Κέντρα ψυχολογικής υποστήριξης

Δωρεάν ψυχολογική υποστήριξη

Κέντρα Ψυχικής Υγείας και Κέντρα Ψυχικής Υγιεινής
Χωρίζονται κατά τομείς, επομένως θα πρέπει να δείτε σε ποιον τομέα υπάγεστε ανάλογα τον τόπο κατοικίας σας με βάση τον χάρτη που θα βρείτε πατώντας εδώ.

Τα Κέντρα Ψυχικής Υγείας εστιάζουν περισσότερο στην αντιμετώπιση του προβλήματος ψυχικής υγείας, ενώ τα Κέντρα Ψυχικής Υγιεινής στην πρόληψη.

Για να έρθετε σε επαφή με τους ειδικούς των κέντρων κλείνετε τηλεφωνικά το πρώτο ραντεβού, και από εκεί και πέρα ο ειδικός ιατρός (ψυχίατρος/ψυχολόγος) του κέντρου σας κατευθύνει ανάλογα τη σοβαρότητα της κατάστασης.

Κέντρο Ψυχικής Υγείας Χαλανδρίου
Διαθέτει ψυχιάτρους, παιδοψυχιάτρους, ψυχολόγους, κοινωνικούς λειτουργούς κ.α. και λειτουργεί στο Γενικό Νοσοκομείο Αθηνών «Γ. Γεννηματάς».

Στοιχεία Επικοινωνίας

Διεύθυνση: Σουλίου 62, Αγία Παρασκευή

Τηλέφωνο για ραντεβού: 213 203 7600.

Κέντρο Ψυχικής Υγείας Περιστερίου
Λειτουργεί Δευτέρα έως και Παρασκευή από τις 8.30 μέχρι τις 14.00 και προσφέρει υπηρεσίες ψυχιάτρου και ψυχολόγου για ενήλικες.

Στοιχεία Επικοινωνίας

Διεύθυνση: Πλούτωνος 19 & Ηφαίστου, Περιστέρι

Τηλέφωνο: 213 202 7800

Κέντρο Ψυχικής Υγιεινής Αιγάλεω
Λειτουργεί πρωινές ώρες με τηλεφωνικό ραντεβού και διαθέτει ψυχιάτρους, ψυχολόγους, κοινωνικό λειτουργό και εμψυχώτρια.

Στοιχεία Επικοινωνίας

Διεύθυνση: Σούτσου 4 – Πλατεία Δαβάκη, Αιγάλεω

Τηλέφωνο: 210 591 0066

Κέντρο Ψυχικής Υγιεινής Βύρωνα-Καισαριανής
Ιδρύθηκε το 1979 από την Ψυχιατρική Κλινική του Πανεπιστημίου Αθηνών και αποτελεί τμήμα του Αιγινήτειου Νοσοκομείου. Προσφέρει ψυχολογική υποστήριξη/ψυχοθεραπεία και ψυχιατρική παρακολούθηση, ενώ για επείγοντα περιστατικά παραπέμπει στο Αιγινήτειο Νοσοκομείο. Λειτουργεί πρωινές ώρες με τηλεφωνικό ραντεβού.

Στοιχεία Επικοινωνίας

Διεύθυνση: Δήλου 14, Καισαριανή

Τηλέφωνο: 210 764 0111 και 210 764 4705

Κέντρο Ψυχικής Υγείας του Ερευνητικού Πανεπιστημιακού Ινστιτούτου Ψυχικής Υγιεινής
Διαθέτει ψυχιάτρους, ψυχολόγους και κοινωνικούς λειτουργούς, και λειτουργεί καθημερινά (Δευτέρα-Παρασκευή) από τις 9.00 έως τις 15.30. Προσφέρει μεταξύ άλλων συμβουλευτική σε άτομα με προσωπικά προβλήματα, ψυχολογική υποστήριξη, ψυχατρική διάγνωση, παρακολούθηση και θεραπευτική αντιμετώπιση και ψυχοκοινωνική στήριξη.

Στοιχεία Επικοινωνίας

Διεύθυνση: Σωρανού του Εφεσίου 2, Παπάγου

Τηλέφωνο: 210 617 0071 και 210 617 0072

Κοινοτικό Κέντρο Ψυχικής Υγείας Παγκρατίου
Αποτελεί εξωνοσοκομειακή Μονάδα του Ψυχιατρικού Τομέα του Νοσοκομείου Ευαγγελισμού και προσφέρει μεταξύ άλλων θεραπευτικές παρεμβάσεις σε ενήλικες, κλινική παρακολούθηση και ψυχοθεραπεία.

Στοιχεία Επικοινωνίας

Διεύθυνση: Υμηττού 221 και Φερεκύδου 1

Τηλέφωνο: 210 751 9550

Κέντρο Ψυχικής Υγείας Κορυδαλλού
Στοιχεία Επικοινωνίας

Διεύθυνση: Παλαιολόγου 38, Κορυδαλλός

Τηλέφωνο: 210 494 4937

Κέντρο Ψυχικής Υγείας Αθήνας
Στοιχεία Επικοινωνίας

Διεύθυνση: Νοταρά 58

Τηλέφωνο: 210 882 0550

Κέντρο Ψυχικής Υγείας Παλαιού Φαλήρου
Στοιχεία Επικοινωνίας

Διεύθυνση: Ναιάδων 117Α

Τηλέφωνο: 210 985 3761

Κέντρο Ψυχικής Υγείας Πειραιά
Στοιχεία Επικοινωνίας

Διεύθυνση: Νοταρά 77

Τηλέφωνο: 210 417 0546

Κέντρο Ψυχικής Υγείας Αγ. Αναργύρων
Στοιχεία Επικοινωνίας

Διεύθυνση: Στρατηγού Πλαστήρα Νικόλαου 123 & Δράμας

Τηλέφωνο: 210 262 1260

Κέντρο Ψυχικής Υγείας Ζωγράφου
Στοιχεία Επικοινωνίας

Διεύθυνση: Δαβάκη Πίνδου 42

Τηλέφωνο: 210 748 1174

Στα κέντρα ημέρας της Ε. Π. Α. Ψ. Υ
Η Ε.Π.Α.Ψ.Υ. ιδρύθηκε το 1988 και έκτοτε δραστηριοποιείται με σκοπό την προσφορά ενός εναλλακτικού μοντέλου παροχής ψυχιατρικής φροντίδας στην Κοινότητα με βάση τις αρχές της Κοινωνικής Ψυχιατρικής και της Ψυχοκοινωνικής Αποκατάστασης. Διαθέτει δύο κέντρα στην Αθήνα, τα οποία υπηρετούν αυτούς τους σκοπούς.

Το Κέντρο Ημέρας Αμαρουσίου – Franco Basaglia είναι μια ανοιχτή κοινοτική μονάδα ψυχικής υγείας που απευθύνεται σε ενήλικους κατοίκους του 5ου Τομέα Ψυχικής Υγείας και στις οικογένειες τους. Διαθέτει ομάδα από έμπειρους επαγγελματίες ψυχικής υγείας, ψυχιάτρους, ψυχολόγους, κοινωνικούς λειτουργούς, εργοθεραπεύτρια και νοσηλεύτρια. Προσφέρουν μεταξύ άλλων ψυχιατρική διάγνωση, αξιολόγηση και παρακολούθηση, συμβουλευτική, βραχεία ψυχοθεραπεία σε άτομα και ομάδες, οικογενειακή θεραπεία/θεραπεία ζεύγους, πολυοικογενειακή θεραπεία, εικαστική θεραπεία – Art Therapy και Μουσικοθεραπεία και ημερήσιο πρόγραμμα ψυχοκοινωνικής αποκατάστασης για ενήλικες που έχουν διαγνωστεί με σοβαρές ψυχιατρικές διαταραχές.

Λειτουργεί τις καθημερινές από τις 09.00 μέχρι τις 14.00.

Για περισσότερες πληροφορίες επικοινωνήστε στο τηλ: 210 80 56 920.

Σημειώστε ότι το Κέντρο Ημέρας Αμαρουσίου δεν μπορούν να υποστηρίξουν άτομα με εξάρτηση από ουσίες ή/και αλκοόλ και με νοητική υστέρηση ή/και βαρύ αυτισμό. Μπορούν όμως, να παραπέμψουν στην κατάλληλη υπηρεσία.

Το Κέντρο Ημέρας Αγ. Παρασκευής προσφέρει υπηρεσίες σε ενήλικα άτομα με ψυχικές διαταραχές καθώς και στις οικογένειές τους και λειτουργεί στο πλαίσιο του 6ου Τομέα Ψυχικής Υγείας. Παρέχει υπηρεσίες όπως ψυχολογική εκτίμηση και παρακολούθηση, συμβουλευτική/καθοδήγηση για τα ατομικά και κοινωνικά δικαιώματα των μελών του, ατομική και ομαδική ψυχοθεραπεία, εργοθεραπεία, ήπια άθληση, εικαστικές ασχολίες, συμμετοχή σε πολυτιστικά, αθλητικά και κοινωνικά δρώμενα και υποστήριξη και συμβουλευτική γονέων και οικογενειών.

Λειτουργεί από τις 08.00 μέχρι τις 16.00 καθημερινά.

Για περισσότερες πληροφορίες επικοινωνήστε στο τηλ: 210 6085641.

Δωρεάν ψυχολογική υποστήριξη στους δήμους
Δήμος Αθηναίων
Τμήμα Κοινωνικής Εργασίας & Υποστήριξης

Τμηματάρχης: Πατέλκου Αντωνία

Τηλέφωνο: 210 521 0637

E-mail: koin.ergasia@cityofathens.gr

Web: Cityofathens.gr

Το Τμήμα Κοινωνικής Εργασίας & Υποστήριξης ασκεί κοινωνική εργασία με άτομα, οικογένειες και κοινωνικές ομάδες στις Δημοτικές Κοινότητες του Δήμου Αθηναίων κατόπιν αιτήματός τους. Λειτουργεί μονάδες συμβουλευτικής, ψυχολογικής, κοινωνικής υποστήριξης στις Δημοτικές Κοινότητες του Δήμου Αθηναίων και συνεργάζεται με τα γραφεία του Τμήματος Κοινωνικής Πολιτικής σε θέματα που αφορούν την Τρίτη Ηλικία, τα άτομα με αναπηρίες, τις πολιτικές ισότητας των φύλων, τους αλλοδαπούς, των πρόσφυγες, τους Ρομά.

Δήμος Ελληνικού Αττικής
Τηλέφωνο επικοινωνίας: 210 996 1973

Web: elliniko-argyroupoli.gr

Η Κοινωνική Υπηρεσία του Δήμου Ελληνικού – Αργυρούπολης αποτελεί μία τοπική δομή υποδοχής των κατοίκων της πόλης μας που αντιμετωπίζουν διάφορες δυσκολίες με σκοπό την στήριξη, την παροχή βοήθειας και την ενδυνάμωσή τους μέσα από υπηρεσίες και προγράμματα συμβουλευτικής και πρόληψης.

Λειτουργεί καθημερινά Δευτέρα έως Παρασκευή και ώρα 8.30 π.μ. έως 14.30 μ.μ. σε νέο χώρο επί της οδού Αλεξιουπόλεως 27, Αργυρούπολη στον Α΄ όροφο.

Δήμος Ιλίου Αττικής
Διεύθυνση: Νέστορος 101, Ίλιον (2ος όροφος)

Τηλέφωνα: 213 203 0015-0019

E-mail: koinoniki@ilion.gr

Web: ilion.gr

Η Κοινωνική Υπηρεσία του Δήμου Ιλίου απευθύνεται σε όλους τους δημότες που αισθάνονται την ανάγκη να αναζητήσουν στήριξη, για την αντιμετώπιση μικρών ή μεγάλων προβλημάτων, και σε ομάδες δημοτών που θέλουν μια άλλη μορφή ενημέρωσης και επικοινωνίας.

Η Κοινωνική Υπηρεσία στελεχώνεται από ειδικούς επιστήμονες, ψυχολόγους και κοινωνικούς λειτουργούς, ενώ συνεργάζεται και με άλλους επιστημονικούς φορείς για την πληρέστερη κάλυψη αναγκών που παρουσιάζονται.

Δήμος Αγίων Αναργύρων Αττικής
Διεύθυνση: Χίου & Καλύμνου

Τηλέφωνο: 210 269 0852

Web: agan.gov.gr

Οι ψυχολόγοι του Δήμου Αγίων Αναργύρων, παρέχουν συστηματική ψυχολογική υποστήριξη σε συμπολίτες μας, με ανάγκες όπως:

Δυσκολίες στις σχέσεις γονέων – παιδιών
Συναισθηματικές δυσκολίες
Προβλήματα επικοινωνίας και συμπεριφοράς
Δυσκολίες στις σχέσεις των δύο φύλων
Προβλήματα τρίτης ηλικίας
Δυσλειτουργία οικογένειας
Τραυματικά συμβάντα ζωής
Οι Κοινωνικοί Λειτουργοί της υπηρεσίας ασχολούνται με θέματα όπως:

Κοινωνική έρευνα
Συμβουλευτική και ψυχολογική στήριξη
Εφαρμογή προγραμμάτων κοινωνικής μέριμνας και ευαισθητοποίησης της κοινότητας
Προγράμματα για ευπαθείς ομάδες πληθυσμού (μετανάστες, τσιγγάνοι, άποροι κ.α)
Συμβουλευτική και παραπομπή σε συνεργαζόμενους φορείς για την αντιμετώπιση θεμάτων όπως η χρήση εξαρτησιογόνων ουσιών, η κακοποίηση παιδιών και γυναικών κ.α.
Το γραφείο της Κοινωνικής Υπηρεσίας λειτουργεί καθημερινά και παρέχει τις υπηρεσίες του δωρεάν σε δημότες και κατοίκους του Δήµου Αγίων Αναργύρων.

Δήμος Αγίου Δημητρίου Αττικής
Διεύθυνση: Ξενοφώντος 10

Τηλέφωνο:210 975 4035 και 210 976 8565

E-mail: dadkoinyp@yahoo.gr

Web: dad.gr

Η κοινωνική υπηρεσία του Δήμου Αγίου Δημητρίου, λειτουργεί από το 1996 και εφαρμόζει προγράμματα πρόληψης και αντιμετώπισης προβλημάτων με σκοπό τη προαγωγή της ψυχικής υγείας των κατοίκων του Δήμου.

