Πως βλέπει τα χρώματα το μωρό – όραση βρέφους

Πως βλέπει τα χρώματα το μωρό – όραση βρέφουςΠως βλέπει τα χρώματα το μωρό – όραση βρέφους

«Έχω ακούσει ότι το χρώμα μπορεί να βοηθήσει στη διανοητική ανάπτυξη του μωρού, αλλά δεν είμαι σίγουρη τι μπορεί και δεν μπορεί να δει στα διάφορα στάδια ανάπτυξης. Μπορείτε να μου εξηγήσετε πως αντιλαμβάνονται τα μωρά τα χρώματα και πως αναπτύσσεται η έγχρωμη όραση του βρέφους; “

Το σπίτι σας θα είναι ολόκληρος ο κόσμος για το μωρό σας τους πρώτους μήνες από τη γέννηση του. Έτσι θα πρέπει το δωμάτιο του μωρού σας να διεγείρει τα οπτικά του ερεθίσματα ώστε ο εγκέφαλος του να αναπτυχθεί και να αρχίσει να εξερευνεί τον κόσμο γύρω του.

Σύμφωνα με έρευνες, πάνω από το 40% των γονέων πιστεύουν ότι το χρώμα είναι σημαντικό για την ανάπτυξη ενός μωρού. Αλλά τι μπορούν πραγματικά να δουν και πότε; Εδώ, εξηγούμε τα πέντε βασικά στάδια του οπτικού ταξιδιού του μωρού σας για να ξέρετε τι να χρησιμοποιήσετε στο δωμάτιο του μωρού σας.

1. Πρώτα όλα είναι ασπρόμαυρα

Τις πρώτες εβδομάδες μετά τη γέννησή τους, τα μωρά μπορούν να δουν μόνο μέχρι περίπου 20 έως 30 εκατοστά – ίσα ίσα για να βλέπουν το πρόσωπό σας όταν τα κρατάτε αγκαλιά.

Η όραση τους όσον αφορά τα χρώματα είναι πολύ περιορισμένη, έτσι ανταποκρίνονται πιο εύκολα σε χρώματα υψηλής αντίθεσης, όπως το άσπρο και το μαύρο.

orasi-meta-ti-gennisi_resized

 30BB 62/04457YY 86/07354GG 16/01702BB 81/030  

2. Έντονα χρωματιστά παιχνίδια

Μέχρι τη στιγμή που τα μωρά θα φτάσουν σε ηλικία ενός έως δύο μηνών, έχουν μάθει να εστιάζουν τα μάτια τους και να εντοπίζουν αντικείμενα ή ανθρώπους που κινούνται γύρω από το οπτικό τους πεδίο. Βεβαιωθείτε ότι έχετε επιλέξει παιχνίδια σε έντονα χρώματα που κάνουν κοντράστ μεταξύ τους, ώστε να μπορούν να τα διακρίνουν.

xrwmatista-paixnidia-orasi-enos-minos_resized

3. Και βλέπει χρώματα!

Από περίπου δύο μηνών, τα μωρά αρχίζουν να διακρίνουν σωστά τα χρώματα, ξεκινώντας με τα βασικά χρώματα, κόκκινο, κίτρινο και μπλε και σταδιακά εξελίσσονται λιγο λίγο μέχρι να καταλάβουν τη διαφορά ανάμεσα σε παραπλήσια χρώματα όπως το κόκκινο και το πορτοκαλί. Αυτό είναι το στάδιο όπου είναι πιο σημαντικό να βλέπει το μωρό σας όσο το δυνατόν περισσότερα χρώματα.

orasi-dyo-minwn_resized

 54YY 85/29142BB 23/34850GG 69/13470YR 68/118  

4. Ένα όμορφο παστέλ παιδικό δωμάτιο

Σε ηλικία πέντε μηνών, η όραση ενός μωρού έχει γίνει τόσο ανεπτυγμένη ώστε να μπορεί να διακρίνει μεταξύ ανοιχτών αποχρώσεων, όπως τα παστέλ. Δείχνοντάς του τέτοιες πιο παλ αποχρώσεις μέσα από τα παιχνίδια τους και τα χρώματα του παιδικού δωματίου, μπορείτε να τα βοηθήσετε να μάθουν καλύτερα αυτά τα νέα χρώματα.

pastel-dwmatio-orasi-pente-minwn_resized

 10BG 63/09703RB 63/122  

5. Καιρός για εξερεύνηση

Μέχρι τη στιγμή που το μωρό γίνει οκτώ μηνών, η έγχρωμη όραση τους είναι σχεδόν τόσο καλή όσο των ενηλίκων και μπορούν να αναγνωρίσουν όλα τα διαφορετικά αντικείμενα σε ένα δωμάτιο. Βεβαιωθείτε ότι η διακόσμηση του δωματίου του μωρού σας περιέχει πολλά ενδιαφέροντα πράγματα για να βλέπει και να εστιάζει, ενθαρρύνοντας έτσι το μυαλό του να εξερευνήσει τον κόσμο γύρω του.

orasi-oktw-minwn_resized

Μην ξεχάσετε να βάψετε και το ταβάνι! Το μωρό σας θα περνάει πολύ χρόνο κοιτάζοντας το ταβάνι μεγαλώνοντας, οπότε γιατί να μην του δώσετε κάτι ενδιαφέρον να κοιτάει; Χρησιμοποιήστε οικολογικά χρώματα για το βρεφικό και το παιδικό δωμάτιο όπως το Neopal Eco, που είναι διαθέσιμο σε όποιο χρώμα θέλετε να βλέπει το μωρό σας .

asteria-tavani1552_resized

 90BG 21/30266BG 68/157

Καισαρική τομή: Οι ψυχολογικές επιδράσεις στα μωρά (Τραύμα της γέννησης)

Καισαρική τομή και Ψυχολογία μωρών

Τα τελευταία χρόνια οι γεννήσεις στα νοσοκομεία είναι ο κανόνας και την ίδια στιγμή τα ποσοστά της καισαρικής τομής έχουν αυξηθεί κατά 25-65%. Η ειρωνεία είναι ότι αυτό είναι πολύ πιο επώδυνο για τα μωρά. Οι τεχνητές ωδίνες που εφαρμόζονται από τους γυναικολόγους προκαλούν πιο τραυματικούς τοκετούς. Ακόμη δεν είναι ξεκάθαρο αν τα μωρά αισθάνονται τον πόνο καθώς υπάρχουν πολλοί επιστήμονες που υποστηρίζουν ότι τα μωρά όταν γεννιούνται δεν έχουν συνείδηση και ευαισθησία για όσα συμβαίνουν στο σώμα τους και στην ψυχή τους, δεν έχουν καμιά ανάμνηση της προγεννητικής ζωής τους, δεν αντιλαμβάνονται τα όσα γίνονται στη διάρκεια του τοκετού και τίποτα δεν μπορεί να βλάψει την ψυχική τους υγεία. Στις μέρες μας η καισαρική τομή θεωρείται ένας εύκολος και ανώδυνος τρόπος για τη γέννηση ενός μωρού που έχει πολλά πλεονεκτήματα για τη μητέρα και το μωρό. Για τους περισσότερους γυναικολόγους η καισαρική τομή είναι ένα ασφαλές, γρήγορο και συνηθισμένο χειρουργείο. Αυτή η αντιμετώπιση όπως και οι αναρίθμητοι ιατρικοί λόγοι έχουν αυξήσει τα επίπεδα των καισαρικών τομών. Αν και η καισαρική τομή έχει σωματικά μειονεκτήματα και κινδύνους, οι πιθανές τραυματικές επιδράσεις της καισαρικής τομής στα μωρά δεν είναι ξεκάθαρες.

Οι περισσότεροι γονείς ζητούν βοήθεια από παιδοψυχίατρους επειδή έχουν προβλήματα με τα μωρά τους, τα οποία μπορεί να κλαίνε έντονα, να δυσκολεύονται να κοιμηθούν και να μην τρώνε. Οι γονείς δεν έχουν ιδέα τι μπορεί να προκαλεί αυτά τα προβλήματα, τον περισσότερο καιρό δεν αντιλαμβάνονται τον συναισθηματικό πόνο που αντιμετωπίζουν τα μωρά και μένουν έκπληκτοι όταν ακούνε για τις τραυματικές επιδράσεις της γέννησης. Το ψυχικό τραύμα στα παιδιά και ειδικά στα μωρά δεν αναγνωρίζεται ακόμη. Η προγεννητική και η περιγεννητική ψυχολογία έχει άλλη άποψη. Τα μωρά αντιλαμβάνονται, έχουν συνείδηση, αλληλεπιδρούν και είναι κοινωνικά όντα. Τα έμβρυα και τα βρέφη μπορούν να αντιδράσουν σε σήματα του περιβάλλοντος και μπορεί να τραυματιστούν από κάτι που τα καταπιέζει. Επίσης σύμφωνα με μελέτες αισθάνονται το συναισθηματικό πόνο, το άγχος, την οργή, τη μοναξιά ή τη θλίψη κατά τη διάρκεια της γέννησης ή μετά τη γέννηση. Γνωρίζουμε ότι η καισαρική τομή είναι μια τραυματική εμπειρία για το μωρό με άμεσες και μακροπρόθεσμες συνέπειες.

Για χιλιάδες χρόνια τα μωρά γεννιόντουσαν φυσιολογικά μέσα από ένα στενό πυελογεννητικό σωλήνα , ο οποίος έχει αναπτυχθεί από τη στένωση της λεκάνης της μητέρας η οποία επιτρέπει την όρθια θέση της και μπορεί να χωρέσει το μεγάλο κεφάλι του μωρού που περιέχει τον εγκέφαλο. Τα ανθρώπινα μωρά αποτελούν το μοναδικό είδος στον πλανήτη που χρειάζονται να στραφούν εσωτερικά προς το κανάλι της γέννησης για να μπορέσουν να γεννηθούν. Αυτό κάνει τον τοκετό δύσκολο και επώδυνο. Βέβαια υπάρχουν επιλογές για την ανακούφιση αυτού του πόνου και στις μαμάδες και στα μωρά. Η γέννηση αποτελεί μια καλά συντονισμένη βιοχημική διαδικασία, δηλώνοντας ότι υπάρχουν βιοχημικές λύσεις για αυτή τη δύσκολη διαδικασία. Η διαδικασία της γέννησης είναι βιολογικά προγραμματισμένη για κάθε μωρό. Το μωρό ξέρει πότε να ενεργοποιήσει τη διαδικασία της γέννησης, ξέρει πώς να περάσει από αυτό το στενό κανάλι, ξέρει πώς να συνεργαστεί με τη μαμά του και προσδοκά να καταλήξει στα χέρια της.

Οποιαδήποτε παρέμβαση σε αυτή τη διαδικασία μπορεί να είναι επιβλαβής, στρεσογόνα ή ακόμη και τραυματική για το μωρό.

Η καισαρική τομή είναι μια βίαιη και ξαφνική παρέμβαση στη φυσιολογική διαδικασία της γέννησης. Δεν είναι μόνο μια διαφορετική μορφή τοκετού, αλλά επίσης παραβιάζονται όλοι οι βιολογικοί μηχανισμοί του μωρού, οι οποίοι ενεργοποιούνται κατά τη γέννηση.

Το ψυχικό τραύμα συμβαίνει όταν μια εμπειρία είναι απειλητική για το μωρό, το καταπιέζει  και το αφήνει αποσυνδεδεμένο από το σώμα  του. Όλοι οι μηχανισμοί υπολειτουργούν και το μωρό αισθάνεται μόνο του, απελπισμένο και αβοήθητο. Η σύγχρονη ψυχιατρική πιστεύει ότι το ψυχικό τραύμα υπάρχει στο νευρικό σύστημα και αυτό είναι γεγονός για τα μωρά. Όταν ένα τραύμα καταγράφεται στο νευρικό σύστημα, το σώμα δεν μπορεί να το ξεχάσει. Η καισαρική τομή μπορεί να είναι ένα τραυματικό γεγονός για το μωρό που έχει περιορισμένες ικανότητες να διαχειριστεί την κατάσταση και αυτό το τραύμα αποθηκεύεται στο σώμα οδηγώντας σε σωματικά συμπτώματα.

Οι φυσιολογικές επιδράσεις της καισαρικής τομής

Ο τοκετός με καισαρική τομή περιλαμβάνει παρεμβάσεις που είναι αντίθετες από το φυσιολογικό τοκετό. Ένα μωρό που γεννιέται με καισαρική τομή είναι φυσιολογικά διαφορετικό από ένα μωρό που γεννιέται μέσω της κολπικής οδού.  Περισσότερες επιπλοκές εμφανίζονται μετά από την καισαρική τομή συγκριτικά με τον φυσιολογικό τοκετό. Οι πνεύμονες και η καρδιά δεν λειτουργούν με τον ίδιο τρόπο, τα μωρά βρίσκονται χαμηλά στην κλίμακα Apgar (Κλίμακα για την αξιολόγηση της σωματικής κατάστασης ενός βρέφους κατά τη γέννησή του), εμφανίζουν φυσιολογικά προβλήματα, τα επίπεδα της γλυκόζης είναι χαμηλότερα και η θερμοκρασία του σώματος είναι πιο χαμηλή στα πρώτα 90 λεπτά μετά τη γέννηση. Τα μωρά που γεννιούνται με καισαρική τομή έχουν περισσότερα αναπνευστικά προβλήματα και δυσκολία στην αναπνοή: το σύνδρομο αναπνευστικής δυσχέρειας των νεογνών που αποτελεί κύρια αιτία νεογνικού θανάτου, οι πρωτεΐνες και το ασβέστιο στον ορό του αίματος είναι χαμηλότερα εξαιτίας της χαμηλότερης διέγερσης του νευρικού συστήματος και του αναπνευστικού συστήματος, η αναπνοή και τα αντανακλαστικά είναι πιο αργά. Τα μωρά που γεννιούνται με καισαρική τομή έχουν περισσότερες προσδοκίες, δυσκολεύονται να προσαρμοστούν στις αλλαγές του περιβάλλοντος εξαιτίας της έλλειψης της διέγερσης του δέρματος και της ρύθμισης των ορμονών.  Αυτό συμβαίνει λόγω προωρότητας καθώς η καισαρική τομή γίνεται νωρίτερα από το φυσιολογικό τέλος της εγκυμοσύνης. Περισσότερα μωρά που γεννιούνται με καισαρική τομή μπαίνουν στη μονάδα εντατικής θεραπείας των νεογνών και μένουν περισσότερο σε θερμοκοιτίδα. Έχουν μεγαλύτερο κίνδυνο να εμφανίσουν άσθμα, αυτισμό, τροφικές αλλεργίες και προβλήματα με το θηλασμό (ειδικά όταν η καισαρική γίνεται χωρίς ωδίνες).

Το συμπέρασμα είναι ότι ο τοκετός με καισαρική τομή μπορεί να έχει σοβαρά φυσιολογικά μειονεκτήματα για τα μωρά συγκριτικά με το φυσιολογικό τοκετό και να οδηγήσει σε μακροχρόνια προβλήματα.

Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι η καισαρική τομή σώζει ζωές αλλά στις περισσότερες χώρες ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (WHO) υπολογίζει ότι το 10-15% των καισαρικών τομών είναι ανατρέψιμο. Με την καισαρική τομή δεν ενεργοποιείται το αντανακλαστικό της εξώθησης του εμβρύου με αποτέλεσμα να εμφανίζονται περισσότερες επιπλοκές. Όμως οι συναισθηματικές συνέπειες της καισαρικής τομής για το μωρό αγνοούνται.

Οι ψυχολογικές επιδράσεις για το μωρό

Η καισαρική τομή είναι διαφορετική από τον φυσιολογικό τοκετό. Σε ψυχικό επίπεδο δεν υπάρχει τόσο σημαντικό πράγμα όσο η ατελής γέννηση. Η καισαρική τομή μπορεί να είναι ακριβώς αυτό που χρειάζεται η ψυχή μας για να πάρει μαθήματα για να καταλάβει το λόγο που ερχόμαστε στη γη. Οι περισσότερες περιγεννητικές μελέτες και οι παιδοψυχίατροι θεωρούν ότι η καισαρική τομή είναι ένα τραυματικό γεγονός σωματικά και ψυχολογικά. Η καισαρική τομή αποτελεί ένα ʺσοκʺ για το μωρό, με αποτέλεσμα το μωρό να στερείται τη σωματική και ψυχολογική διέγερση του φυσιολογικού τοκετού. Η διαδικασία είναι γρήγορη και βίαιη για το μωρό και καθώς το μωρό δεν έχει ζήσει τον φυσιολογικό τοκετό είναι πολύ ευαίσθητο στο περιβάλλον του χειρουργείου.

Οι παρεμβάσεις στον τοκετό έχουν ως αποτέλεσμα κάποιες κοινές μακροπρόθεσμες επιδράσεις στην ψυχή του μωρού: δυσκολία στο συναισθηματικό δέσιμο, χρόνιο σοκ , άγχος επιβίωσης, άγχος ελέγχου και άγχος παραβίασης. Οι μελέτες δείχνουν ότι οι καισαρικές τομές έχουν ως αποτέλεσμα άμεσα συμπτώματα που επηρεάζουν τα μωρά όπως : η νυχτερινή αφύπνιση, η υπερεγρήγορση, το έντονο και παρατεταμένο κλάμα (τραυματικό κλάμα), η δυσκολία στο θηλασμό, οι δυσκολίες στην πέψη, οι κολικοί, η ευαισθησία στο άγγιγμα και η δυσκολία στο δέσιμο.

