AΝΤΙΚΑΘΙΣΤΏΝΤΑΣ ΤΗΝ ΤΕΧΝΙΚΉ ΤΟΥ TIME OUT!

Ο Jamal θύμωσε με ένα παιδί και το χτύπησε στο στομάχι. Η δασκάλα έγινε έξαλλη και τον οδήγησε στο καρεκλάκι της σκέψης. Λίγο αργότερα ο διευθυντής του σχολείου έδωσε μία διάλεξη στον Jamal. Δύο μέρες αργότερα ο Jamal συνεπλάκη για μία ακόμη φορά σε διαμάχη και χτύπησε ξανά κάποιο παιδί. Όταν η δασκάλα τον πλησίασε ο Jamal προχώρησε προς την καρέκλα της σκέψης και είπε στη δασκάλα «ναι ξέρω. Πηγαίνω γιατί δεν είμαι καλός!» Η δασκάλα γονάτισε δίπλα του, έβαλε το χέρι της στο ώμο του και του εξήγησε ότι δεν είναι θυμωμένη με τον ίδιο αλλά με τη συμπεριφορά του. Από τότε η δασκάλα προσπάθησε να βελτιώσει τη σχέση της με το παιδί…(Gartrell 1998, 62) ΧΩΡΙΣ ΚΑΡΕΚΛΑΚΙΑ ΣΚΕΨΗΣ!

Πολλοί παιδαγωγοί και ψυχολόγοι προτείνουν να δίνεται χρόνος στα παιδιά για να σκεφτούν τι έχουν κάνει σε περιπτώσεις που θεωρούν ότι η συμπεριφορά τους παρεκκλίνει.

Η τεχνική του Τime out βρίσκει την εφαρμογή της στην «καρέκλα της σκέψης» στην οποία κάθεται το παιδί για να σκεφτεί! Απομονώνεται ακόμη κι αν η καρέκλα δεν είναι σε άλλο δωμάτιο ή χώρο αλλά δίπλα στην παιδαγωγό ή κοντά στον γονέα. Αρκεί να δούμε μια τομογραφία εγκεφάλου και τις ομοιότητες που παρουσιάζονται στο σχετικό «πόνο» που προκαλείται από μία τέτοιου είδους τεχνική και την αντίστοιχη από φυσική κακοποίηση. Οι ομοιότητες είναι πολλές! Η τεχνική της καρέκλας της σκέψης όσο γλυκά και ήπια και να παρουσιάζεται, από τα μικρά παιδιά εκλαμβάνεται ως απόρριψη. Το παιδί που απομονώνεται υποφέρει πρωτίστως το ίδιο για το λόγο που έκατσε στην καρέκλα και καλείται να υποφέρει μόνο του. Σε ηλικίες που τα παιδιά χρειάζονται τη δέσμευση με τον φροντιστή τους, την αγκαλιά και την παρηγοριά όταν νιώθουν συναισθήματα όπως ο θυμός που δε έχουν ακόμη τη δυναμική να αυτορρυθμίσουν. Το παιδί καλείται να υποφέρει για να «πάρει το μάθημα» και να μην επαναλάβει τη συμπεριφορά. Η σύνδεση αυτή είναι αδύνατο να συμβεί σε μικρές ηλικίες. Αρκεί να παρατηρήσουμε το παιδί και να δούμε ότι τις περισσότερες φορές ο θυμός του κλιμακώνεται. Η συμπεριφορά για την οποία κάθεται στο καρεκλάκι της σκέψης επαναλαμβάνεται. Ίσως και με άλλη έκφανση. Το μήνυμα που κυρίως παίρνει είναι να μην επαναλάβει τη συμπεριφορά απλά για να μην καθίσει ξανά στο καρεκλάκι της σκέψης.
Η καλλυμένη αυτη μορφή τιμωρίας όχι μόνο δεν εχει τα επιθυμητά αποτελέσματα του ενήλικα που την εφαρμόζει αλλά αλλάζει ακόμη και τη φυσική δομή του εγκεφάλου. Ο Alfie Kohn, στο βιβλίο του «Unconditional Parenting», αναφέρει πλήθος μελετών για τις αρνητικές συνέπειες της time out τεχνικής στην ηθική και ψυχολογική ανάπτυξη του παιδιού.
Ο Daniel Gartrell (2001) στο άρθρο του «αντικαθιστώντας την τεχνική του time-out» αναφέρει ότι η τεχνική αυτή όπως και οι πίνακες επιβράβευσης ή καταχώρησης του ονόματος του παιδιού σε χρώματα ανάλογα με τη σημαντικότητα του «σφάλματος» του, στηρίζεται στην πρόκληση ντροπής και στην απόδοση κατηγορίας στο παιδί. Το παιδί νιώθει αποτυχημένο γιατί δε κατάφερε να ανταποκριθεί στην απαίτηση του δασκάλου του να είναι το «καλό και ήσυχο παιδί» του πίνακα επιβράβευσης. Ένα από τα προβλήματα με αυτές τις τεχνικές, που αποκαλούνται από κάποιους ενήλικες ως “λογικές συνέπειες,” είναι ότι γενικά είναι λογικές και κατανοητές μόνο για τον ενήλικα. Παρά το γεγονός ότι πρόθεση του ενηλίκου είναι να πειθαρχήσει και όχι η τιμωρία, τα παιδιά έχουν την τάση να αντιλαμβάνονται αυτές τις παραδοσιακές τεχνικές πειθαρχίας ως «πρόκληση πόνου» που στην πραγματικότητα είναι ο ορισμός της τιμωρίας. Το παιδί που τοποθετείται στο καρεκλάκι στης σκέψης χάνει προσωρινά την ιδιότητα του να ανήκει σε μία ομάδα! Όπως προτείνεται στο ίδιο άρθρο, αντί των παλιών παραδοσιακών και αναποτελεσματικών τεχνικών οι παιδαγωγοί θα έπρεπε να στραφούν σε 3 θετικές πρακτικές:
1. να είναι καθοδηγητές (και όχι τιμωροί)
2. να διδάσκουν δημοκρατικές δεξιότητες ζωής όπως να βλέπουν τα παιδιά τον εαυτό τους ως άξια και ικανά μέλη μιας ομάδας, να εκφράζουν έντονα συναισθήματα με τρόπο που δεν πληγώνουν, να επιλύουν τα προβλήματα με ηθικό και έξυπνο τρόπο, να κατανοούν τα συναισθήματα και τις απόψεις των άλλων, να συνεργάζονται σε ομάδες αποδεχόμενοι τις ανθρώπινες διαφορές
και 3. να χτίζουν μία αίθουσα διδασκαλίας που ενθαρρύνει τα παιδιά χωρίς την απομόνωση και τον αποκλεισμό κανενός παιδιού.

Πλέον γνωρίζουμε ότι η τεχνική του time out μόνο αρνητικές συνέπειες μπορεί να επιφέρει. Το να λέμε την εφαρμόζω λίγο και όχι ακριβώς κλπ… είναι σαν το αντίστοιχο “δεν χτυπάω το παιδί μου, μόνο λίγο το αυτί του τραβάω καμιά φορά και ίσως καμία στα οπίσθια”! Το αποτύπωμα της σωματικής βίας δεν είναι αντίστοιχο του πόνου (πονάω περισσότερο άρα περισσότερο αρνητικές συνέπειες). Το αποτύπωμα είναι το ίδιο είτε μιλάμε για μερική εφαρμογή τέτοιων μεθόδων είτε για ολική!

*Για περισσότερες πληροφορίες ανατρέξτε στο παρακάτω άρθρο και τους συνδέσμους

http://www.naeyc.org/files/tyc/file/Gartrell%2001.pdf

http://www.ahaparenting.com/parenting-tools/positive-discipline/timeouts

http://time.com/3404701/discipline-time-out-is-not-good/

https://psychologiapaidiou.blogspot.com/2016/09/a-time-out.html

https://rotasapantaw.wordpress.com/wp-admin/post.php?post=12257&action=edit

Το παιδί έχει το δικαίωμα να μη μοιράζεται κάτι όταν δεν θέλει!

Το παιδί έχει το δικαίωμα να μη μοιράζεται κάτι όταν δεν θέλει!