Το πρόγραμμα παρέχει ψυχολογική Υποστήριξη σε άτομα που αντιμετωπίζουν:

Σαισθηματικές δυσκολίες
Προβλήματα συμπεριφοράς
Προβλήματα επικοινωνίας
Τραυματικά γεγονότα ζωής
Επίσης, παρέχεται παιδοψυχιατρική υποστήριξη και ψυχιατρική εκτίμηση-διάγνωση, υποστήριξη στην οικογένεια με συμβουλευτική παιδιού, εφήβου, ζευγαριού και οικογένειας ενώ λειτουργούν ομάδες και διεξάγονται βιωματικά σεμινάρια.

Με την υπηρεσία μπορούν να επικοινωνήσουν οι κάτοικοι και δημότες κάτω των 60 ετών για ραντεβού με την υπεύθυνη Κοινωνική Λειτουργό. Οι ανωτέρω υπηρεσίες παρέχονται από διεπιστημονική ομάδα.

Δήμος Αλίμου Αττικής
Διεύθυνση: Τσουκανέλη 7

Τηλ.: 210 988 3140 και 210 985 3580

Web: alimos.gov.gr

Η Κοινωνική Υπηρεσία απευθύνεται σε όλους τους κατοίκους και ιδιαίτερα στις ευαίσθητες πληθυσμιακές ομάδες.

Ανάλογα με τα αιτήματα των κατοίκων παρέχει, ενημέρωση-πληροφόρηση για φορείς και υπηρεσίες που λειτουργούν εντός και εκτός του Δήμου Αλίμου, κοινωνική και ψυχολογική υποστήριξη, οικονομικοκοινωνική υποστήριξη σε άτομα που ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας, παραπομπή σε άλλες υπηρεσίες ανάλογα με τις ιδιαίτερες ανάγκες των ατόμων.

Οι ώρες εξυπηρέτησης του κοινού είναι από τις 9:00 έως τις 14:00μ.μ.

Δήμος Θέρμης Θεσσαλονίκη
Γραφείο Παροχής Κοινωνικών Υποστηρικτικών Υπηρεσιών

Διεύθυνση: Ταβάκη 28, 1ος όροφος

Τηλέφωνο: 231 046 6691

E-mail: kyy@dimosthermis.gr

Web: thermi.gov.gr

Στόχοι του Γραφείου Κοινωνικών Υποστηρικτικών Υπηρεσιών είναι:

η παροχή πρωτοβάθμιων κοινωνικών υπηρεσιών
η συμβουλευτική υποστήριξη του ατόμου στην αντιμετώπιση προσωπικών, οικογενειακών και κοινωνικών δυσκολιών
η στήριξη και η κοινωνική φροντίδα ευπαθών κοινωνικά ομάδων. Επιπρόσθετα, εξειδικευμένο στόχο αποτελεί η εξασφάλιση ίσων ευκαιριών και δικαιωμάτων σε άτομα που ανήκουν σε ευπαθείς κοινωνικά ομάδες. Άξονας όλων των ενεργειών είναι η βελτίωση της ποιότητας ζωής των ατόμων.
Η ημέρες λειτουργίας είνα καθημερινά (Δευτέρα-Παρασκευή) από τις 08:00 έως τις 16:00.

Δήμος Παύλου Μελά-Θεσσαλονίκη
Τμήμα Κοινωνικής Πολιτικής του Δήμου Παύλου Μελά

Λήμνου 2 και Στ. Καζαντζίδη

Τ.Κ.56430, Σταυρούπολη

Τηλ: 2310 020 179 και 2310 020 193

Απευθύνεται σε κάθε δημότη / κάτοικο, ανεξαρτήτως εθνικής, κοινωνικο-οικονομικής, θρησκευτικής ή άλλης διάκρισης που αντιμετωπίζει προσωπικές ή οικογενειακές δυσκολίες, οι οποίες του προκαλούν ψυχολογική δυσφορία που μπορεί να εκφράζεται με: ένταση, άγχος, μελαγχολία, αϋπνία, συχνές εκρήξεις θυμού, ανορεξία, υπερφαγία, χρήση αλκοόλ κ.α.

Στόχος είναι η παροχή υπηρεσιών συμβουλευτικού και υποστηρικτικού χαρακτήρα, για την προαγωγή της ψυχικής υγείας του ατόμου καθώς και για την πρόληψη ή την επίλυση ατομικών και κοινωνικών δυσκολιών. Δρα υποστηρικτικά στη διαχείριση κρίσεων μέσα στην οικογένεια, όπως προβλήματα στην επικοινωνία, δυσκολίες στη λήψη αποφάσεων, επίλυση συγκρούσεων, πένθος, διαζύγιο, βία, προβλήματα σωματικής και ψυχικής υγείας, εξαρτήσεις, απώλεια εργασίας κ.α. Περιλαμβάνει ψυχολογική εκτίμηση – αξιολόγηση, συμβουλευτική υποστήριξη και παραπομπή σε αρμόδια ψυχιατρική δομή όπου απαιτείται. Οι συνεδρίες με τους εξυπηρετούμενους διαρκούν 50-60 λεπτά και η συχνότητα τους κατά μέσο όρο ανέρχεται στις 6-8 συνεδρίες ανά άτομο. Η υπηρεσία προσφέρεται δωρεάν.

Για πληροφορίες μπορείτε να απευθύνεστε όλες τις εργάσιμες ημέρες και ώρες.

Δήμος Νέας Ιωνίας Αττικής
Διεύθυνση: Βοσπόρου 121, Καλογρέζα

Τηλέφωνο: 210 279 3916, 210 277 7198 και 210 272 3675

Web: psychologosdni.blogspot.gr

Το Γραφείο Ψυχολόγου του Δήμου Νέας Ιωνίας, λειτουργεί στο Τμήμα Κοινωνικής Μέριμνας της Διεύθυνσης Κοινωνικής Πολιτικής από το Μάρτιο 2010 με στόχο την παροχή δωρεάν ψυχολογικής βοήθειας και συμβουλευτικής στήριξης αποκλειστικά στους κατοίκους της Ν. Ιωνίας. Το Γραφείο λειτουργεί με υπεύθυνη την ψυχολόγο κα Κυριακή Σωτηροπούλου, Διδάκτορα Ψυχολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών και παρέχει τις παρακάτω υπηρεσίες:

Ατομική ψυχολογική υποστήριξη σε ενήλικες
Οικογενειακή συμβουλευτική (θέματα σχέσεων, θέματα γονέων-παιδιών)
Η συνάντηση με την ψυχολόγο πραγματοποιείται μόνο κατόπιν τηλεφωνικού αιτήματος ραντεβού από τον ίδιο τον ενδιαφερόμενο, κατά το ωράριο 09.00-15.00.

Δήμος Κορυδαλλού Αττικής
Κέντρο Κοινωνικής Παρέμβασης

Διεύθυνση: Ξενοφώντος 5 & Πελοπίδα, 18120 Κορυδαλλός

Τηλέφωνο: 210 496 3917

Web: korydallos.gr

Στόχος της υπηρεσίας είναι η πρόληψη, τη διάγνωση και τη θεραπευτική αντιμετώπιση των δυσκολιών παιδιών και ενηλίκων. Μέσα από εξειδικευμένες εφαρμογές και μεθόδους αντιμετωπίζονται ποικίλες ψυχικές και συναισθηματικές διαταραχές, μαθησιακές δυσκολίες και κάθε είδους προβλήματα συμπεριφοράς και επικοινωνίας, προσφέροντας ουσιαστική βοήθεια και συμπαράσταση σε δεκάδες άτομα και οικογένειες που χρειάζονται την υποστήριξη του. Η στρατηγική του Κέντρου στηρίζεται στην πρόληψη μέσω της ενημέρωσης, στην επιστημονική διάγνωση και στην θεραπευτική αντιμετώπιση των προβλημάτων της ψυχικής υγείας.

Λειτουργεί καθημερινά, πρωινές και απογευματινές ώρες, κατόπιν ραντεβού και οι υπηρεσίες του παρέχονται δωρεάν, σε δημότες και κατοίκους του Δήμου Κορυδαλλού.

Δήμος Πάτρας
Συμβουλευτικό κέντρο ατόμου και οικογένειας του κοινωνικού οργανισμού του δήμου Πατρέων

Διεύθυνση: Γούναρη 76

Τηλ: 261 039 0961

Υπεύθυνη: Ολγα Δημητροπούλου

Web: e-patras.gr

Η δομή δημιουργήθηκε για να στηρίξει τους ανθρώπους που αντιμετωπίζουν προβλήματα στην προσωπική -οικογενειακή αλλά και κοινωνική – επαγγελματική τους ζωή, ενώ παρέχει:

Ατομική και ομαδική Συμβουλευτική για γονείς σε θέματα σχέσεων, επικοινωνίας και διαπαιδαγώγησης.
Ατομική Συμβουλευτική – ψυχοθεραπεία σε ενήλικες με προβλήματα άγχους, φοβιών, κατάθλιψης, διαταραχών προσωπικότητας.
Συμβουλευτική Νέων σε θέματα προσωπικής ανάπτυξης.
Συμβουλευτική σε εξαρτημένα άτομα από αλκόολ και σε μέλη των οικογενειών τους.
Ενημέρωση – παρέμβαση για θέματα ψυχικής υγείας σε σχολεία, συλλόγους, φορείς, υπηρεσίες κ.λπ.

Δήμος Ζωγράφου Αττικής
Συμβουλευτικό Κέντρο Οικογενειών

Διεύθυνση: Ι. Μαράτου & Ευρυνόμης

Τηλέφωνο: 210 779 3622 και 210 748 8382

Στο Δήμο Ζωγράφου λειτουργεί Συμβουλευτικό Κέντρο Οικογενειών (ΣΚΟ) με στόχο την πρωτογενή και δευτερογενή πρόληψη της ψυχικής υγείας των Δημοτών στο πλαίσιο της κοινωνικής και κοινοτικής ψυχολογίας και ψυχιατρικής. Απευθύνεται σε παιδιά προσχολικής και σχολικής ηλικίας, εφήβους, ενήλικες, οικογένειες.

Κέντρο Πρόληψης των Εξαρτήσεων και Προαγωγής της Ψυχοκοινωνικής Υγείας

Σε συνεργασία με τον Οργανισμό Κατά των Ναρκωτικών (ΟΚΑΝΑ)

Διεύθυνση: Ανακρέοντος 60, 157 71 Ζωγράφου

Τηλέφωνο: 210 747 3328 –9

Ε-mail: kepheo@otenet.gr

Web: zografou.gov.gr

Το Κέντρο Πρόληψης Δήμου Ζωγράφου ακολουθώντας την φιλοσοφία όλων των προγραμμάτων πρόληψης, ξεκίνησε το 2000 και συνεχίζει το έργο του στην τοπική κοινωνία του Ζωγράφου, με την παραδοχή ότι στις μέρες μας το φαινόμενο της ουσιοεξάρτησης αλλά και άλλων εξαρτήσεων διογκώνεται όχι μόνο επειδή οι ουσίες υπάρχουν και είναι προσιτές αλλά κυρίως γιατί υπάρχουν άνθρωποι που τις έχουν ανάγκη για να ζήσουν.

Δήμος Πεντέλης
Τηλέφωνο: 213 214 0621 και 213 214 0538

https://rotasapantaw.wordpress.com/wp-admin/post.php?post=12876&action=edit

Tantrum: Ο φόβος των γονέων

Ξεσπάσματα θυμού, κρίσεις υστερίας, επιθετικές αντιδράσεις ή πείσματα και «θέατρο» επειδή θέλει να περάσει το δικό του; Ο κάθε γονιός δίνει τη δική του ερμηνεία στο απότομο και αναπάντεχο, σύμφωνα με τον ίδιο, συχνά βίαιο ξέσπασμα που ενίοτε καταλαμβάνει το νήπιο, και τον αφήνει ενεό, να προσπαθεί να βγάλει άκρη και να διαχειριστεί την κατάσταση. Τα tantrum τα συναντάμε συχνά στην πρώτη νηπιακή ηλικία, χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν συνεχίζουν και ως την παιδική ηλικία του παιδιού, ιδιαίτερα όταν ο γονέας αδυνατεί να αντιδράσει ή τα ενσωματώσει στον τρόπο επικοινωνίας του με το παιδί. Πολύ εύστοχος ο αμερικάνικος χαρακτηρισμός των tantrum , ως “terrible twos, horrible threes”, δίνει το ηλικιακό εύρος που απαντώνται συχνότερα, καθώς και την επιδείνωση της κατάστασης όσο οι γονείς αδυνατούν να τα αντιμετωπίσουν.

Τι είναι το tantrum;
Καταρχήν, ας ορίσουμε τι ακριβώς είναι το tantrum. Η εκάστοτε αντίδραση του παιδιού σε κάθε δική μας οδηγία, πρόταση ή πράξη, δεν είναι tantrum. Όπως επίσης, και το κάθε ξέσπασμα θυμού ή κλάματος. Για να ορίσουμε κάποιο θερμό επεισόδιο ως tantrum πρέπει να είμαστε σε θέση να διακρίνουμε την κλιμάκωση των συναισθημάτων του παιδιού. Πολύ συχνά μια απλή άρνηση του γονέα θα πυροδοτήσει την αντίδραση του νηπίου, αλλά χρειάζεται να εξακολουθήσει η αρνητική στάση του γονέα ώστε να εξελιχθεί σε tantrum, δηλαδή το παιδί να φτάσει σε κατάσταση υστερίας. Όσο συχνότερα επαναλαμβάνονται τέτοια επεισόδια, τόσο πιο εύκολα θα κορυφώνεται η εκάστοτε κρίση και θα εξελίσσονται τα ξεσπάσματα θυμού. Τόσο πιο εύκολα το παιδί θα παθαίνει υστερικό επεισόδιο σε κάθε αφορμή.

Σημάδια πως αντιμετωπίζουμε tantrum είναι συνήθως το νήπιο να ουρλιάζει, να κλαίει μέχρι υστερίας, να ξαπλώνει στο πάτωμα, να χτυπάει το κεφάλι του στον τοίχο, να χτυπάει μανιωδώς τον γονέα ή κάποιο αντικείμενο, να αδυνατεί να ακούσει το οτιδήποτε εκείνη τη στιγμή. Επίσης, το tantrum χαρακτηρίζεται από την ξαφνική έλευση του, τη χρονική διάρκεια του και τη βιαιότητα του. Η αφορμή μπορεί να είναι απλή. Τόσο απλή, όπως το να πάρει κάτι ο γονέας από τα χέρια του παιδιού, να του βάλει το νερό που μόλις ζήτησε στο λάθος μπλε ποτήρι ή να του βάλει τις κάλτσες. Όμως, υποκρύπτει συνήθως βαθύτερες αιτίες, όπως γενικότερη αδιαφορία του γονέα στα θέλω του παιδιού, μη αποδοχή των συναισθηματικών του αναγκών του, ένα παιδί που δεν έχει αρκετό χώρο στη λήψη απλών, συμβατών με την ηλικία του αποφάσεων που αφορούν το ίδιο, ένα γονέα καταπιεστικό, περισσότερο στο ρόλο του ηγέτη παρά του καθοδηγητή, παρεμβατικό στην αυτο-οριοθέτηση του παιδιού, ή ένα γονέα υπερβολικά υποχωρητικό, που έχει δώσει στο παιδί ευθύνες ασύμβατες με την ηλικία του.