Οι δυσκολίες στο δέσιμο που αντιμετωπίζουν τα μωρά που έχουν γεννηθεί με καισαρική τομή προέρχονται από δύο κύριες αιτίες :στο μη αναγνωρισμένο τραύμα και την άμυνα στο άγγιγμα. Αν ούτε οι γονείς ούτε οι γιατροί/μαίες αναγνωρίσουν την τραυματική εμπειρία του μωρού κατά τη διάρκεια της καισαρικής τομής, τότε το μωρό είναι μόνο του με το συναισθηματικό πόνο. Αυτά τα συμπτώματα δεν αναγνωρίζονται ή δεν ερμηνεύονται σωστά. Αυτή η έλλειψη στοργής οδηγεί στην απομόνωση. Κατά τη διάρκεια της καισαρικής τομής το άγγιγμα είναι κρύο, στοχευμένο, βιαστικό και επώδυνο με κανένα σεβασμό στο μωρό. Το πρώτο άγγιγμα έξω από τη μήτρα συνδέεται με άγχος που οδηγεί στην άμυνα στο άγγιγμα. Καθώς το άγγιγμα και η αγκαλιά είναι κύριας σημασίας για το δέσιμο των νεογέννητων βρεφών με τη μητέρα, η σχέση προσκόλλησης μπορεί να διαταραχθεί μόνιμα. Μερικά μωρά δεν θέλουν το άγγιγμα και την αγκαλιά, γίνονται άκαμπτα όταν τα παίρνουν αγκαλιά, τεντώνουν το σώμα τους ή αποφεύγουν την οπτική επαφή. Πολλά μωρά αισθάνονται ανασφάλεια και δυσκολεύονται να αισθανθούν ασφαλή με τη μαμά τους, δεν μπορούν να δεχτούν την παρηγοριά της μαμάς τους και την ίδια στιγμή αισθάνονται πανικό όταν οι μαμάδες φεύγουν από το δωμάτιο ή τα αφήνουν στο κρεβάτι τους.

Το ʺσοκʺ της καισαρικής τομής οφείλεται στις ξαφνικές, απρόσμενες, σκληρές και τρομακτικές αλλαγές που συμβαίνουν στα δύο λεπτά του χειρουργείου. Το σοκ είναι αποτέλεσμα μιας τρομακτικής εμπειρίας κατά την οποία το σώμα λειτουργεί σε κατάσταση έντονου στρες. Το σώμα βρίσκεται σε κατάσταση επιβίωσης καθώς όχι μόνο η ταχύτητα του χειρουργείου αλλά και η εισβολή στον ενδομήτριο χώρο του μωρού από δυνατά χέρια είναι μια σοβαρή παραβίαση των ορίων. Η καισαρική τομή πηγαίνει ενάντια στο βιολογικά προγραμματισμένο φυσιολογικό τοκετό, ενάντια στο χρόνο και στο λόγο αυτής της διαδικασίας. Το σοκ και το άγχος επιβίωσης είναι αποτέλεσμα του φόβου. Η υπερεγρήγορση και οι δυσκολίες στον ύπνο μπορεί να συνδέονται με το σοκ της καισαρικής τομής.

Κατά τη διάρκεια της καισαρικής τομής τα μωρά βιώνουν την εισβολή στο χώρο τους. Ο κόσμος τους ξαφνικά και βίαια παραβιάζεται και βιώνουν την έλλειψη ελέγχου για τα όσα συμβαίνουν. Τα μωρά που γεννιούνται με καισαρική τομή απομακρύνονται, περιστρέφονται, σηκώνονται, αισθάνονται την αναρρόφηση και εξετάζονται και όλα αυτά γίνονται σε πολύ λίγο χρόνο που δεν μπορούν να αντιδράσουν. Η άμυνα στο άγγιγμα συνδέεται άμεσα με την καισαρική τομή.

Η καισαρική τομή για τα μωρά περιγράφεται ως εξής : κάθονται και περιμένουν τα πάντα να γίνουν από τους άλλους, χάνουν την δύναμη και την αξία τους καθώς κάποιος τα απομακρύνει βίαια και δεν τα αφήνει να γεννηθούν φυσιολογικά με αποτέλεσμα να αισθάνονται ότι δεν έχουν κάνει  τίποτα για να αξίζουν όσα έχουν, δυσκολεύονται να κάνουν πράγματα από μόνα τους και να θέσουν όρια, για αυτά η βοήθεια σημαίνει ταπείνωση και αποδυνάμωση. Αν τα μεγαλύτερα μωρά (περίπου ενός έτους) έχουν αυτές τις συμπεριφορές τότε είναι ξεκάθαρο το σοκ του παρασυμπαθητικού νευρικού συστήματος.

Ένας διαχωρισμός μπορεί να γίνει μεταξύ των καισαρικών τομών με ωδίνες ή όχι. Η καισαρική τομή με ωδίνες είναι μια εμπειρία αποχωρισμού επειδή η βιολογικά προγραμματισμένη διαδικασία των ωδινών περιορίζεται με ιατρικές παρεμβάσεις και με το χειρουργείο. Αντί το μωρό να ακολουθήσει την κολπική οδό με την καισαρική τομή απομακρύνεται από τη μήτρα μέσω κοιλιακής τομής. Μετά από την καισαρική τομή οι μύες των μωρών, ο συνδετικός ιστός και το νευρικό σύστημα παραμένουν σε σοκ και η χαλάρωση που συμβαίνει μετά από το φυσιολογικό τοκετό δεν γίνεται ποτέ. Η καισαρική τομή χωρίς ωδίνες δεν ρυθμίζεται βιολογικά από τη μητέρα και το έμβρυο αλλά προγραμματίζεται ανάλογα με το ιατρικό προσωπικό. Η αναισθησία στερεί από το έμβρυο την ικανότητα να χρησιμοποιήσει τα πόδια του και να σπρώξει ώστε να μπει στην κολπική οδό και να ακολουθήσει τις κινήσεις και τις εξωθήσεις της μαμάς του. Έτσι το έμβρυο δεν ολοκληρώνει τον αρχικό του σκοπό, να συμμετέχει ενεργά. Σε ψυχολογικό επίπεδο η απώλεια της χρήσης των ποδιών μπορεί να μεταφραστεί στην αναστολή για την επίτευξη των προσωπικών στόχων και την έλλειψη ικανότητας υποστήριξης του εαυτού. Τα μωρά από καισαρικές τομές τείνουν να βασίζονται στην εξωτερική υποστήριξη και προσδοκούν την εξωτερική βοήθεια όταν αντιμετωπίζουν αγχωτικές καταστάσεις.

Τελικές παρατηρήσεις

 Ο τοκετός με καισαρική τομή μπορεί να είναι πολύ τραυματικό γεγονός για το μωρό και την οικογένειά του. Η ψυχοθεραπεία για μωρά μπορεί να είναι η απάντηση για αυτή την οδυνηρή κατάσταση επειδή προσφέρει στο μωρό την ευκαιρία να απελευθερώσει τον πόνο του μέσα σε ασφαλές περιβάλλον και να επουλώσει την τραυματική εμπειρία.

Η ψυχοθεραπεία στα μωρά έχει δείξει τέσσερις τύπους αλλαγών :

  • Αλλαγές σε σωματικά συμπτώματα: παρατηρείται πολύ συχνά η αναστροφή ή η εξάλειψη πολλών παιδιατρικών νόσων όπως το άσθμα, η βρογχίτιδα και η δερματίτιδα
  • Επίλυση ψυχολογικών διαταραχών: η επιθετική συμπεριφορά στα παιδιά ανταποκρίνεται πολύ καλά στην ψυχοθεραπεία όπως και οι ιδιοτροπίες, τα προβλήματα στο θηλασμό, οι δυσκολίες στον ύπνο, η ευερεθιστότητα, η υπερδραστηριότητα και ο λήθαργος. Σε σοβαρές περιπτώσεις, όπως ο αυτισμός και οι διαταραχές σύνδεσης παρατηρείται βελτίωση και απόκριση   στη θεραπεία.
  • Πρόληψη αναμενόμενων μορφών ψυχοπαθολογίας: στις περισσότερες περιπτώσεις οι αναμενόμενες μορφές δυσλειτουργίας δεν εμφανίζονται. Σε ελάχιστες περιπτώσεις εμφανίζεται η δυσλειτουργικότητα η οποία οφείλεται σε ψυχικό τραύμα και σε δυσλειτουργία στην οικογένεια.
  • Μεταμόρφωση του εαυτού : το πιο σημαντικό συμπέρασμα το οποίο δεν είναι αναμενόμενο έχει να κάνει με την μεταμόρφωση του εαυτού και την επαφή με τον εαυτό. Τα παιδιά αφού έχουν θεραπευτεί με την ψυχοθεραπεία είναι πιο χαρούμενα, επικοινωνιακά, δημιουργικά και ανεξάρτητα. Είναι πιο συναισθηματικά, εκφραστικά και αποφασιστικά. Έχουν βρει τον εαυτό τους και εξελίσσονται σε μοναδικές ανθρώπινες οντότητες.

Μετά από πολλές μελέτες σε παιδιά τα αποτελέσματα της ψυχοθεραπείας είναι ξεκάθαρα. Σε πολλές περιπτώσεις τα σωματικά και ψυχολογικά συμπτώματα επιλύονται. Επίσης τα παιδιά ωριμάζουν και αυτό φαίνεται στα ανήσυχα παιδιά που απαιτούν θεραπευτική προσοχή αλλά δεν την έχουν. Οι γονείς των παιδιών που έχουν ολοκληρώσει την ψυχοθεραπεία φαίνεται να έχουν αυξήσει την ενσυναίσθησή τους .

Σε μια μελέτη που έγινε σε 18 μωρά που γεννήθηκαν με καισαρική τομή, ο μέσος όρος ηλικίας ήταν 9 μηνών όταν ξεκίνησαν ψυχοθεραπεία και ο αριθμός των συνεδριών ήταν 7. Δεκατέσσερα μωρά ολοκλήρωσαν τη θεραπεία και τέσσερις γονείς σταμάτησαν πριν την ολοκλήρωση της θεραπείας. Από τις κλινικές παρατηρήσεις και τις αναφορές των γονέων τα αποτελέσματα ήταν όμοια. Τα μωρά που ολοκλήρωσαν τη θεραπεία είχαν βελτίωση στα σωματικά και ψυχολογικά συμπτώματα. Βέβαια αυτά τα αποτελέσματα δεν μπορούν να γενικευθούν και να δείξουν ότι η ψυχοθεραπεία μπορεί να προλάβει την εμφάνιση ψυχοπαθολογικών καταστάσεων καθώς απαιτείται συνεχής παρακολούθηση των παιδιών. Αυτά τα αποτελέσματα δεν αποτελούν επιστημονικά δεδομένα αλλά κλινικές ενδείξεις που υποδεικνύουν ότι το μοντέλο ψυχοθεραπείας των μωρών του Emerson μπορεί να δουλέψει σε μωρά που έχουν γεννηθεί με καισαρική τομή.

Το μοντέλο του Emerson είναι ένα από τα πολλά μοντέλα ψυχοθεραπείας που έχουν αναπτυχθεί τις δύο τελευταίες δεκαετίες. Ο Emerson θεωρείται πρωτοπόρος στην ψυχοθεραπεία των μωρών καθώς χρησιμοποιεί οστεοπαθητικές και ψυχοθεραπευτικές τεχνικές. Άλλες θεραπευτικές μέθοδοι έχουν αναπτυχθεί από τους Harms, Castillino, Renggli και άλλους.Τα μωρά μόνο ωφελούνται από αυτές τις θεραπείες και η ψυχοθεραπεία στα μωρά μπορεί να είναι μια μέθοδος πρόληψης ψυχικών νόσων, καθώς τα προγεννητικά και περιγεννητικά τραύματα μπορεί να θεραπευτούν με ελάχιστες συνέπειες στην μετέπειτα ανάπτυξη.

Πηγή: το άρθρο είναι μερική μετάφραση του “Caesarean birth: Psychological aspects in babies”, Rien Verdult, Journal of Prenatal and Perinatal Psychology and Medicine, 2009, 21,1/2, pg 29-41

Dr. Αριστοτέλης Βάθης

Ψυχίατρος – Ψυχοθεραπευτής, 

ΟΙ ΤΡΑΥΜΑΤΙΚΕΣ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ ΤΩΝ ΓΟΝΙΩΝ ΕΠΗΡΕΑΖΟΥΝ ΤΗΝ ΔΟΜΗ ΤΟΥ DNA ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ

Η ευτυχία είναι η φυσική κατάσταση του ανθρώπου. Είναι η πρόκληση της ζωής μας και αποτελεί τον πραγματικό λόγο της ύπαρξής μας. Για να δημιουργήσουμε την ευτυχία, χρειάζεται να είμαστε συντονισμένοι με την εσωτερική μας αλήθεια. Στην πραγματικότητα γεννηθήκαμε και φτιαχτήκαμε για να είμαστε ευτυχισμένοι, είναι ο φυσικός μας χώρος. Αν δεν είμαι ευτυχισμένος σημαίνει ότι δεν είμαι συντονισμένος με τον αληθινό μου εαυτό.

Κάθε φορά που δεν αισθανόμαστε καλά, αισθανόμαστε π.χ. φόβο, ενοχή για κάτι, θυμό, μνησικακία, φθόνο, ζήλια, πόνο, αδικία αυτή η ενέργεια που βιώνεται με δυσάρεστο τρόπο, θα πρέπει να αποτελεί καμπανάκι για εσωτερική αλλαγή.

Οτιδήποτε συμβαίνει στη ζωή μας το έχουμε δημιουργήσει εμείς οι ίδιοι, βασισμένοι στις σκέψεις και στις πεποιθήσεις που κρατιούνται στο υποσυνείδητό μας. Τα συναισθήματά μας πάντοτε επηρεάζονται από το είδος των σκέψεων που έχουμε και που συνηθίσαμε να έχουμε από μικρά παιδιά. Αυτά που μάθαμε χωρίς την βούλησή μας από το περιβάλλον που μεγαλώσαμε, από τα πρότυπα τα γονικά και όχι μόνο.

Οι σκέψεις και οι πεποιθήσεις που έχουμε, είναι ριζωμένες στα κύτταρα μας και στο DNA μας. Επειδή βρίσκονται στο DNA μας, οποιαδήποτε τραυματική εμπειρία, ισχυρό στρες που εκδηλώνεται στους γονείς μπορεί να περάσει και στις επόμενες γενιές. Άρα ο τρόπος σκέψης και οι τραυματικές εμπειρίες των προγόνων μας περνάει και σε μας.

Το Universe of heartmath που βρίσκεται στη Β. Καλιφόρνια των ΗΠΑ, σε πειράματα που έκανε, απέδειξε ότι πολύ συγκεκριμένα είδη συναισθημάτων έχουν την δύναμη να αλλάζουν το DNA στο σώμα μας με θετικό ή αρνητικό τρόπο.
Συγκεκριμένα έγινε το εξής πείραμα: Πήραν ανθρώπινο DNA, το απομόνωσαν και ζήτησαν από ειδικά άτομα εκπαιδευμένα να νιώσουν συναφή και καθαρά συναισθήματα ΑΓΑΠΗΣ, ΕΚΤΙΜΗΣΗΣ, ΣΥΜΠΟΝΟΙΑΣ, ΘΥΜΟΥ, ΟΡΓΗΣ, ΜΙΣΟΥΣ. Καθώς αυτά τα άτομα είχαν τα συναισθήματα αυτά, εκείνοι κατέγραφαν τον τρόπο με τον οποίο αντιδρούσε το DNA. Ανακάλυψαν ότι, στην παρουσία ΕΚΤΙΜΗΣΗΣ, ΑΓΑΠΗΣ, ΣΥΜΠΟΝΟΙΑΣ, ΣΥΓΧΩΡΕΣΗΣ, το DNA έγινε τρομερά ‘’χαλαρό’’. Είναι γνωστό από έρευνες ότι αυτό ενισχύει το αμυντικό σύστημα του οργανισμού. Το αντίθετο ακριβώς συνέβη στην παρουσία ΘΥΜΟΥ, ΟΡΓΗΣ, ΖΗΛΙΑΣ, το DNA σφίχτηκε σαν κόμπος, συρρικνώθηκε και έτσι μειώθηκε η αμυντική αντίδραση του οργανισμού. Στο πείραμα αυτό βλέπουμε σαφώς την επίδραση του ανθρώπινου συναισθήματος επί της προσαρμογής και διαμόρφωσης του DNΑ του σώματος μας. Αυτό σημαίνει ότι αν εμείς κατά βούληση επιστρατεύσουμε αυτά τα συναισθήματα, ουσιαστικά αλλάζουμε τον τρόπο λειτουργίας του DNA.

Η καθηγήτρια Ιζαμπέλ Μανσουί του Πανεπιστημίου της Ζυρίχης, μαζί με την ερευνητική της ομάδα, είχαν ενδείξεις ότι οι σοβαρές τραυματικές εμπειρίες των γονιών μπορούν να επηρεάσουν τους απογόνους τους. Και τα ψυχοσωματικά τραύματα μπορούν να προκαλέσουν κατάθλιψη και άλλες διαταραχές της συμπεριφοράς, που κληροδοτούνται στα παιδιά.
Πώς γίνεται αυτό; Η έκθεση σε υψηλά επίπεδα στρες, αλλάζει την παραγωγή των Micro RNAs, τα οποία βοηθάνε στη ρύθμιση και έκφραση των γονιδίων. Τα μόρια αυτά υπάρχουν στο σπέρμα, οπότε πιθανότατα να είναι το μέσον μεταβίβασης του ψυχο-βιολογικού αποτυπώματος του τραύματος. Παρατηρήθηκε ότι τα παιδιά των βετεράνων του πολέμου του Βιετνάμ, παρουσίαζαν υψηλό ποσοστό αυτοκτονιών σε σύγκριση με τον υπόλοιπο πληθυσμό.

Αξίζει να σημειωθεί ότι σε άλλες έρευνες που έχουν γίνει, οι επιστήμονες σημείωσαν εκατοντάδες διαφορές στο DNA των παιδιών με γονείς που βρίσκονταν σε μέγιστο στρες. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι το υψηλό στρες της μητέρας στη διάρκεια της βρεφικής ηλικίας των παιδιών, μετέβαλε 139 γονίδια, ενώ το άγχος και το στρες του πατέρα στη διάρκεια της προσχολικής ηλικίας των παιδιών μετέβαλε 31 γονίδια.

Επομένως είναι υποχρέωση όλων μας, αυτοί που έχουν ήδη γίνει γονείς, αλλά και αυτοί που πρόκειται να γίνουν γονείς, χωρίς ενοχές και σκληρά ‘’κατηγορώ’’(γιατί κάθε γονιός κάνει το καλύτερο δυνατό που ξέρει και μπορεί για το δικό του παιδί), να δουλέψουν με τον εαυτό τους με μεθόδους αυτογνωσίας. Η θεραπευτική τεχνική της μεθόδου ΘΗΤΑ έχει την δυνατότητα να παρέμβει θεραπευτικά, να βρει τους λανθασμένους θεμελιακούς λίθους του ψυχικού οικοδομήματος που κληροδοτήθηκε στον καθένα μας, με ασφαλές τρόπο να αλλάξει τις επιβλαβείς για την υγεία πεποιθήσεις και να βοηθήσει να θεμελιωθεί ένα καινούριο οικοδόμημα με γερές και υγιείς βάσεις, με στόχο μια κοινωνία δομημένη σε υγιείς και ισορροπημένες υπάρξεις, που θα είναι κεντραρισμένη και συντονισμένη με τον αληθινό τους εαυτό.