Ναι, φυσικά και θέλουμε να διδάξουμε τα παιδιά μας το αίσθημα της γενναιοδωρίας. Να μάθουν να μοιράζονται, να συνεργάζονται. Αλλά ο τρόπος με τον οποίο πολλές φορές το απαιτούμε δεν τους προσφέρει τις αξίες που θεωρητικά θα θέλαμε.

sharing1

Ας πάρουμε για παράδειγμα μία τυπική σκηνή παιδιών προσχολικής ηλικίας, όπου το ένα παιδί ασχολείται ενεργά με ένα παιχνίδι κψχ ένα άλλο παιδί έρχεται κοντά και το ζητάει με έντονο τρόπο. Εμείς φυσικά για να δώσουμε το καλό παράδειγμα και συνάμα να δείξουμε ευγενικοί απέναντι στους γονείς του άλλου παιδιού θα σπεύδαμε να παροτρύνουμε το δικό μας παιδί να το δώσει με συμβουλές τύπου ”Είναι σημαντικό να μοιράζεσαι τα παιχνίδια σου”, ”δώστο λίγο και στο άλλο παιδάκι να μην κλαίει”, κ.λπ. Τι συμβαίνει τότε; Το παιδί αναγκάζεται να κάνει κάτι που δεν θέλει και ταυτόχρονα διακόπτει το παιχνίδι του. Σε αυτήν την περίπτωση αυτός που μοιράζεται κάτι είναι ο γονεάς σε ρόλο διαιτητή και όχι το ίδιο το παιδί. Η παραδοσιακή τακτική αναμένει από τα μικρά παιδιά να εγκαταλείψουν κάτι που απαιτεί κάποιος άλλος. Ωστόσο, δεν το κάνουμε εμείς οι ίδιοι. Φανταστείτε πώς θα αντιδράσετε εσείς όταν κάποιος απαιτήσει το κινητό σας τηλέφωνο για να πάρει κάποιον. Φυσικά και δεν θα το δώσετε! Ως ενήλικες, αναμένουμε από τους ανθρώπους να περιμένουν τη σειρά τους. Θα μπορούσαμε να προσφέρουμε με χαρά το τηλέφωνό μας σε έναν φίλο ή ακόμα και σε κάποιον ξένο, αλλά θέλουμε να περιμένουν μέχρι να τελειώσουμε. Το ίδιο θα πρέπει να ισχύει για τα παιδιά: αφήστε το παιδί να κρατήσει ένα παιχνίδι μέχρι να σταματήσει να παίζει το ίδιο με αυτό. Είναι η σειρά του. children dont like to share.png

Δεν χρειάζεται να βάζετε χρονικά όρια στο παιχνίδι του τύπου ”Πέντε λεπτά ακόμα και μετά θα το δώσεις στο παιδάκι, ναι;” Όχι. Διδάξτε στο παιδί σας να πει “Μπορείς να το έχεις όταν τελειώσω εγώ”. Αυτό διδάσκει θετική βεβαιότητα. Βοηθά τα παιδιά να σταθούν στα πόδια τους και να μάθουν να θέτουν όρια σε άλλα παιδιά. Είναι από τα σημαντικότερα διδάγματα της ζωής τους! Το καλύτερο μέρος όλων είναι όταν το πρώτο παιδί παραδίδει πρόθυμα το παιχνίδι – είναι μια χαρούμενη στιγμή και για τα δύο παιδιά. Αυτή είναι η στιγμή που το παιδί νιώθει αληθινή γενναιοδωρία. Είναι ένα ζεστό συναίσθημα.

Τι γίνεται τώρα με το παιδί που περιμένει να παίξει το παιχνίδι; Η αναμονή είναι δύσκολη, ειδικά για παρορμητικά παιδάκια ηλικίας 2-5 ετών, αλλά ακριβώς όπως η βεβαιότητα, η αναμονή είναι επίσης ένα σημαντικό δίδαγμα ζωής. Δεν πειράζει αν το παιδί που περιμένει αισθανθεί απογοητευμένο, λυπημένο ή θυμωμένο για κάποιο χρονικό διάστημα. Μη φοβάστε αν βάλει και λίγο τα κλάματα. Διαβεβαιώστε του ότι θα το πάρει μόλις τελεώσει το παιδάκι που το έχει και παροτρύνετέ το να παίξει με κάτι άλλο εξίσου ενδιαφέρον.Το να αποκτήσει υπομονή, να ελέγχει τη συμπεριφορά του και να εκφράζει τα έντονα συναισθήματα είναι πραγματικά πολύ σημαντικό κατόρθωμα για την πρώιμη παιδική ηλικία.

https://momsfirstcup.wordpress.com/2017/08/26/%CF%84%CE%BF-%CF%80%CE%B1%CE%B9%CE%B4%CE%AF-%CE%AD%CF%87%CE%B5%CE%B9-%CF%84%CE%BF-%CE%B4%CE%B9%CE%BA%CE%B1%CE%AF%CF%89%CE%BC%CE%B1-%CE%BD%CE%B1-%CE%BC%CE%B7-%CE%BC%CE%BF%CE%B9%CF%81%CE%AC%CE%B6%CE%B5/

Τα παιδικά τραύματα της μητέρας μπορεί να επηρεάσουν τη σωματική και ψυχική υγεία του παιδιού της

Οι αρνητικές εμπειρίες της παιδικής ηλικίας των μητέρων, μπορεί να μεταφέρονται από τη μία γενιά στην άλλη.
Οι γυναίκες που έχουν βιώσει τέσσερις ή περισσότερες αρνητικές εμπειρίες στην παιδική ηλικία, πριν από την ηλικία των 18 ετών, είναι πιο πιθανό να αντιμετωπίσουν προβλήματα εγκυμοσύνης και μετά τον τοκετό, τα οποία με τη σειρά τους μπορούν να «μεταδοθούν» στα παιδιά τους μέσω μιας «κλιμάκωσης κινδύνου», σύμφωνα με νέα μελέτη που δημοσιεύεται στο Journal of Pediatrics.

Η μελέτη διαπιστώνει ότι οι έγκυες μητέρες που αναφέρουν ότι έχουν βιώσει αρνητικές εμπειρίες στην πρώιμη παιδική τους ηλικία, έχουν δύο φορές περισσότερες πιθανότητες να αντιμετωπίσουν προβλήματα στην εγκυμοσύνη, όπως ο διαβήτης κύησης και η υπέρταση. Αυτές οι μητέρες είναι επίσης πέντε φορές πιο πιθανό να υπομείνουν τις μεταγεννητικές ψυχολογικές προκλήσεις, όπως η επιλόχεια κατάθλιψη και οι συζυγικές συγκρούσεις.

Οι αρνητικές εμπειρίες της παιδικής ηλικίας περιλαμβάνουν συνθήκες όπως ο γονέας με ψυχική ασθένεια ή πρόβλημα αλκοόλ/ναρκωτικών, μαρτυρίες επώδυνων γονεϊκών εντάσεων ή/και σεξουαλική, σωματική ή συναισθηματική κακοποίηση.

Τα αρνητικά αποτελέσματα της υγείας των παιδιών των μητέρων που έχουν βιώσει αντιξοότητες στην παιδική ηλικία, μπορεί να περιλαμβάνουν αργότερα, κακή σωματική υγεία, καθώς και κατάθλιψη και άγχος.

Η έρευνά μας, δείχνει ότι το πρώιμο αρνητικό ιστορικό της μητέρας μπορεί να είναι η αφετηρία μιας σειράς κινδύνων που μεταφέρονται από τη μία γενιά στην άλλη, επηρεάζοντας την υγεία και την ανάπτυξη του βρέφους της, υποστηρίζουν οι ερευνητές. Αυτές οι αρνητικές εμπειρίες τείνουν να συσσωρεύονται και υπάρχει μεγάλος κίνδυνος να γίνει “έκρηξη” μετά. Μπορούμε να εντοπίσουμε τα διάφορα τραύματα και, όταν τα κοιτά κανείς μεμονωμένα, ίσως πιστεύει κανείς ότι δεν είναι όλα σημαντικοί παράγοντες επικινδυνότητας. Όμως βρήκαμε ότι υπάρχει ένα κρίσιμο σημείο όπου τέσσερις ή περισσότερες αρνητικές εμπειρίες τείνουν να συνδέονται με μεγαλύτερη πιθανότητα βλάβης της εγκυμοσύνης και των μεταγεννητικών προβλημάτων για τη μητέρα και προβλήματα υγείας και συναισθήματος για το παιδί.

Οι ερευνητές υποστηρίζουν ότι είναι σημαντικό να κατανοήσουμε καλύτερα τους παράγοντες που συνδέουν τα παιδικά τραύματα των μητέρων με τα προβληματικά προγεννητικά και μεταγεννητικά αποτελέσματα, επειδή αυτές οι γνώσεις μπορούν να βοηθήσουν να βρεθούν οι κατάλληλες παρεμβάσεις που θα μπορούσαν αποτελεσματικά να «σπάσουν τον κύκλο των επικείμενων κινδύνων».

Αν θέλουμε να σπάσουμε αυτό το φαύλο κύκλο επικινδυνότητας από γενιά σε γενιά, ο πρώτος στόχος της παρέμβασης είναι να κάνουμε τους γιατρούς (γυναικολόγους, παιδιάτρους, παθολόγους κτλ) που έχουν τη συχνότερη επαφή με τις μητέρες και τα παιδιά, να νιώθουν άνετα να μιλούν ανοιχτά σχετικά με τις επιπτώσεις των πρώιμων αντιξοοτήτων στους ασθενείς τους», υποστηρίζουν οι ερευνητές. Είναι σημαντικό οι γιατροί να ξέρουν να μιλούν για το πώς οι πρώιμες αντιξοότητες μπορούν να επηρεάσουν την υγεία μας ως ενήλικες, συμπεριλαμβανομένης της αναπαραγωγικής μας υγείας, καθώς και της σωματικής και ψυχικής υγείας μας.

Τέλος προσθέτουν: Όταν μπορούμε να εντοπίσουμε αυτή τη σύνδεση και μιλήσουμε ανοιχτά για αυτήν σε ένα υποστηρικτικό περιβάλλον, τότε μπορεί να καταφέρουμε να ευαισθητοποιήσουμε περισσότερο τους γονείς και στη συνέχεια να δοθούν κατευθύνσεις για το πώς να αντιμετωπιστούν αυτές οι ενδεχόμενες μελλοντικές προκλήσειςε. Μπορούν, επίσης, να γίνουν παραπομπές για πρόσθετη υποστήριξη, όπως παρεμβάσεις, με στόχο τη μείωση της επιβάρυνσης των πρώιμων αντιξοοτήτων, που με τη σειρά τους θα βοηθήσουν στην υγεία και την ανάπτυξη των παιδιών.
Έχει ενδιαφέροντα θέματα για το θέμα https://www.psychologynow.gr/arthra-psyxologias/oikogeneia-kai-paidi/goneis/3367-i-aporripsi-tou-paidioy-apo-afton-ton-gonea-kanei-ti-megalyteri-zimia-stin-prosopikotita-tou.html

Πηγή: medicalxpress.com
Έρευνα: Journal of Pediatrics
Απόδοση – Επιμέλεια: PsychologyNow.gr

https://www.psychologynow.gr/arthra-psyxologias/oikogeneia-kai-paidi/goneis/3648-ta-paidika-traymata-tis-miteras-borei-na-epireasoun-ti-somatiki-kai-psyxiki-ygeia-tou-paidioy-tis.html?fbclid=IwAR3h9JCAxGVIwrJLCOX0uS2C-EHA0PVl1sAaLoNhiqxbJ_7qU4hJnQBWnkE

Η σημασία της φαντασίας στη γνωστική ανάπτυξη των παιδιών!