Δεύτερον, ας δούμε πόσο φυσιολογικό είναι να συμβαίνει, ιδιαίτερα στις ηλικίες 2 – 3 ετών. O λόγος είναι ακόμη ιδιαίτερα περιορισμένος, με αποτέλεσμα το νήπιο να μην μπορεί να περιγράψει επιτυχώς τα θέλω του, οι γονείς να αδυνατούν να καταλάβουν και το νήπιο να αισθάνεται απογοητευμένο, θλιμμένο και συγχυσμένο, κι επομένως να αντιδρά αυθόρμητα και βίαια, με χειρονομίες ή ουρλιαχτά, αφού η λεκτική επικοινωνία του είναι ανεπαρκής. Επιπλέον, σε αυτές τις ηλικίες ο εγκέφαλος του παιδιού δεν είναι ακόμη σχηματισμένος πλήρως. Τα φυσικά ένστικτα και μέρη του εγκεφάλου όπως η αμυγδαλή, που είναι πλήρως σχηματισμένα, αναλαμβάνουν τον πρώτο ρόλο στις αντιδράσεις, ενώ άλλα, όπως οι μετωπιαίοι λοβοί και ο προμετωπιαίος φλοιός, υπεύθυνα για τον έλεγχο των παρορμήσεων και την εμπρόθετη συμπεριφορά, αργούν ακόμη να σχηματιστούν.

Ωστόσο, όσο φυσικό και βιολογικά αναμενόμενο είναι να υπάρχουν αυτές οι αντιδράσεις στις νηπιακές ηλικίες, ας σημειώσουμε πως δεν αποτελούν αναπτυξιακό στάδιο, δηλαδή δεν είναι μια κατάσταση που θα αντιμετωπίσουν ούτως ή άλλως όλοι οι γονείς. Σε μεγάλο ποσοστό η εμφάνιση των tantrum έχει να κάνει με τη σύνδεση που υπάρχει με τον γονέα, το δεσμό του με το παιδί, και τη διάθεση του να ακούσει, να συνεργαστεί και να ασχοληθεί να βρει τον λόγο της εκάστοτε αντίδρασης του παιδιού, και όχι απλώς να σταματήσει το tantrum ή να αποφύγει την εκάστοτε αφορμή του ξεσπάσματος.

funifi-chores-kids-tips-reducing-tantrums-transition-times-1-bl

Λανθασμένες Συμβουλές
– Αγνόησέ το.
– Της ηλικίας είναι, θα περάσει.
– Χρειάζεται όρια.
– Αν δεν το τιμωρήσεις, θα σε κάνει ό,τι θέλει.
– Ε αφού το θέλει τόσο, δώστου το, να ησυχάσουμε.
– Πείσματα κάνει, για να περάσει το δικό του.

Η παραφιλολογία γύρω από την αντιμετώπιση των tantrum ποικίλλει,

και συνήθως κατευθύνεται από τον ενδόμυχο φόβο κάθε γονέα:

μη γίνει το παιδί του κακομαθημένο…

Το να αγνοήσεις ένα παιδί που βρίσκεται σε κρίση, απλώς του δείχνει πως κανείς δεν ενδιαφέρεται για αυτό και τις επιθυμίες του. Αν ο γονέας μείνει μόνο στην εντύπωση πως είναι φυσιολογική η κρίση που περνάει το παιδί του, δεν το βοηθά να μάθει να αντιμετωπίζει τα συναισθήματά του. Τα όρια, ένα ανεξάντλητο κεφάλαιο συζήτησης μεταξύ των ψυχολόγων, μαθαίνονται καλύτερα μέσω της μίμησης γονεϊκών συμπεριφορών, επομένως, έχει ιδιαίτερη σημασία η στάση του γονέα κατά τη διάρκεια ενός tantrum. Η τιμωρία επίσης δεν έχει νόημα, καθώς σε αυτήν την ηλικία (2-3) τα παιδιά δεν μπορούν να συνδέσουν την πράξη τους με την τιμωρία, και επομένως να διδαχθούν κάτι από αυτήν την τακτική. Ακόμη, το να καλύπτεται κάθε επιθυμία του παιδιού, ώστε να σταματήσει το ξέσπασμα, δεν προσφέρει τίποτα απολύτως στο παιδί, καθώς έτσι ο γονέας απαρνείται τη γονεϊκή του ευθύνη, αναθέτει στο παιδί ηγετικό ρόλο, μπερδέυοντάς το, και αναπτύσσεται μια χειριστική σχέση μεταξύ τους. Αν πάλι η έκρηξη του παιδιού αντιμετωπίζεται ως θέατρο ή πείσμα, τη στιγμή που εκείνο βιώνει μια πραγματική στιγμή κατάρρευσης, ο σπασμωδικός θυμός του θα φτάσει να ορίζει τη συμπεριφορά του απέναντί στον γονέα.

Σε κάθε περίπτωση απειλείται ο δεσμός γονέα – παιδιού. Η ασφάλεια του παιδιού διαταράσσεται, η εμπιστοσύνη προς τον γονέα δέχεται πλήγμα, ενώ το παιδί, όντας το ίδιο ανώριμο να αντιμετωπίσει την έκρηξη των συναισθημάτων του, νιώθει μοναξιά, απόγνωση, φόβο, με συχνό αποτέλεσμα τα ξεσπάσματα να αυξάνονται και να χειροτερεύουν, με αποκορύφωμα να απειλούν πλέον την αρμονία της οικογένειας. Φυσικά και υπάρχουν περιπτώσεις, κι αρκετές μάλιστα, όπου κάποια από αυτές τις συμβουλές μπορεί να λειτουργήσει και το νήπιο να σταματήσει τα ξεσπάσματα. Όμως, τα αποτελέσματα, όσο κι αν είναι άμεσα, είναι παροδικά, η αληθινή αιτία παραμένει κρυμμένη, και η ευκαιρία να βοηθηθεί το παιδί να αναπτύξει τόσο τις εγκεφαλικές διεργασίες, όσο και το δεσμό του με τον γονέα, χάνεται.

Ξαναβρίσκοντας τις ισορροπίες
Αντιμετωπίζοντας τα βίαια αυτά ξεσπάσματα μαζί με το παιδί μας, του δείχνουμε πως είμαστε δίπλα του, συμπαραστάτες σε κάθε του βήμα. Κάθε συναίσθημα είναι αποδεκτό και φυσιολογικό. Του δείχνουμε πώς να αντιμετωπίζει τις ματαιώσεις του και να χειρίζεται αποτελεσματικά την απώλεια και τη λύπη. Του μαθαίνουμε, μιμητικά, πως υπάρχει κι άλλος δρόμος αντιμετώπισης, εκτός από τις φωνές, τις χειρονομίες και τη βία.

Σε απλά βήματα:
495820-paidiakrisi600_174408_044ycf

Αποβάλλω τυχαίες σκέψεις (τι έπαθε πάλι, όλοι μας κοιτάνε, μα γιατί χτυπιέται κλπ) .
Παραμένω δίπλα στο παιδί ήρεμος, δεκτικός, και συντονίζομαι με τη συναισθηματική του κατάσταση. Διατηρώ χαλαρή στάση.
Πλησιάζω το παιδί, ερχόμενος στο ύψος του, ώστε να αποκτήσω βλεμματική επαφή.
Διαβάζω την ανάγκη του παιδιού για σωματική επαφή.Αγγίζω το παιδί απαλά, μόνο αν το ίδιο θέλει. Κάποια παιδιά θέλουν αγκαλιά για να ηρεμήσουν, ενώ άλλα προτιμούν να έχουν τον χώρο τους. Αν το παιδί φωνάζει να φύγω, βρίσκομαι σε απόσταση, διατηρώντας, όμως, τη βλεμματική επαφή. Συνήθως το «φύγε, δε σε θέλω» σημαίνει «σε έχω ανάγκη, μείνε κοντά μου».
Διατηρώ ανοιχτά τα χέρια μου, ήρεμη τη φωνή μου. Προσέχω τη στάση σώματός μου, να εμπνέει ασφάλεια και όχι φόβο.
Αποδέχομαι πλήρως το συναίσθημά του.
Αν το παιδί έχει καλή λεκτική επικοινωνία, το αφήνω να μιλήσει πρώτο.
Αν όχι, του κάνω ερωτήσεις που διευκολύνουν την επικοινωνία, χωρίς όμως να βγάζω συμπεράσματα.
Απευθύνομαι στο συναισθηματικό κομμάτι του παιδιού, κι όχι στο λογικό.
Βοηθάω το παιδί να διαχειριστεί το θυμό του, δείχνοντάς του το δρόμο, για παράδειγμα, ζητάω να με κοιτάξει στα μάτια, να πάρει βαθιά ανάσα.
Μόλις επέλθει η ηρεμία, μπορώ να συζητήσω μαζί του σε λογικό επίπεδο.
Αφήνω το παιδί να προτείνει λύση στο ενδεχόμενο πρόβλημα.
Μετά το πέρας της κρίσης, μπορώ να του δείξω εναλλακτικούς τρόπους διαχείρισης του θυμού.
Προς αποφυγή:
thumbnail1

Αποφεύγω λέξεις κι εκφράσεις που μπλοκάρουν το συναίσθημα του παιδιού , όπως το «γιατί» και το «μην», καθώς και τους χαρακτηρισμούς (πχ, «είσαι κακό παιδί») , καθώς και απειλητικές χειρονομίες, όπως το κούνημα του δάκτυλου, τα χέρια στη μέση, κλπ.
Αποφεύγω την αναφορά σε λογικές εξηγήσεις. Εκείνη την ώρα επικρατεί το συναίσθημα. Το παιδί, λοιπόν, δεν το ενδιαφέρει να ακούσει την εξήγηση, αλλά να γίνει κατανοητό το συναίσθημά του.
Δεν πανικοβάλλομαι, δεν αποφεύγω την επαφή μου με το συναίσθημα του παιδιού, δεν θυμώνω, ούτε διατηρώ αμυντική στάση.
Δεν ενδίδω στο θέλω του παιδιού, μόνο και μόνο για να σταματήσει, ιδιαίτερα όταν το θέλω του αφορά ενήλικη ευθύνη , σχετική με την ασφάλεια του, την υγεία του, τη διατροφή του, κ.α. Φυσικά και αναθεωρώ τη στάση μου, όταν αφορά απλά ζητήματα , όπως το τι θα φορέσει, ποιο πιάτο θα προτιμήσει κλπ, καθώς έτσι αναπτύσσεται η κριτική ικανότητα του παιδιού και αισθάνεται κύριος των αποφάσεων που αφορούν το ίδιο.
Δεν εξαναγκάζω το παιδί σε απομάκρυνση ή σωματική επαφή, χωρίς το ίδιο να θέλει.
Αποφεύγω τα πολλά λόγια κι εξηγήσεις. Συχνά, το νήπιο ηρεμεί απλά και μόνο από την ήρεμη και δεκτική παρουσία σας.
Τα συναισθηματικά ξεσπάσματα ενός παιδιού είναι αναμενόμενα και θα πρέπει να γίνονται κατανοητά από τον ενήλικα, χωρίς αυτό να σημαίνει πως θα μείνει άπραγος παρατηρητής. Τουναντίον, είναι υποχρέωσή του να βοηθήσει το παιδί να ερμηνεύσει τα συναισθήματά του και να σταθεί δίπλα του, δείχνοντας του πώς να τα διαχειριστεί. Όσο η επαφή με το συναισθηματικό κόσμο του παιδιού θα αυξάνεται, τόσο θα μειώνονται τέτοιου είδους περιστατικά και θα ενισχύεται ο δεσμός με τον γονέα.

Αντιδράσεις φυσικά και θα συνεχίσουν να υπάρχουν- είναι άλλωστε επιθυμητές και διδακτικές- αλλά δεν θα περιλαμβάνουν βιαιότητα, ψυχική κατάρρευση, υστερική κρίση. Η ευθύνη του γονέα δε συνίσταται στο να έχει ένα υπάκουο, πλήρως συνεργάσιμο και χαρούμενο παιδί, αλλά στο να δημιουργήσει έναν ολοκληρωμένο, ώριμο και έτοιμο να ανταπεξέλθει στην εκάστοτε δυσκολία ενήλικα.Έτσι κάθε κρίση του παιδιού είναι μια κεκαλυμμένη ευκαιρία για περαιτέρω συμβολή στη ψυχοσυναισθηματική του ανάπτυξη.

Από: Φωτεινη-Μαρια Μοναστιρλη ψυχολόγος, με ειδίκευση στην παιδοψυχολογία,

Tantrum: Ο φόβος των γονέων

Εκρήξεις θυμού των 2χρονων και 3χρονων παιδιών ! Κατανοώντας τον εγκέφαλο τους !

