρόλο. Ο αληθινός εαυτός δεν είναι ποτέ παρών». Το άτομο ουσιαστικά νιώθει ένα κενό και μια απάθεια, καθώς βρίσκεται σε μια κατάσταση πένθους του αληθινού εαυτού.

«Όταν το μέσα μας παιδί πληγώνεται, νιώθουμε κενοί και μελαγχολικοί. Η ζωή έχει κάτι το μη πραγματικό γύρω της. Είμαστε εκεί, αλλά δε μετέχουμε. Αυτή η αίσθηση του κενού οδηγεί στη μοναξιά. Επειδή ποτέ δεν είμαστε αυτοί που πράγματι είμαστε, δεν είμαστε ποτέ αληθινά παρόντες. Ακόμη κι αν οι άνθρωποι μας θαυμάζουν και προσκολλούνται σε μας, νιώθουμε μόνοι».

Όλα τα παραπάνω χαρακτηριστικά οδηγούν στη διατήρηση ενός πληγωμένου μέσα μας παιδιού, το οποίο μολύνει την ενήλικη ζωή μας, με αποτέλεσμα να κουβαλάμε συναισθήματα από την παιδική ηλικία, που διαστρεβλώνουν τις ανάγκες και επιθυμίες μας, την αναζήτηση αγάπης και τα συναισθήματα που μας προκαλούν οι σχέσεις μας.

«Αυτό το παραμελημένο, πληγωμένο μέσα παιδί του παρελθόντος είναι η μεγαλύτερη πηγή της ανθρώπινης δυστυχίας».

Bradshaw, John. (1992). «Ο γυρισμός στο μέσα μας παιδί», Εκδόσεις Λύχνος.

Παπαδοπούλου Ελένη, Ψυχολόγος, MSc

http://yolife.gr/pws-to-plhgwmeno-paidi-mesa-mas-molynei-thn-enhlikh-zwh-mas

https://rotasapantaw.wordpress.com/wp-admin/post-new.php