Η σημασία της φαντασίας στη γνωστική ανάπτυξη των παιδιών!
Η φαντασία ή ικανότητα να φανταζόμαστε, είναι η δυνατότητα να σχηματίζουμε νέες εικόνες, ιδέες και αισθήσεις, οι οποίες όμως δε γίνονται αντιληπτές μέσω της όρασης, της ακοής ή άλλων αισθήσεων. Για αρκετά χρόνια, η φαντασία θεωρούταν κάτι που βοηθά τα παιδιά να ξεφεύγουν από την πραγματικότητα. Μόλις συμπλήρωναν μια ορισμένη ηλικία, οι ειδικοί πίστευαν ότι τα παιδιά ωθούν τη φαντασία στην άκρη για να ασχοληθούν με τον πραγματικό κόσμο. Τα τελευταία χρόνια όμως, οι ειδικοί στην ανάπτυξη των παιδιών αναγνωρίζουν στη φαντασία ένα διαφορετικό, κρίσιμο και πολύτιμο ρόλο που συνδέεται άμεσα με τη γνωστική τους ανάπτυξη!

Πολύ συχνά στην ανάπτυξη των παιδιών ακούμε φράσεις όπως “δεξιότητες κριτικής σκέψης” ή “ικανότητες για δημιουργική επίλυση των προβλημάτων”, οι οποίες αποτελούν στόχους για τη γνωστική ανάπτυξη των παιδιών. Οι ειδικοί αναφέρουν πως στην πραγματικότητα όταν χρησιμοποιούμε αυτούς τους όρους, μιλάμε για τη φαντασία! Η φαντασία βοηθά στην εφαρμογή της γνώσης, στην επίλυση προβλημάτων και έχει βρεθεί να έχει θεμελιώδη σημασία στην ενσωμάτωση της εμπειρίας και στη μαθησιακή διαδικασία. Για να κατανοήσουν τα παιδιά την πραγματικότητα, δεν μπορεί να εκλείψει η φαντασία!

Σε έναν κόσμο που αλλάζει τόσο γρήγορα, όπως είναι αυτός που ζούμε σήμερα, τα παιδιά θα βρεθούν αντιμέτωπα με πολλές προκλήσεις και θα χρειαστούν τη δημιουργικότητα και τη φαντασία τους για να ανταπεξέλθουν. Για να αντιμετωπίσουν το απροσδόκητο και για να εξελίξουν την τωρινή τους σκέψη σε νέες καταστάσεις, για να χρησιμοποιήσουν πληροφορίες με νέους τρόπους και να πειραματιστούν με νέες έννοιες, για να σκεφτούν πιο ευέλικτα, για να εκτιμήσουν αξίες και τους τρόπους που εφαρμόζονται, για να αλλάξουν και να διαχειριστούν τον κόσμο τους, για να μάθουν να κατανοούν τη θέση των άλλων ανθρώπων, η φαντασία και η δημιουργική σκέψη θα κριθούν απαραίτητες!

Στη βιβλιογραφία τα τελευταία χρόνια υπάρχει έντονο ενδιαφέρον για το κατά πόσο τα σημερινά παιδιά έχουν αυτού του είδους τις ευκαιρίες που επιτρέπουν την καλλιέργεια της φαντασίας και της δημιουργικής σκέψης, δεδομένου ότι κατακλύζονται από την τεχνολογία και από φορτωμένα προγράμματα. Πολλά παιδιά ξοδεύουν ώρες στον υπολογιστή, στην τηλεόραση και σε βιντεοπαιχνίδια, με αποτέλεσμα να συμμετέχουν παθητικά σε έναν κόσμο που κάποιος άλλος έχει δημιουργήσει για αυτούς, αντί να έχουν το χώρο και το χρόνο να ονειρευτούν το δικό τους.

Από την άλλη πλευρά, πολλά παιδιά παρακολουθούν τόσες πολλές δραστηριότητες μέσα σε μια εβδομάδα, που αν και έχουν την ευκαιρία να αναπτύξουν δεξιότητες, δεν έχουν καμία δυνατότητα να χρησιμοποιήσουν τη δημιουργικότητα και τη φαντασία τους για να αποφασίσουν πώς να χρησιμοποιήσουν το χρόνο τους, ποιο κομμάτι του κόσμου θα ήθελαν να εξερευνήσουν περισσότερο με το δικό τους ρυθμό και το δικό τους τρόπο.

Τι μπορούν να κάνουν οι γονείς;

Οι περισσότεροι γονείς ίσως πιστεύουν πως αν δώσουν στα παιδιά πάρα πολύ ελεύθερο χρόνο θα χάσουν ευκαιρίες για μάθηση. Έρευνες όμως δείχνουν πως αν και οι γονείς μπορεί να έχουν τις καλύτερες προθέσεις, η συμπίεση του ελεύθερου χρόνου δε φαίνεται να ευνοεί τα παιδιά!

Τα παιδιά χρειάζονται απεγνωσμένα χώρο και χρόνο και πρέπει να μένουν ελεύθερα από τις ατζέντες των ενηλίκων για να αναπτύξουν δημιουργικά τη φαντασία τους. Ακόμα και αν τα παιδιά διαμαρτύρονται ότι βαριούνται επειδή δεν έχουν τίποτα να κάνουν, οι γονείς πρέπει να ενθαρρύνουν να παιδιά να σκεφτούν τα ίδια πώς να γεμίσουν το χρόνο τους έτσι ώστε να καλλιεργήσουν την έμφυτη δημιουργικότητά τους που θα κάνει τη φαντασία τους να πετάξει στα ύψη!

Ο τρόπος για να βοηθήσουμε τα παιδιά να καλλιεργήσουν τη φαντασία τους, είναι να τους παρέχουμε ευκαιρίες για να την αναπτύξουν. Οι ευκαιρίες αυτές βρίσκονται μέσα στο παιχνίδι! Τα παιδιά παίζοντας με τα χρώματα, με την πλαστελίνη, με το σχέδιο, με τα κουστούμια, με τις κόλλες, με τις κατασκευές μπορούν να δημιουργήσουν ένα απέραντο χάος γεμάτο από φαντασία! Όταν τα παιδιά εξερευνούν το δάσος και τη φύση, όταν πηδούν σε λακκούβες με νερά, όταν κυλιούνται στην άμμο και στη λάσπη, όταν προσποιούνται ότι είναι πουλιά που πετούν στον ουρανό, αφήνουν τη φαντασία τους ελεύθερη να ανακαλύψουν νέους κόσμους και εμπειρίες!

Οι αφηγήσεις, τα παραμύθια και οι ιστορίες, είναι επίσης σημαντικά ερεθίσματα που βοηθούν στην ανάπτυξη της φαντασίας των παιδιών και μπορούν εύκολα να παρέχονται καθημερινά! Οι γονείς είναι καλό να κρατούν τα παιδιά όσο γίνεται μακριά από οθόνες έτσι ώστε να έχουν τη δυνατότητα να δημιουργούν τις δικές τους εικόνες και τα δικά τους όνειρα!

Τα παιδιά που έχουν φαντασία, είναι πιο ευτυχισμένα, πιο έτοιμα να αντιμετωπίσουν ανατροπές και δυσκολίες, μπορούν και αναπτύσσουν τη δημιουργικότητά τους, μπορούν και βλέπουν τα πράγματα με διαφορετικούς τρόπους και βρίσκουν λύσεις σε διάφορα προβλήματα! Η έμφυτη φαντασία των παιδιών επομένως πρέπει να ενθαρρύνεται και όχι να περιορίζεται γιατί θα τα συνοδεύει όχι μόνο στην παιδική ηλικία αλλά και στην ενήλικη ζωή, και ίσως είναι αυτή που θα τα επιτρέψει τελικά να φανταστούν το θεωρητικά αδύνατο, και να αλλάξουν με έναν δημιουργικό και όμορφο τρόπο το σημερινό κόσμο!

Ελένη Σίγκου για
Parentshelp.gr

Βιβλιογραφία:

Costa, V.D., Lang, P.J., Sabatinelli, D., Bradley M.M., & Versace, F. (2010). Emotional imagery: Assessing pleasure and arousal in the brain’s reward circuitry. Human Brain Mapping 31 (9), 1446–1457

Duffy, B. (2006). Supporting Creativity and Imagination in the Early Years. Open University Press.

Wang, S. (2009). The Power of Magical Thinking. Research Shows the Importance of Imagination in Children’s Cognitive Development. The Wall Street Journal.

https://www.parentshelp.gr/%CE%B7-%CF%83%CE%B7%CE%BC%CE%B1%CF%83%CE%AF%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CF%86%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%AF%CE%B1%CF%82-%CF%83%CF%84%CE%B7-%CE%B3%CE%BD%CF%89%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CE%B1/

https://rotasapantaw.wordpress.com/2019/03/31/η-σημασία-της-φα…στη-γνωστική-α-2/

Η σημασία της φαντασίας στη γνωστική ανάπτυξη των παιδιών!