‘Aννα Κυριακίδου – ThetaHealing® Therapist & Certified Instructor

http://annathetatherapy.com/%CE%BF%CE%B9-%CF%84%CF%81%CE%B1%CF%85%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%B5%CF%83-%CE%B5%CE%BC%CF%80%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%B9%CE%B5%CF%83-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CE%B3%CE%BF%CE%BD%CE%B9%CF%89%CE%BD-%CE%B5/

“Μαμά, μπαμπά είμαι γκέι”. Τελικά αποδέχεσαι το παιδί σου όπως εκείνο επιθυμεί;

·της Μαρίας Λούκα Τι αισθάνεται ένας γονιός όταν του ανακοινώνει το παιδί του ότι είναι γκέι ή τρανς; «Αναγκάστηκα να φύγω από το σπίτι μου στα 14, εκδιώχθηκα… Έφυγα από μια κατάσταση που δεν μπορούσε να γίνει χειρότερη, τι χειρότερο να μου συνέβαινε δηλαδή; Τη βία την είχα δεδομένη στο σπίτι, ιδίως από τότε που ανακάλυψαν την προτίμησή μου στα αγόρια, απ’ όλην την οικογένεια, πατέρα και αδέλφια, με την ανοχή της μάνας μου».«Αυτοεκπαιδεύτηκα να είμαι δυνατή, να μην περιμένω από κανέναν, να μην υπάρχει σημείο αναφοράς, αυτό είναι και το μεγάλο μου τραύμα, δεν είπα ποτέ μητέρα, πατέρας, αδελφός, αδελφή, έμαθα να στηρίζομαι μόνο στα δικά μου χέρια. Κινήθηκα και στις παρυφές της παρανομίας, δεδομένου ότι οι γονείς μου με έκλεισαν και στο αναμορφωτήριο τρία χρόνια, δεν τελείωσα το εξατάξιο τότε σχολείο…», εξομολογήθηκε σε μία από τις συνεντεύξεις της η γνωστή τρανς ηθοποιός και συγγραφέας Μπέτυ ΒακαλίδουΈνα σύντομο βιογραφικό στο BiblioNet.Τη δύσκολη δεκαετία του ’60, κατά την οποία μεγάλωσε η Μπέτυ, το να μην είσαι «σαν τα άλλα παιδιά», να πετάς από πάνω σου την ταμπέλα του «κανονικού», να μην χωράς στο καλούπι της ετεροκανονικότητας ή να δυσφορείς με το βιολογικό σου φύλο, αντιμετωπιζόταν ως «αμαρτία» που έπρεπε να τιμωρηθεί και να εξοστρακιστεί στο περιθώριο της ζωής. Μόνο που η απόρριψη δεν ξεκινούσε από την κοινωνία. Κατέληγε εκεί, αφού είχε πρωταρχικά σχηματοποιηθεί στον τόπο που είναι συνυφασμένος με την αγάπη, τη γαλήνη και την προστασία της παιδικότητας. Η απόρριψη ξεκινούσε σχεδόν πάντα από την οικογένεια.Από τότε κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι. Η σύγχρονη ακαδημαϊκή σκέψη αποπαθολογικοποίησε την ομοφυλοφιλία και κατέδειξε την πολλαπλότητα της σεξουαλικότητας και των έμφυλων ταυτοτήτων. Η ίδια η ΛΟΑΤ κοινότητα διεκδίκησε την ορατότητα και την ισότητά της στη δημόσια σφαίρα. Ωστόσο, η ιδιωτική σφαίρα, αυτή που αναπτύσσεται στα στεγανοποιημένα τετραγωνικά του οικογενειακού βίου, αποδείχθηκε αρκετά ανθεκτική στην αναπαραγωγή των έμφυλων στερεοτύπων και διατήρησε για τον εαυτό της το ρόλο της “αστυνομίας φύλου”, που ασκεί σκληρή επιτήρηση ήδη από την κούνια για να διασφαλίσει την ομαλή ανατροφή ετεροφυλόφιλων ενηλίκων και την πειθαρχική συμμόρφωση όσων “αποκλίνουν” από αυτόν το στόχο.Ακόμα και σήμερα υπάρχουν ΛΟΑΤ έφηβοι που δε βρίσκουν κατανόηση στην οικογένειά τους και σημαδεύονται από το αποτύπωμα της πρωτογενούς απόρριψης. Γονείς που ντρέπονται για τα παιδιά τους, που τα πιέζουν, τα τρέχουν σε κάθε λογής ψυχιάτρους για να «αλλάξουν», τα απομονώνουν ή ακόμα και ασκούν βία πάνω τους, εγκαταλείποντάς τα επί της ουσίας εκτεθειμένα, ευάλωτα και μόνα απέναντι στον κοινωνικό κανιβαλισμό.Στήριξη αντί για απόρριψηΔίπλα, ή για την ακρίβεια απέναντι σε αυτούς τους γονείς, υπάρχουν οικογένειες που απαγκιστρώνονται από τον ναρκισσισμό τους και υποστηρίζουν τις επιλογές των παιδιών τους. Στέκονται στο πλευρό τους, αγκαλιάζουν την ετερότητά τους και υφαίνουν ένα πέπλο φροντίδας που τα συντροφεύει στην υπόλοιπη ζωή τους.Μπορεί να έχουν αμηχανία, αντιφάσεις ή ακόμα και πλημμελή ενημέρωση γι’ αυτά τα ζητήματα, μπορεί να νιώθουν και οι ίδιοι μόνοι σε αυτήν τη διαδικασία, να μην βρίσκουν ένα δίκτυο υποστηρικτικών δομών που θα τους βοηθήσει, ωστόσο, βαθιά προσηλωμένοι στην έννοια της άδολης γονεϊκής αγάπης, χαράσσουν ένα πολύχρωμο μονοπάτι συμπερίληψης, έναν διαφορετικό τρόπο να υπάρχουν μαζί με τα παιδιά τους έξω από το δεσποτικό πλαίσιο του συντηρητισμού.Η Μαρία, επικεφαλής μιας μονογονεϊκής οικογενείας με ένα νεαρό τρανς αγόρι, διηγείται την εμπειρία της στο inside story: «Όταν το έμαθα έφυγε η γη κάτω από τα πόδια μου. Να σου πω την αλήθεια, δεν καταλάβαινα ακριβώς τι μου έλεγε, νόμιζα ότι ήταν λεσβία. Παρότι αυτοπροσδιοριζόμουν ως ένας ανοιχτός άνθρωπος, δεν μπορούσα να διανοηθώ τον εαυτό μου σ’ αυτήν τη διαδικασία».«Στην αρχή με έπιασαν οι ενοχές και σκεφτόμουν τι έκανα λάθος. Άρχισα να τρέχω σε ειδικούς που με τρελάνανε. Ένας από αυτούς μάλιστα μου είπε ότι αν ήταν δικό του παιδί, θα του ’ριχνε δύο σφαλιάρες να συνέλθει. Στα 19 του ο γιος μου το είπε όσο πιο ξεκάθαρα γινόταν. Είχα αποφασίσει ότι θα στηρίξω το παιδί μου. Η πρώτη κουβέντα που του είπα ήταν πως ό,τι κι αν γίνει είμαι μαζί σου και αυτό είναι το σπίτι σου».«Για μένα, βέβαια, όλο αυτό έμοιαζε σαν να πρέπει να ανέβω το Έβερεστ, ενώ ακόμα μπουσουλάω. Όταν ξεκίνησε τη διαδικασία της μετάβασης έγινε άλλος άνθρωπος. Άρχισε να ανθίζει το παιδί μου, να είναι χαρούμενο». Ο γιος της Μαρίας πλέον έχει ολοκληρώσει τη μετάβασή του και τώρα παλεύει με το τέρας της γραφειοκρατίας για να φτιάξει τα χαρτιά του.Η ίδια είναι αισιόδοξη και πιστεύει ότι οι συνειδήσεις αλλάζουν, με κόπο και πόνο μεν, αλλά αλλάζουν. «Εγώ μεγάλωσα με την εντολή να μην έχουμε σεξουαλικές σχέσεις πριν το γάμο. Αυτό δεν ισχύει πια. Πιστεύω ότι τα πράγματα μπορούν να βελτιωθούν, αλλά πρέπει κι εμείς οι γονείς με τη στάση μας να προωθούμε αυτήν την αλλαγή. Πέρασα πολύ δύσκολα τόσον καιρό που ήμουν μόνη μου σ’ αυτό. Τώρα θεωρώ υποχρέωσή μου να βοηθήσω άλλους γονείς, που αντιμετωπίζουν για πρώτη φορά αυτήν την κατάσταση», λέει.Γονείς και παιδιά, λιγότερο μόνοιΑυτήν ακριβώς την ανάγκη για συζήτηση, μοίρασμα και αλληλεγγύη ήρθε να καλύψει η σχετικά νεοφώτιστη ομάδα «Υπερήφανοι ΓονείςΗ σελίδα της ομάδας στο Facebook».Συγκροτήθηκε πριν έναν χρόνο από γονείς ΛΟΑΤ παιδιών, που ήθελαν να επικοινωνήσουν και να κοινωνικοποιηθούν σε ένα ασφαλές και μη επικριτικό περιβάλλον. Σκοπός της ομάδας είναι να ενημερώσει αλλά και να ενδυναμώσει τους γονείς, ώστε να αποβάλουν τα αισθήματα ντροπής που τους κληροδότησε ένας ομοφοβικός και τρανσφοβικός κόσμος και να σταθούν αρωγοί στις προσπάθειες σεξουαλικής ή έμφυλης χειραφέτησης των παιδιών τους. Η ομάδα ξεκίνησε με έναν πυρήνα 10 ατόμων, που πλέον έχει διπλασιαστεί. Συναντιούνται δύο φορές τον μήνα και συζητάνε για όλα όσα τους απασχολούν, για τα βιώματά τους, για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν, για θέματα δημόσιου ενδιαφέροντος, όπως το νομοσχέδιοΗ αναγγελία της διαβούλευσης για το νομοσχέδιο για την ταυτότητα φύλου που βρίσκεται αυτή τη στιγμή σε διαβούλευση. Ανταλλάσσουν εμπειρίες και συμβουλές μεταξύ τους για μια σειρά από πρακτικά ζητήματα, που σχετίζονται με την καθημερινότητα των παιδιών τους.Αυτή η συνύπαρξη, σαν ένα πρόπλασμα κοινότητας, έχει μια ορατή ευεργετική επίδραση σε όσους και όσες εμπλέκονται. Λειτουργεί λυτρωτικά και απελευθερωτικά.«Ο γιος μου ανέλαβε να μας εκπαιδεύσει»«Ο γιος μου είναι γκέι. Έκανε coming out σε ηλικία 21 ετών. Η αρχική μου αντίδραση ήταν πολύ αρνητική. Δεν μπορούσα να το δεχτώ με τίποτα. Ο άνδρας μου ήταν πιο θετικός. Γενικά όμως δεν ήμασταν καθόλου προετοιμασμένοι γι’ αυτό. Ο γιος μου ανέλαβε να μας εκπαιδεύσει. Μας ενημέρωσε για την ύπαρξη της ομάδας και πήγαμε».«Στην αρχή νιώθαμε πολύ άβολα. Γρήγορα διαπιστώσαμε ότι μας έκανε καλό και συνεχίσαμε. Εγώ έγινα καλύτερος άνθρωπος μέσα από αυτό. Έμαθα να σκέφτομαι τα πράγματα διαφορετικά. Παλιά μπορεί και για άλλες κοινωνικές κατηγορίες, όπως οι μετανάστες, να είχα πιο επιφυλακτική στάση. Άνοιξε το μυαλό και η καρδιά μου. Μπήκα σ’ έναν δρόμο κατανόησης και συμπερίληψης».«Δεν φτάνει το bullying που υφίστανται τα παιδιά μας, χρειάζεται να έχουν και τους γονείς τους εναντίον τους; Πρέπει εμείς οι γονείς να συμβάλουμε και να επηρεάσουμε την κοινωνία, ώστε στο μέλλον να έχουμε λιγότερες αυτοκτονίες και λιγότερη απομόνωση των ΛΟΑΤ παιδιών», υποστηρίζει η Μαίρη Πουλάκη.Σε αυτήν την τελευταία αποστροφή της Μαίρης κρύβεται μια επώδυνη αλήθεια. Τα ΛΟΑΤ άτομα υποφέρουν από πολλαπλές διακρίσεις«Η LGBT νεολαία υποφέρει περισσότερο απ΄τον σχολικό εκφοβισμό», avmag.gr, τις οποίες βιώνουν σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής τους. Βάσει των στοιχείων πανευρωπαϊκής έρευνας“EU LGBT survey – European Union lesbian, gay, bisexual and transgender survey – Results at a glance” του Οργανισμού Θεμελιωδών ΔικαιωμάτωνΗ ιστοσελίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης που δημοσιεύτηκε το 2013, ο μέσος όρος των ατόμων που υφίσταντο βία και υποτιμητικές συμπεριφορές λόγω του σεξουαλικού προσανατολισμού ή της ταυτότητας φύλου στην εκπαίδευση ήταν 68%. Για την Ελλάδα ειδικότερα, προέκυψε ότι το 95% των ΛΟΑΤ μαθητών απέκρυψαν τον σεξουαλικό τους προσανατολισμό ή την ταυτότητα φύλου από το σχολείο. Αυτή είναι μια πολύ μικρή αλλά ενδεικτική στατιστική αποτύπωση της ομοφοβίας και της τρανσφοβίας που διέπει την κοινωνία μας και μετατρέπει την εφηβεία των ΛΟΑΤ ανθρώπων από σκίρτημα χαράς σε εσωτερικευμένο μαρτύριο. Εκατοντάδες παιδιά ταλαιπωρούνται καθημερινά από ταπεινώσεις και προσβολές και αποκόπτονται απότομα από την ανεμελιά της νεανικότητάς τους.Η σημασία της οικογένειας για την αυτοεκτίμηση του παιδιούΗ στάση της οικογένειας σε αυτήν την ιστορία παίζει καθοριστικό ρόλο«LGBT Έφηβοι & Ψυχική Υγεία», άρθρο του ψυχολόγου Γιώργου Μπρεκουλάκη που δημοσιεύτηκε στο ηλεκτρονικό περιοδικό Ψυχολογίας, Πολιτισμού & Συνειδητότητας “animartists” και αναδημοσιεύεται στο rainbowschool.gr, καθώς μπορεί να αμβλύνει ή να πολλαπλασιάσει τις πιέσεις του εξωτερικού περιβάλλοντος. Τα ΛΟΑΤ παιδιά που δεν απολαμβάνουν την αποδοχή και την εμπιστοσύνη της οικογένειάς τους εμφανίζουν υψηλότερα ποσοστά αυτοκτονιών, κατάθλιψης, χρήσης ουσιών.Ερευνά του πανεπιστημίου του Σαν Φρανσίσκο έδειξε“Family Acceptance of LGBT Adolescents Protects Against Depression, Substance Abuse and Suicidal Behavior”, Family Acceptance Project, San Francisco State University ότι εάν, για παράδειγμα, αποκλείσεις ένα γκέι παιδί από τις δραστηριότητες της οικογένειας εξαιτίας της σεξουαλικότητάς του, θα έχει τρεις φορές υψηλότερες πιθανότητες να προχωρήσει σε απόπειρα αυτοκτονίας ή να έχει τέτοιες σκέψεις. Άλλη έρευνα του υπουργείου Παιδείας της Βόρειας Ιρλανδίας κατέγραψε ότι τα ΛΟΑΤ παιδιά, εξαιτίας της απόρριψης που δέχονται στο σχολείο και την οικογένεια, έχουν πέντε φορές υψηλότερες πιθανότητες να χρειαστούν φαρμακευτική υποστήριξη για την κατάθλιψη, δυόμιση φορές υψηλότερες πιθανότητες να προχωρήσουν σε αυτοτραυματισμούς και τουλάχιστον τρεις φορές υψηλότερες πιθανότητες να κάνουν απόπειρα αυτοκτονίας.Σε όλες τις διεθνείς μελέτες εντοπίζεται μια σαφής συσχέτιση ανάμεσα στη στάση της οικογένειας και την ψυχική υγεία των ΛΟΑΤ ατόμων.«Η οικογένεια αποτελεί το πλαίσιο μέσα στο οποίο το παιδί αναπτύσσει την προσωπικότητά του και ξεδιπλώνει τις δεξιότητές του. Όταν ένα τόσο πυρηνικό του κομμάτι όπως ο σεξουαλικός προσανατολισμός ή η ταυτότητα φύλου δεν μπορούν όχι μόνο να καθρεφτιστούν, αλλά ούτε καν να εκφραστούν μέσα στο οικογενειακό πλαίσιο, τότε τραυματίζεται ένα μεγάλο κομμάτι της προσωπικότητάς του, που έχει να κάνει με τον τρόπο που σχετίζεται με άλλους ανθρώπους αλλά και με το ποια εικόνα διαμορφώνει το ίδιο για τον εαυτό του», αναφέρει η Εύα Σπίνου, ψυχολόγος και συντονίστρια της ομάδας «Υπερήφανοι Γονείς».«Είναι σαν να ζει ως κατάσκοπος σε μία εχθρική χώρα. Πρέπει συνεχώς να λέει ψέματα και να καλύπτει τα ίχνη του, για να μην τον ανακαλύψουν. Η άγνοια ή, ακόμα χειρότερα, η στρεβλή πληροφόρηση και η αναπαραγωγή αρνητικών στερεοτύπων και πεποιθήσεων οδηγεί τις οικογένειες σε ακραίες και, πολλές φορές, βίαιες συμπεριφορές. Αυτό έχει πολύ σημαντικές επιπτώσεις στην αυταξία του ατόμου».«Αν όμως η οικογένεια επικυρώσει την ταυτότητα του ΛΟΑΤ παιδιού και δημιουργήσει ένα ασφαλές καταφύγιο, όπου κυριαρχεί η αγάπη, η φροντίδα και ο σεβασμός, τότε το εμπλουτίζει και το ενδυναμώνει, δίνοντάς του πολύ σημαντικά εφόδια», προσθέτει η κα Σπίνου. « Αν συγκρίνουμε με το τι συνέβαινε 20 ή ακόμα και 10 χρόνια πριν, μπορούμε να πούμε ότι σαφώς έχει σημειωθεί αρκετή πρόοδος, αλλά οι συνθήκες απέχουν πολύ από το να τις χαρακτηρίσουμε ιδανικές», συμπληρώνει.Πράγματι, οι συνθήκες παραμένουν σε μεγάλο βαθμό δυσβάσταχτες για τους νέους που αποκαλύπτονται στις οικογένειές τους. Τα παιδιά συχνά δεν εκλαμβάνονται ως υποκείμενα με δυνατότητες διακυβέρνησης του σώματος και του εαυτού, αλλά ως αντικείμενα προβολής ενήλικων φαντασιώσεων. Τα γραφεία των οργανώσεων που ασχολούνται με τα δικαιώματα των ΛΟΑΤ ατόμων είναι γεμάτα με καταγγελίες νέων ανθρώπων που εκδιώχθηκαν από το σπίτι τους, που υπέστησαν βία ή που σύρθηκαν σε κάθε λογής απίθανες «θεραπείες».Ακόμα περισσότερα είναι ίσως τα περιστατικά που δεν σπάνε το οικογενειακό “άβατο” και παραμένουν αποσιωπημένα, να δηλητηριάζουν με αισθήματα ενοχής τον ψυχισμό νέων ανθρώπων που δεν εκπλήρωσαν τις επιβεβλημένες νόρμες για τη «θηλυκότητα» και την «αρρενωπότητα». Η οικογένεια είναι το καθρέφτισμα ενός ηθικοπλαστικού και σεμνότυφου κοινωνικού πλαισίου.Αλλά ευτυχώς πλέον αυτό το πλαίσιο ραγίζει. Ολοένα και περισσότεροι γονείς εμφανίζονται απρόθυμοι να μετατρέψουν το σπίτι τους σε σκηνή μιας συμβολικής “θυσίας” του παιδιού τους, προς χάρη του κοινωνικού καθωσπρεπισμού.Πελώρια αγκαλιά ή τρομακτική απειλήΟ Ανδρέας Παγώνης είναι εκπαιδευτικός και πατέρας ενός τρανς αγοριού 21 ετών. Ο ίδιος και η σύζυγός του δεν ταλαντεύτηκαν ιδιαίτερα όταν το έμαθαν. Στήριξαν και στηρίζουν το δικαίωμα του παιδιού τους να ζήσει σαν ελεύθερος άνθρωπος.«Κανένας μας δεν πέταξε από τη χαρά του μόλις το έμαθε, αλλά αρχίζεις και σκέφτεσαι τελικά τι σ’ ενδιαφέρει περισσότερο, η γνώμη των άλλων ή η αγάπη του παιδιού σου; Εγώ αποφάσισα την αγάπη του παιδιού μου. Το τι θα πει ο κόσμος σαν αντίληψη έχει καταστρέψει πολλά μυαλά. Υπάρχει άγνοια».«Κι εγώ είχα άγνοια, όταν πρώτη φορά το παιδί μου σε ηλικία 13 ετών μου εξήγησε πώς αισθάνεται. Δούλεψα πολύ με τον εαυτό μου για να το διαχειριστώ. Υπάρχουν πολλά προβλήματα που πρέπει να λύσουμε. Υπάρχει bullying. Εγώ φοβάμαι συχνά για το παιδί μου. Υπάρχει γραφειοκρατία. Για το πιο απλό πράγμα του κόσμου, για να ανανεώσει π.χ. την κάρτα για τις συγκοινωνίες, ο γιος μου πρέπει να δώσει λογαριασμό στον οποιοδήποτε που θα τον ρωτήσει αν η κοπέλα στην ταυτότητα είναι η αδερφή του».«Τώρα προσπαθούμε να αλλάξουμε τα χαρτιά του και ελπίζουμε το καινούργιο νομοσχέδιο –παρά τις αδυναμίες που έχει– να διευκολύνει την κατάσταση. Παρακολουθούμε την ομάδα που μας βοηθάει κι εμείς με τη σειρά μας βοηθάμε άλλους γονείς, που έρχονται πανικόβλητοι. Είναι πολύ βασικό να είναι δίπλα σου οι γονείς σου για να σταθείς στα πόδια σου και να ζήσεις όπως εσύ θέλεις. Εγώ δεν ντρέπομαι για τίποτα. Δεν έκανα κάτι κακό, ούτε το παιδί μου έκανε κάτι κακό. Είμαι υπερήφανος για το παιδί μου», λέει.Θυμάμαι την ταινία Prayers for BobbyΟ τίτλος στο IMDB, την αληθινή σπαρακτική ιστορία του Μπόμπι Γκρίφιθ που αυτοκτόνησε, μετά από τις αλλεπάλληλες προσπάθειες των θρησκόληπτων γονιών του να τον “θεραπεύσουν”. Θυμάμαι κι άλλες ιστορίες, που δεν έγιναν ταινίες, ανθρώπων που σακατεύτηκαν ή που υπέγραψαν ένα ισόβιο συμβόλαιο με την καταπίεση και τη δυστυχία. Ένας και κάτι αιώνας ψυχανάλυσης ήταν αρκετός για να μας μάθει ότι οι γονείς μας, οι πρώτοι άνθρωποι που συναντάμε στο φευγαλέο πέρασμά μας από τη ζωή, το πρώτο μας άγγιγμα και ο πρώτος μας ήχος, δεν φεύγουν ποτέ από δίπλα μας. Μας ακολουθούν πάντα –με την παρουσία ή την απουσία τους. Είναι η πελώρια αγκαλιά που μας προστατεύει, ή η τρομακτική απειλή που μας πληγώνει. Είναι ένα κομμάτι δικό μας.Κι αν είναι σπασμένο, αιμορραγεί συνέχεια. Με αυτήν την έννοια, αυτή η ομάδα που συζητούσε ζωηρά και ακομπλεξάριστα γύρω από ένα τραπέζι με σπιτικές λιχουδιές και με μοναδικό γνώμονα την ευτυχία των παιδιών της, με γέμισε αισιοδοξία. Γιατί περήφανοι γονείς, σημαίνει περήφανα παιδιά.πηγή: http://www.childit.gr/%CE%BC%CE%B1%CE%BC%CE%AC-%CE%BC%CF%80%CE%B1%CE%BC%CF%80%CE%AC-%CE%B5%CE%AF%CE%BC%CE%B1%CE%B9-%CE%B3%CE%BA%CE%AD%CE%B9-%CF%84%CE%B5%CE%BB%CE%B9%CE%BA%CE%AC-%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%B4%CE%AD%CF%87/