Για να κατανοήσουμε τι συμβαίνει με τα 2χρονα και 3χρονα παιδιά μας και έχουν τις εκρήξεις θυμού που πολλές φορές μας φοβίζουν, η αμερικανίδα ψυχοθεραπεύτρια Heather Turgeon εξηγεί.
Κατανοώντας τον εγκέφαλο
Τα tantrums δεν είναι απλά τραυματικές στιγμές απίστευτου πείσματος, κατά τις οποίες το παιδί διεκδικεί με σθένος αυτό που θέλει. Αποτελούν εξωτερικές συμπεριφορικές εκδηλώσεις ενός πραγματικού, βιολογικού φαινομένου. Είναι αληθινές στιγμές κατάρρευσης, όχι ένα προσποιητό ξέσπασμα κλάματος (είστε πλέον σε θέση να «διαβάζετε» τη γλώσσα σώματος του παιδιού σας και να αναγνωρίζετε τις διαφορές), οι οποίες συμβαίνουν όταν κάτι ενεργοποιεί συγκεκριμένες περιοχές του εγκεφάλου του παιδιού σας, όπως η αμυγδαλή –ένα μικρό μέρος στο κάτω μέρος του εγκεφάλου, το οποίο επεξεργάζεται συναισθήματα όπως ο φόβος και ο θυμός. Παραμείνετε, λοιπόν, παρόντες όταν το παιδί βρίσκεται σε κατάσταση κατάρρευσης και χρησιμοποιήστε τις παρακάτω συμβουλές:
Οι γονείς μπορούν να βοηθήσουν σε αυτή τη διαδικασία. Δείτε πώς θα αξιοποιήσετε την ισχύ ενός tantrum:
-Μην ξεχνάτε σε ποιον μιλάτε: Όταν το παιδί πραγματικά καταρρέει, δεν είναι η κατάλληλη στιγμή να προσπαθήσετε να του μιλήσετε λογικά. Ξεχάστε τις λογικές εξηγήσεις. Μιλήστε στο συναισθηματικό μέρος του εγκεφάλου του: «Νευρίασες πολύ με αυτό, ε;» ή «βλέπω ότι είσαι πολύ θυμωμένη τώρα».
-Εμπλέξτε το λογικό μέρος του εγκεφάλου. Δοκιμάστε κάτι του στιλ «θέλεις να κάνουμε ένα πλάνο για το πότε θα μπορούσες να φας αυτό το μπισκότο;» ή «βλέπω ότι στεναχωρήθηκες πολύ που φύγαμε. Πρέπει, όμως, να πάρουμε την αδερφή σου. Υπάρχει άλλος τρόπος να λύσουμε αυτό το πρόβλημα;». Έτσι, το παιδί θα αρχίσει να απομακρύνεται από το πώς νιώθει προς το πώς να μη νιώθει έτσι.
-Χωρίς πολλά λόγια: Δεν χρειάζεται να πείτε πάρα πολλά ή να υπερ-αναλύσετε την κατάσταση ενός παιδιού με tantrum. Δείξτε λίγη κατανόηση ή ανακουφίστε το παιδί σας, δώστε μία λογική εξήγηση ή κάντε ένα πρόγραμμα για τη συνέχεια και ακολουθήστε το άμεσα. Αλλάξτε θέμα για τη δεδομένη στιγμή (επιστρέψτε στο ξέσπασμα αργότερα, αν θέλετε να εξηγήσετε κάτι ή να ολοκληρώσετε κάτι που αφήσατε στη μέση). Για να βοηθήσετε το παιδί σας τη στιγμή που βρίσκεται σε ένα συναισθηματικό χάος θα πρέπει να παραμείνετε ψύχραιμοι και να μην παρασυρθείτε από τον τυφώνα. Στο σημείο αυτό μπορείτε να στρέψετε την προσοχή σας αλλού, μακριά από το παιδί, και να του δώσετε την χώρο που ενδεχομένως χρειάζεται.
-Ενδυναμώστε το παιδί σας: Δώστε του τα εργαλεία για να διαχειρίζεται μόνο του τα συναισθήματά του. Δοκιμάστε να πάρετε μαζί μια βαθιά αναπνοή, πείτε του ότι μπορεί «να σταματήσει για λίγο, να κάνει ένα βήμα πίσω, να πάρει μια βαθιά ανάσα και να δοκιμάσει ξανά» ή αναγνωρίστε πως το να τρέχει γύρω-γύρω σε όλο το σπίτι το βοηθά να οργανώσει τη σκέψη του και τα συναισθήματά του, οπότε επιστρέφοντας σε εσάς να είναι πιο ισορροπημένη. Μην προτείνετε απλά τις τακτικές αυτές τη δεδομένη στιγμή. Μιλήστε γι’αυτές μετά την «καταιγίδα» σαν κάτι πολύ φυσιολογικό, σαν τροφή για σκέψη, και εξηγήστε στο παιδί ότι όλοι κάποια στιγμή κυριευόμαστε από τα συναισθήματά μας, αλλά βρίσκουμε τρόπους για να ρυθμίζουμε το πώς λειτουργούμε με αυτά (δώστε πραγματικά παραδείγματα –π.χ. έχουμε νεύρα; Μετράμε αργά μέχρι το 10 για να ηρεμήσουμε).
Εκλογικεύστε την εικόνα: Όταν βλέπετε όλο αυτό το δράμα να ξετυλίγεται μπροστά στα μάτια σας, φανταστείτε την τρελή νευροχημική κατάσταση που λαμβάνει χώρα μέσα στο κεφάλι του παιδιού και προσπαθήστε λίγο να αποστασιοποιηθείτε. Δεν λέμε να αποχωρίσετε από το δωμάτιο, αλλά να εκλογικεύσετε τη διαδικασία και να δείξετε λίγη παραπάνω ανοχή στα κλάματα και τις φωνές. Τα συναισθηματικά αυτά ξεσπάσματα έρχονται και φεύγουν. Δεν είναι δική σας δουλειά να τα διορθώσετε ή να τα εξαφανίσετε. Να είστε, όμως, παρόντες και να βρίσκετε ευκαιρίες να τα χρησιμοποιείτε «διδακτικά».
Μην ξεχνάτε πως στόχος σας δεν είναι να κάνετε τα tantrum να εξαφανιστούν με τρόπο μαγικό, αλλά να χτίσετε την ικανότητα του παιδιού να «αυτό-ρυθμίζεται», εξασκώντας την σύνδεση του συναισθηματικού με το λογικό μέρος του εγκεφάλου του. Αν κάνετε μέρος της καθημερινότητά σας το να συζητάτε για το πώς να διαχειρίζεται τα πολύ έντονα συναισθήματα, θα ξέρει τι να κάνει τη στιγμή που θα προκύπτουν και θα παρατηρήσετε πως σταδιακά η ένταση των tantrums θα μειώνεται.

Πηγή Διαβάστε περισσότερα https://rotasapantaw.wordpress.com/wp-admin/post.php?post=12550&action=edit

Για την ομάδα Θετική Διαπαιδαγώγηση https://www.facebook.com/groups/413784475468424/files/
και για την
Υποστηρικτική ομάδα Attachment Parenting Ckantsiou Voula https://www.facebook.com/groups/961746033933236/

Το μυστικό της ευτυχίας είναι να είσαι αληθινός με τον εαυτό σου

Το μυστικό της ευτυχίας είναι να είσαι αληθινός με τον εαυτό σου

“Η μεγαλύτερη τραγωδία στη ζωή είναι να περάσεις όλη σου τη ζωή ψαρεύοντας, μόνο και μόνο για να ανακαλύψεις πως δεν αναζητούσες ψάρια” – Χένρι Ντέιβιντ Θόρο

Η κουβέντα με δύο και πλέον εκατοντάδες ανθρώπους για το νόημα της ζωής τους ήταν ένα σπουδαίο δώρο για εμένα προσωπικά, αλλά και μια πρόκληση. Οι ιστορίες που ακούσαμε ήταν βαθυστόχαστες, ενδιαφέρουσες και συχνά συγκινητικές.

Δεν δώσαμε προκαταβολικά τις ερωτήσεις στους συνεντευξιαζόμενους, οπότε υπήρχε μια υπέροχη αίσθηση ότι εκείνοι, καθώς μιλούσαν, συχνά ανακάλυπταν πράγματα που δεν τα γνώριζαν υποσυνείδητα. Κάποιες φορές ήταν σαν να παρακολουθούσα σοφούς ανθρώπους να αποκαλύπτουν τα μυστικά της δικής τους ευτυχίας.

Άλλες φορές ήταν ολοφάνερο ότι οι αλήθειες που μοιράζονταν μαζί μου δεν τους ήταν καινούριες• όχι μόνο τις είχαν μάθει εδώ και καιρό, μα τις μοιράζονταν κιόλας με άλλους για πολλά χρόνια. Η πρόκληση που αντιμετωπίσαμε ήταν να βρούμε τα κοινά μοτίβα στις τόσες ιστορίες που ακούσαμε. Οι άνθρωποι περιέγραφαν τα ίδια πράγματα με πολύ διαφορετικές λέξεις.

Θυμήθηκα το παιδικό παιχνίδι που ονομάζεται «σπασμένο τηλέφωνο», στο οποίο ο ένας ψιθυρίζει στο αφτί του άλλου κάποιο μυστικό, και τελικά το αρχικό μήνυμα μετά βίας αναγνωρίζεται. Έπρεπε να αφουγκραστώ προσεκτικά πέρα από τις συγκεκριμένες λέξεις και ιστορίες, ώστε να ανακαλύψω τον κοινό πυρήνα της σοφίας.

Μια προφανής ερώτηση ήταν αν υπήρχε κάτι που ξεχώριζε πιο καθαρά, ένα σίγουρο μυστικό για την ικανοποίηση και την ευτυχία. Πιστεύω πως υπάρχει ένα τέτοιο μυστικό, και είναι το πρώτο πράγμα που πρέπει να ανακαλύψουμε για τη ζωή, αν θέλουμε να ζήσουμε με σοφία.

Ήταν μια σειρά λέξεων και ιδεών που προέκυπτε συνέχεια. Οι άνθρωποι έλεγαν διαρκώς «πρέπει να ακολουθείς την καρδιά σου», «πρέπει να είσαι αληθινός με τον εαυτό σου», «πρέπει να ξέρεις ποιος είσαι και γιατί βρίσκεσαι εδώ», «πρέπει να ξέρεις τι είναι σημαντικό για εσένα». Αυτό που διαχωρίζει όσους ζουν καλά και πεθαίνουν ευτυχισμένοι από εμάς τους υπόλοιπους είναι ότι αναρωτιούνταν αδιάκοπα αν ζούσαν τη ζωή που ήθελα να ζήσουν, και ακολουθούσαν την καρδιά τους ανάλογα με την απάντηση. Το πρώτο μυστικό είναι να είστε αληθινοί με εσάς, με τον εαυτό σας και να ζείτε με κάποιο σκοπό.

Επιλέξτε να ζείτε αφυπνισμένοι
Για να ακολουθήσουμε την καρδιά μας και να είμαστε ειλικρινείς με τον εαυτό μας, πρέπει πρώτα να επιλέξουμε να ζούμε αφυπνισμένοι. Μα τι σημαίνει αυτό; Ο Σωκράτης είπε ότι ζωή που δεν εξετάζεις, δεν αξίζει να τη ζεις. Υπάρχει κι άλλος τρόπος να το διατυπώσουμε αυτό: Αν δεν εξετάζετε διαρκώς τη ζωή σας, ώστε να είστε σίγουροι πως παραμένετε πιστοί στον σκοπό σας, υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να καταλήξετε να ζείτε τη ζωή κάποιου άλλου, που σημαίνει ότι θα φτάσετε στο τέλος της ζωής σας και θα συνειδητοποιήσετε πως ακολουθήσατε έναν δρόμο που δεν ήταν δικός σας.

Έμαθα από αυτούς του ανθρώπους ότι σοφία σημαίνει να στοχαζόμαστε περισσότερο, να ρωτάμε ξανά (και ξανά) αν ζωή μας προχωράει προς τη σωστή κατεύθυνση και να κάνουμε συνέχεια αναπροσαρμογές για να πλησιάζουμε πιο πολύ τη ζωή που επιθυμούμε να ζήσουμε. Σε αντίθεση με τους ανθρώπους με τους οποίους κουβεντιάσαμε, πολλοί ζουν χωρίς καμία απολύτως σκέψη, βιώνοντας απλώς τα γεγονότα, ρωτώντας σπάνια πώς θα μπορούσαν να προσεγγίσουν τον δρόμο που θέλουν.

Μια 72χρονη γυναίκα, η Έλσα, συνόψισε τι σημαίνει στοχασμός και αφύπνιση. Όταν της ζήτηση να δώσει με μια πρόταση μια συμβουλή στους νεότερους για να βρουν την ευτυχία και το νόημα της ζωής (κάτι που ζητήσαμε απ’ όλους), αποκρίθηκε: «Δεν γίνεται αυτό. Για να πω σε κάποιον το μυστικό της ευτυχίας, θα πρέπει να τον καθίσω κάτω, να τον κοιτάξω βαθιά στα μάτια, να ανακαλύψω ποιος είναι και τι όνειρα έχει.

Το λέω αυτό επειδή το μυστικό της ευτυχίας είναι να είσαι αληθινός με τον εαυτό σου». Καθένας από εμάς έχει έναν δρόμο που είναι ο πιο αληθινός, κι αν τον ακολουθήσουμε, βρίσκουμε την ευτυχία. Οι ευτυχισμένοι άνθρωποι δεν ρωτούν αν επικεντρώνονται σε ό,τι έχει σημασία, αλλά αν επικεντρώνονται σε ό,τι έχει σημασία γι’ αυτούς!

Απόσπασμα από το βιβλίο του John Izzo «Τα 5 μυστικά που πρέπει να ανακαλύψεις πριν πεθάνεις» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Διόπτρα. Μπορείτε να το βρείτε εδώ

Photo: Author/Depositphotos

Το μυστικό της ευτυχίας είναι να είσαι αληθινός με τον εαυτό σου

Τι είναι «Μοντεσσόρι»; Μοντεσσοριανές Αρχές & Οι 8 μύθοι για τη Μοντεσσοριανή μέθοδο Ερωτήσεις και Απαντήσεις Σε τι διαφέρει από τις άλλες προσεγγίσεις

Τι είναι «Μοντεσσόρι»;
Η Μοντεσσοριανή προσέγγιση βασίζεται στην πεποίθηση ότι το παιδί έχει την ικανότητα να αναπτυχθεί από μόνο του. Θα εκφράσει το δυναμικό του, όταν σε κάθε στάδιο της ανάπτυξής του το βοηθάμε να βρει τον δικό του δρόμο μέσα σε ένα περιβάλλον ειδικά προσαρμοσμένο στις ανάγκες του.

Για τους περισσότερους ο όρος «Μοντεσσόρι» συνδέεται με την πρώιμη εκπαίδευση. Ωστόσο, το πεδίο δράσης της δεν περιορίζεται μόνο στα μικρά παιδιά. Στην πραγματικότητα, «Μοντεσσόρι» αποτελεί μια προσέγγιση ζωής για τα παιδιά από την εφηβική ηλικία στην ενηλικίωση. Δεν αφορά μόνο τη σχολική εκπαίδευση, αλλά επίσης τη γενικότερη ενίσχυση της φυσικής ανάπτυξης με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.