Η σημασία της φαντασίας στη γνωστική ανάπτυξη των παιδιών!
Η φαντασία ή ικανότητα να φανταζόμαστε, είναι η δυνατότητα να σχηματίζουμε νέες εικόνες, ιδέες και αισθήσεις, οι οποίες όμως δε γίνονται αντιληπτές μέσω της όρασης, της ακοής ή άλλων αισθήσεων. Για αρκετά χρόνια, η φαντασία θεωρούταν κάτι που βοηθά τα παιδιά να ξεφεύγουν από την πραγματικότητα. Μόλις συμπλήρωναν μια ορισμένη ηλικία, οι ειδικοί πίστευαν ότι τα παιδιά ωθούν τη φαντασία στην άκρη για να ασχοληθούν με τον πραγματικό κόσμο. Τα τελευταία χρόνια όμως, οι ειδικοί στην ανάπτυξη των παιδιών αναγνωρίζουν στη φαντασία ένα διαφορετικό, κρίσιμο και πολύτιμο ρόλο που συνδέεται άμεσα με τη γνωστική τους ανάπτυξη!

Πολύ συχνά στην ανάπτυξη των παιδιών ακούμε φράσεις όπως “δεξιότητες κριτικής σκέψης” ή “ικανότητες για δημιουργική επίλυση των προβλημάτων”, οι οποίες αποτελούν στόχους για τη γνωστική ανάπτυξη των παιδιών. Οι ειδικοί αναφέρουν πως στην πραγματικότητα όταν χρησιμοποιούμε αυτούς τους όρους, μιλάμε για τη φαντασία! Η φαντασία βοηθά στην εφαρμογή της γνώσης, στην επίλυση προβλημάτων και έχει βρεθεί να έχει θεμελιώδη σημασία στην ενσωμάτωση της εμπειρίας και στη μαθησιακή διαδικασία. Για να κατανοήσουν τα παιδιά την πραγματικότητα, δεν μπορεί να εκλείψει η φαντασία!

Σε έναν κόσμο που αλλάζει τόσο γρήγορα, όπως είναι αυτός που ζούμε σήμερα, τα παιδιά θα βρεθούν αντιμέτωπα με πολλές προκλήσεις και θα χρειαστούν τη δημιουργικότητα και τη φαντασία τους για να ανταπεξέλθουν. Για να αντιμετωπίσουν το απροσδόκητο και για να εξελίξουν την τωρινή τους σκέψη σε νέες καταστάσεις, για να χρησιμοποιήσουν πληροφορίες με νέους τρόπους και να πειραματιστούν με νέες έννοιες, για να σκεφτούν πιο ευέλικτα, για να εκτιμήσουν αξίες και τους τρόπους που εφαρμόζονται, για να αλλάξουν και να διαχειριστούν τον κόσμο τους, για να μάθουν να κατανοούν τη θέση των άλλων ανθρώπων, η φαντασία και η δημιουργική σκέψη θα κριθούν απαραίτητες!

Στη βιβλιογραφία τα τελευταία χρόνια υπάρχει έντονο ενδιαφέρον για το κατά πόσο τα σημερινά παιδιά έχουν αυτού του είδους τις ευκαιρίες που επιτρέπουν την καλλιέργεια της φαντασίας και της δημιουργικής σκέψης, δεδομένου ότι κατακλύζονται από την τεχνολογία και από φορτωμένα προγράμματα. Πολλά παιδιά ξοδεύουν ώρες στον υπολογιστή, στην τηλεόραση και σε βιντεοπαιχνίδια, με αποτέλεσμα να συμμετέχουν παθητικά σε έναν κόσμο που κάποιος άλλος έχει δημιουργήσει για αυτούς, αντί να έχουν το χώρο και το χρόνο να ονειρευτούν το δικό τους.

Από την άλλη πλευρά, πολλά παιδιά παρακολουθούν τόσες πολλές δραστηριότητες μέσα σε μια εβδομάδα, που αν και έχουν την ευκαιρία να αναπτύξουν δεξιότητες, δεν έχουν καμία δυνατότητα να χρησιμοποιήσουν τη δημιουργικότητα και τη φαντασία τους για να αποφασίσουν πώς να χρησιμοποιήσουν το χρόνο τους, ποιο κομμάτι του κόσμου θα ήθελαν να εξερευνήσουν περισσότερο με το δικό τους ρυθμό και το δικό τους τρόπο.

Τι μπορούν να κάνουν οι γονείς;

Οι περισσότεροι γονείς ίσως πιστεύουν πως αν δώσουν στα παιδιά πάρα πολύ ελεύθερο χρόνο θα χάσουν ευκαιρίες για μάθηση. Έρευνες όμως δείχνουν πως αν και οι γονείς μπορεί να έχουν τις καλύτερες προθέσεις, η συμπίεση του ελεύθερου χρόνου δε φαίνεται να ευνοεί τα παιδιά!

Τα παιδιά χρειάζονται απεγνωσμένα χώρο και χρόνο και πρέπει να μένουν ελεύθερα από τις ατζέντες των ενηλίκων για να αναπτύξουν δημιουργικά τη φαντασία τους. Ακόμα και αν τα παιδιά διαμαρτύρονται ότι βαριούνται επειδή δεν έχουν τίποτα να κάνουν, οι γονείς πρέπει να ενθαρρύνουν να παιδιά να σκεφτούν τα ίδια πώς να γεμίσουν το χρόνο τους έτσι ώστε να καλλιεργήσουν την έμφυτη δημιουργικότητά τους που θα κάνει τη φαντασία τους να πετάξει στα ύψη!

Ο τρόπος για να βοηθήσουμε τα παιδιά να καλλιεργήσουν τη φαντασία τους, είναι να τους παρέχουμε ευκαιρίες για να την αναπτύξουν. Οι ευκαιρίες αυτές βρίσκονται μέσα στο παιχνίδι! Τα παιδιά παίζοντας με τα χρώματα, με την πλαστελίνη, με το σχέδιο, με τα κουστούμια, με τις κόλλες, με τις κατασκευές μπορούν να δημιουργήσουν ένα απέραντο χάος γεμάτο από φαντασία! Όταν τα παιδιά εξερευνούν το δάσος και τη φύση, όταν πηδούν σε λακκούβες με νερά, όταν κυλιούνται στην άμμο και στη λάσπη, όταν προσποιούνται ότι είναι πουλιά που πετούν στον ουρανό, αφήνουν τη φαντασία τους ελεύθερη να ανακαλύψουν νέους κόσμους και εμπειρίες!

Οι αφηγήσεις, τα παραμύθια και οι ιστορίες, είναι επίσης σημαντικά ερεθίσματα που βοηθούν στην ανάπτυξη της φαντασίας των παιδιών και μπορούν εύκολα να παρέχονται καθημερινά! Οι γονείς είναι καλό να κρατούν τα παιδιά όσο γίνεται μακριά από οθόνες έτσι ώστε να έχουν τη δυνατότητα να δημιουργούν τις δικές τους εικόνες και τα δικά τους όνειρα!

Τα παιδιά που έχουν φαντασία, είναι πιο ευτυχισμένα, πιο έτοιμα να αντιμετωπίσουν ανατροπές και δυσκολίες, μπορούν και αναπτύσσουν τη δημιουργικότητά τους, μπορούν και βλέπουν τα πράγματα με διαφορετικούς τρόπους και βρίσκουν λύσεις σε διάφορα προβλήματα! Η έμφυτη φαντασία των παιδιών επομένως πρέπει να ενθαρρύνεται και όχι να περιορίζεται γιατί θα τα συνοδεύει όχι μόνο στην παιδική ηλικία αλλά και στην ενήλικη ζωή, και ίσως είναι αυτή που θα τα επιτρέψει τελικά να φανταστούν το θεωρητικά αδύνατο, και να αλλάξουν με έναν δημιουργικό και όμορφο τρόπο το σημερινό κόσμο!

Ελένη Σίγκου για
Parentshelp.gr

Βιβλιογραφία:

Costa, V.D., Lang, P.J., Sabatinelli, D., Bradley M.M., & Versace, F. (2010). Emotional imagery: Assessing pleasure and arousal in the brain’s reward circuitry. Human Brain Mapping 31 (9), 1446–1457

Duffy, B. (2006). Supporting Creativity and Imagination in the Early Years. Open University Press.

Wang, S. (2009). The Power of Magical Thinking. Research Shows the Importance of Imagination in Children’s Cognitive Development. The Wall Street Journal.

https://www.parentshelp.gr/%CE%B7-%CF%83%CE%B7%CE%BC%CE%B1%CF%83%CE%AF%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CF%86%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%AF%CE%B1%CF%82-%CF%83%CF%84%CE%B7-%CE%B3%CE%BD%CF%89%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CE%B1/

https://rotasapantaw.wordpress.com/wp-admin/post.php?post=12171&action=edit

3 Τρόποι για να Διατηρήσετε την Ηρεμία σας όταν το Παιδί σας Δεν έχει τη Δική του

3 Τρόποι για να Διατηρήσετε την Ηρεμία σας όταν το Παιδί σας Δεν έχει τη Δική του

Παιδί θυμωμένο, που ουρλιάζει, χτυπιέται,

κλαίει ή με κάποιον τρόπο δείχνει τη δυσφορία του, που έχει χτυπήσει κόκκινο!