Η τεχνική του «ναι»: Τα οφέλη της στην θετική διαπαιδαγώγηση των παιδιών !

ΒΟΥΛΑ ΓΚΑΝΤΣΙΟΥ·ΚΥΡΙΑΚΗ, 7 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2018·

Πόσο ισορροπημένα μπορεί να μεγαλώσει ένα παιδί που ακούει συνεχώς «όχι»;

Η Ronit Baras, ειδική παιδαγωγός, συγγραφέας, οικογενειακή σύμβουλος και μαμά, έχει την δική της πρόταση αναφορικά με την διαπαιδαγώγηση, η οποία ακούει στον όρο “yes parenting” ή αλλιώς «πώς το “ναι” πετυχαίνει περισσότερα από το “όχι”» -αξίζει να την εξετάσουμε.

Η τεχνική του «ναι»

Η Ronit Baras δεν είναι η μόνη εκπρόσωπος του “yes parenting”. Αμέτρητοι γονείς, όπως η Bea Marshall, επίσης οικογενειακή σύμβουλος και μαμά, επέλεξαν να την εφαρμόσουν στην διαπαιδαγώγηση των παιδιών του και επιμένουν στα σημαντικά οφέλη της.
Όπως παραδέχεται η Baras «ούτε για τους γονείς είναι πάντα εύκολο να λένε συνέχεια “όχι” στα παιδιά. Υπάρχουν πολλοί που παραδέχονται ότι θα ήθελαν να τους λένε “ναι” σε ό,τι ζητήσουν, όμως γεγονός είναι ότι τα παιδιά μπορεί να θελήσουν πράγματα που δεν είναι καλά για τα ίδια και είναι δική μας ευθύνη να τους το μάθουμε. Είναι απαραίτητο το “όχι” σε επικίνδυνες ή υπερβολικές απαιτήσεις τους. Τότε, όμως, αναπόφευκτα έρχεται η σύγκρουση, η οποία δεν αρέσει σε κανέναν.»
Η δε Marshall συμπληρώνει «Επέλεξα το “ναι” γιατί πιστεύω ότι έτσι μαθαίνω στα παιδιά μου να είναι ανεξάρτητα και να αναγνωρίζουν τις ανάγκες τους από μικρή ηλικία. Επιτρέπω στα παιδιά μου να παίρνουν τις δικές τους αποφάσεις, να γίνονται πιο υπεύθυνα. Και όταν διαφωνώ με μια επιθυμία τους, προτιμώ να το συζητάω μαζί τους, αντί να είμαι αρνητική. Έτσι, δίνω έμφαση στην επικοινωνία μου μαζί τους και στο να ακούω πραγματικά αυτά που θέλουν. Αυτός ο τρόπος διαπαιδαγώγησης με κάνει να νιώθω πολύ καλύτερα!»
Πώς θα μπορούσαμε να λέμε «ναι», ακόμα κι όταν τα παιδιά μας θέλουν κάτι που εμείς δεν εγκρίνουμε, προκειμένου να αποφύγουμε τον τσακωμό και την απομάκρυνσή μας από αυτά; Η Baras εξηγεί:
«Όταν τα παιδιά ζητούν κάτι και εσύ ξεκινάς λέγοντας “όχι”, αυτόματα αρχίζεις μια διαφωνία. Αν, όμως, ξεκινήσεις λέγοντας “ναι”, αλλά θέσεις κάποιους όρους στη συνέχεια της πρότασής σου, τότε δεν υπάρχει λόγος διαφωνίας. Για παράδειγμα, αν πεις “όχι, δεν μπορείς να δεις τηλεόραση τώρα. Δεν έχεις τελειώσει ακόμα τα μαθήματά σου”, έχεις ξεκινήσει με εντελώς αρνητική διάθεση. Αν πεις, όμως, “ναι, μπορείς να δεις τηλεόραση, αμέσως μόλις τελειώσεις τα μαθήματά σου”, οι πιθανότητες διαφωνίας είναι ελάχιστες!»
Δείτε μερικά ακόμη παραδείγματα της τεχνικής του «ναι»:
-Αντί να πείτε «όχι, δεν μπορείς να καλέσεις τον φίλο σου στο σπίτι τώρα, δεν βλέπεις ότι ετοιμαζόμαστε να φάμε;» (αρνητική πρόταση με σαρκασμό προς το παιδί), δοκιμάστε το «ναι, βέβαια μπορείς να καλέσεις τον φίλο σου, αφού φάμε».
-Αντί να πείτε «όχι, δεν μπορείς να αγοράσεις καινούργιο πουκάμισο. Δουλεύω σκληρά για να έχουμε λεφτά και εσύ δεν το εκτιμάς», μπορείτε να πείτε «ναι, μπορείς να αγοράσεις αυτό το πουκάμισο όταν έρθει η γιορτή σου ή με τα χρήματα που έχεις μαζέψει, κι αν δεν φτάνουν θα συμπληρώσω τα υπόλοιπα εγώ».
-Αντί να πείτε «όχι, δεν μπορείς να φας γλυκό τώρα. Το γλυκό το τρώμε αφού φάμε το φαγητό μας και εσύ δεν έχεις φάει τίποτα», δοκιμάστε το «ναι, μπορείς να φας γλυκό, μόλις τελειώσεις το φαγητό σου».
Η ιδέα, λοιπόν, είναι, αντί να επικεντρώνεστε στα αρνητικά, προκαλώντας αντιδράσεις στο παιδί και δίνοντάς του «πάτημα» για τσακωμό, να του πείτε πώς θα πάρει αυτό που θέλει, αν ακολουθεί τους κανόνες.
Το «ναι», λέει η Baras, είναι η ιδανική απάντηση ακόμα κι αν χρειάζεστε χρόνο, για να σκεφτείτε αυτό που ζητάει το παιδί σας. Για παράδειγμα, μπορεί να σας ζητήσει ένα δικό του tablet, κάτι που μπορεί να έχει πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα. Αντί η πρώτη σας αντίδραση να είναι «όχι», μπορείτε να πείτε «Ναι, καταλαβαίνω γιατί το θες τόσο πολύ. Δώσε μου λίγο χρόνο να σκεφτώ αν μπορεί να γίνει». Ή μπορεί η έφηβη κόρη σας να σας ζητήσει να πάει σε ένα πάρτι, για το οποίο ανησυχείτε αν θα είναι ασφαλής. Αντί για «όχι», δοκιμάστε να πείτε «Ναι, το ξέρω ότι θέλεις να πας. Χρειάζομαι, όμως, λίγο χρόνο να το σκεφτώ. Να το συζητήσουμε ξανά αύριο;». Έτσι, έχετε 24 ώρες για να το σκεφτείτε, να το συζητήσετε με τον άντρα σας και να αποφασίσετε αν υπάρχει τρόπος να πάει στο πάρτι που θέλει, παραμένοντας, όμως, ασφαλής.
«Η τεχνική του “όχι” προκαλεί πολλές εντάσεις και κάνει τη συμβίωση της οικογένειας δύσκολη, τόσο για τους γονείς όσο και για τα παιδιά. Αντικαταστήστε το “όχι” με το “ναι” και θα δείτε πόσο πιο ήρεμα και ομαλά θα μεγαλώσετε τα παιδιά σας», προτείνει η Baras, δίνοντάς μας ένα καλό κίνητρο για να δοκιμάσουμε…Άρθρο της Έλενας Μπούλια Για την ομάδα Θετική Διαπαιδαγώγηση https://www.facebook.com/groups/413784475468424/files/

Πώς να λέτε όχι χωρίς να αισθάνεστε ένοχοι

Ναι, το να είστε «ένας πάρα πολύ καλός» άνθρωπος χωρίς όρια, μπορεί να προκαλέσει σοβαρά προβλήματα στην ψυχική σας υγεία.


Σας ρωτάνε κάτι και νιώθετε ότι αν πείτε “όχι”, θα σας αντιπαθήσουν. Έτσι, μπαίνετε στον πειρασμό να πείτε “ναι”, ακόμα κι αν δεν θέλετε. Έχετε βρεθεί ποτέ σε αυτή τη θέση; Αν ναι, μην ανησυχείτε, το έχουμε πάθει όλοι μας.

Αλλά αν πείτε τελικά ναι, θα απογοητεύσετε τον εαυτό σας. Και μάλλον θα θυμώσετε με τους άλλους, ακόμα κι αν θα μπορούσατε να πείτε απλά όχι.

Και η έρευνα δείχνει ότι αυτό, όχι μόνο δημιουργεί ένα φαύλο κύκλο από άσχημα συναισθήματα, αλλά πραγματικά καταστρέφει τις σχέσεις σας. Ναι, το να είστε «πολύ καλός» άνθρωπος μπορεί να προκαλέσει σοβαρά προβλήματα στην ψυχική σας υγεία.

Η αποφυγή των συγκρούσεων δεν αποτελεί συστατικό των επιτυχημένων σχέσεων. Αντίθετα, είναι ένα σοβαρό σύμπτωμα δυσλειτουργικών σχέσεων. Είναι καλύτερα να αναγνωρίσετε ότι τα αρνητικά συναισθήματα μεταξύ των ανθρώπων είναι αναπόφευκτα και πρέπει να μάθετε να τα αντιμετωπίζετε αποτελεσματικά. Εάν δεν μπορείτε να εκφράσετε τα αρνητικά σας συναισθήματα, οι σχέσεις σας απλά θα χάσουν την αυθεντικότητά τους.

Oπότε, πώς να πείτε όχι χωρίς να αισθάνεστε ένοχοι; Οι ψυχολόγοι και οι έρευνες έχουν τις απαντήσεις. Ας ξεκινήσουμε.

1) Παρατηρήστε τα «όχι»

Οι στιγμές που είπατε όχι και κάποιος θύμωσε, παραμένουν στη μνήμη σας σαν ένα εύηχο σλόγκαν από μία διαφήμιση. Όμως η αλήθεια είναι ότι, οι άνθρωποι λένε όχι σε διάφορα ζητήματα όλη την ώρα και δεν έχουν καμία κακή συνέπεια. Οι ουρανοί δεν ανοίγουν και κανένα κακό δεν συμβαίνει. Ο συνομιλητής σας που το ζήτησε, απλώς το αγνοεί και λέει: «Εντάξει».

Όμως, έχουμε την τάση να ξεχνάμε αυτές τις αντιδράσεις πολύ εύκολα και να εκπαιδεύουμε την προσοχή σας στο 0,02% του χρόνου που λέμε όχι και το άλλο πρόσωπο, φεύγει θυμωμένο λέγοντας ότι δεν θα σας μιλήσει ποτέ ξανά.

Επομένως παρακολουθήστε τις αλληλεπιδράσεις σας με τους άλλους πιο στενά. Παρατηρήστε όλες τις φορές που τα «όχι» δεν προκαλούν προβλήματα και προσπαθήστε να αναπτύξετε μια πιο ρεαλιστική προοπτική.

Διευρύνετε την προοπτική σας με το να καταλάβετε πόσο συχνά οι άνθρωποι γύρω σας λένε όχι ο ένας στον άλλο καθημερινά. Όταν δώσετε ιδιαίτερη προσοχή, θα διαπιστώσετε ότι αυτό συμβαίνει συνεχώς και στις περισσότερες περιπτώσεις δεν είναι κάτι τρομερό. Θυμηθείτε το αυτό όταν είναι η σειρά σας να πείτε όχι σε παρόμοιες καταστάσεις και όταν κάποιος λέει «όχι» σε σας.

Και προσέξτε πώς χειρίζονται αποτελεσματικά οι άλλοι αυτές τις καταστάσεις. Όταν είστε ευγενικοί στα όχι σας, τότε είναι λιγότερο πιθανό κάποιος να εξοργιστεί.