Το Μοντεσσοριανό σύστημα πήρε την ονομασία του από την Ιταλίδα γιατρό Μαρία Μοντεσσόρι, η οποία εισήγαγε μια καινοτόμο προσέγγιση στην εκπαίδευση, βασιζόμενη στις παρατηρήσεις της στα παιδιά. Αυτή η μέθοδος εφαρμόζεται πλέον για πάνω από εκατό χρόνια.

Μοντεσσοριανές Αρχές
Η Μοντεσσοριανή εκπαιδευτική προσέγγιση βασίζεται σε μια πληθώρα θεμελιωδών αρχών

Τα παιδιά έχουν διαφορετικές ανάγκες σε διαφορετικές στιγμές της ζωής τους

Η Μοντεσσόρι αναγνώρισε τέσσερα στάδια ανάπτυξης στη ζωή ενός παιδιού: Από τη γέννηση έως 6 ετών, 6-12, 12-18 και 18-24.

Πολλοί ψυχολόγοι έχουν περιγράψει αυτά τα διαφορετικά στάδια, αλλά μόνο η Μοντεσσόρι ανταποκρίθηκε σ’ αυτά χρησιμοποιώντας τα ως μέσο εκπαίδευσης. Έτσι επαναπροσδιόρισε την εκπαίδευση ως ένα «βοήθημα ζωής», γεγονός που υποδηλώνει ότι εάν στηρίξουμε τη φυσική ανάπτυξη των παιδιών σε κάθε επίπεδο, τότε θα βελτιώσουμε την πλήρη ανάπτυξη του ανθρώπου. Υποστήριξε ότι υπάρχει μια μοναδική στιγμή στη ζωή κάθε παιδιού, που είναι η πλέον κατάλληλη για να κάνει συγκεκριμένα αναπτυξιακά βήματα. Αποτελεί επιτακτική ανάγκη να δίνεται στα παιδιά η δυνατότητα να αρπάξουν αυτές τις ευκαιρίες στη σωστή στιγμή, εάν θέλουμε να αναπτύξουν στο έπακρο τις ατομικές τους δυνατότητες.

Τα παιδιά έχουν έναν συγκεκριμένο τρόπο μάθησης

Στα πρώτα έξι χρόνια ζωής, το νεαρό μυαλό δείχνει να απορροφάει τα πάντα γύρω του. Αυτό σημαίνει ότι ένα νεογέννητο μπορεί να μάθει οποιαδήποτε γλώσσα και να προσαρμοστεί σε οποιοδήποτε πολιτισμό, απλά και μόνο ζώντας. Η Μοντεσσόρι δήλωσε ότι πρέπει να δοθεί ιδιαίτερη έμφαση στην εκπαίδευση κατά τα πρώτα 6 χρόνια ζωής, όταν δηλαδή τα παιδιά μαθαίνουν με μεγάλη ευκολία.

Τα παιδιά έχουν μια φυσική δίψα για μάθηση

Από τη στιγμή της γέννησης, τα μωρά προσπαθούν να προσανατολιστούν και να ανακαλύψουν τα αντικείμενα στο περιβάλλον τους. Προσπαθούν να δώσουν νόημα στον κόσμο τους μέσα από ό,τι βιώνουν, ωθούνται να είναι ανεξάρτητα και θέλουν να βρουν έναν τρόπο επικοινωνίας με τους ανθρώπους γύρω τους. Ωθούνται να χειρίζονται πράγματα με τα χέρια τους προκειμένου να μάθουν τι ακριβώς είναι, να συγκεντρώνονται στη δραστηριότητα που έχουν μπροστά τους και να επαναλαμβάνουν ό,τι κάνουν με στόχο να το τελειοποιήσουν. Αυτές οι αναπτυξιακές παρορμήσεις αποτελούν όλες ένα μέρος της φυσικής συμπεριφοράς που έχουν στη ζωή τους οι άνθρωποι και βοηθούν τα μωρά να αναπτυχθούν και να προσαρμοστούν στο νέο τους περιβάλλον.

Τα παιδιά έχουν μοναδικά παράθυρα ευκαιριών για μάθηση

Τα παιδιά έχουν περιόδους στη ζωή τους, όπου είναι εξαιρετικά ευαίσθητα σε συγκεκριμένα πράγματα που συμβαίνουν γύρω τους. Κατά τη διάρκεια αυτών των 6 πρώτων χρόνων, αναζητούν δραστηριότητες που τους βοηθάνε να μάθουν τη γλώσσα τους, να συντονίσουν τις κινήσεις τους και να αναπτύξουν μια λογική ερμηνεία του κόσμου τους. Αυτές οι «ευαίσθητες περίοδοι» διαρκούν ένα περιορισμένο χρονικό διάστημα και σιγά-σιγά σβήνουν όταν τα παιδιά φτάνουν στην ηλικία των 6 ετών. Προσφέρουν ένα χρονοδιάγραμμα για τη φυσική ανάπτυξη και η Μοντεσσοριανή προσέγγιση δίνει ιδιαίτερη έμφαση στη στήριξη του ατομικού αναπτυξιακού χρονοδιαγράμματος κάθε παιδιού κατά τα πρώτα 6 χρόνια.
http://aidtolife.org/el/about/montessori-principles.html
Για την ομάδα https://www.facebook.com/groups/1696211993962135/?epa=SEARCH_BOX

«Μοντεσσόρι»;
Σε τι διαφέρει η Μοντεσσοριανή προσέγγιση

Μοντεσσοριανές Αρχές

Μοντεσσοριανά περιβάλλοντα

Η Μοντεσσοριανή προσέγγιση βασίζεται στην πεποίθηση ότι το παιδί έχει την ικανότητα να αναπτυχθεί από μόνο του. Θα εκφράσει το δυναμικό του, όταν σε κάθε στάδιο της ανάπτυξής του το βοηθάμε να βρει τον δικό του δρόμο μέσα σε ένα περιβάλλον ειδικά προσαρμοσμένο στις ανάγκες του.

Για τους περισσότερους ο όρος «Μοντεσσόρι» συνδέεται με την πρώιμη εκπαίδευση. Ωστόσο, το πεδίο δράσης της δεν περιορίζεται μόνο στα μικρά παιδιά. Στην πραγματικότητα, «Μοντεσσόρι» αποτελεί μια προσέγγιση ζωής για τα παιδιά από την εφηβική ηλικία στην ενηλικίωση. Δεν αφορά μόνο τη σχολική εκπαίδευση, αλλά επίσης τη γενικότερη ενίσχυση της φυσικής ανάπτυξης με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.

Το Μοντεσσοριανό σύστημα πήρε την ονομασία του από την Ιταλίδα γιατρό Μαρία Μοντεσσόρι, η οποία εισήγαγε μια καινοτόμο προσέγγιση στην εκπαίδευση, βασιζόμενη στις παρατηρήσεις της στα παιδιά. Αυτή η μέθοδος εφαρμόζεται πλέον για πάνω από εκατό χρόνια.

Παιδί κοιτάζοντας τον πλανήτη

Βοήθημα Ζωής
Association Montessori Internationale
© 2019

Αγορά DVD και φυλλάδια

http://aidtolife.org/el/about/what-is-montessori.html

8 Myth (1)Λοιπόν, υπάρχουν πολλοί μύθοι για την εκπαίδευση Μοντεσσόρι. Συναντώ συχνά ανθρώπους που μετά από διάβασμα κάποιων πληροφοριών από το Διαδίκτυο παρανόησαν τη μέθοδο. Έτσι σήμερα θέλω να συζητήσω διάφορους μύθους που ακούω πολύ συχνά.

Ήθελα να γράψω γι ‘αυτό εδώ και πολύ καιρό, αλλά η τελευταία αφορμή ήταν η τηλεοπτική εκπομπή που παρακολούθησα πρόσφατα. Έτσι, ενώ δεν υπάρχουν πληροφορίες σε τηλεοπτικές εκπομπές για το σύστημα Μοντεσσόρι εδώ, οπότε όταν είδα ένα πρόγραμμα για την εκπαίδευση Μοντεσσόρι, ήμουν με μάτια και αυτιά ανοιχτά για να το παρακολουθήσω! Είναι μια ενα πολύ δημοφιλές show στην Ουκρανία, όπου μαγειρεύουν, καθαρίζουν, επιλέγουν καλύτερα και υγιεινά προϊόντα στα καταστήματα, μιλούν για γονείς, δίνουν συμβουλές μόδας και ούτω καθεξής. Έχουν πάντα έναν ειδικό-επισκέπτη που ξέρει καλύτερα για το θέμα. Η εκπομπή χαίρει άκρας εκτίμησης. Έτσι εκείνη τη στιγμή μιλούσαν για τον τρόπο Μοντεσσόρι στην εκπαίδευση των παιδιών. Αυτό που έδειξαν ήταν ένα μεγάλο σοκ για μένα, αφού ο «ειδικός» δεν ήξερε τίποτα για το σύστημα και έδινε αυτές τις αληθινές πληροφορίες σε ένα τέτοιο τεράστιο ακροατήριο που το παρακολουθούσε! Φαντάζεστε? Δεν ήταν Μοντεσσοριανός παιδαγωγός ή εκπαιδευμένος στο Μοντεσσόρι, απλά ένας ψυχολόγος. Τώρα αμφιβάλλω και για τους άλλους εμπειρογνώμονες που πολλοί από εμάς ακούγαμε με προσοχή, για θέματα όπως τα βιολογικά λαχανικά και ποια φιλικά προς το περιβάλλον οικιακά καθαριστικά πρέπει να επιλέξουμε ή επιπλέον πώς να φτιάχνουμε οικιακά προϊόντα για τη φροντίδα του εαυτού τους.

Δεν θέλω να ακούγεται σαν ένα “κατηγορητήριο”, γι ‘αυτό και εδώ παραθέτω τις κύριες αρχές Montessori σύμφωνα με τα λόγια τους:

1. Ζώνη παιδικού δωματίου. Υπάρχουν 4 ζώνες με ειδικά παιχνίδια – γλώσσα (γράμματα και αλφάβητο), μαθηματικά (αριθμοί), διαστημική ζώνη (μαλακά παιχνίδια, γεωγραφική σφαίρα) και ευαίσθητη ζώνη (κύβοι για κατασκευή, πράγματα που αγγίζουν). Δεν υπάρχει ζώνη κίνησης. Παρατηρώντας το πού παίζουν τα παιδιά και ποια ζώνη επιλέγουν μπορούμε να προβλέψουμε το μελλοντικό τους επάγγελμα!
2. Τα παραμύθια δεν επιτρέπονται
3. Τα παιδιά διαφορετικών ηλικιών πρέπει να εκπαιδεύονται από κοινού (δεν καθορίζονται ηλικίες)
4. Ξεχάστε τις απαγορεύσεις και τα όρια για το παιδί
5. Μην επιπλήττετε
6. Μην επαινείτε
7. Μην επικρίνετε
8, Μη δίνετε ερεθίσματα

Ω, ήμουν τόσο θυμωμένη παρακολουθώντας το. Δεν ξέρω από πού έλαβαν αυτές τις πληροφορίες.

Αλλά αυτό δεν είναι η μέθοδος MONTESSORI!

Είναι τόσο λυπηρό για τους ανθρώπους που το παρακολουθούσαν και σκέφτηκαν ότι η μέθοδος Μοντεσσόριi είναι μια τέτοια ανοησία (ότι θα σκεφτόμουν μετά από την παρακολούθηση αν δεν ήξερα τίποτα για το Μοντεσσόρι) και δεν θα τη χρησιμοποιούσαν ποτέ.

Σας ζητώ λοιπόν να είστε επιλεκτικοί και πάντα να ελέγχετε τις πληροφορίες. Ας συζητήσουμε τώρα τους κύριους μύθους και να διελευκάνουμε την αλήθεια.

1. Το Montessori είναι μόνο για παιδιά με αναπηρίες
Αυτός ο μύθος σχηματίστηκε από τους ανθρώπους που δεν γνωρίζουν πολλά για την ιστορία της παιδαγωγικής Μοντεσσόρι. Ναι, στην αρχή της καριέρας η Δρ Μαρία Μοντεσσόρι εργάστηκε με τέτοια παιδιά για αρκετό καιρό, αλλά στη συνέχεια δούλευε με διαφορετικά παιδιά σε όλο τον κόσμο.

Θυμάστε ότι η Μαρία ήταν η πρώτη γυναίκα γιατρός στην Ιταλία; Δεν δέχονταν γυναίκες στο ιατρικό πρόγραμμα του Πανεπιστημίου της Ρώμης. Οι άνδρες σκέφτηκαν ότι ήταν αριβίστρια. Έτσι, όταν ζήτησε να εργαστεί με παιδιά, η κυβέρνηση δεν την πίστευε και την άφηνε να δουλέψει μόνο με παιδιά ειδικών αναγκών, επειδή δεν είχαν καμιά πίστη στην ανάπτυξή τους. Αλλά στο τέλος, τα αποτελέσματα των παιδιών ήταν μια μεγάλη έκπληξη για αυτούς.

Έτσι, ας θυμηθούμε, οτι το 1897 η Μαρία προσχώρησε στο προσωπικό του Πανεπιστημίου της Ρώμης ως εθελοντής βοηθός. Έπρεπε να επισκέπτεται τα άσυλα για τους τρελούς ως μία από τις ευθύνες της. Εκεί μαζί με τους τροφίμους ζούσαν παιδιά ειδικών αναγκών, ανίκανα να λειτουργούν σε σχολεία ή οικογένειες και δεν υπήρχαν άλλες δημόσιες διατάξεις. Αυτά τα παιδιά δεν είχαν τίποτα να κάνουν εκεί. Δεν υπήρχε τίποτα γι ‘αυτά. Το δωμάτιο όπου περνούσαν τον ελεύθερο χρόνο ήταν άδειο από παιχνίδια ή άλλα πράγματα.

Παρατηρώντας αυτά τα παιδιά, διέκρινε ότι τα παιδιά συλλέγουν ψίχουλα ψωμιού από το πάτωμα με τα μικρά τους δάχτυλα. Με αυτόν τον τρόπο ανέπτυξαν ασυνείδητα τους μυς των χεριών. Και εδώ κατάλαβε ότι δεν έχει σημασία σε ποιες συνθήκες ζει το παιδί, είναι η φύση του που τείνει πάντα να αναπτύσσεται Είδε ότι ‘λιμοκτονούσαν’ από εμπειρίες και άρχισε να σκέφτεται τι θα μπορούσε να κάνει για να τα βοηθήσει.