Γονιός σε απόγνωση, θυμωμένος, εκνευρισμένος, που προσπαθεί μια με το καλό, μια με το άγριο, μια με παρακάλια, μια με απειλές και νιώθει έτοιμος να εκραγεί!

Η εμπειρία γνωστή και πολυφορεμένη! Το συναίσθημα; Αποσυντονισμός, ειδικά όταν ο θυμός και η δυσφορία του παιδιού κατευθύνονται προς τον γονιό. Η σκέψη; Κακές, παράλογες, καταστροφικές σκέψεις περνάνε από το μυαλό του γονιού: θυμός, οργή, αυτό-αμφισβήτηση, αίσθηση απώλειας ελέγχου, αίσθηση αδυναμίας και αποτυχίας… και όλα αυτά θολώνουν τον νου και την κρίση. Μπορεί κανείς να κάνει στην άκρη όλες αυτές τις σκέψεις και τα συναισθήματα; Μπορεί κανείς να επικεντρωθεί στη στιγμή; Μπορεί να θυμάται απλώς να αναπνέει; Αντί να κάνει καταστροφικά σενάρια και να αναλώνεται σε αρνητικά συναισθήματα; ΝΑΙ!

Τα παιδιά έχουν έντονο συναισθηματικό κόσμο και συχνά εκδηλώνουν τα συναισθήματά τους με τη μορφή συμπεριφοράς. Αν χάσουμε την ψυχραιμία μας τη στιγμή που το παιδί μας είναι στεναχωρημένο είναι σα να του δίνουμε το μήνυμα «απαγορεύονται τα συναισθήματα», κάτι που δεν το βοηθάει να ελέγξει την έκφραση των συναισθημάτων του. Ακόμα χειρότερα, αν πούμε στο παιδί «δε μπορώ να ελέγξω τον εαυτό μου», τότε πώς περιμένουμε αυτό να ελέγξει τον δικό του; Όποια και αν είναι η ηλικία του παιδιού, σίγουρα δε θέλουμε να περάσουμε αυτό το μήνυμα ούτε να γίνουμε πρότυπο…κακής συμπεριφοράς! Φυσικά γνωρίζουμε ότι με ηρεμία και ψυχραιμία μπορούμε να αντιμετωπίσουμε οτιδήποτε.

ΤΡΙΑ ΚΛΕΙΔΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΚΡΑΤΗΣΕΤΕ ΤΗΝ ΨΥΧΡΑΙΜΙΑ ΣΑΣ ΚΑΙ ΝΑ ΒΟΗΘΗΣΕΤΕ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΝΑ ΜΗΝ ΕΧΕΙ ΣΥΧΝΑ ΞΕΣΠΑΣΜΑΤΑ

“Ο μακροχρόνιος θηλασμός κάνει τα παιδιά εξαρτημένα” και άλλοι τέτοιοι μύθοι!

ΚΛΕΙΔΙ 1: Ρυθμίστε τα δικά σας συναισθήματα

ΣΤΟΠ!Σταματήστε ότι κάνετε και πάρετε μερικές αργές, βαθιές αναπνοές.
Μειώστε την πίεση: Θυμίστε στον εαυτό σας ότι υπάρχει λύση και θέλει το χρόνο της.
Αλλάξτε τις σκέψεις σας:Πέστε μέσα σας ένα ‘μάντρα’: «Φέρεται σαν παιδί επειδή είναι παιδί! Εγώ είμαι ο ενήλικας, εγώ έχω τον έλεγχο του εαυτού μου» ή «Διατηρώ την ηρεμία μου».
Αποβάλετε τη φυσική ένταση:το στρες συνοδεύεται και από ένταση στο σώμα. Ξεφορτωθείτε τη! Πάρτε βαθιές ανάσες και ξεφυσήξτε δυνατά στην εκπνοή, κινηθείτε στο χώρο και τεντωθείτε. Συχνά το νερό βοηθά στην αποβολή της έντασης: πιέστε ένα πoτήρι νερό ή ξεπλύνετε τα χέρια ή το πρόσωπό σας.
Επικεντρωθείτε στο παρόν και στην αγάπη προς το παιδί σας.Έτσι θα σας περάσει μεγάλο μέρος του θυμού σας. Τις περισσότερες φορές όταν θυμώνουμε με το παιδί μας αντιδρούμε υπερβολικά είτε λόγω φόβου, επειδή με κάποιον τρόπο έρχεται στην επιφάνεια το παρελθόν μας («οι γονείς μου ποτέ δε θα ανεχόταν τέτοια συμπεριφορά», «εμένα με τιμωρούσαν για μικρότερη αιτία», κλπ) είτε λόγω ανησυχίας για το μέλλον («το παιδί μου θα αποτύχει).
ΚΛΕΙΔΙ 2: Τονώστε τη συναισθηματική ενέργεια

Κάντε την κατάσταση συναισθηματικά ασφαλή.Πέστε κάτι τύπου «ωχ, είναι άσχημα τα πράγματα, για να ξαναδοκιμάσουμε από την αρχή».
Κατανοήστε τα συναισθήματα του παιδιού και καθρεφτίστε τα πίσω σε αυτό.«Μου φαίνεται ότι νιώθεις ….. και θέλεις ….».
Βρέστε μια μέση λύση.«Εσύ θέλεις … και εγώ θέλω …. Τι μπορούμε να κάνουμε για να το λύσουμε και να είμαστε και οι δύο ευχαριστημένοι;». »
Συνδεθείτε συναισθηματικά. Τι μπορείτε να κάνετε, χωρίς λόγια, που να δείχνει συναισθηματική σύνδεση με το παιδί; Αγκαλιά, φιλί, κράτημα χέρι-χέρι;
Βοηθήστε το παιδί σας να ανακτήσει το συναισθηματικό του έλεγχο.Συνήθως τα παιδιά το κατορθώνουν αφού πρώτα κλάψουν στη σιγουριά και ασφάλεια της αγκαλιάς του γονιού. Όταν το παιδί ηρεμήσει, δείξτε του κατανόηση και συζητήστε το πρόβλημα.
ΚΛΕΙΔΙ 3: Μάθετε το μάθημα

Μάθετε.Όταν είστε ήρεμοι, σκεφτείτε τι σας έμαθε η προβληματική κατάσταση: πώς μπορείτε να διαχειριστείτε το συναίσθημά σας; Τι χρειάζεστε για να είστε ήρεμοι; Περισσότερο ύπνο, άσκηση, χρόνο; Ικανότητα να δείτε τα πράγματα από την οπτική του παιδιού σας;
Διδάξτε.Όταν εσείς και το παιδί ηρεμήσετε, πέστε του «είχαμε μια δύσκολη στιγμή σήμερα. Λυπάμαι που έχασα την ψυχραιμία μου. Μάλλον στεναχωρήθηκα και ανησύχησα. Προσπαθώ στ’ αλήθεια να μη φωνάζω. Τι μπορούμε να κάνουμε εσύ κι εγώ την επόμενη φορά για να μη φτάσουν ως εδώ τα πράγματα;».
Αλλάξτε.Αν υπάρχει ένα πρόβλημα που επιμένει, κάντε μια λίστα με πιθανές λύσεις και δοκιμάστε τις. Αφήστε περιθώριο για να δείτε ποια λύση λειτουργεί (κάντε το ίδιο πράγμα για 5-6 μέρες και παρατηρήστε αν υπάρχει αλλαγή).
Κάντε σκονάκι! Γράψτε μια περίληψη αυτών των κλειδιών της ηρεμίας σε ένα χαρτάκι και βάλτε το στην τσέπη σας για να του ρίχνετε μια ματίτσα που και που και να θυμάστε τι έχετε να κάνετε.

Δρ. Λίζα Βάρβογλη, Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπεύτρια

https://www.super-baby.gr/3-%CF%84%CF%81%CF%8C%CF%80%CE%BF%CE%B9-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CE%BD%CE%B1-%CE%B4%CE%B9%CE%B1%CF%84%CE%B7%CF%81%CE%AE%CF%83%CE%B5%CF%84%CE%B5-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B7%CF%81%CE%B5%CE%BC%CE%AF%CE%B1-%CF%83/

Τι είναι τα τικ (tics) και πώς τα αντιμετωπίζουμε

Τι είναι τα τικ και πώς τα αντιμετωπίζουμε
Το ανοιγοκλείσιμο ματιών, οι μορφασμοί, το τίναγμα κεφαλιού ή το ανασήκωμα του ώμου είναι ορισμένα από τα τικ που μπορεί να εμφανίσει ένας άνθρωπος. Πώς τα αντιμετωπίζουμε;

Τα τικ είναι ξαφνικές, επαναλαμβανόμενες, χωρίς νόημα κινήσεις (λεπτής κινητικής ικανότητας) ή αναφωνήσεις (φωνητικά τικς). Mπορούν να είναι απλά ή σύνθετα, συχνά μιμούνται κάποια πτυχή της τυπικής συμπεριφοράς και ποικίλλουν σε συχνότητα και ένταση.