Θέλετε να θεσπίσετε καλά όρια. Είναι καλό να έχετε μια ιδέα όσον αφορά με τι είστε άνετοι και με τι δεν είστε από πριν, έτσι ώστε οι αποφάσεις να είναι ευκολότερες και δεν θα μπείτε τόσο στον πειρασμό να υποχωρήσετε.

Το να λέτε «όχι» άνετα και χωρίς ενοχή, απαιτεί να σκεφτείτε πραγματικά τι υποστηρίζετε. Γιατί λέτε όχι; Καθώς μαθαίνετε να αφήνετε πίσω τις ανεπιθύμητες υποχρεώσεις, σε τι κάνετε χώρο; Όταν μπορείτε να αναγνωρίσετε και να αγκαλιάσετε τις προτεραιότητές σας και να εστιάσετε σε αυτό που θέλετε περισσότερο – για παράδειγμα, ο χρόνος με την οικογένεια, τα χρήματα για ένα σημαντικό έργο ή ένα σκοπό- αισθάνεστε πιο δικαιολογημένοι λέγοντας «όχι» προκειμένου να πετύχετε αυτούς τους στόχους.

Αλλά όλα αυτά χρειάζονται χρόνο. Και ίσως κάποιος να σας ζητά κάτι παράλογο τώρα. Οπότε, ποια θα έπρεπε να είναι η προεπιλεγμένη απάντησή σας ώστε να μην τους δώσετε ένα «ναι» που στη συνέχεια θα μετανιώσετε;

2) Κερδίστε χρόνο

Η φράση «Πρέπει να απαντήσω αμέσως σε αυτό που μου ζητούν» δεν υπάρχει πουθενά ως δεδομένη.

Έτσι, όταν αισθάνεστε πιεσμένοι για ένα «ναι», μην πείτε αμέσως το «ναι», αλλά ανακουφίστε την πίεση. Ζητήστε χρόνο. Αυτό θα σας επιτρέψει να ηρεμήσετε και να αξιολογήσετε σωστά, αν πραγματικά θέλετε να συμφωνήσετε ή όχι.

Προκειμένου να διακόψετε τη συνήθεια που έχετε να δίνετε ένα αυτόματο «ναι» στα αιτήματα των άλλων, καλό είναι να καθυστερήσετε να απαντήσετε, προκειμένου να σκεφτείτε προσεκτικά τις επιλογές σας. Η παλιά παροιμία που λέει ότι πρέπει να σκεφτείτε πριν μιλήσετε – ή, σε αυτή την περίπτωση, πριν συμφωνήσετε- είναι μία σοφή ψυχολογική συμβουλή. Αφού μάθετε να βάζετε χρόνο μεταξύ μιας πρόσκλησης, μιας απαίτησης ή ενός αιτήματος και της απάντησής σας, η αίσθηση ελέγχου σας θα αυξηθεί αμέσως.

Ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος για να γίνει αυτό; Απομνημονεύστε δύο από αυτές τις φράσεις ώστε να είναι οι προεπιλεγμένες απαντήσεις σας σε κάθε ζήτημα:

  • «Πρέπει να ελέγξω το ημερολόγιό μου, θα ξαναεπικοινωνήσουμε».
  • «Επίτρεψέ μου να μιλήσω με τον σύζυγό / τη σύζυγό / σύντροφό μου για να δούμε αν είμαστε ελεύθεροι εκείνη την ημέρα»
  • «Πρέπει να το σκεφτώ, θα σε ενημερώσω»
  • «Θα σου τηλεφωνήσω για να σου απαντήσω σε λίγα λεπτά»

Μη μετατρέπετε αυτές τις προτάσεις σε ερωτήσεις. Είναι δηλώσεις. Και χρησιμοποιήστε έναν ευχάριστο αλλά δυναμικό τόνο.

Αλλά τι γίνεται εάν το να κερδίζετε χρόνο δεν σας κάνει να ηρεμήσετε αρκετά για να είστε άνετοι για να τους πείτε «όχι»;

3) Να έχετε μια «πολιτική»

Όχι, αυτό δεν έχει καμία σχέση με την ασφάλεια. Επιστρέψαμε στο ζήτημα των ορίων. Όταν ζείτε με ξεκάθαρες αρχές, είναι ευκολότερο να λαμβάνετε αποφάσεις και οι άνθρωποι είναι πιθανότερο να σεβαστούν τις απαντήσεις σας.

Επίσης, υπάρχει μικρότερη πιθανότητα κάποιος να αισθάνεται προσωπικά την απόρριψη εάν είναι σαφές ότι αυτός είναι ένας «κανόνας» με τον οποίο είστε συνεπείς στη ζωή σας.

Ας υποθέσουμε ότι ένας φίλος σας, ζητά να δανειστεί από εσάς χρήματα που δεν θέλετε να δώσετε. Διατυπώστε τη φράση Συγγνώμη, έχω μια πολιτική να μην δανείζω χρήματα και η άρνησή σας ακούγεται αμέσως λιγότερο προσωπική. Σε κάθε είδους κατάσταση, η επίκληση μιας πολιτικής προσθέτει βάρος και σοβαρότητα όταν πρέπει να πείτε «όχι». Υπονοεί ότι έχετε σκεφτεί σοβαρά το θέμα προηγουμένως και μάθατε από την εμπειρία ότι αυτό που το άτομο ζητά είναι άστοχο. Μπορεί επίσης να δηλώσει ότι έχετε μια προηγούμενη δέσμευση που δεν μπορείτε να σπάσετε. Όταν απορρίπτετε μια πρόσκληση λέγοντας: Συγγνώμη, δεν μπορώ να έρθω – είναι η πολιτική μας να γευματίζουμε μαζί σαν οικογένεια κάθε Παρασκευή βράδυ, αφήνει το άλλο πρόσωπο να γνωρίζει ότι το δείπνο της οικογένειάς σας, είναι ένας αμετάβλητος κανόνας.

Αλλά κάθε κανόνας έχει εξαιρέσεις. Και οι επίμονοι άνθρωποι θα προσπαθήσουν να τις βρουν με το να σας ενοχλούν υποστηρίζοντας με όλους τους τρόπους ότι το αίτημά τους είναι ξεχωριστό, μοναδικό και φανταχτερό.

Οπότε, πώς αντιμετωπίζετε τους ανθρώπους που δεν δέχονται το «όχι» για απάντηση;

4) Γίνετε ένας «χαλασμένος δίσκος»

Το πρώτο πράγμα που πρέπει να κάνετε είναι να πείτε ότι δεν μπορείτε να τους βοηθήσετε. Το δεύτερο έως το 700ο πράγμα που πρέπει να κάνετε, είναι να επαναλάβετε το πρώτο πράγμα:

Εκείνος: Μπορείς να με βοηθήσεις να θάψω αυτό το σώμα;

Εσείς: Συγγνώμη, δεν μπορώ

Αυτοί: Να το θάψουμε αύριο τότε;

Εσείς: Συγγνώμη, δεν μπορώ

Αυτοί: Θα σε αφήσω να χρησιμοποιήσεις το φανταχτερό φτυάρι …

Εσείς: Συγγνώμη, δεν μπορώ

Αυτή η άσκηση σας διδάσκει την επιμονή και δεν επιτρέπει στους ανθρώπους να διαπραγματευτούν επειδή απλά επαναλαμβάνετε την άρνησή σας, χωρίς να ανταποκρίνεστε στις νέες προσεγγίσεις ή τη συλλογιστική τους.

Δε χρειάζεται να θυμώνετε ούτε να αυξάνετε τον τόνο της φωνής σας. Απλώς με ήρεμο τρόπο, επαναλάβετε την απάντησή σας μέχρι το άλλο άτομο να εξαντληθεί.

Προσέξτε να μην απαντήσετε άμεσα ή να συμπαρασυρθείτε από το επίπεδο αντοχής του συνομιλητή σας. Εάν παραμείνετε στο απλό σας μήνυμα, ο αιτών δεν θα επιτύχει να σας πιέσει να απαντήσετε. Είναι σημαντικό να μην διεξάγετε καμία διαπραγμάτευση. Αυτό είναι ένα νέο έδαφος για εσάς. Μην αφήνετε τον εαυτό σας να εισέλθει σε μια σειρά διαπραγματεύσεων όπου υπάρχει μια πιθανότητα οι παλιές συνήθειες σας να ευχαριστείτε τους ανθρώπους να αναλάβουν τον έλεγχο και να βρεθείτε να πείτε «ναι», όταν θέλετε να πείτε κάτι άλλο.

Η τεχνική «χαλασμένος δίσκος» είναι αρκετά ισχυρή με τους πωλητές, αλλά λίγο κρύα για στενότερες σχέσεις. Οπότε, πώς λέτε «όχι» με έναν τρόπο που δεν φαίνεται ανυπόμονος ή εγωιστικός;

5) Αναφερθείτε σε μία υπάρχουσα δέσμευση

Αυτή η μέθοδος υπογραμμίζει να λέτε ότι έχετε δέσμευση σε άλλους ανθρώπους όταν απορρίπτετε αυτό που σας ζητά ο συνομιλητής σας. Οι μελέτες των ψυχολόγων αποκαλύπτουν ότι, όταν αναφέρουμε τις δεσμεύσεις μας για να πάμε αντίθετα με τον κανόνα, φαίνομαστε στους άλλους καλύτεροι, καθώς υποστηρίζουμε μία εικόνα φροντίδας και προσφοράς.

Και πώς το κάνετε αυτό; Η απάντησή σας θα πρέπει να έχει την ακόλουθη δομή: Αν σε βοηθούσα, θα απογοήτευα τους άλλους.  Όταν ένας δάσκαλος δέχεται αιτήματα διδασκαλίας, στα οποία χρειάζεται να πει όχι, απαντά:

Οι μαθητές μου είναι η επαγγελματική μου προτεραιότητα και δεδομένου ότι διδάσκω περισσότερους από 300 μαθητές ετησίως, δεν έχω το χρονικό περιθώριο για να αναλάβω επιπλέον διδασκαλία.

Αλλά τι γίνεται εάν δεν θέλετε να δώσετε ένα κάθετο «όχι;» Θέλετε να βοηθήσετε, αλλά δεν μπορείτε να δεσμευτείτε με τις ιδιαιτερότητες αυτού που ζητά. Εδώ βλέπουμε τι μπορείτε να κάνετε.

6) Κάντε μια αντιπροσφορά

Πρόκειται για μια αξιόλογη φιλανθρωπία που υποστηρίζει ένα καλό σκοπό που πιστεύετε. Και θέλουν να δωρίσετε 487.000 δολάρια. Με τίποτα. Μπορώ όμως να σας δώσω 10 δολάρια …

Αν ένας φίλος σας ζητήσει να περάσετε τέσσερις ώρες εθελοντικής εργασίας σε μια εκδήλωση, μπορεί να απαντήσετε λέγοντας ότι δεν μπορείτε να αφιερώσετε τέσσερις ώρες αλλά μπορείτε μια ή δύο ώρες. Προσέξτε να μην πέσετε στην παγίδα της χρήσης αυτής της επιλογής πολύ συχνά ή πάρα πολύ. Θα πρέπει να κρατάτε την αντιπροσφορά για καταστάσεις όπου δεν θέλετε πραγματικά να δώσετε ένα οριστικό «όχι». Ο λόγος για τον οποίο δεν λέτε ένα κάθετο «όχι» πρέπει να είναι επειδή η συμμόρφωση με το αίτημα είναι πραγματικά κάτι που θέλετε να κάνετε – ή, τουλάχιστον, δεν θα σας πειράξει να κάνετε, αλλά πρέπει να τροποποιήσετε το αίτημα για να ικανοποιήσει αυτό που θέλετε και εσείς να γίνει.

Και μπορείτε να κάνετε μια αντιπροσφορά σε σχεδόν οποιοδήποτε αίτημα προσφέροντας κάποιον διαφορετικό πόρο ή το όνομα κάποιου άλλου που θα μπορούσε να βοηθήσει.

Και πάλι, μερικά χρήσιμα παραδείγματα:

  • Δεν είμαι ικανός να κάνω αυτό που ζητάτε, αλλά ας δούμε κάτι άλλο.
  • Αυτό δεν είναι στα προσόντα μου, αλλά ξέρω κάποιον που μπορεί να είναι χρήσιμος.

Εντάξει, μάθαμε πολλά. Ας ολοκληρώσουμε και ας ανακαλύψουμε τον καλύτερο, μη τρομακτικό τρόπο για να ξεκινήσετε να εξασκείτε αυτές τις δεξιότητες ώστε να μπορείτε να τις χρησιμοποιήσετε με τον οποιονδήποτε.

Συνοψίζοντας

Εδώ είναι ο τρόπος με τον οποίο μπορείτε να πείτε «όχι» χωρίς να αισθάνεστε ένοχοι:

  • Παρατηρήστε τα «όχι»: Το να λέτε σπανίως «όχι» οδηγεί σε βεντέτες ή διαμάχες που κρατάνε γενεές. Είναι πιο συνηθισμένο και λιγότερο επικίνδυνο από ό, τι νομίζετε.
  • Κερδίστε χρόνο: Δεν είμαι σίγουρος ότι μπορώ να συνοψίσω αυτό το θέμα τώρα. Θα σας απαντήσω αργότερα.
  • Να έχετε μια «πολιτική»: Συγγνώμη, αλλά είναι η πολιτική μου να μην συνοψίζω ποτέ το τρίτο σημείο.
  • Να είστε ένας «χαλασμένος δίσκος»: Δεν μπορώ να συνοψίσω αυτό το θέμα. Δεν μπορώ να συνοψίσω αυτό το θέμα. Δεν μπορώ να συνοψίσω αυτό το θέμα.
  • Χρησιμοποιήστε μία δέσμευση: Εάν το συνοψίσω αυτό για εσάς, δεν θα έχω χρόνο να το συνοψίσω για άλλους.
  • Κάνετε μια αντιπροσφορά: Δεν μπορώ να το συνοψίσω αυτό, αλλά μπορώ να σας συνδέσω με ένα άλλο blog που θα το κάνει.

Οπότε, αν χρησιμοποιήσετε αυτές τις τεχνικές με τους αγαπημένους σας, τους στενούς φίλους ή τον προϊστάμενό σας, μπορεί να είναι αγχωτικό, γιατί διακυβεύονται πολλά. Έτσι μην το κάνετε. Τουλάχιστον στην αρχή.

Αλλά την επόμενη φορά που κάποιος σας ενοχλεί στο δρόμο για να συμπληρώσετε μια έρευνα ή κάποιος επίμονος πωλητής δεν σταματάει, μην τον προσπεράσετε. Αυτή είναι μια στιγμή που δεν έχετε τίποτα να χάσετε και μπορείτε να εξασκήσετε την πρακτική του «όχι».

Χρειάζεστε περισσότερες συμβουλές; Όχι ε; Είδατε που γίνεστε όλο και καλύτεροι;!


Πηγή: theweek.com
Απόδοση – Επιμέλεια: PsychologyNow.gr

https://www.psychologynow.gr/arthra-psyxologias/sxeseis/epikoinonia/3494-pos-na-lete-oxi-xoris-na-aisthaneste-enoxoi.html

https://www.psychologynow.gr/arthra-psyxologias/sxeseis/epikoinonia/3494-pos-na-lete-oxi-xoris-na-aisthaneste-enoxoi.html

Άγχος στα παιδιά

Μπορεί ένα παιδί να έχει άγχος; Τι είναι το άγχος στην πραγματικότητα; Το άγχος ορίζεται ως ένα έντονο δυσάρεστο συναίσθημα που αφορά ένα αόριστο κίνδυνο που επίκειται, μια απειλή. Αποτελεί μία κοινή αντίδραση που παρατηρείται στην μεγαλύτερη πλειοψηφία των ανθρώπων, όταν βρεθούν αντιμέτωποι σε ήπια ή έντονα στρεσσογόνα γεγονότα.

Απο τους φυσιολογικούς φόβους στο παθολογικό άγχος.

Το άγχος με την μορφή του φόβου, είναι κατα αρχήν μία φυσιολογική αντίδραση του ψυχισμού του ανθρώπου, με συμμετοχή και του νευρολογοικού συστήματος (Αυτόνομου νευρικού συστήματος) και αποτελεί μία προσαρμοστική και αναγκαία αντίδραση, γιατί προειδοποιεί το άτομο ότι μία κατάσταση είναι σωματικά ή ψχολογικά επιβλαβής και αποτελεί απειλή γι αυτόν.

 Απλός και φυσιολογικός φόβος διακρίνεται απο το άγχος,  όσο αφορά την δυσπροσαρμοστικότητα του, αν επηρεάζει για παράδειγμα αρνητικά την λειτουργικότητα του παιδιού, στο κοινωνικό τομέα (σχέσεις με παιδιά στην ηλικία του και άλλα μέλη της οικογένειας του) και στη σχολική του επίδοση,   την ένταση και την διάρκεια του (τουλάχιστον η διάρκεια να είναι μεγαλύτερη απο 6 μήνες).  Επίσης όταν δεν είναι στα πλαίσια της φυσιογικής  ψυχολογικής εξέλιξης του παιδιού και είναι πέρα του εκούσιου ελέγχου του.

Ποιές είναι οι εκδηλώσεις του άγχους;

Η κύρια κλινική εκδήλωση του  άγχους είναι η αποφυγή. Συνοδά συμπτώματα είναι σωματικά ενοχλήματα, απο το γαστρεντερικό, ναυτία, έμετοι, απο το καρδιοαναπνευστικό, προκάρδιο έλγος, δύσπνοια, συχνοουρία, ζάλη, αίσθημα στάθειας, λιποθυμικές τάσειςεφιδρώσεις, δυσκολίες συγκέντρωσης, διαταραχές ύπνου, αυπνίεςεφιάλτες και κοινωνική απομόνωση.

Επιπολασμός του άγχους και διαφορές φύλου

Το άγχος και η εκδήλωση του, είναι απο τις συχνότερες διατραχές της παιδικής και εφηβικής ηλικίας και απαντάται στο 7.3% του πληθυσμού. Όσο αφορά το φύλο  τα κορίτσια είναι δύο φορές πιο πιθανό να βιώσουν κάποια αγχώδη διαταραχή.