Έτσι επέστρεψε στο Πανεπιστήμιο με την επιθυμία να μελετήσει το νου αντί του σώματος. Έμαθε όλη τη βιβλιογραφία που μπορούσε να βρει για τα παιδιά. Δεν χρησιμοποίησε ιατρικούς τρόπους εργασίας μαζί τους, αλλά παιδαγωγικούς. Ξεκίνησε τη δημιουργία υλικών και ένα περιβάλλον ειδικά για αυτά. Βρήκε κάποια υλικά που δημιουργήθηκαν πριν από άλλους γιατρούς, αλλά τα χρησιμοποίησε με τον άλλον τρόπο. Δίδαξε αυτά τα παιδιά με νέα υλικά. Ειδικές τεχνικές επέτρεψαν στα παιδιά να αισθάνονται αισιόδοξα και επιτυχημένα. Μετά από τη συνεργασία με τη Μαρία, τα παιδιά δεν μπορούσαν μόνο να γράψουν και να διαβάσουν, αλλά πήραν εξαιρετικά καλά αποτελέσματα στις εξετάσεις εισόδου στο γυμνάσιο (σχολείο), με επιδόσεις ανώτερες από τα κανονικά παιδιά.

8 myths 2

Αφού παρακολούθησε παιδιά ειδικών αναγκών, κατάλαβε ότι εάν έχουν τέτοια αποτελέσματα, το αποτέλεσμα με άλλα παιδιά θα είναι αρκετές φορές καλύτερο. Μετά από αυτό, ανέπτυξε τη μέθοδο της για να εργαστεί με διαφορετικά παιδιά. Για ορισμένα παιδιά ειδικών αναγκών, υπάρχει τώρα η θεραπεία Μοντεσσόρι, αλλά είναι λίγο διαφορετική από τη γενική μέθοδο Μοντεσσόριi. Πιστεύω ότι το Μοντεσσόρι είναι κατάλληλο για κάθε παιδί όσο κάθε παιδί εργάζεται για να οικοδομήσει τον εαυτό του, μερικά παιδιά απλά πρέπει να εργαστούν περισσότερο και θα χρειαστεί περισσότερος χρόνος.

Η Μαρία πίστευε ότι κάθε παιδί αναπτύσσεται σύμφωνα με τη δική του τάση. Μερικά παιδιά αναπτύσσονται ταχύτερα, και κάποια πιο αργά, αλλά όλα εξελίσσονται! Εάν η κατεύθυνση και η κατεύθυνση της ανάπτυξης είναι ατομικά για κάθε παιδί, δεν έχει σημασία σε ποιο επίπεδο είναι τώρα, μια κατάλληλη υποστήριξη θα τους βοηθήσει να αναπτυχθούν με τον πιο αποτελεσματικό τρόπο. Επομένως, αυτό που βλέπουμε στο αποτέλεσμα είναι ότι οι ιδέες της Μοντεσσόρι είναι κατάλληλες για όλα τα παιδιά, ανεξάρτητα από το ποια είναι ή πού ζουν.

Ενα ειδικά οργανωμένο περιβάλλον, το οποίο είναι χαρακτηριστικό για κάθε σχολή Μοντεσσόρι στον κόσμο, ταιριάζει σε κάθε παιδί.

Είναι αδύνατο να εργαστείτε με παιδιά διαφορετικής ηλικίας σε μια ομάδα
Οι ομάδες Montessori διαιρούνται κατά ηλικία

– κάτω από 1,5

– 1,5-3

– 3-6

– 6-9

– 9-12

Πόσο συχνά τώρα έχει το παιδί την εμπειρία της ζωής στην οικογένεια με πολλούς αδελφούς και αδελφές; Δεν είναι τόσο συχνό. Έτσι δεν λαμβάνει την πλήρη κοινωνική εμπειρία. Τέλεια κοινωνικά περιβάλλοντα για το παιδί είναι τα παιδιά με ηλικιακή διαφορά ενός ή δύο ετών. Και η τάξη Μοντεσσόρι είναι μια μεγάλη οικογένεια με πολλά παιδιά διαφορετικής ηλικίας, αλλά όχι τόσο διαφορετικής που είναι αδύνατο να μελετήσουν μαζί. Αυτή η διαφορά συμβάλλει στην αποφυγή πολλών συγκρούσεων που υπάρχουν στις ίδιες ηλικιακές ομάδες. Εκεί τα παιδιά θέλουν να μάθουν ποιος είναι ο αρχηγός. Στις ομάδες μας, έχουμε φυσική ιεραρχία ηλικίας, και το μεγαλύτερο παιδί τείνει να βοηθά, να πατρονάρει και να διδάσκει το μικρότερο. Τα μικρά παιδιά γνωρίζουν ότι πάντοτε μπορούν να λάβουν βοήθεια από τους παλαιότερους Εδώ έχουμε μια θαυμάσια πρακτική , καθώς το μικρό παιδί με την πάροδο του χρόνου, θα έχει τη θέση των παλαιότερων.

Είναι μια σιωπηρή μέθοδος. Η Μαρία έλεγε στους δασκάλους να «μετράνε τα λόγια τους»
Το παιδί ζει σήμερα στον κόσμο του θορύβου – τηλεόραση, ραδιόφωνο, μουσική. Και συχνά μιλάμε πάρα πολύ. Φανταστείτε όταν παίζει το παιδί και η μητέρα είναι στην κουζίνα. Ξεκινάει να λέει στο παιδί τι θα κάνουμε όπως «παίζεις τώρα και μαγειρεύω … τότε ο πατέρας θα έρθει, θα φέρει το καλάθι με τα φρούτα, τότε θα κάνουμε μαρμελάδα. νόστιμη … » Έτσι το παιδί αντιμετωπίζει αυτόν τον μακρύ μονόλογο ως θόρυβο.

Συχνά παρατηρώντας το έργο στην ομάδα των μικρών παιδιών με τις μητέρες αναρωτιέμαι πώς οι μητέρες δεν μπορούν να σιωπήσουν ούτε για ένα λεπτό. Το παιδί στοιβάζει την πυραμίδα και η μητέρα υποστηρίζει τη δουλειά του με συνεχείς σχολιασμούς: «Τώρα θα πρέπει να επιλέξεις το μεγαλύτερο μέρος και να βρούμε την τρύπα, τότε θα πρέπει να το βάλεις εδώ, όχι, αυτό δεν είναι το μεγαλύτερο. Τώρα η στοίβα δεν είναι έτσι … Δοκίμασε άλλη μια φορά … Εντάξει, ας επιλέξουμε την επόμενη … «. Συνεχής συζήτηση. Δεν θέλω να προσβάλω κάποιον με οποιονδήποτε τρόπο, απλά σκεφτείτε, το παιδί καταλαβαίνει και ακούει ακόμη και όλα αυτά που ακούει και του λένε; Η απάντηση είναι όχι. Το αντιμετωπίζει ως θόρυβο ή “ήχο φόντου”.

Για να αναπτύξουμε την ακρόαση πρέπει να ζήσουμε στη σιωπή (αυτή είναι μία από τις αγαπημένες μου φράσεις).

Δεν είναι λογικό φυσικά. Αλλά το παιδί θα σας ακούσει όταν θα κοιτάξετε τα μάτια του και θα πείτε τι θέλετε με σύντομες και απλές λέξεις.

8 myths 3

Παρατηρούσα το έργο της ομάδας των μικρών παιδιών με μαμάδες. Παρακολούθησα μια μαμά και ένα υπέροχο κορίτσι περίπου 1,5 ετών. Είχε ένα κουτάλι. Έκαμε μια σπουδαία δουλειά, πήρε πολύ καλά το κουτάλι. Μεταφορά αντικειμένων από ένα μπολ σε άλλο, φυσικά, οι κινήσεις της δεν ήταν τέλειες, έχασε κάποια φασόλια, αλλά διέκρινα τη επίμονη δουλειά, δεν μπορούσε να το κάνει καλύτερα εκείνη τη στιγμή. Το μόνο πράγμα που τα χάλαγε όλα, ήταν η μητέρα της. Μιλούσε συνεχώς, αγγίζοντας το παιδί και παρεμβαίνοντας στο έργο του, όπως «Ας είμαστε προσεκτικοί, βλέπεις ότι χάνεις τα πράγματα, δώσε μου … Δοκίμασε άλλη μια φορά … Δεν έχεις δει πώς το έκαναν οι άλλοι; Δώσε μου αυτό, θα το μεταφέρω μόνο εκεί … «Και ούτω καθεξής και με διαφορετικά λόγια. Το κορίτσι άρχισε να θυμώνει μετά από κάθε μεταφορά που έριχνε το κουτάλι και να σφίγγει τις γροθιές της. Ένιωσα αυτό που αισθάνθηκε σαν να ήμουν εκείνο το παιδί. Ήμουν θυμωμένη και μέσα μου. Η μητέρα ειλικρινά δεν κατάλαβε γιατί γίνεται νευρική. Φυσικά, αυτή η κατάσταση δεν σχετίζεται μόνο με την ομιλία, αλλά ευθύνεται σε μεγάλο βαθμό.

Έτσι, στη μέθοδο Μοντεσσόρι, όταν παρουσιάζουμε το έργο σε ένα παιδί το κάνουμε σχεδόν σιωπηλά και αρκεί για να το καταλάβει και να το κάνει μόνος του. Επιπλέον σχόλια συχνά μπορεί να καταστρέψουν τη συγκέντρωση του παιδιού, να καταστρέψουν τη δουλειά του ή να τον ενοχλήσουν. Αν και έχουμε πολλά έργα που αφορούν τον πολιτισμό και το σύμπαν, όπου μιλάμε πολύ στο παιδί, αλλά αυτός είναι ο στόχος του ίδιου του έργου – να δείξει, να μιλήσει και να συζητήσει . Για τη γλωσσική ανάπτυξη, έχουμε πολλά διαφορετικά υλικά, το μάθημα 3 περιόδων και πολλά άλλα πράγματα.

Η περίοδος εργασίας 1,2 ή 3 ωρών σε μια τάξη Μοντεσσόρι μπορεί να είναι εξαντλητική, δύσκολη ή κουραστική για ένα παιδί
Η τάξη Μοντεσσόριi είναι ένα πολύ ιδιαίτερο μέρος. Τα έπιπλα είναι φωτεινά και μικρού μεγέθους. Τα υλικά βρίσκονται στα ανοικτά ράφια και ένα παιδί είναι ελεύθερο να τα πάρει. Τα υλικά έχουν διαφορετικά επίπεδα δυσκολίας και καλύπτουν πολλές περιοχές μελέτης. Υπάρχει πολύς χώρος. Τα παιδιά μπορούν να εργαστούν στο τραπέζι ή στο χαλάκι. Μπορούν να σταθούν, να κάθονται ή ακόμα και να ξαπλώνουν και να εργάζονται. Είναι ελεύθερα να μετακινούνται Μπορούν να εργάζονται σε γραμμή.

Έτσι το παιδί επιλέγει το υλικό, το χώρο εργασίας και το πώς να δουλέψει. Ο χρόνος δεν είναι περιορισμένος Μπορεί να εργαστεί με αυτό το υλικό για αρκετά λεπτά ή για ολόκληρη την περίοδο εργασίας. Επιλέγει να εργαστεί μόνο του, με έναν φίλο ή ζητά από τον παιδαγωγό να βοηθήσει.

Το παιδί μπορεί ακόμη και να μην δουλέψει αλλά απλά να μετακινηθεί γύρω από την τάξη και να παρατηρήσει το έργο των φίλων του. Μπορεί να ξεκουραστεί στη ζεστή γωνιά ανάγνωσης αναζητώντας μερικά βιβλία.

Το παιδί επιλέγει μόνο του το πρόγραμμα εργασίας του και ποτέ δεν θα βλάψει τον τον εαυτό του.

Στις τάξεις Montessori, τα παιδιά είναι ελεύθερα να κάνουν ό, τι θέλουν και δεν θα λειτουργήσουν σωστά στα γενικά σχολεία. Δεν θα τηρήσουν τους κανόνες
Η ελευθερία και η χαλαρότητα είναι εντελώς διαφορετικά πράγματα. Η τάξη Montessori έχει την ελευθερία επιλογής για το παιδί. Μπορεί να επιλέξει εργασία, τόπο, διάρκεια και πολλά άλλα πράγματα. Αλλά η τάξη Montessori έχει επίσης κανόνες και το πρώτο πράγμα που μαθαίνουν τα παιδιά είναι αυτοί. Και είναι πολύ εύκολο για τα παιδιά να ακολουθήσουν αυτούς τους κανόνες.

Τρεις βασικοί αυστηροί κανόνες είναι:

– δεν μπορείτε να βλάψετε τους άλλους

– δεν μπορείτε να βλάψετε τον εαυτό σας

– δεν μπορείτε να βλάψετε το περιβάλλον

Αλλά υπάρχουν πολλοί άλλοι, για παράδειγμα, σχετικά με τη χάρη και την ευγένεια ή την εργασία με αιχμηρά αντικείμενα. Τα παιδιά κατανοούν τους κανόνες, επειδή τους βοηθούν να αισθάνονται άνετα στην τάξη. Υπάρχει ένας κανόνας για να βοηθήσετε τους άλλους και τα παιδιά να το κάνουν επειδή γνωρίζουν ότι αν χρειαστούν βοήθεια, άλλοι θα τους βοηθήσουν.

8 myths 4
Τα παιδιά εργάζονται στη γραμμή με διαφορετικά αντικείμενα

Έτσι, η τάξη Montessori έχει ελευθερία εντός των ορίων.

Όταν τα παιδιά θα μεταβούν στο συμβατικό σχολείο θα καταλάβουν ότι αυτός ο χώρος έχει επίσης κανόνες. Γνωρίζουν ότι οι κανόνες είναι σημαντικοί και καλοί που τους βοηθούν να αισθάνονται καλά και άνετα και να εργάζονται σε ενα φιλικό και με σεβασμό περιβάλλον.