Τα απλά κινητικά τικ είναι σύντομες, χωρίς νόημα κινήσεις, όπως το ανοιγοκλείσιμο ματιών, οι μορφασμοί, το τίναγμα κεφαλιού ή το ανασήκωμα του ώμου.
Τα σύνθετα κινητικά τικ είναι βραδύτερα, μεγαλύτερα σε διάρκεια και οι κινήσεις γίνονται πιο σκόπιμες. Παραδείγματα περιλαμβάνουν αυτοτραυματικές πράξεις, άσεμνες χειρονομίες ή πηδήματα.
Τα απλά φωνητικά τικ είναι ξαφνικοί, χωρίς νόημα ήχοι ή θόρυβοι, όπως βήχας, καθάρισμα του λαιμού ή ρούφηγμα της μύτης.
Τα περίπλοκα φωνητικά τικ περιλαμβάνουν επανάληψη φράσης ή λέξης (ηχολαλία), άσεμνες και ανάρμοστες επιθετικές λέξεις ή δηλώσεις (κοπρολαλία), επανάληψη τελευταίας λέξης που το ίδιο το παιδί έχει πει (παλιλαλία).
Κοινά κινητικά τικ Κοινά φωνητικά τικ
Ανοιγοκλείσιμο ματιών Βήχας
Μορφασμοί Καθάρισμα λαιμού
Τίναγμα κεφαλής Ρούφηγμα μύτης
Συσπάσεις ώμων Επανάληψη ήχων ζώων
Σύσπαση κορμού και λεκάνης Σφύριγμα
Συσπάσεις κοιλιάς Επανάληψη λέξεων ή φράσεων
Κινήσεις ποδιών Φωνές
Οι σπασμοί συνήθως ξεκινούν στην παιδική ηλικία και διακυμαίνονται σε ένταση και διάρκεια και εκδηλώνονται διαφορετικά σε διαφορετικές ηλικίες. Μπορεί να καταστέλλονται προσωρινά, και μπορεί να μειωθούν όταν το άτομο είναι έξαλλο ή είναι συγκεντρωμένο σε μια δραστηριότητα. Τα τικ τείνουν να επιδεινώνονται όταν το άτομο αισθάνεται άγχος ή ενθουσιασμό.

Οι σπασμοί συνήθως ξεκινούν περίπου σε παιδιά ηλικίας 6 έως 7 ετών που εμφανίζουν απλά τικ προσώπου, όπως ανοιγοκλείσιμο ματιών. Με το χρόνο τα τικ εξαπλώνονται στους ώμους, στα άκρα και στο κορμό. Τα φωνητικά τικ εμφανίζονται συνήθως 2-4 χρόνια μετά από τα κινητικά τικ. Η σοβαρότητα τείνει να κορυφώνεται σε παιδιά ηλικίας 10 έως 12 ετών.

Πώς αντιμετωπίζουμε τα τικ;
Ψυχοεκπαίδευση
Η ψυχοεκπαίδευση, περιλαμβάνοντας τη συμμετοχή του ασθενούς και των φροντιστών. Θα πρέπει να παρέχεται κατά την έναρξη της θεραπείας. Η παραπομπή σε ομάδες αυτοβοήθειας είναι επίσης χρήσιμη. Η ψυχοεκπαίδευση περιλαμβάνει την παροχή λεπτομερών πληροφοριών για τα σχετικά πρόσωπα. Στην περίπτωση των νέων αυτό συνήθως θα εμπλέκει και τους γονείς και τους δασκάλους.

Συμπεριφορική Θεραπεία
Οι συμπεριφορικές θεραπείες είναι από τις πρώτες προτεινόμενες θεραπείες για την αντιμετώπιση των τικ. Η συμπεριφορική θεραπεία είναι ένα είδος ψυχοθεραπείας που αποσκοπεί στην αλλαγή του τρόπου συμπεριφοράς. Ο τύπος της θεραπείας εξαρτάται από τη φύση και τη σοβαρότητα των τικ. Συχνά αρκετές διαφορετικές τεχνικές χρησιμοποιούνται μαζί.

Ένας από τους κύριους τύπους συμπεριφοριστικής θεραπείας που χρησιμοποιείται για τη θεραπεία των τικ είναι η αντιστροφή συνήθειας. Η αντιστροφή συνήθειας έχει ως στόχο:

Να εκπαιδεύσει σχετικά με την κατάστασή του ασθενούς και τον τρόπο αντιμετώπισης.
Να αυξήσει την επίγνωση των τικ και πότε αυτά αυξάνονται.
Να διδάξει μια αντίστροφη μέθοδο αντιμετώπισης, για παράδειγμα, όταν συνήθως ανασηκώνεται τους ώμους σας, αντί αυτού μπορείτε να τεντώσετε τα χέρια σας αν αισθάνεστε την ανάγκη για τικ, μέχρι να υποχωρήσει η ένταση.
Περαιτέρω, η θεραπεία έκθεσης και η θεραπεία πρόληψης υποτροπών έχουν ως στόχο να βοηθήσουν τα άτομα με τικ να μάθουν να καταστέλλουν την αυξανόμενη αίσθηση για τικ μέχρι να υποχωρήσει αυτό το συναίσθημα. Η ιδέα είναι ότι με τον καιρό τα άτομα θα συνηθίσουν την αίσθηση αυτής της πρόδρομης παρόρμησης (εξοικείωση) και η ανάγκη για τικ σε απόκριση θα μειωθεί.

Τι να κάνετε αν το παιδί σας έχει αναπτύξει τικ:

Μην πείτε στο παιδί σας ανοικτά για τα τικ τους – δεν το κάνουν σκόπιμα.
Μην προσπαθήσετε να σταματήσετε το παιδί σας να κάνει επαναλαμβανόμενες κινήσεις ή ήχους, επειδή αυτό μπορεί να το αναγκάσει να γίνουν πιο έντονοι.
Στο μέτρο του δυνατού, αγνοήστε τα τικ, γιατί αν εφιστάται η προσοχή σε αυτά, τα τικ μπορεί να επιδεινωθούν.
Διαβεβαιώστε το παιδί σας ότι δεν υπάρχει τίποτα λάθος με τα τικ και ότι δεν υπάρχει κανένας λόγος να ντρέπεται.
Πάντα να θυμάστε ότι τα τικ δεν γίνονται εκούσια. Ακόμα και αν το παιδί σας είναι μερικές φορές σε θέση να ελέγξει τα τικ, είναι εξαιρετικά απίθανο ότι θα είναι σε θέση να τα ελέγχει όλη την ώρα.

Γράφει: Κιλαμπέρια Βαλέρια
Ψυχολόγος

https://www.iatronet.gr/ygeia/psyxiki-ygeia/article/29251/ti-einai-ta-tik-kai-pws-ta-antimetwpizoyme.html

https://rotasapantaw.wordpress.com/wp-admin/post-new.php?wp-post-new-reload=true

Ιζαμπέλ Φιλιοζά | Αν μπορούσε ένα μωρό 18 μηνών να μιλήσει, να τι θα έλεγε

Το νευρικό σύστημα του παιδιού, όταν υπερφορτίζεται, αποφορτίζει τις εντάσεις με την αντίδραση που ονομάζεται tantrum.

Του ζητάτε να ηρεμήσει, αλλά αυτή η κρίση είναι ο τρόπος που έχει το παιδί για να ηρεμήσει. Αμέσως μετά μπορεί το παιδί να είναι χαμογελαστό και ήρεμο, εκπλήσσοντας το γονέα που θεωρεί ότι όλο αυτό ήταν ένα θέατρο.

ADVERTISING

Η εναλλακτική «να αντιδράσω ή να μην αντιδράσω» είναι παγίδα.

Και στις δύο περιπτώσεις αρνούμαστε την ανάγκη του παιδιού.

Παράδειγμα:
Ένα σουπερμάρκετ ή ένα πολυκατάστημα παιχνιδιών υπερφορτώνει πολύ γρήγορα τις ικανότητες του μικρού παιδιού. Υπάρχουν πολλά χρώματα, αντικείμενα, ήχοι, άνθρωποι, εντάσεις στο περιβάλλον. Αν προσθέσουμε και την ακινησία στην οποία το υποχρεώνουμε να βρίσκεται, στο μυαλό του παιδιού μας γίνεται …. έκρηξη!

Ο εγκέφαλος του παιδιού λαμβάνει χιλιάδες αισθητηριακά ερεθίσματα και δεν μπορεί να κάνει τίποτα.

Δεν έχει τρόπο να ομαδοποιήσει και να οργανώσει αυτά τα ερεθίσματα που «προκαλούν» τους νευρώνες του. Προσπαθεί να ηρεμήσει, να βρει ένα σημείο αναφοράς, να εστιάσει κάπου. Η απαίτηση για τα τσιπς ή τις καραμέλες ή τη μπάλα που είδε αποτελεί μια προσπάθεια να αναλάβει τον έλεγχο ενάντια στην υπεραφθονία ερεθισμάτων. Και φυσικά θα ζητήσει αυτό που αναγνωρίζει: μια μπάλα ή κάποιο προϊόν που βλέπει συχνά στο σπίτι.

Είναι τελείως παράδοξο ( αλλά ναι, συμβαίνει σε όλους ) να εκνευριζόμαστε και να ζητάμε από ένα παιδί απλά να ηρεμήσει. Ο μόνος τρόπος να το ηρεμήσουμε λίγο είναι να το αγκαλιάσουμε τρυφερά και σταθερά. Αυτή η αγκαλιά οδηγεί στην έκκριση της οξυτοκίνης, μιας ορμόνης που θα το βοηθήσει να ηρεμήσει και να αναπτύξει τις νευρικές οδούς επικοινωνίας που θα το βοηθήσουν να χειρίζεται τα συναισθήματα του.

Για να μη χρειάζεται να αγοράσετε ό,τι ζητάει κατά τη διάρκεια της κρίσης του, η καλύτερη λύση είναι η πρόβλεψη:
Σε όλα τα καινούρια, ή πλούσια σε ερεθίσματα περιβάλλοντα, σε καταστήματα, οικογενειακές γιορτές με κόσμο, στο σούπερ μάρκετ, δώστε στο παιδί να κάνει κάτι, ανάλογα με τις ικανότητες του. Κάτι που θα το βοηθήσει να εστιάσει την προσοχή του. Ο εγκέφαλος του θα εκκρίνει ντοπαμίνη, την ορμόνη της κίνησης, της εκούσιας δράσης, μια ορμόνη που μειώνει το άγχος και προστατεύει τα συστήματα του παιδιού από το φόβο και το θυμό.