Πώς ένα παιδί μπορεί να μεταβεί απο τους φυσιολογικούς φόβους σε παθολογικό άγχος –Αγχώδεις διαταραχές;

Πολλοί παράγοντες συμβάλλουν ώστε ένα παιδί να αναπτύσσει αγχώδη διαταραχή. Η αιτιολογία είναι πολύπλευρη και κατανέμεται σε τρεις κατηγορίες:

  • Παράγοντες που ξεκινούν απο το ίδιο το παιδί.

Γενετικός κίνδυνος. Υπάρχουν σημαντικές ενδείξεις ότι οι αγχώδεις διαταραχές παρουσιάζονται σε  συγκεκριμένες οικογένειες με παρουσία επίσης αγχωδών διαταραχών και στους γονείς. Είναι σημαντικό να τονιστεί εδώ, ότι κληρονομείται η προδιάθεση γαι την ανάπτυξη αγχώδους διαταραχής και όχι η καθαυτή.

Ιδιοσυγκρασία του παιδιού. Τα παιδιά με αγχώδη διαταραχή παρουσιάζουν νωρίτερα, στη βρεφική ηλικία, μία ιδιοσυγκρασία με ανασταλμένη συμπεριφορά, με υψηλή κινητική δραστηριότητα, οξύθυμα, να αντιδρούν σε νέες καταστάσεις με απόσυρση, αποφυγή ή δυσφορία. Επιπλέον, ως παιδιά τείνουν να είναι ντροπαλά, να αποφεύγουν τις προκλήσεις κτλ. Επίσης έχει βρεθεί σε έρευνες ότι παιδιά με ακραία ανασταλμένη συμπεριφορά έχουν  σταθερά υψηλό καρδιακό παλμό.

  • Παράγοντες που ξεκινούν απο την οικογένεια του παιδιού.

Οι γονείς των ανασφαλών παιδιών μερικές φορές χαρακτηρίζονται απο έλλειψη ευαισθησίας και αναταπόκρισης στις ανάγκες του. Οπότε δημιουργείται ένας ανασφαλής δεσμός μεταξύ μητέρας παιδιού και σαν συνέπεια αυτού  να δημιουργείται μία εικόνα του παιδιού για τον κόσμο ως αναξιόπιστο, απρόβλεπτο και μία άποψη του εαυτού του ότι είναι ανίσχυσο να αντιμετωπίσει τις προκλησεις.

Υπάρχουν, επίσης ενδείξεις ότι η υπερπροστατευτικότητα απο την πλευρά των γονέων  συνεισφέρει και  ενισχύει την συντήρηση του άγχους του παιδιού μέσω αποφυγής των αγχογώνων καταστάσεων. Για παράδειγμα μπορεί μια μητέρα να μην επιτρέψει στο παιδί της να πάει σε μια γιορτή αν αυτό το αγχώνει,  κάτι που οδηγεί σε ένα φαύλο κύκλο, χαμηλής αυτοεκτίμησης, αύξησης του άγχους και περαιτέρω αποφυγής. Τέλος μπορεί οι γονείς να ενισχύσουν την ένταση αλλά και τη διατήρηση του άγχους του παιδιού τους με την μή επαρκή συναισθηματική υποστήριξη. Για παράδειγμα όταν ένας γονέας υποτιμά τη ντροπαλή συμπεριφορά του παιδιού του χαρακτηρίζοντας το ανόητο ή θυμωμένα τον εξαναγκάζει να βιώσει αγχογόνες κατάστασεις.

  • Παράγοντες που ξεκινούν απο το σχολείο.

Διάφορα συμβάντα στο χώρο του σχολείου ενδέχεται να αυξήσουν το άγχος που βιώνει ένα παιδί. Για παράδειγμα το παιδί μπορεί να είναι θύμα εκφοβισμού απο τ άλλα παιδιά, κατάσταση που προκαλεί έντονο άγχος και φοβίες. Υποχρεώσεις των μαθημάτων, ιδιαίτερα όταν συνδιάζονται με κάποια μαθησιακή δυσκολία ή δυσκολία στη συγκέντρωση μπορεί επίσης να προκαλέσουν άγχος.

Με ποιές μορφές το άγχος μπορεί να εκδηλωθεί;

Οι  μορφές του άγχους ανάλογα με την αιτία αλλά και τα συμπτώματα κατατάσσονται στις πιο κάτω κατηγορίες:

Ειδικές Φοβίες

Το χαρακτηριστικό γνώρισμα τους, είναι ένας έντονος και επίμονος φόβος, που είναι υπερβολικός ή αδικαιολόγητος και που προκαλέιται με την παρουσία ή την αναμονή ενός συγκεκριμένου αντικειμένου ή μίας κατάστασης.

Ειδικές φοβίες διαφοροποιούνται ως προς την ηλικία, για παράδειγμα στην ηλικία:

  • των 7 ετών, ξεκινά  η φοβία για τα ζώα,
  • στην ηλικία των 9 ξεκινά η φοβία για το αίμα
  • στην ηλικία των 12  η φοβία για τον οδοντίατρο
  • στην εφηβεία, η φοβία των κλειστων χώρων και κοινωνικές φοβίες  

Διαταραχή άγχους αποχωρισμού

Το κεντρικό χαρακτηριστικό της διαταραχής αυτής είναι το υπερβολικό άγχος σχετικά με τον αποχωρισμό του παιδιού απο τους ανθρώπους στους οποίους είναι προσκολλημένος, συνήθως με γονείς.

Η ηλικία έναρξης των συμπτωμάτων είναι περίπου στα 5 με 8 έτη  και εμφανίζεται ως υπερβολική ανησυχία ότι κάτι κακό θα συμβεί σε ένα πρόσωπο προσκόλλησης, οι εφιάλτες περιλαμβάνουν θέματα αποχωρισμού, ενώ ενδεχόμενη άρνηση του παιδιού να πάει στο σχολείο, είναι λόγω του άγχους αποχωρισμού. Τα μεγαλύτερα παιδιά νιώθουν επίσης δυσφορία και σωματικά συμπτώματα, όπως στομαχόπονοπονοκέφαλο.

Σχολική φοβία

Ορίζεται ως ένας παράγαλος φόβος κάποιας πτυχής του σχολικού περιβάλλοντος που συνοδεύονται με συμπτώματα πανικού ή άγχους κατά την συμμετοχή.

Η μέση ηλικία έναρξης είναι τα 10 ετών. Τα πιο συνηθισμένα αίτια είναι η αλλαγή σχολείου, η γονεική ασθένεια, θάνατος ή παραμονή στο σπίτι λόγω χρόνιας ασθένειας ή ατύχημα. Πολλές φορές δεν υπάρχει εμφανής λόγος.

Ιδεοψυχαναγκαστική διατραχή

Η πιο πάνω διαταραχή χαρακτηρίζεται απο έντονες ιδέες- σκέψεις, επίμονες και επαναλαμβανόμενες και παρορμήσεις-καταναγκαστικές πράξεις που είναι πέραν του ελέγχου του παιδιού, είναι ακαταμάχητες και αναγνωρίζονται συχνά ως παράλογες (στα παιδιά αυτό μπορεί να μην είναι δυνατό). Μερικά παραδείγματα καταναγκασμών είναι το πλύσιμο χεριών, συμπεριφορές που σχετίζονται με ασφάλεια, όπως να ελέγχει κανείς συνεχώς τις πόρτες για να σιγουρευτεί ότι είναι κλειδωμένες, την ενασχόληση με την τάξη, επανειλημμένες μετρήσεις ως ένα συγκεκριμένο αριθμό ή αφή αντικειμένων.

Όσο αφορά τις επίμονες σκέψεις, οι συχνότερες αφορούν το φόβο της μόλυνσης και τη σκέψη ότι κάτι κακό θα συμβεί στον εαυτό του ή σε οικεία πρόσωπα.

Η ηλικία έναρξης μετα τα 7 έτη με μέση ηλικία τα 10 έτη.

Η εξελικτική της πορεία είναι χρόνια με κάποια διαλλείματα παύσης αλλά με μεγάλο βαθμό συννοσηρότητας, όπως με άλλες αγχώδεις διαταραχές ή κατάθλιψη.

Γενικευμένη αγχώδης διαταραχή

Σε αυτή την περίπτωση το παιδί χαρακτηρίζεται απο επίμονες και αβάσιμες ανησυχίες σχετικά με τον ανταγωνισμό, την αποδοχή, τις ικανότητες του καθώς και το ανάρμοστο ή μη της συμπεριφοράς του κατά το παρελθόν ή και στο μέλλον. 

Η ηληκία έναρξης είναι στην εφηβεία.

Διαταραχή μετά απο ψυχοτραυματικό στρες

Εδώ κατατάσσονται τα αγχώδη συμπτώματα που ξεκινούν μετά απο  έντονα ψυχοτραυματικά γεγονότα. Μερικά εκλυτικά αίτα είναι, ένα ατύχημα , μαζικού τύπου καταστροφές, όπως πόλεμος, πυρκαγιά. Το παιδί μπορεί να απειλήθηκε άμεσα το ίδιο ή ήταν μάρτυρας σε άλλους που απειλήθηκε η σωματική τους ακεραιότητα. Η κάθε μορφή κακοποίησης όπως σωματική, λεκτική και σεξουαλική μπορεί επίσης να προκαλέσει έντονο ψυχοτραυματικό στρες.

Το γιατί ένα παιδί αναπτύσσει ψυχοτραυματικό στρες μετά απο ένα τέτοιο γεγονός και άλλο παιδί όχι, εξαρτάται απο πολλούς παράγοντες, όπως η  ιδιοσυγκρασία του παιδιού και κατα πόσο είχε τύχει σωστής στήριξης απο το περιβάλλον του, οικογένεια, σχολείο, κοινωνία.

Διαταραχή Πανικού:  Συναντάται κυρίως μετά τα 18.

Θεραπεία και Παρεμβάσεις

Είναι εύκολο να μεγαλώσω ένα ψυχικά υγιές παιδί

Πολλές νέες μητέρες ρωτούν : ” Είναι εύκολο να μεγαλώσω ένα ψυχικά υγιές παιδί , αν του δώσω αγάπη, αν μπω σε ομάδες Θετικής Διαπαιδαγώγησης, αν διαβάσω βιβλία παιδοψυχολογίας ; “

Είναι ευκολάκι !!! Όπως έμαθα τόσα μαθήματα παπαγαλία στο σχολείο , δεν είναι δύσκολο να μάθω ποια είναι η θεωρία του Άντλερ , τι θεωρεί καλό ο Goleman Daniel , για να αναπτύξει το παιδί μου την συναισθηματική του νοημοσύνη ! Θα είμαι σίγουρη ότι αν εφαρμόσω την μέθοδο εκπαίδευσης του Thomas Gordon , θα γίνω ένας αποτελεσματικός γονέας , θα έχω γόνιμες σχέσεις και θα αναπτύξω συναισθηματικό δεσμό με το παιδί μου , αν ακολουθήσω το attachment parenting , αν διαβάσω τα βιβλία της Aldort ,και της Filioza, αν δώσουμε ένα κάρο λεφτά , για να πάμε το παιδί μας σε ένα ιδιωτικό σχολείο της αγωγής Montessori ! Θα έχω μπόλικη ενσυναίσθηση , και θα προβληματ’ιζομαι συνέχεια γύρω από τις ανπτυξιακές φάσεις του παιδιού μου, θα συμμετέχω σε ομάδες και ουφ , που θα πάει θα μεγαλώσει, θα σταματήσω τον θηλασμό , θα βγάλει την πάνα , θα κόψει πιπίλα και θα πάω μαζί του για σπουδές , θα του στέλνω τάπερ με φαγητό , θα πάω μαζί του με περηφάνεια στην ορκομοσία του , γιατί μαζί μεγαλώσαμε , από τότε που είμαστε 10 μηνών και αρκουδίζαμε , 12 και περπατήσαμε , 5 ετών και πήγαμε νηπιαγωγείο , 12 και τελειώσαμε το δημοτικό με άριστα , πήγαμε Γυμνάσιο και Λύκειο , τελειώσαμε με άριστα , μάθαμε μαζί να παπαγαλίζουμε όλα τα μαθήματα και περάσαμε Καποδιστριακό, πήραμε πτυχίο και το κάναμε κορνίζα ! Τόση προσπάθεια και δεν μάθαμε για την ζωή ! Δεν μάθαμε πως να γίνουμε ευτυχισμένοι ! Όλοι λέμε ότι αγαπάμε τα παιδιά μας , αλλά αν δεν γιατρέψουμε πρώτα εμείς οι γονείς τα δικά μας τραύματα , όσες οδηγίες και μεθόδους διαβάσουμε, για να μεγαλώσουμε τα παιδιά μας , θα μας βγαίνει ο πληγωμένος μας εαυτός που δεν είναι μόνος του ! Κουβαλάει , θυμό , φόβο , ανασφάλειες , μίσος , εκδίκηση , ταπεινώσεις , και πόσα άλλα καταπιεσμένα συναισθήματα , τα οποία δεν άφησαν να κλείσουν τις δικές μας πληγές ! Είναι αρκετή μόνο η αγάπη και οι θεωρίες των παιδοψυχολόγων , παιδαγωγών ; Θα έλεγα ότι είναι σημαντική η αγάπη της μάνας , αλλά ανευ όρων ! Είναι σημαντικό όταν μεγαλώνουμε το παιδί μας , να αφουγκραζόμαστε το φοβισμένο παιδί μέσα μας και να το έχουμε ως οδηγό , για να δώσουμε στο παιδί μας όλα όσα δεν πήραμε και τα είχαμε τόσο ανάγκη ! Ποια είναι αυτά ; Ας ρωτήσουμε το παιδί που έχουμε μέσα μας ! Ας μην τσιγκουνευτούμε σε συναισθήματα αγάπης , τρυφερότητας , ας μην στερήσουμε το παιδί μας από αγκαλιές , χάδια και φιλιά ! Κανένα παιδί δεν έπαθε τίποτα από αγάπη ! Αντί να το τιμωρήσουμε , ας ανοίξουμε την αγκαλιά μας ! Η αγκαλιά είναι η συνέπεια, όταν το παιδί αντιδράει και δεν είναι υπάκουο και όχι η τιμωρία ! 😍😘

Ομάδα Ενσυναίσθηση και Ενήλικες

Πώς να καταλάβεις ότι κάποιος σε χειραγωγεί και τι να κάνεις για α

Διαβάστε για τις τεχνικές και τους τρόπους που χρησιμοποιούν οι χειριστικοί άνθρωποι και πώς μπορείτε να τους αντιμετωπίσετε.


Αν έχετε νιώσει ότι κάτι δεν πηγαίνει καλά σε μια στενή σχέση ή σε μια περιστασιακή συνάντηση – είστε πιεσμένοι, νιώθετε ότι σας ελέγχουν ή ακόμα αισθάνεστε να αμφιβάλλετε για τον εαυτό σας περισσότερο από το συνηθισμένο – τότε θα μπορούσε να νιώθετε ότι σας χειραγωγούν.

Η χειραγώγηση είναι μια συναισθηματικά μη υγιής ψυχολογική στρατηγική που χρησιμοποιείται από ανθρώπους που δεν είναι σε θέση να ζητήσουν με άμεσο τρόπο αυτό που θέλουν και χρειάζονται. Οι άνθρωποι που προσπαθούν να χειραγωγήσουν άλλους, προσπαθούν ουσιαστικά να τους ελέγξουν.

Υπάρχουν πολλές διαφορετικές μορφές χειραγώγησης, που κυμαίνονται από έναν πιεστικό πωλητή μέχρι έναν συναισθηματικά κακοποιητικό συνεργάτη και κάποιες συμπεριφορές είναι ευκολότερο να εντοπιστούν από άλλες.

Παρακάτω μπορείτε να αναγνωρίσετε τα σημάδια που αποκαλύπτουν ότι θα μπορούσατε να είστε αντικείμενο χειραγώγησης.


Διαβάστε σχετικά: Επιδέξια Συναισθηματική Χειραγώγηση


1. Νιώθεις φόβο, υποχρέωση και ενοχή

Η χειριστική συμπεριφορά περιλαμβάνει τρεις παράγοντες: φόβο, υποχρέωση και ενοχή. Όταν χειραγωγείστε από κάποιον, είστε ψυχολογικά αναγκασμένοι να κάνετε κάτι που μάλλον δεν θέλετε πραγματικά να κάνετε. Ίσως αισθάνεστε φοβισμένοι να το κάνετε, υποχρεωμένοι να το κάνετε ή ένοχοι για να μην το κάνετε.

Υπάρχουν δύο κοινοί χειριστικοί τύποι: Ο δράστης και Το θύμα. Ο δράστης σας κάνει να αισθάνεστε φοβισμένοι και μπορεί να χρησιμοποιήσει επιθετικότητα, απειλές και εκφοβισμό για να σας ελέγξει. Το θύμα δημιουργεί μια αίσθηση ενοχής στο στόχο του. Το θύμα συνήθως παριστάνει ότι πληγώνεται. Αλλά ενώ οι χειριστικοί παίζουν συχνά το θύμα, η πραγματικότητα είναι ότι είναι εκείνοι που έχουν προκαλέσει το πρόβλημα.

Ένα άτομο που γίνεται στόχος χειριστικών ανθρώπων που παριστάνουν το θύμα, προσπαθεί συχνά να βοηθήσει τον χειραγωγό του να σταματήσει να αισθάνεται ένοχος. Τα άτομα αυτού του είδους της χειραγώγησης συχνά αισθάνονται υπεύθυνοι να βοηθήσουν το θύμα κάνοντας ό,τι μπορούν για να σταματήσουν τον πόνο τους.

2. Αμφισβητείς τον εαυτό σου

Ο όρος “gaslighting” συχνά χρησιμοποιείται για να αναγνωριστούν οι χειρισμοί που κάνουν τους ανθρώπους να αμφισβητούν τον εαυτό, την πραγματικότητα, τη μνήμη ή τις σκέψεις τους. Ένα άτομο που χειραγωγεί, διαστρεβλώνει αυτό που λέτε και το φέρνει στα μέτρα του, ελέγχει τη συζήτηση ή σας κάνει να αισθάνεστε ότι έχετε κάνει κάτι λάθος όταν δεν είστε σίγουροι.

Αν βιώνετε gaslighting, μπορεί να αισθανθείτε μια ψευδή αίσθηση ενοχής ή αμυντικής συμπεριφοράς – σαν να έχετε αποτύχει εντελώς ή ότι έχετε κάνει κάτι λάθος, όταν στην πραγματικότητα δεν συμβαίνει αυτό. Οι χειριστές κατηγορούν. Δεν αναλαμβάνουν την ευθύνη.