Τα παιδιά δεν παίζουν στα σχολεία Μοντεσσόρι
Κατ’ αρχήν ας καταλάβουμε ποιο ήταν το ίδιο το έργο του παιχνιδιού στα μάτια της Μαρίας Μοντεσσόρι. Δεν ήταν εναντίον του, πρότεινε απλά μια διαφορετική μορφή. Λέει ότι το παιδί στέλνεται στον κόσμο των παιχνιδιών και απομακρύνεται από τα καθήκοντα που απαιτούνται για την εσωτερική του ανάπτυξη. Οι άνθρωποι εδώ μπορούν να πούμε ότι το παιχνίδι είναι ο κύριος τύπος δραστηριότητας για τα παιδιά προσχολικής ηλικίας, αλλά κατέστη το κύριο είδος δραστηριότητας για τα παιδιά όταν έβγαιναν από τη συνηθισμένη και κανονική ζωή των γονιών και των ενηλίκων. Έτσι, όταν τα παιδιά σε πολύ νεαρή ηλικία βοσκούσαν τα πρόβατα και τις χήνες, ασχολούνταν με την κηπουρική, την οικιακές εργασίες και την ανατροφή των μικρών αδελφών τους, δεν έπρεπε να παίζουν σαν να βοσκούν τα πρόβατα, σα να είναι κηπουροί, ή σα να κάνουν οικιακές εργασίες και σα να μεγαλώνουν τους μικρούς τους αδελφούς και αδελφές. Έτσι, στην εκπαίδευση Montessori τείνουμε να φέρνουμε το παιδί στην κανονική ζωή της οικογένειας. Δεν αγοράζουμε στα παιδιά ένα ψεύτικο μαχαιροπίρουνο, διαθέτουμε τον παιδικό χώρο της κουζίνας όπου μπορεί να αποθηκεύσει τα δικά του μαχαιροπίρουνα, όπου θα υπάρχει το πραγματικό του μαχαίρι και η ποδιά. Και εδώ θα κάνει σάντουιτς και τσάι για τον εαυτό του και την οικογένειά του ή θα βοηθήσει τη μητέρα να μαγειρέψει. Έτσι προσπαθούμε να γεμίσουμε τον κόσμο του παιδιού με την πραγματική ζωή.

Ένας από τους Μοντεσσοριανούς παιδαγωγούς έκανε ένα πείραμα. Εκτός από την αίθουσα Μοντεσσόρι είχε δημιουργήσει μια αίθουσα παιχνιδιών όπου τα παιδιά μπορούν να πάνε ελεύθερα, ήταν γεμάτη από παιχνίδια και παιχνίδια ρόλων όπως για παράδειγμα γιατρούς. Πρώτον, αυτό το δωμάτιο ήταν πολύ δημοφιλές, ήταν κάτι καινούργιο. Αλλά σε μισό χρόνο ο δάσκαλος παρατήρησε ότι τα παιδιά δεν εγκαταλείπουν την τάξη Μοντεσσόρι για να παίξουν με τα παιχνίδια. Προτιμούν να παραμείνουν στην τάξη Montessori για πάντα και επιλέγουν υλικά Μοντεσσόρι. Έτσι έκλεισε αυτό το δωμάτιο επειδή δεν είχε νόημα όλο αυτό.

Αλλά παρατηρήστε, δεν αποκλείουμε το παιχνίδι, αν το παιδί το χρειάζεται θα του δώσουμε αυτή τη δυνατότητα στο σπίτι.

Η φιλοσοφία Montessori είναι ενάντια στα παραμύθια
Την εποχή της Μαρίας Μοντεσσόρι, τα παραμύθια στην Ιταλία ήταν πολύ σκληρά και βάρβαρα. Σπάνια είχαν καλές απολήξεις. Η Μαρία δεν της άρεσαν και νόμιζε ότι δεν είναι κατάλληλα για παιδιά. Και συμφωνώ με αυτό. Προτίμησε να λέει στα παιδιά ενδιαφέρουσες ιστορίες για ανακαλύψεις ή μυστικά του σύμπαντος. Επιπλέον, το επιχείρημά της ήταν ότι το παιδί δεν θα έπρεπε να ζει σε μια φαντασίωση για πολύ καιρό, έτσι όλες οι ιστορίες της ήταν για πραγματικά αλλά συναρπαστικά και ενδιαφέροντα πράγματα στον κόσμο, για ανακαλύψεις και ταξίδια. Συχνά απαντούσε στις ερωτήσεις των παιδιών με μια μορφή μιας συναρπαστικής ιστορίας.

Επομένως, η εκπαίδευση Μοντεσσόρι δεν είναι ενάντια στα παραμύθια, τα έχουμε συχνά στις τάξεις μας, απλά δεν έχουμε πάρα πολλά από αυτά. Επιλέγουμε προσεκτικά βιβλία για τα παιδιά μας. Πάντα εξηγώ στα παιδιά ότι αυτό που μόλις διαβάσαμε είναι ένα παραμύθι, αυτοί οι ήρωες δεν είναι πραγματικοί και δεν ζουν στον κόσμο μας, ζουν μόνο στις ιστορίες. Για τα μικρότερα παιδιά, προτείνουμε περισσότερα πραγματιστικά βιβλία, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να διαβάσουμε στα παιδιά μας εγκυκλοπαίδειες ή επιστημονικά βιβλία.

Λέω στα παιδιά ότι οι ιστορίες, γενικά, είναι πολύ καλές, είναι η μορφή τέχνης κάποιου έθνους ή το έργο τέχνης κάποιου συγκεκριμένου προσώπου.

Εδώ μιλάω για την ηλικία 0-6. Κατά τη διάρκεια αυτής της ηλικίας είναι δύσκολο για το παιδί να διακρίνει τη φαντασία από την πραγματικότητα. Γι ‘αυτό και χρησιμοποιούμε αυτό το είδος βιβλίων. Από τα 6 χρόνια αρχίζουμε να διαβάζουμε περισσότερες φανταστικές ιστορίες γιατί σε αυτήν την ηλικία το παιδί αρχίζει να διαφοροποιεί το πραγματικό από το μη πραγματικό.

Επίσης, υπάρχει μια διαφορά μεταξύ φαντασίας και μυθοπλασίας. Υπάρχουν πολλές υπέροχες ιστορίες που δεν ενσωματώνουν μαγικά ή υπερφυσικά πράγματα, αλλά εξακολουθούν να είναι υπέροχες.

Θέλω να δώσω ένα παράδειγμα του παραμυθιού που μόλις διάβασα για να αποδείξω ότι δεν είναι όλες οι ιστορίες κατάλληλες για παιδιά. Αυτή είναι μια ρωσική λαϊκή ιστορία.

Η μοιρολογίστρa

8 myth 5

Μια φορά κι έναν καιρό ζούσαν γέρος και γριά. Η γυναίκα πέθανε. Ο γέρος ήταν πολύ λυπημένος, οπότε πήγε να ψάξει για μια μοιρολογίστρα. Στο δρόμο του, συνάντησε μια αρκούδα. Η αρκούδα ρώτησε:

– Πού πηγαίνεις?

– Ψάχνω για μια μοιρολογίστρα. Η γριά πέθανε.

– Πάρε εμένα.

– Μπορες να μοιρολογίσεις;;

Η Αρκούδα:

– Ουαααα …

– Σταμάτα. Δεν μπορείς. Η φωνή σου είναι άθλια.

Ο γέρος περπάτησε περισσότερο. Συναντήθηκε με την Αλεπού. Η Αλεπού ρώτησε:

– Πού πηγαίνεις?

– Ψάχνω για μια μοιρολογίστρα. Η γριά πέθανε.

– Πάρε εμένα.

– Μπορες να μοιρολογίσεις; Πες μου.

Η Αλεπού μοιρολόγησε: :

“Ο αγρότης – είχε γυναίκα. Σηκωνόταν το πρωί, μαγειρεύοντας και καθαρίζοντας για τον σύζυγό της…”

Ο γέρος απάντησε:

– Ελα μαζί μου. Εισαι εξαιρετική.

Την έφερε στο σπίτι και την έβαλε κοντά στα πόδια της. Άρχισε να μοιρολογεί και ο άνδρας πήγε να φτιάξει ένα φέρετρο. Όταν ο άντρας επέστρεψε, δεν υπήρχε γριά, ούτε η αλεπού στο σπίτι. Η αλεπού έφαγε τα πάντα και είχε φύγει. Ο γέρος ούρλιαξε και άρχισε να ζει μόνος του.

Ανατριχιαστικό, έτσι δεν είναι;

Η εκπαίδευση Μοντεσσόρι δεν ενθαρρύνει τη δημιουργικότητα
Εδώ έχω πολλά σημεία για να συζητήσω:

Ναι, το παιδί δεν επιτρέπεται να χτίσει ένα σπίτι χρησιμοποιώντας τα καφέ σκαλοπάτια, εφόσον ο σκοπός του υλικού είναι να κατανοήσει την αρμονία, να μάθει για τις ιδιότητες των αντικειμένων. Εδώ πολλοί γονείς μπορούν να αντιταχθούν λέγοντας ότι δεν αφήνουμε τα παιδιά να είναι δημιουργικά. Αλλά κοιτάξτε, έχετε μια χτένα για τα μαλλιά και ένα δημιουργικό άτομο μπορεί να εφεύρει 10 μη τυποποιημένους τρόπους για να τη χρησιμοποιήσει . Ισως το πρώτο πράγμα που έρχεται στο μυαλό μου, μπορούμε να το χρησιμοποιήσουμε για την κηπουρική, για παράδειγμα, φανταστείτε αυτές τις μικροσκοπικές ευθείες σειρές για φύτευση σπόρων. Αλλά χρησιμοποιούμε τη χτένα μαλλιών μόνο για να χτενίζουμε τα μαλλιά γιατί απλά είναι ο στόχος αυτού του πράγματος. Το ίδιο ισχύει και με το υλικό.

Επίσης όταν το παιδί καταλάβει την αρμονία πίσω από τα καφέ σκαλοπάτια, μπορεί να χτίσει διαφορετικά σχέδια μαζί τους. Και με αυτή τη γνώση που έχει τώρα δεν θα είναι κάποιο γκαράζ αυτοκινήτων, αλλά κάποιο πρωτότυπο διακοσμητικό. Στη συνέχεια, τα παιδιά συνθέτουν διάφορα υλικά σε μια εργασία (όπως ο ροζ πύργος, οι κόκκινες ράβδοι, οι κύλινδροι με κουμπιά) και δημιουργούν κάτι υπέροχο από αυτά. Αυτό δεν είναι δημιουργικότητα;

2.Η Μαρία Μοντεσσόρι είχε χτίσει το σύστημά της σε επιστημονική βάση και αντιλαμβανόταν τη φαντασία ως μια σοβαρή γνωστική λειτουργία που αναπτύσσεται βήμα-βήμα από τα εύκολα επίπεδα στα πιο δύσκολα. Σκέφτηκε ότι τα αναπτυγμένα αισθητηριακά ιδεώδη (όπως η κατανόηση της μορφής, του μεγέθους, του χρώματος, του βάρους, του ύψους) είναι η βάση για τη φαντασία.

Και το τελευταίο σημείο, αλλά σίγουρα όχι το λιγότερο σημαντικό. Το θέμα είναι ότι η κατανόηση της τέχνης από την Μαρία Μοντεσσόρι ήταν κάπως διαφορετική. Δεν μπορούσε να πει ότι κάποια χαοτική χρήση χρωμάτων δακτυλικών αποτυπωμάτων που δημιουργήθηκαν από ένα μικρό παιδί είναι αριστούργημα τέχνης (σημείωση: η μέθοδος Μοντεσσόρι δεν είναι ενάντια στα χρωματικά δάχτυλα, ενώ με τα μικρότερα παιδιά απλώς αποδίδουμε περισσότερο την αισθητική εμπειρία, εισάγοντας εργαλεία τέχνης και ενθαρρύνοντας εργασία με αυτό αργότερα). Ένιωθε την τέχνη ως μια νέα δημιουργία αφού έχουμε κατακτήσει τις κατάλληλες δεξιότητες. Επιπλέον κάθε κομμάτι τέχνης πρέπει να απηχεί (αποτελεί) κάποια ιδέα! Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο στα σχολεία Μοντεσσόρι υπάρχουν πολλές παρουσιάσεις που διδάσκουν στα παιδιά πώς να χρησιμοποιούν ψαλίδια, πώς να καθαρίζουν το πινέλο, πώς να κόβουν, πώς να χρησιμοποιούν τα δάχτυλα. Αρχικά διδάσκουμε την ικανότητα και στη συνέχεια δημιουργούμε κάτι καινούργιο με τη βοήθειά της! Αυτά τα προκαταρκτικά έργα επίσης βοηθούν να αποφύγετε τη διακοπή του παιδιού όταν κάνει λάθη, όπως ξεχνώντας να καθαρίσει το πινέλο ή κάτι τέτοιο. Τα παιδιά βήμα-βήμα κινούνται για να κατακτήσουν τις δεξιότητες. Έτσι, υπάρχουν πολλά έργα που σχετίζονται με την τέχνη στα ράφια της τάξης Μοντεσσόρι, συζητάμε ζωγραφική με τα παιδιά, κοιτάζουμε καλλιτέχνες, αγγίζουμε πραγματικούς πίνακες ζωγραφικής, μαθαίνουμε κινήματα τέχνης.
8 myths 7

Εδώ είναι ένα παράδειγμα των έργων τέχνης,Τα υλικά είναι καθαρά και απλά. Σε αυτό το ιστολόγιο, μπορείτε επίσης να διαβάσετε μια καταπληκτική θέση σχετικά με την εναλλαγή υλικών τέχνης στο σπίτι.

http://ibelieveinmontessori.blogspot.gr/2015/04/8-myths-about-montessori-method.html

Κατερίνα Καμπράλ

https://montessorianikinotita.wordpress.com/2017/10/24/8-%CE%BC%CF%8D%CE%B8%CE%BF%CE%B9-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%B7-%CE%BC%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%B5%CF%83%CF%83%CE%BF%CF%81%CE%B9%CE%B1%CE%BD%CE%AE-%CE%BC%CE%AD%CE%B8%CE%BF%CE%B4%CE%BF/?fbclid=IwAR2i3IUc7lc-41nAaJObRPpkSuncvsLxbVNGuqowEyOpfs_99am7B915CbA

Σε τι διαφέρει η Μοντεσσοριανή προσέγγιση
Οδηγός για την παρατήρηση του παιδιού

Η ουσιαστική διαφορά
Η διαμόρφωση των βασικών ικανοτήτων των παιδιών είναι εξαιρετικά σημαντική κατά τα πρώτα χρόνια της ζωής – όχι μόνο η ακαδημαϊκή μάθηση, αλλά η ικανότητα να συγκεντρώνονται, να επιμένουν και να σκέφτονται για τους εαυτούς τους, καθώς και η ικανότητα να αλληλεπιδρούν με τους άλλους. Στα παιδιά που έχει δοθεί η σωστή στήριξη κατά τη διάρκεια αυτής της εύπλαστης ηλικίας εξελίσσονται σε ενήλικες που διαθέτουν εσωτερικά κίνητρα και αγαπούν τη μάθηση, σκέφτονται ευέλικτα και δημιουργικά και όχι μόνο κατανοούν τις ανάγκες των άλλων, αλλά προωθούν ενεργά την αρμονία στο διάβα της ζωής τους.