Παράδειγμα:
Διάλεξε ένα πορτοκάλι για να βάλουμε στη σακούλα. Πολύ ωραία, θέλουμε άλλα δύο, θα τα διαλέξεις εσύ; Αν αφιερώσετε αυτό το χρόνο στο παιδί, θα κερδίσετε πολύ χρόνο αργότερα. Και φυσικά θα γλιτώσετε πολλές κρίσεις και δράματα που πρέπει να διαχειριστείτε μπροστά σε πολύ κόσμο.

Αν μπορούσε ένα μωρό 18 μηνών να μιλήσει, να τι θα έλεγε:
«Μαμά στον εγκέφαλο μου και το σώμα μου επικρατεί μια θύελλα. Δεν ακούω καν τι μου λες. Αν με μαλώσεις θα φωνάξω ακόμα πιο δυνατά ή μπορεί να παγώσω για μια στιγμή. Κι εσύ θα θεωρήσεις ότι η δυνατή φωνή ή η ξυλιά είχε αποτέλεσμα, αλλά εγώ απλά έχω παγώσει από το άγχος μου. Δε μου χρειάζεται περισσότερος φόβος και άγχος.

Γιατί θυμώνεις τόσο πολύ;

Γιατί τα βάζεις μαζί μου;

Σε έχω ανάγκη μαμά για να σταματήσεις αυτή τη θύελλα. Φωνάζω όλο και πιο δυνατά επειδή χρειάζομαι τη βοήθεια σου. Μη με εγκαταλείπεις στην οργή μου. Το μυαλό μου δεν ξέρει τι να κάνει με όλα αυτά τα χρώματα και τα καινούρια πράγματα. Α, καραμέλες. Αν πάρω τις καραμέλες θα έχω κάνει κάτι. Κάτσε να τις πιάσω.

Μη μου τις παίρνεις από το χέρι, το μυαλό μου χάνεται πάλι. Δεν το κάνω επίτηδες, οι ορμόνες του άγχους γεμίζουν το σώμα μου, οι κινητικοί μου νευρώνες αποφορτίζουν τις εντάσεις και φωνάζω, κλαίω, κυλιέμαι κάτω, χτυπάω το κεφάλι μου στο έδαφος.

Κάποιες φορές καταφέρνω να συγκρατηθώ και μετά ξεσπάω στο σπίτι όταν είμαι μόνος μου.

Άλλες φορές δεν τα καταφέρνω.

Μαμά, όταν έχω μια κρίση οργής δε θέλω τίποτα περισσότερο από το να με πάρεις αγκαλιά, να με κρατήσεις, να με ηρεμήσεις και να με προστατεύσεις από αυτή τη νευρική θύελλα που τόσο με τρομάζει. Αν με κρατήσεις τρυφερά και σταθερά αυτό θα με βοηθήσει. Ακόμα και αν συνεχίσω να φωνάζω, εσύ κράτα με. Αν δε θέλεις μη μου αγοράζεις τις καραμέλες, απλά μάθε με πως να ελέγχω τον εγκέφαλο μου..».

Απόσπασμα από το βιβλίο: «Τα δοκίμασα όλα» – Ιζαμπέλ Φιλιοζά, εκδόσεις Ενάλιος

Δείτε κι ένα χρήσιμο βίντεο με την ίδια:https://www.youtube.com/watch?time_continue=163&v=JxVdTy7thJM

http://www.themamagers.gr/moro/izabel-filioza-an-borouse-ena-moro-18-minon-na-milisi-na-ti-tha-elege/?fbclid=IwAR3RqAfzLporPuQtry0-H0ZyhdvlcRkCgfpmmmzbaFASNVhl5fpDXTDmmsc

Πριν αποφασίσεις να βάλεις το παιδί σου τιμωρία σκέψου καλά τις συνέπειες

Πριν αποφασίσεις να βάλεις το παιδί σου τιμωρία σκέψου καλά τις συνέπειες
Οι υστερικές φωνές, το κακό ύφος και τα ουρλιαχτά, έχουν αντικαταστήσει σήμερα το παραδοσιακό «ξύλο, που βγήκε από τον παράδεισο». Οι γονείς είναι ταλαιπωρημένοι με τα ενοχικά τους σύνδρομα γιγαντωμένα μέσα τους, ψάχνουν να βρουν τον κατάλληλο τρόπο να επιβληθούν στα παιδιά τους. Και ενώ για τους περισσότερους γονείς σήμερα είναι αυτονόητο ότι το ξύλο ανήκει στο παρελθόν ως παιδαγωγική μέθοδος, παρ’ όλα αυτά δεν μπορούν να επιβληθούν στον εαυτό τους κάθε φορά που τα παιδιά, αδυνατούν να πειθαρχήσουν στις υποδείξεις τους. Και καταφεύγουν στις φωνές.

Το αποτέλεσμα είναι οι ενοχές να γίνονται ένας φαύλος κύκλος που δεν σταματά ποτέ. Αποτέλεσμα: Το μόνο που πετυχαίνουν οι γονείς με την υψωμένη φωνή είναι να εθίζονται τα παιδιά σε τέτοιου τύπου αντιδράσεις και φυσικά να συνεχίζουν ανενόχλητα. Αν μάλιστα οι φωνές συνοδεύονται από οργή, προσβολές ή ακόμη και σαρκασμό, τότε υπάρχει περίπτωση να δημιουργήσουν στο παιδί αισθήματα απόρριψης. Πριν λοιπόν φωνάξετε ξανά σκεφτείτε ότι τώρα είστε σε θέση να τρομοκρατείτε μία ύπαρξη που αδυνατεί να σας αντιμετωπίσει, αλλά την ίδια στιγμή προετοιμάζετε το μελλοντικό «νευρικό και αγενή» γιο ή κόρη.

Όταν παιδί κρύβει κάτι που του έχει συμβεί…
Τα παιδιά συνήθως λένε ψέματα ή κρύβουν ένα γεγονός είτε γιατί νιώθουν άσχημα για κάτι που έκαναν και πιστεύουν πως αν πουν ψέματα θα είναι σαν να μην συνέβη το γεγονός αυτό, είτε γιατί επιθυμούν να αποφύγουν την τιμωρία. Η τιμωρία έχει αποδειχθεί πως δεν έχει ιδιαίτερο διδακτικό όφελος. Ως παιδαγωγική δεν προτείνεται, πλέον, καθώς φαίνεται να δημιουργεί ανευθυνότητα αντί υπευθυνότητας, φόβο αντί εμπιστοσύνης και αντιδράσεις αντί συνεργασίας. Βλέπουμε λοιπόν ότι η τιμωρία μπορεί να δημιουργήσει συναισθήματα εχθρότητας, εκδίκησης, ανυπακοής, ενοχής, αυτολύπησης κτλ. Στην ουσία η τιμωρία είναι μία μορφή εκδίκησης του γονιού προς το παιδί. Είναι μια εύκολη λύση να του στερήσουμε αυτό που το ευχαριστεί, να το πονέσουμε εκεί που θα πονέσει.

Τιμωρία ή συνέπεια;
H τιμωρία είναι λοιπόν μία ποινή που επιβάλλεται για κάποιο σφάλμα ή παράλειψη, ενώ η συνέπεια είναι το λογικό –και σε μερικές περιπτώσεις το αναπόφευκτο- επακόλουθο μίας πράξης. Βλέπουμε επίσης την σημαντική διαφορά της τιμωρίας από την συνέπεια και στον ψυχισμό του παιδιού μας και στην εκπαίδευσή της συμπεριφοράς του, ώστε να μην επαναλαμβάνει στο μέλλον παρόμοιες συμπεριφορές.

Έχουμε όμως αναρωτηθεί τι νιώθουν τα παιδιά όταν τα τιμωρούμε; Θα ήταν πολύ βοηθητικό να πάμε λίγο τον χρόνο πίσω και να θυμηθούμε τα δικά μας συναισθήματα όταν μας τιμωρούσαν οι γονείς μας. Μερικοί θυμώναμε τόσο πολύ που νιώθαμε ότι μισούμε τους γονείς μας. Σε άλλους γεννιόντουσαν πολλές ενοχές για τις πράξεις τους. Άλλοι θέλαμε να εκδικηθούμε τους γονείς μας φτάνοντας μέχρι την αυτοκαταστροφή.

Η τιμωρία φέρνει θυμό, χαλάει τη σχέση γονιού-παιδιού και είναι μια μορφή επιβολής δύναμης και εξουσίας. Αξίζει να αναρωτηθούμε λοιπόν, εν τέλει για ποιον τιμωρούμε; Εξάλλου, δεν είναι δυνατόν να κάνεις κάποιον να συμπεριφερθεί καλύτερα, με το να το κάνεις να αισθάνεται άσχημα και θυμωμένα.

Ελπίδα Γεωργακοπούλου

Ψυχολόγος

https://www.infokids.com.cy/prin-apofasiseis-na-valeis-to-paidi-so/

Είναι μύθος ότι «η διάλυση μίας σχέσης οφείλεται και στους δύο συντρόφους»;

Ίσως και ο ένας από μόνος του να είναι αρκετός…
Υπάρχουν στοιχεία που δείχνουν, ότι ένα εγωϊστικό άτομο είναι αρκετό για να καταστρέψει τη σχέση.