3. Νιώθετε ένα δέσιμο

Αν κάποιος σας έκανε μια χάρη περιμένοντας κάτι σε αντάλλαγμα, τότε υπάρχουν επακόλουθες σχέσεις, που πιθανώς να εξελιχθούν σε χειραγώγηση.

Οι ψυχολόγοι αναφέρονται σε έναν χειριστικό τύπο ανθρώπου ως Ο κύριος Καλός. Αυτό το άτομο μπορεί να βοηθάει και να κάνει πολλές χάρες για τους άλλους ανθρώπους. Πρόκειται για μία μπερδεμένη κατάσταση επειδή δεν συνειδητοποιείτε ότι συμβαίνει κάτι αρνητικό. Αλλά, από την άλλη πλευρά, με κάθε καλή πράξη, υπάρχει μια προσδοκία. Αν δεν ικανοποιήσετε την προσδοκία του δράστη, θα είστε φανερά αχάριστοι.

Στην πραγματικότητα, η εκμετάλλευση των κανόνων και των προσδοκιών της αμοιβαιότητας είναι μία από τις πιο κοινές μορφές χειραγώγησης.

Ένας πωλητής, για παράδειγμα, μπορεί να σας κάνει μία συμφωνία και για αυτό θα πρέπει να αγοράσετε το προϊόν. Σε μια σχέση, κάποιος σύντροφος μπορεί να σας αγοράσει λουλούδια και στη συνέχεια να ζητήσει κάτι σε αντάλλαγμα. Αυτές οι τακτικές λειτουργούν επειδή καταχρώνται κοινωνικές νόρμες. Είναι φυσιολογικό να ανταλλάσσουμε χάρες, αλλά ακόμα και όταν κάποιος μας κάνει μια χάρη χωρίς ειλικρίνεια, συχνά αισθανόμαστε υποχρεωμένοι να ανταποδώσουμε και να συμμορφωθούμε στην νόρμα.

4. Παρατηρείστε τις τεχνικές Το πόδι στο άνοιγμα της πόρτας και Η πόρτα στα μούτρα

Συχνά, οι χειριστικοί άνθρωποι δοκιμάζουν μία από τις δύο τακτικές. Η πρώτη είναι η τεχνική το πόδι στο άνοιγμα της πόρτας, στην οποία κάποιος ξεκινάει με ένα μικρό και λογικό αίτημα όπως: Μήπως έχετε ώρα; – που οδηγεί στη συνέχεια σε μεγαλύτερο αίτημα – όπως: Μπορείτε να μου δώσετε 10 ευρώ για το ταξί;

Η τεχνική της πόρτας στα μούτρα είναι το αντίθετο: αφορά κάποιον που έχει ένα μεγάλο αίτημα το οποίο απορρίπτεται και στη συνέχεια ζητάει κάτι μικρότερο.

Κάποιος με τον οποίο υπογράφετε ένα συμβόλαιο, για παράδειγμα, μπορεί να σας ζητήσει ένα μεγάλο χρηματικό ποσό ως προκαταβολή, και στη συνέχεια, αφού αρνηθείτε, να ζητήσει ένα μικρότερο ποσό. Αυτό λειτουργεί επειδή, μετά το μεγαλύτερο αίτημα, η μικρότερη έκκληση φαίνεται λογική συγκριτικά.


Διαβάστε σχετικά: Gaslighting, η αγαπημένη τακτική χειραγώγησης των νάρκισσων


Τι να κάνετε αν νομίζετε ότι σας χειραγωγούν

Ο τρόπος με τον οποίο αντιδράτε στη χειραγώγηση, εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από το τι είδους χειραγώγηση αντιμετωπίζετε. Αν νομίζετε ότι εσείς ή κάποιος που γνωρίζετε βρίσκεται σε μια χειριστική ή ακόμα και τοξική σχέση, οι ψυχολόγοι προτείνουν να ζητήσετε βοήθεια από έναν ψυχοθεραπευτή. Μια καλή ομάδα υποστήριξης μπορεί επίσης να είναι βοηθητική.

Οι άνθρωποι σε τοξικές σχέσεις πρέπει να ακούσουν κάποιες αντίθετες απόψεις καθώς έχουν εξασκηθεί να νομίζουν ότι οι χειριστικές αλληλεπιδράσεις είναι φυσιολογικές. Κάποιος πρέπει να τους βοηθήσει να ξεφύγουν από αυτή την υπόθεση.

Για άλλες μορφές χειραγώγησης, οι ψυχολόγοι προτείνουν να μην επιτρέψουμε στη χειραγώγηση να μας επηρεάσει προσωπικά. Χρησιμοποιήστε το σύνθημα: Παρατηρήστε, μην αφομοιώνετε. Στο κάτω κάτω, δεν είστε υπεύθυνοι για τα συναισθήματα κάποιου άλλου.

Συχνά, η θέσπιση ορίων μπορεί να διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στη διατήρηση της χειραγώγησης υπό έλεγχο. Οι άνθρωποι που χειραγωγούν έχουν πενιχρά όρια. Έχετε τη δική σας εκούσια εμπειρία ως άνθρωπος και πρέπει να ξέρετε πού τελειώνουν τα δικά σας όρια και που ξεκινούν του άλλου. Οι χειριστικοί άνθρωποι έχουν όρια που είναι υπερβολικά άκαμπτα είτε είναι μπερδεμένα.

Σε μια κατάσταση χειραγώγησης, μπορεί επίσης να σας είναι βοηθητικό να καθυστερήσετε την απάντησή σας. Για παράδειγμα, αποφύγετε να υπογράψετε ένα συμβόλαιο με την πρώτη ματιά, μην κάνετε μια μεγάλη αγορά χωρίς να το σκεφτείτε και αποφύγετε στις σχέσεις να πάρετε μία σημαντική απόφαση στην αρχή της. Σκεφτείτε λίγο ακόμη και δώστε χρόνο στον εαυτό σας να πάρει την καλή, για εσάς, απόφαση. Αυτή είναι η καλύτερη λύση για να αποφύγετε να πέσετε θύμα χειραγώγησης.


Διαβάστε για τις τεχνικές και τους τρόπους που χρησιμοποιούν οι χειριστικοί άνθρωποι και πώς μπορείτε να τους αντιμετωπίσετε.


Αν έχετε νιώσει ότι κάτι δεν πηγαίνει καλά σε μια στενή σχέση ή σε μια περιστασιακή συνάντηση – είστε πιεσμένοι, νιώθετε ότι σας ελέγχουν ή ακόμα αισθάνεστε να αμφιβάλλετε για τον εαυτό σας περισσότερο από το συνηθισμένο – τότε θα μπορούσε να νιώθετε ότι σας χειραγωγούν.

Η χειραγώγηση είναι μια συναισθηματικά μη υγιής ψυχολογική στρατηγική που χρησιμοποιείται από ανθρώπους που δεν είναι σε θέση να ζητήσουν με άμεσο τρόπο αυτό που θέλουν και χρειάζονται. Οι άνθρωποι που προσπαθούν να χειραγωγήσουν άλλους, προσπαθούν ουσιαστικά να τους ελέγξουν.

Υπάρχουν πολλές διαφορετικές μορφές χειραγώγησης, που κυμαίνονται από έναν πιεστικό πωλητή μέχρι έναν συναισθηματικά κακοποιητικό συνεργάτη και κάποιες συμπεριφορές είναι ευκολότερο να εντοπιστούν από άλλες.

Παρακάτω μπορείτε να αναγνωρίσετε τα σημάδια που αποκαλύπτουν ότι θα μπορούσατε να είστε αντικείμενο χειραγώγησης.


Διαβάστε σχετικά: Επιδέξια Συναισθηματική Χειραγώγηση


1. Νιώθεις φόβο, υποχρέωση και ενοχή

Η χειριστική συμπεριφορά περιλαμβάνει τρεις παράγοντες: φόβο, υποχρέωση και ενοχή. Όταν χειραγωγείστε από κάποιον, είστε ψυχολογικά αναγκασμένοι να κάνετε κάτι που μάλλον δεν θέλετε πραγματικά να κάνετε. Ίσως αισθάνεστε φοβισμένοι να το κάνετε, υποχρεωμένοι να το κάνετε ή ένοχοι για να μην το κάνετε.

Υπάρχουν δύο κοινοί χειριστικοί τύποι: Ο δράστης και Το θύμα. Ο δράστης σας κάνει να αισθάνεστε φοβισμένοι και μπορεί να χρησιμοποιήσει επιθετικότητα, απειλές και εκφοβισμό για να σας ελέγξει. Το θύμα δημιουργεί μια αίσθηση ενοχής στο στόχο του. Το θύμα συνήθως παριστάνει ότι πληγώνεται. Αλλά ενώ οι χειριστικοί παίζουν συχνά το θύμα, η πραγματικότητα είναι ότι είναι εκείνοι που έχουν προκαλέσει το πρόβλημα.

Ένα άτομο που γίνεται στόχος χειριστικών ανθρώπων που παριστάνουν το θύμα, προσπαθεί συχνά να βοηθήσει τον χειραγωγό του να σταματήσει να αισθάνεται ένοχος. Τα άτομα αυτού του είδους της χειραγώγησης συχνά αισθάνονται υπεύθυνοι να βοηθήσουν το θύμα κάνοντας ό,τι μπορούν για να σταματήσουν τον πόνο τους.

2. Αμφισβητείς τον εαυτό σου

Ο όρος “gaslighting” συχνά χρησιμοποιείται για να αναγνωριστούν οι χειρισμοί που κάνουν τους ανθρώπους να αμφισβητούν τον εαυτό, την πραγματικότητα, τη μνήμη ή τις σκέψεις τους. Ένα άτομο που χειραγωγεί, διαστρεβλώνει αυτό που λέτε και το φέρνει στα μέτρα του, ελέγχει τη συζήτηση ή σας κάνει να αισθάνεστε ότι έχετε κάνει κάτι λάθος όταν δεν είστε σίγουροι.

Αν βιώνετε gaslighting, μπορεί να αισθανθείτε μια ψευδή αίσθηση ενοχής ή αμυντικής συμπεριφοράς – σαν να έχετε αποτύχει εντελώς ή ότι έχετε κάνει κάτι λάθος, όταν στην πραγματικότητα δεν συμβαίνει αυτό. Οι χειριστές κατηγορούν. Δεν αναλαμβάνουν την ευθύνη.

3. Νιώθετε ένα δέσιμο

Αν κάποιος σας έκανε μια χάρη περιμένοντας κάτι σε αντάλλαγμα, τότε υπάρχουν επακόλουθες σχέσεις, που πιθανώς να εξελιχθούν σε χειραγώγηση.

Οι ψυχολόγοι αναφέρονται σε έναν χειριστικό τύπο ανθρώπου ως Ο κύριος Καλός. Αυτό το άτομο μπορεί να βοηθάει και να κάνει πολλές χάρες για τους άλλους ανθρώπους. Πρόκειται για μία μπερδεμένη κατάσταση επειδή δεν συνειδητοποιείτε ότι συμβαίνει κάτι αρνητικό. Αλλά, από την άλλη πλευρά, με κάθε καλή πράξη, υπάρχει μια προσδοκία. Αν δεν ικανοποιήσετε την προσδοκία του δράστη, θα είστε φανερά αχάριστοι.

Στην πραγματικότητα, η εκμετάλλευση των κανόνων και των προσδοκιών της αμοιβαιότητας είναι μία από τις πιο κοινές μορφές χειραγώγησης.

Ένας πωλητής, για παράδειγμα, μπορεί να σας κάνει μία συμφωνία και για αυτό θα πρέπει να αγοράσετε το προϊόν. Σε μια σχέση, κάποιος σύντροφος μπορεί να σας αγοράσει λουλούδια και στη συνέχεια να ζητήσει κάτι σε αντάλλαγμα. Αυτές οι τακτικές λειτουργούν επειδή καταχρώνται κοινωνικές νόρμες. Είναι φυσιολογικό να ανταλλάσσουμε χάρες, αλλά ακόμα και όταν κάποιος μας κάνει μια χάρη χωρίς ειλικρίνεια, συχνά αισθανόμαστε υποχρεωμένοι να ανταποδώσουμε και να συμμορφωθούμε στην νόρμα.

4. Παρατηρείστε τις τεχνικές Το πόδι στο άνοιγμα της πόρτας και Η πόρτα στα μούτρα

Συχνά, οι χειριστικοί άνθρωποι δοκιμάζουν μία από τις δύο τακτικές. Η πρώτη είναι η τεχνική το πόδι στο άνοιγμα της πόρτας, στην οποία κάποιος ξεκινάει με ένα μικρό και λογικό αίτημα όπως: Μήπως έχετε ώρα; – που οδηγεί στη συνέχεια σε μεγαλύτερο αίτημα – όπως: Μπορείτε να μου δώσετε 10 ευρώ για το ταξί;

Η τεχνική της πόρτας στα μούτρα είναι το αντίθετο: αφορά κάποιον που έχει ένα μεγάλο αίτημα το οποίο απορρίπτεται και στη συνέχεια ζητάει κάτι μικρότερο.

Κάποιος με τον οποίο υπογράφετε ένα συμβόλαιο, για παράδειγμα, μπορεί να σας ζητήσει ένα μεγάλο χρηματικό ποσό ως προκαταβολή, και στη συνέχεια, αφού αρνηθείτε, να ζητήσει ένα μικρότερο ποσό. Αυτό λειτουργεί επειδή, μετά το μεγαλύτερο αίτημα, η μικρότερη έκκληση φαίνεται λογική συγκριτικά.



Τι να κάνετε αν νομίζετε ότι σας χειραγωγούν

Ο τρόπος με τον οποίο αντιδράτε στη χειραγώγηση, εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από το τι είδους χειραγώγηση αντιμετωπίζετε. Αν νομίζετε ότι εσείς ή κάποιος που γνωρίζετε βρίσκεται σε μια χειριστική ή ακόμα και τοξική σχέση, οι ψυχολόγοι προτείνουν να ζητήσετε βοήθεια από έναν ψυχοθεραπευτή. Μια καλή ομάδα υποστήριξης μπορεί επίσης να είναι βοηθητική.

Οι άνθρωποι σε τοξικές σχέσεις πρέπει να ακούσουν κάποιες αντίθετες απόψεις καθώς έχουν εξασκηθεί να νομίζουν ότι οι χειριστικές αλληλεπιδράσεις είναι φυσιολογικές. Κάποιος πρέπει να τους βοηθήσει να ξεφύγουν από αυτή την υπόθεση.

Για άλλες μορφές χειραγώγησης, οι ψυχολόγοι προτείνουν να μην επιτρέψουμε στη χειραγώγηση να μας επηρεάσει προσωπικά. Χρησιμοποιήστε το σύνθημα: Παρατηρήστε, μην αφομοιώνετε. Στο κάτω κάτω, δεν είστε υπεύθυνοι για τα συναισθήματα κάποιου άλλου.

Συχνά, η θέσπιση ορίων μπορεί να διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στη διατήρηση της χειραγώγησης υπό έλεγχο. Οι άνθρωποι που χειραγωγούν έχουν πενιχρά όρια. Έχετε τη δική σας εκούσια εμπειρία ως άνθρωπος και πρέπει να ξέρετε πού τελειώνουν τα δικά σας όρια και που ξεκινούν του άλλου. Οι χειριστικοί άνθρωποι έχουν όρια που είναι υπερβολικά άκαμπτα είτε είναι μπερδεμένα.

Σε μια κατάσταση χειραγώγησης, μπορεί επίσης να σας είναι βοηθητικό να καθυστερήσετε την απάντησή σας. Για παράδειγμα, αποφύγετε να υπογράψετε ένα συμβόλαιο με την πρώτη ματιά, μην κάνετε μια μεγάλη αγορά χωρίς να το σκεφτείτε και αποφύγετε στις σχέσεις να πάρετε μία σημαντική απόφαση στην αρχή της. Σκεφτείτε λίγο ακόμη και δώστε χρόνο στον εαυτό σας να πάρει την καλή, για εσάς, απόφαση. Αυτή είναι η καλύτερη λύση για να αποφύγετε να πέσετε θύμα χειραγώγησης.



Πηγή: time.com

Απόδοση: Βιολάτου Γεωργιάννα – Φοιτήτρια Ψυχολογίας
Επιμέλεια: PsychologyNow.gr


Πηγή: time.com

Απόδοση: Βιολάτου Γεωργιάννα – Φοιτήτρια Ψυχολογίας
Επιμέλεια: PsychologyNow.gr

https://www.psychologynow.gr/arthra-psyxologias/sxeseis/kakopoiisi/8648-pos-na-katalaveis-oti-kapoios-se-xeiragogei-kai-ti-na-kaneis-gia-afto.html

Μία σύντομη επιστημονική ερμηνεία για την πανδημία βασισμένη στη Θεωρία του Δεσμού (Attachment Theory). Η Θεωρία του Δεσμού και η Κοινωνική Ρύθμιση των Συναισθήματων

Μία σύντομη επιστημονική ερμηνεία για τις ψυχολογικές αντιδράσεις των πολιτών στα μέτρα για την πανδημία. Γράφει ο Παιδοψυχολόγος Κωνσταντίνος ΔημάτηςΟι ψυχολογικές αντιδράσεις των πολιτών στα μέτρα της ελληνικής κυβέρνησης και στις οδηγίες του Εθνικού Οργανισμού Δημόσιας Υγείας (ΕΟΔΥ) για περιορισμό του ρυθμού μετάδοσης του Κορωνοϊού COVID-19: Μία σύντομη επιστημονική ερμηνεία βασισμένη στη Θεωρία του Δεσμού (Attachment Theory).Η Θεωρία του Δεσμού και η Κοινωνική Ρύθμιση των ΣυναισθήματωνΗ κοινωνική ρύθμιση των συναισθημάτων είναι πανανθρώπινο φαινόμενο1,2,3. Η αναζήτηση επαφής με το συνάνθρωπο, η επικοινωνία, η κοινωνική διάδραση, το φύσικο άγγιγμα και το χάδι, η αγκαλιά, δρουν κατευναστικά και αποδυναμώνουν τη διέγερση που προκαλούν οι επώδυνες ή αγχογόνες καταστάσεις. Οι επιστήμονες απέδειξαν πειραματικά ότι η παρουσία ενός αγαπημένου προσώπου και το κράτημα του χεριού κατά τη διάρκεια της προσμονής ενός δυσάρεστου ερεθίσματος, ασκεί μία πολύ ισχυρή ευεργετική επίδραση μειώνοντας σημαντικά το βαθμό ενεργοποίησης συγκεκριμένων περιοχών του εγκεφάλου. Οι περιοχές αυτές φαίνεται να είναι υπεύθυνες για τις συναισθηματικές αντιδράσεις ενός ατόμου όταν καλείται να διαχειριστεί απειλητικά ερεθίσματα.4,5Η πανδημία του Κορωνοϊού COVID-19 αποτελεί μία τεράστια απειλή για την υγεία μας και εξ ορισμού ανακινεί μέσα μας έντονα συναισθήματα αποχωρισμού, εγκατάλειψης και απώλειας. Απώλειας της καθημερινότητας μας, της ελευθερίας μας, της εργασίας μας, των κοινωνικών μας σχέσεων, των δεσμών με την ευρύτερη οικογένεια μας, της υγείας μας και τελικά φόβους για απώλεια της ίδιας της ανθρώπινης ζωής. Και στο φόβο, είμαστε φτιαγμένοι να απαντάμε αναζητώντας τα πρόσωπα εκείνα που θα μας καθησυχάσουν, θα μας παρηγορήσουν, θα σταθούν στο πλάι μας1.Αυτή η ανάγκη για αλληλεπίδραση και επαφή δεν είναι κάτι που μαθαίνεται στην πορεία της ζωής. Είναι εγγενής. Είμαστε σχεδιασμένοι εκ φύσεως να προσδενόμαστε στους άλλους. Μέσα από τα εκατομμύρια έτη φυσικής εξέλιξης που προηγήθηκαν της σημερινής εποχής, ο άνθρωπος έχει εξελίξει ένα περίπλοκο σύστημα συμπεριφοράς, αυτό του δεσμού (Αttachment Behavioral System), βασικός στόχος του οποίου είναι η επιβίωση· του ατόμου και κατ’ επέκταση του είδους μας1. Κατά τον σχηματισμό των πρωτόγονων ανθρώπινων κοινωνιών, η εγγύς συμβίωση των ανθρώπων σε μεγάλες οικογένειες και στις πρώτες κοινωνικές ομάδες προσέφερε ένα θεμελιώδες βιολογικό πλεονέκτημα, διασφαλίζοντας την προστασία των απογόνων από τα αρπακτικά και σαρκοφάγα ζώα1.Το Ψυχολογικό Παράδοξο της Πανδημίας του Κορωνοϊού COVID-19Η επίθεση του Κορωνοϊού COVID-19 δεν περιορίζεται μόνο στο αναπνευστικό μας σύστημα. Η προσπάθεια για ανάσχεση της εξάπλωσης του ιού καθιστά αναγκαία μία ριζική αλλαγή του τρόπου ζωής μας, συνάμα, όμως, απειλεί και κάτι εξίσου αν όχι πιο βαθύ· τις θεμελιώδεις μας άμυνες απέναντι στον κίνδυνο και τον φόβο. Η ψυχολογική κατάσταση που έχουμε εισέλθει ως πολίτες μιας χώρας που αντιμετωπίζει την απειλή του COVID-19 θα μπορούσε να θεωρηθεί ως ένα παράδοξο. Μοιάζει με το ακραίο δίλημμα που αντιμετωπίζει ένα μικρό παιδί που ξαφνικά συνειδητοποιεί ότι η μητέρα του έχει ήδη περάσει στο απέναντι πεζοδρόμιο και ανάμεσα τους παρεμβάλλεται ένας δρόμος ταχείας κυκλοφορίας. Ο κίνδυνος να χτυπηθεί από διερχόμενο αυτοκίνητο ενεργοποιεί αυτόματα το Σύστημα του Δεσμού. Το Σύστημα του Δεσμού με τη σειρά του κινητοποιεί τον οργανισμό προς αναζήτηση εγγύτητας με τη μητέρα. Αυτός είναι ο μηχανισμός με τον οποίο το παιδί είναι εξοπλισμένο από τη φύση για να απαντά στις απειλές. Η εξέλιξη του ανθρώπινου είδους αποφάσισε πριν εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια για αυτό: στο φόβο, ο οργανισμός μας αντιδρά αυτόματα αναζητώντας εγγύτητα και επαφή με άλλα άτομα του ίδιου είδους. Αλλά στην προκειμένη περίπτωση, η αναζήτηση εγγύτητας και επαφής με τη φιγούρα του δεσμού, αντί να βοηθήσει, θα εκθέσει το άτομο σε ακόμη μεγαλύτερο κίνδυνο, αυτόν του τραυματισμού από αυτοκίνητο, ή, κατ΄αναλογίαν με τη σημερινή κατάσταση, αυτόν της μεγαλύτερης διασποράς του Κορονωϊού COVID-19.Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελούν οι αντιδράσεις στην ομάδα των ηλικιωμένων. Παρόλο που φαίνεται να κινδυνεύουν περισσότερο από τις υπόλοιπες ηλικιακές ομάδες από τα συμπτώματα που προκαλεί ο Κορωνοϊός, εντούτοις σε αρκετές περιπτώσεις δείξανε δυσκολία να ακολουθήσουν τις υποδείξεις των υγειονομικών αρχών. Ας μην ξεχνάμε, όμως, πως πολλοί από αυτούς έχουν περάσει ξανά από ακραίες συνθήκες, ακόμα και από συνθήκες πολέμου. Και κατάφεραν να επιβιώσουν χάρη στους δεσμούς με τους άλλους ανθρώπους και την αλληλεγγύη. Πόσο εύκολο είναι για όλους αυτούς τους ανθρώπους να προσαρμοστούν τώρα σε έναν άγνωστο εχθρό που απαιτεί ολική αναθεώρηση της άμυνας μας απέναντι στο φόβο; Πώς να προσαρμοστούν σε ένα περιβάλλον που διαφέρει ριζικά από το “περιβάλλον εξελικτικής προσαρμογής”6 στο οποίο γεννήθηκαν, μεγάλωσαν και προσαρμόστηκαν;Ψυχολογικές Επιπτώσεις της Καθολικής Απαγόρευσης της ΚυκλοφορίαςΤο θέμα δεν είναι μόνο η υιοθέτηση των μέτρων. Ακόμα και αν οι πολίτες υποστηρίξουν στο σύνολο τους τα μέτρα περιορισμού, ακόμα και αν η έκβαση είναι επιτυχής, που ελπίζουμε και πιστεύουμε ότι θα είναι, η ίδια η εφαρμογή των μέτρων για πολλές ημέρες, εβδομάδες, ή και μήνες, ελλοχεύει πολλούς και σοβαρούς κίνδύνους για την ψυχική υγεία του πληθυσμού της χώρας. Την ώρα που γράφεται η συγκεκριμένη εργασία, η κυβέρνηση έχει ανακοινώσει την καθολική απογόρευση κυκλοφορίας. Δεν είναι παράλογο να εικάσει κανείς ότι όσο πιο ψυχοπιεστική γίνεται η γενικότερη κατάσταση στην χώρα τόσο αναμένεται μία ραγδαία εξάπλωση των “ιών” του άγχους, του πανικού, των καταναγκασμών, της κατάθλιψης, της επιθετικότητας, της ενδοοικογενειακής βίας, της αποξένωσης και της μοναξιάς.Επιστρέφοντας στο προηγούμενο παράδειγμα μας, στα διερχόμενα αυτοκίνητα που παρεμβάλλονται ανάμεσα στο παιδί και στη μητέρα του, το ακραίο δίλημμα που έχει να αντιμετωπίσει το παιδί μοιάζει να καταλήγει σε ένα αδιέξοδο. Εδώ βρίσκεται το παράδοξο. Η προσέγγιση της μητρικής φιγούρας, η οποία σε φυσιολογικές συνθήκες λειτουργεί ως ασφαλής βάση (secure base)7 για το παιδί και κατευνάζει το φόβο του, στην προκειμένη περίπτωση αποτελεί την πηγή του κινδύνου! Στην προσπάθεια του παιδιού να την προσεγγίσει, τίθεται σε κίνδυνο η επιβίωση του. Το παιδί εγκλωβίζεται σε μία σύγκρουση προσέγγισης-αποφυγής της μητρικής φιγούρας, σύγκρουση στην οποία δε διαφαίνεται κάποια πιθανή διέξοδος. Να διασχίσει το δρόμο ισοδυναμεί με σοβαρή πιθανότητα τραυματισμού. Αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι το να παραμείνει μόνο του πίσω συνιστά επίσης μία σοβαρή υπαρξιακή απειλή. Πολλές φορές στον ανθρώπινο νου ο φόβος της μοναξιάς ίσως να μετράει περισσότερο από το φόβο της σωματικής υγείας.Φαινόμενα Ψυχικής ΑποδιοργάνωσηςΗ ανεπίλυτη σύγκρουση ανάμεσα σε δύο φόβους, ανάμεσα στην εγκατάλειψη και τον τραυματισμό, ή ανάμεσα στη μοναξιά και στην μόλυνση από τον Κορωνοϊό, μας φέρνει κοντά σε φαινόμενα ψυχικής αποδιοργάνωσης8 τα οποία ονομάζονται έτσι γιατί το άτομο στερείται μίας συνεκτικής και οργανωμένης στρατηγικής διαχείρισης του στρες. Έαν η υπερ- ενεργοποίηση των συναισθημάτων απέναντι στο φόβο αντιπροσωπεύει μία λύση μάχης (fight response), ενώ η απενεργοποίηση των συναισθημάτων προετοιμάζει τον οργανισμό για απόδραση από τον κίνδυνο (flight response), η αποδιοργάνωση στο σύστημα του δεσμού ταυτίζεται με την ύστατη λύση όταν όλα πια μοιάζουν χαμένα: την παράλυση από το φόβο (freeze)9,10. Όσο μεγαλύτερη η διάχυση της αποδιοργάνωσης τόσο οι επιλογές μοιάζουν τυχαίες και αποσπασματικές και η συνοχή της κοινωνικής ομάδας απειλείται σοβαρά.Η εξάπλωση του Κορωνοϊού – COVID-19 επιβάλλει ακραία μέτρα κοινωνικής απομόνωσης. Εύλογο είναι πως τα μέτρα αυτά δημιουργούν μία τεράστια ψυχολογική πίεση στο κοινωνικό σύνολο και την ίδια στιγμή αφαιρούν σημαντικό μέρος από τις διαθέσιμες πηγές ασφαλούς βάσης, από τους κρυφούς ρυθμιστές11 των διαπροσωπικών σχέσεων που είχε αναπτύξει μέχρι σήμερα ο κάθε πολίτης, ώστε να επανέρχεται σε τροχιά ψυχολογικής ασφάλειας στο τέλος της ημέρας. Από την άλλη πλευρά, δεν τίθεται αμφιβολία ότι τα μέτρα είναι αναγκαία. Χωρίς την εφαρμογή των μέτρων, ο καθένας μας μοιάζει ευάλωτος σαν ένα παιδί που στέκεται μόνο του, έτοιμο να διασχίσει ένα δρόμο ταχείας κυκλοφορίας. Καθώς, όμως οι μέρες απομόνωσης θα αυξάνονται, αναμένονται να εκδηλωθούν συχνά φαινόμενα αποδιοργάνωσης· στιγμές, δηλαδή, όπου οι διαθέσιμες στρατηγικές αντιμετώπισης της κρίσης θα μοιάζουν μη λειτουργικές, ενώ η απουσία διαθέσιμων υποστηρικτικών δικτύων θα αφήνει ένα κενό.Κοινωνικές Πολιτικές Σχεδιασμένες να Ανταποκριθούν στις Διαφορικές Στρατηγικές Διαχείρισης του ΦόβουΚαι εδώ ακριβώς έγκειται και ο ρόλος της πολιτείας. Να παρέχει ψυχοκοινωνικές υπηρεσίες και υποστηρικτικά δίκτυα για τους πολίτες που θα υποκαταστήσουν για όσο διάστημα χρειαστεί αυτό που απωλέσανε με την πανδημία. Δομές διασύνδεσης με εξειδικευμένες παρεμβάσεις που θα φθάσουν σε κάθε σπίτι, που θα αγκαλιάσουν όλους τους πολίτες ανεξαιρέτως, και όχι μόνο υπηρεσίες που θα αναμένουν πότε θα επικοινωνήσει ο πολίτης μαζί τους. Όσο πολύτιμες και αν είναι οι τελευταίες, κάποιοι από τους συμπολίτες μας μπορεί να έχουν ήδη μεταβεί στο στάδιο της αποδιοργάνωσης, κατά το οποίο η αναζήτηση βοήθειας μπορεί να φαντάζει στα μάτια τους μάταιη.Για μία επιτυχημένη στρατηγική των υγειονομικών αρχών για τον περιορισμό της εξάπλωσης του Κορωνοϊού COVID-19, η διαφορετική στάση του κάθε πολίτη απέναντι στο φόβο – και όχι απλά και μόνο η απειθαρχία ή ανοησία – αποτελεί κρίσιμο παράγοντα και πρέπεινα ληφθεί σοβαρά υπόψη. Το μήνυμα των αρμοδίων αρχών πρέπει να είναι διατυπωμένο με τρόπο που θα ενισχύει την ικανότητα του κοινωνικού συνόλου να προσαρμοστεί στις ακραίες συνθήκες μέσα από:• Την ενεργητική κινητοποίηση των πολιτών για δημιουργική δράση και την αίσθηση ότι αποκτούν έλεγχο της κατάστασης σε αντίθεση με την ακινητοποίηση και παράλυση που προκαλεί η αγωνία και ο τρόμος ή η ενοχή,• Την αναγνώριση ότι οι πολίτες με τη δράση τους μπορούν να συνεισφέρουν στο κοινωνικό σύνολο και να κάνουν τη διαφορά,• Τη συνειδητοποίηση ότι είναι πολύτιμα μέλη ενός αναπόσπαστου και αλληλέγγυου συνόλου και ότι συμμετέχουν ισότιμα στην ικανότητα ολόκληρης της κοινωνικής ομάδας να επιβιώσει. Ότι η διαφορετικότητα του κάθε μέλους είναι πραγματικά ωφέλιμη και προσθέτει πιθανότητες επιτυχίας του εγχειρήματος,• Την παρουσίαση συγκεκριμένων εναλλακτικών και τεχνολογικών τρόπων για το πώς, σε συνθήκες περιορισμού και απομόνωσης, θα διατηρηθούν και θα διαφυλαχθούν οι ζωτικοί δεσμοί αγάπης, ιδιαίτερα για τους πιο μοναχικούς και ευάλωτους συμπολίτες μας,• Την προώθηση πρακτικών τρόπων κατευνασμού (ασκήσεις χαλάρωσης, άθληση, δραστηριότητες που αποφορτίζουν) για τα άτομα που τείνουν να απενεργοποιούν και να απαξιώνουν τα συναισθήματα άγχους και ευαλωτότητας όταν βρίσκονται αντιμέτωπα με το φόβο,• Την προώθηση συνεχούς διαθεσιμότητας υποστηρικτικών δικτύων και δομών για όλους, αλλά και για τα άτομα που τείνουν να υπερ-ενεργοποιούν τη συναισθηματική τους έκφραση, όταν βρίσκονται αντιμέτωπα με το φόβο.Η Ασφάλεια μου Προϋποθέτει τη δική σου ΑσφάλειαΤις τελευταίες δεκαετίες, παρατηρήθηκε αύξηση των ανισοτήτων στις δυτικές κοινωνίες. Ανάμεσα στις αρνητικές συνέπειες ήταν η κυριαρχία μίας διάχυτης καχυποψίας, μιας ρήξης της εμπιστοσύνης μεταξύ των ομάδων, αλλά και μεταξύ των κοινωνικών ομάδων και της πολιτείας, μία εκθετική διασπορά καθημερινών φαινομένων αποξένωσης, εγωισμού και παθολογικού ναρκισσισμού12. Η κρίση που πυροδοτεί σήμερα η πανδημία, ας γίνει η μεγάλη ευκαιρία να φτάσουμε σε μία συνειδητοποιημένη κοινωνία, μία κοινωνία που στοχάζεται και αυτο-στοχάζεται. Μία κοινωνία στην οποία θα έχουμε όλοι αφομοιώσει σε ένα νέο τρόπο ζωής μία βασική αρχή επιβίωσης: η φυσική και ψυχολογική ασφάλεια του κάθε μέλους και της κάθε ομάδας του κοινωνικού συνόλου προϋποθέτουν την ασφάλεια όλων των υπολοίπων χωρίς καμία εξαίρεση. Μία τέτοιου είδους συνειδητοποίηση είναι αδύνατο να επιτευχθεί μέσα σε κλίμα αβεβαιότητας ή πανικού, παρά μονάχα σε μία πολιτεία που επανορθώνει τους διαρηγμένους δεσμούς και λειτουργεί ως ασφαλής βάση για όλους τους ανθρώπους της.”Κανένας άνθρωπος δεν είναι νησί, ένα ακέραιο σύμπαν από μόνος του· κάθε άνθρωπος είναι κομμάτι της Ηπείρου, μέρος της στεριάς· αν ένα σβολαράκι γης παρασυρθεί από τη Θάλασσα, η Ευρώπη μικραίνει, το ίδιο όπως κι αν παρασυρθεί ένα Ακρωτήρι, το ίδιο όπως κι αν παρασυρθεί το αρχοντικό των φίλων σου, ή και το δικό σου ακόμα· του κάθε ανθρώπου ο θάνατος εμένα λιγοστεύει, γιατί εγώ είμαι δεμένος με την Ανθρωπότητα. Γι’ αυτό ποτέ μη στείλεις να σου πουν για ποιον χτυπά η καμπάνα· για σένα χτυπά.”- John Donne*Ο Kωνσταντίνος Δημάτης είναι Κλινικός Παιδοψυχολόγος (MSc), Υποψήφιος Διδάκτορας Τμήμα Ψυχολογίας, Α.Π.Θ.Πηγή: https://www.voria.gr/article/i-pandimia-tou-koronoiou-ke-i-psichologikes-antidrasis-tou-plithismouΓια την ομάδα Θετική Διαπαιδαγώγηση https://www.facebook.com/groups/413784475468424/files/Για την ομάδα Ενσυναίσθηση και Ενήλικες https://www.facebook.com/groups/1693466814247893/files/