Αντιλαμβάνομαι ότι όλοι μας είμαστε εγωιστές σε κάποιο βαθμό. Το είδος του εγωϊσμού που καταστρέφει τις σχέσεις, είναι αυτό που συχνά αγνοεί τις ανάγκες, τα θέλω και τις επιθυμίες του άλλου.

Αυτό που δημιουργεί ένα ανθυγιεινό και ανυπόφορο περιβάλλον στη σχέση και οδηγεί στο τέλος της, είναι το σύστημα των πεποιθήσεων του συντρόφου που πληγώνει τον άλλον.

Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μπορούν δύο άνθρωποι μαζί να καταστρέψουν μια σχέση, αλλά αυτό εξαρτάται από τις επιλογές που κάνει κάθε άτομο σε σχέση με το σύντροφό του.

Όλοι έχουν επιλογές
Ένας σύντροφος είναι αρκετός για να κάνει μονομερείς επιλογές και να καταστρέψει τη σχέση του. Όταν ο αδικημένος σύντροφος αντιδρά με τον ίδιο τρόπο (καθρέφτισμα) αυτό σημαίνει ότι υπάρχει μία συντονισμένη προσπάθεια να καταστραφεί η σχέση; Είναι και οι δύο σύντροφοι εξίσου ένοχοι;

Οι θεραπευτές ζεύγους έχουν συνήθως μία προσέγγιση, ότι και τα δύο μέρη στη συνεδρία ζεύγους είναι υπεύθυνα να «διορθώσουν το πρόβλημα». Αυτό μπορεί να είναι επιβλαβές, στην περίπτωση που μόνο ο ένας από τους δύο συντρόφους προκαλεί το πρόβλημα. Με κάποιο τρόπο, ο σύντροφος που διαπράττει το λάθος «τη γλυτώνει», έστω και μερικώς. Αυτή η έννοια θα μπορούσε να έχει ως αποτέλεσμα την μετατόπιση της ευθύνης, όπου ο πραγματικός υπαίτιος βρίσκει την ευκαιρία να ρίξει το φταίξιμο στον σύντροφο που είναι αθώος.

Ουσιαστικά, ο θεραπευτής γίνεται ένα εργαλείο στα χέρια του φταίχτη για να καταστρέψει περισσότερο την σχέση του. Αυτό δεν βοηθάει με κανένα τρόπο την σχέση να θεραπευτεί και να αναπτυχθεί.

Ακολουθούν κάποια παραδείγματα που ο ένας σύντροφος κάνει και μπορεί να καταστρέψει τη σχέση του:

Απαξιώνει τον/την σύντροφό του
Απατά τον/την σύντροφό του
Συνηθίζει να λέει ψέματα στον/στην σύντροφό του
Δεν ενδιαφέρεται για τα συναισθήματα του/της συντρόφου του
Έχει διπλή ζωή
Είναι εθισμένος/η σε ουσίες, πορνογραφία, τυχερά παιχνίδια, κλπ
Κακοποιεί τον/την σύντροφο φυσικά ή συναισθηματικά, λεκτικά, οικονομικά, σεξουαλικά, κλπ
Δεν απολογείται ποτέ
Ακολουθεί μια λίστα με πράγματα που κάνει ένας σύντροφος και που δεν μπορεί να ενοχοποιηθεί για τη διάλυση της σχέσης του:

Παλεύει με μια ψυχική ασθένεια όπως η κατάθλιψη, το άγχος, η διπολική διαταραχή, η ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή, κλπ
Συνηθίζει να είναι ακατάστατος/η
Κάνει λάθη
Δεν είναι καλός/ή στο μαγείρεμα, στο καθάρισμα και την οργάνωση του σπιτιού ή δεν έχει οργανωτικές ικανότητες
Έχει θέματα σχετικά με την εμφάνιση ή την ελκυστικότητα του
Δεν μπορεί να προσανατολιστεί
Παίρνει ή χάνει βάρος
Ξεχνάει ή είναι αφηρημένος/η (χωρίς να έχει χειριστικά κίνητρα)
Υπάρχουν κι άλλα, αλλά καταλαβαίνετε το νόημα. Ποια είναι η κύρια διαφορά που υπάρχει σε αυτές τις δύο λίστες; Μπορείτε να την εντοπίσετε; Υπάρχει μια σαφής διαφορά μεταξύ του τύπου των χαρακτηριστικών των συντρόφων που καταστρέφουν μια σχέση και αυτών που δεν την καταστρέφουν. Είναι θέμα χαρακτήρα.

Τα θέματα χαρακτήρα είναι εκείνα που επηρεάζουν το πώς συνδεόμαστε συναισθηματικά με τους άλλους.
Οι άνθρωποι που δεν διαθέτουν ενσυναίσθηση και ακεραιότητα, γίνονται κακοί σύντροφοι. Δεν έχουν την ωριμότητα και την συμπόνοια για να διατηρήσουν μακροχρόνιες και υγιείς σχέσεις. Είναι ανίκανοι να αναγνωρίσουν τα συναισθήματα των άλλων ανθρώπων, γεγονός που αποτελεί ένα βασικό συστατικό για την ανάπτυξη της θετικής σύνδεσης.

Δεν είναι δική μας ευθύνη να αλλάξουμε τον χαρακτήρα του συντρόφου μας. Ο χαρακτήρας είναι ένα προσωπικό χαρακτηριστικό, αναπτύσσεται με την πάροδο του χρόνου και αποτελείται από τις αξίες, τα πιστεύω και τις συμπεριφορά ενός ανθρώπου απέναντι στον εαυτό του και τους άλλους.

Η θεραπεία ζεύγους δεν διορθώνει τα ελαττώματα του χαρακτήρα. Ο καλύτερος τύπος θεραπείας για ανθρώπους με προβλήματα χαρακτήρα, είναι η προσωπική θεραπεία, με πιο εξειδικευμένη προσέγγιση τη γνωστική συμπεριφορική θεραπεία. Γιατί; Επειδή το άτομο που έχει το πρόβλημα, χρειάζεται να αλλάξει τις πεποιθήσεις (γνωστικές λειτουργίες του) και συμπεριφορές του (συμπεριλαμβανομένου και του τρόπου αντιμετώπισης). Αυτό δεν σημαίνει ότι η ψυχοδυναμική θεραπεία δεν μπορεί επίσης να βοηθήσει, αλλά δεν μπορεί να είναι η μόνη προσέγγιση για να βοηθηθεί κάποιο άτομο που έχει προβλήματα χαρακτήρα.

Όμως, απλά επειδή η γνωστική συμπεριφορική θεραπεία είναι η καλύτερη προσέγγιση σε αυτή την περίπτωση, αυτό δεν σημαίνει ότι το άτομο θα την εφαρμόσει στη ζωή του. Εξάλλου, μέρος του προβλήματος είναι ότι το άτομο κατά πάσα πιθανότητα πιστεύει ότι δεν έχει κάποιο πρόβλημα. Επιπλέον, η αλλαγή απαιτεί προσπάθεια και αυτοπειθαρχία, γνωρίσματα που συχνά στερούνται τα άτομα με προβλήματα χαρακτήρα.

Αν είστε αυτός που «δεν έχει διαπράξει το λάθος» ή αλλιώς ο «αθώος» σύντροφος, τι θα πρέπει να κάνετε σε αυτήν την κατάσταση; Η καλύτερη συμβουλή που έχω να σας δώσω, είναι να δουλέψετε τα παρακάτω:

Υπενθυμίστε στον εαυτό σας ότι δεν ευθύνεστε εσείς για αυτό που συμβαίνει
Φροντίστε τον εαυτό σας και την προσωπική σας εξέλιξη
Να είστε ειλικρινείς με τον εαυτό σας και να αξιολογείτε τη δική σας συνεισφορά στα προβλήματα που υπάρχουν στη σχέση σας
Θέστε ισχυρά όρια
Απαιτήστε σεβασμό
Να είστε ειλικρινείς και να διατηρήσετε τη ακεραιότητά σας
Συναναστραφείτε με υποστηρικτικούς ανθρώπους
Ναι, κάποιες φορές ένα άτομο είναι αρκετό για να καταστραφεί η σχέση. Όχι, δεν φταίτε εσείς, από τη στιγμή που δεν είστε εσείς αυτό το άτομο. Μόνο και μόνο επειδή, άλλοι άνθρωποι έχουν χειραγωγηθεί από τον σύντροφό τους που τους έχει πληγώσει ή σας μιλούν με βάση τις προσωπικές τους εμπειρίες, το να πιστεύετε ότι με κάποιο τρόπο «βγάλατε τον πραγματικό εαυτό σας», δεν σημαίνει ότι προκαλέσατε ή συνεισφέρατε στην άσχημη συμπεριφορά κάποιου άλλου ανθρώπου.

Το καλύτερο που μπορείτε να κάνετε, είναι να αποδεχτείτε την πραγματικότητα και να αναλάβετε την ευθύνη για τις δικές σας επιλογές και συμπεριφορές.

Έφη Μεσιτίδου

Πηγή: psychcentral.com
Συγγραφέας: Sharie Stines
Απόδοση: Έφη Μεσιτίδου

https://www.psychologynow.gr/arthra-psyxologias/sxeseis/diaprosopiki-psyxologia/4157-einai-mythos-oti-i-dialysi-mias-sxesis-ofeiletai-kai-stous-dyo-syntrofous.html?fbclid=IwAR2mE5rtrtdS7NISTFmBRHMwRrPAoQ41PuZ1tz2BkSUyVko1cXr77zBQbqc