Παραδοσιακοί εναντίον Μοντεσσοριανών
Στην παραδοσιακή εκπαίδευση οι ενήλικες αποφασίζουν τι χρειάζεται να μάθουν τα παιδιά και ως μέτρο της ακαδημαϊκής επιτυχίας χρησιμοποιείται η ικανότητα να συγκρατούν και να αναπαράγουν τις πληροφορίες. Ο δάσκαλος είναι ο πομπός των πληροφοριών και τα παιδιά οι παθητικοί δέκτες.

Στη Μοντεσσοριανή προσέγγιση τα πάντα επικεντρώνονται στη δραστηριότητα του παιδιού. Ο δάσκαλος αναλαμβάνει έναν διαφορετικό ρόλο: να προσφέρει ένα περιβάλλον με τις κατάλληλες συνθήκες ώστε τα παιδιά να οδηγούνται από μόνα τους στην εύρεση των πληροφοριών που χρειάζονται. Έτσι, τα παιδιά συμμετέχουν ενεργά στη διαδικασία της μάθησης και είναι σε θέση να αναπτύξουν το δικό τους μοναδικό δυναμικό, καθώς μαθαίνουν σύμφωνα με το δικό τους ρυθμό, εστιάζοντας στις δικές τους συγκεκριμένες αναπτυξιακές ανάγκες εκείνης της στιγμής.

Η Μοντεσσοριανή προσέγγιση περιλαμβάνει:
Ένα περιβάλλον που υπηρετεί τις συγκεκριμένες ανάγκες που έχει το παιδί σε κάθε στάδιο ανάπτυξης
Έναν ενήλικα που κατανοεί την ανάπτυξη του παιδιού και ενεργεί ως καθοδηγητής, προκειμένου να βοηθήσει τα παιδιά να βρουν τον δικό τους δρόμο ανάπτυξης
Ελευθερία για τα παιδιά, για να συμμετέχουν στην ανάπτυξή τους βάσει της ιδιαιτερότητας της ατομικής τους πορείας.

http://aidtolife.org/el/about/how-is-montessori-different.html

8 μύθοι για τη Μοντεσσοριανή μέθοδο

Λοιπόν, υπάρχουν πολλοί μύθοι για την εκπαίδευση Μοντεσσόρι. Συναντώ συχνά ανθρώπους που μετά από διάβασμα κάποιων πληροφοριών από το Διαδίκτυο παρανόησαν τη μέθοδο. Έτσι σήμερα θέλω να συζητήσω διάφορους μύθους που ακούω πολύ συχνά.

Ήθελα να γράψω γι ‘αυτό εδώ και πολύ καιρό, αλλά η τελευταία αφορμή ήταν η τηλεοπτική εκπομπή που παρακολούθησα πρόσφατα. Έτσι, ενώ δεν υπάρχουν πληροφορίες σε τηλεοπτικές εκπομπές για το σύστημα Μοντεσσόρι εδώ, οπότε όταν είδα ένα πρόγραμμα για την εκπαίδευση Μοντεσσόρι, ήμουν με μάτια και αυτιά ανοιχτά για να το παρακολουθήσω! Είναι μια ενα πολύ δημοφιλές show στην Ουκρανία, όπου μαγειρεύουν, καθαρίζουν, επιλέγουν καλύτερα και υγιεινά προϊόντα στα καταστήματα, μιλούν για γονείς, δίνουν συμβουλές μόδας και ούτω καθεξής. Έχουν πάντα έναν ειδικό-επισκέπτη που ξέρει καλύτερα για το θέμα. Η εκπομπή χαίρει άκρας εκτίμησης. Έτσι εκείνη τη στιγμή μιλούσαν για τον τρόπο Μοντεσσόρι στην εκπαίδευση των παιδιών. Αυτό που έδειξαν ήταν ένα μεγάλο σοκ για μένα, αφού ο «ειδικός» δεν ήξερε τίποτα για το σύστημα και έδινε αυτές τις αληθινές πληροφορίες σε ένα τέτοιο τεράστιο ακροατήριο που το παρακολουθούσε! Φαντάζεστε? Δεν ήταν Μοντεσσοριανός παιδαγωγός ή εκπαιδευμένος στο Μοντεσσόρι, απλά ένας ψυχολόγος. Τώρα αμφιβάλλω και για τους άλλους εμπειρογνώμονες που πολλοί από εμάς ακούγαμε με προσοχή, για θέματα όπως τα βιολογικά λαχανικά και ποια φιλικά προς το περιβάλλον οικιακά καθαριστικά πρέπει να επιλέξουμε ή επιπλέον πώς να φτιάχνουμε οικιακά προϊόντα για τη φροντίδα του εαυτού τους.

Δεν θέλω να ακούγεται σαν ένα “κατηγορητήριο”, γι ‘αυτό και εδώ παραθέτω τις κύριες αρχές Montessori σύμφωνα με τα λόγια τους:

1. Ζώνη παιδικού δωματίου. Υπάρχουν 4 ζώνες με ειδικά παιχνίδια – γλώσσα (γράμματα και αλφάβητο), μαθηματικά (αριθμοί), διαστημική ζώνη (μαλακά παιχνίδια, γεωγραφική σφαίρα) και ευαίσθητη ζώνη (κύβοι για κατασκευή, πράγματα που αγγίζουν). Δεν υπάρχει ζώνη κίνησης. Παρατηρώντας το πού παίζουν τα παιδιά και ποια ζώνη επιλέγουν μπορούμε να προβλέψουμε το μελλοντικό τους επάγγελμα!
2. Τα παραμύθια δεν επιτρέπονται
3. Τα παιδιά διαφορετικών ηλικιών πρέπει να εκπαιδεύονται από κοινού (δεν καθορίζονται ηλικίες)
4. Ξεχάστε τις απαγορεύσεις και τα όρια για το παιδί
5. Μην επιπλήττετε
6. Μην επαινείτε
7. Μην επικρίνετε
8, Μη δίνετε ερεθίσματα

Ω, ήμουν τόσο θυμωμένη παρακολουθώντας το. Δεν ξέρω από πού έλαβαν αυτές τις πληροφορίες.

Αλλά αυτό δεν είναι η μέθοδος MONTESSORI!

Είναι τόσο λυπηρό για τους ανθρώπους που το παρακολουθούσαν και σκέφτηκαν ότι η μέθοδος Μοντεσσόριi είναι μια τέτοια ανοησία (ότι θα σκεφτόμουν μετά από την παρακολούθηση αν δεν ήξερα τίποτα για το Μοντεσσόρι) και δεν θα τη χρησιμοποιούσαν ποτέ.

Σας ζητώ λοιπόν να είστε επιλεκτικοί και πάντα να ελέγχετε τις πληροφορίες. Ας συζητήσουμε τώρα τους κύριους μύθους και να διελευκάνουμε την αλήθεια.

1. Το Montessori είναι μόνο για παιδιά με αναπηρίες
Αυτός ο μύθος σχηματίστηκε από τους ανθρώπους που δεν γνωρίζουν πολλά για την ιστορία της παιδαγωγικής Μοντεσσόρι. Ναι, στην αρχή της καριέρας η Δρ Μαρία Μοντεσσόρι εργάστηκε με τέτοια παιδιά για αρκετό καιρό, αλλά στη συνέχεια δούλευε με διαφορετικά παιδιά σε όλο τον κόσμο.

Θυμάστε ότι η Μαρία ήταν η πρώτη γυναίκα γιατρός στην Ιταλία; Δεν δέχονταν γυναίκες στο ιατρικό πρόγραμμα του Πανεπιστημίου της Ρώμης. Οι άνδρες σκέφτηκαν ότι ήταν αριβίστρια. Έτσι, όταν ζήτησε να εργαστεί με παιδιά, η κυβέρνηση δεν την πίστευε και την άφηνε να δουλέψει μόνο με παιδιά ειδικών αναγκών, επειδή δεν είχαν καμιά πίστη στην ανάπτυξή τους. Αλλά στο τέλος, τα αποτελέσματα των παιδιών ήταν μια μεγάλη έκπληξη για αυτούς.

Έτσι, ας θυμηθούμε, οτι το 1897 η Μαρία προσχώρησε στο προσωπικό του Πανεπιστημίου της Ρώμης ως εθελοντής βοηθός. Έπρεπε να επισκέπτεται τα άσυλα για τους τρελούς ως μία από τις ευθύνες της. Εκεί μαζί με τους τροφίμους ζούσαν παιδιά ειδικών αναγκών, ανίκανα να λειτουργούν σε σχολεία ή οικογένειες και δεν υπήρχαν άλλες δημόσιες διατάξεις. Αυτά τα παιδιά δεν είχαν τίποτα να κάνουν εκεί. Δεν υπήρχε τίποτα γι ‘αυτά. Το δωμάτιο όπου περνούσαν τον ελεύθερο χρόνο ήταν άδειο από παιχνίδια ή άλλα πράγματα.

Παρατηρώντας αυτά τα παιδιά, διέκρινε ότι τα παιδιά συλλέγουν ψίχουλα ψωμιού από το πάτωμα με τα μικρά τους δάχτυλα. Με αυτόν τον τρόπο ανέπτυξαν ασυνείδητα τους μυς των χεριών. Και εδώ κατάλαβε ότι δεν έχει σημασία σε ποιες συνθήκες ζει το παιδί, είναι η φύση του που τείνει πάντα να αναπτύσσεται Είδε ότι ‘λιμοκτονούσαν’ από εμπειρίες και άρχισε να σκέφτεται τι θα μπορούσε να κάνει για να τα βοηθήσει.

Έτσι επέστρεψε στο Πανεπιστήμιο με την επιθυμία να μελετήσει το νου αντί του σώματος. Έμαθε όλη τη βιβλιογραφία που μπορούσε να βρει για τα παιδιά. Δεν χρησιμοποίησε ιατρικούς τρόπους εργασίας μαζί τους, αλλά παιδαγωγικούς. Ξεκίνησε τη δημιουργία υλικών και ένα περιβάλλον ειδικά για αυτά. Βρήκε κάποια υλικά που δημιουργήθηκαν πριν από άλλους γιατρούς, αλλά τα χρησιμοποίησε με τον άλλον τρόπο. Δίδαξε αυτά τα παιδιά με νέα υλικά. Ειδικές τεχνικές επέτρεψαν στα παιδιά να αισθάνονται αισιόδοξα και επιτυχημένα. Μετά από τη συνεργασία με τη Μαρία, τα παιδιά δεν μπορούσαν μόνο να γράψουν και να διαβάσουν, αλλά πήραν εξαιρετικά καλά αποτελέσματα στις εξετάσεις εισόδου στο γυμνάσιο (σχολείο), με επιδόσεις ανώτερες από τα κανονικά παιδιά.

8 myths 2

Αφού παρακολούθησε παιδιά ειδικών αναγκών, κατάλαβε ότι εάν έχουν τέτοια αποτελέσματα, το αποτέλεσμα με άλλα παιδιά θα είναι αρκετές φορές καλύτερο. Μετά από αυτό, ανέπτυξε τη μέθοδο της για να εργαστεί με διαφορετικά παιδιά. Για ορισμένα παιδιά ειδικών αναγκών, υπάρχει τώρα η θεραπεία Μοντεσσόρι, αλλά είναι λίγο διαφορετική από τη γενική μέθοδο Μοντεσσόριi. Πιστεύω ότι το Μοντεσσόρι είναι κατάλληλο για κάθε παιδί όσο κάθε παιδί εργάζεται για να οικοδομήσει τον εαυτό του, μερικά παιδιά απλά πρέπει να εργαστούν περισσότερο και θα χρειαστεί περισσότερος χρόνος.

Η Μαρία πίστευε ότι κάθε παιδί αναπτύσσεται σύμφωνα με τη δική του τάση. Μερικά παιδιά αναπτύσσονται ταχύτερα, και κάποια πιο αργά, αλλά όλα εξελίσσονται! Εάν η κατεύθυνση και η κατεύθυνση της ανάπτυξης είναι ατομικά για κάθε παιδί, δεν έχει σημασία σε ποιο επίπεδο είναι τώρα, μια κατάλληλη υποστήριξη θα τους βοηθήσει να αναπτυχθούν με τον πιο αποτελεσματικό τρόπο. Επομένως, αυτό που βλέπουμε στο αποτέλεσμα είναι ότι οι ιδέες της Μοντεσσόρι είναι κατάλληλες για όλα τα παιδιά, ανεξάρτητα από το ποια είναι ή πού ζουν.

Ενα ειδικά οργανωμένο περιβάλλον, το οποίο είναι χαρακτηριστικό για κάθε σχολή Μοντεσσόρι στον κόσμο, ταιριάζει σε κάθε παιδί.

Είναι αδύνατο να εργαστείτε με παιδιά διαφορετικής ηλικίας σε μια ομάδα
Οι ομάδες Montessori διαιρούνται κατά ηλικία

– κάτω από 1,5

– 1,5-3

– 3-6

– 6-9

– 9-12

Πόσο συχνά τώρα έχει το παιδί την εμπειρία της ζωής στην οικογένεια με πολλούς αδελφούς και αδελφές; Δεν είναι τόσο συχνό. Έτσι δεν λαμβάνει την πλήρη κοινωνική εμπειρία. Τέλεια κοινωνικά περιβάλλοντα για το παιδί είναι τα παιδιά με ηλικιακή διαφορά ενός ή δύο ετών. Και η τάξη Μοντεσσόρι είναι μια μεγάλη οικογένεια με πολλά παιδιά διαφορετικής ηλικίας, αλλά όχι τόσο διαφορετικής που είναι αδύνατο να μελετήσουν μαζί. Αυτή η διαφορά συμβάλλει στην αποφυγή πολλών συγκρούσεων που υπάρχουν στις ίδιες ηλικιακές ομάδες. Εκεί τα παιδιά θέλουν να μάθουν ποιος είναι ο αρχηγός. Στις ομάδες μας, έχουμε φυσική ιεραρχία ηλικίας, και το μεγαλύτερο παιδί τείνει να βοηθά, να πατρονάρει και να διδάσκει το μικρότερο. Τα μικρά παιδιά γνωρίζουν ότι πάντοτε μπορούν να λάβουν βοήθεια από τους παλαιότερους Εδώ έχουμε μια θαυμάσια πρακτική , καθώς το μικρό παιδί με την πάροδο του χρόνου, θα έχει τη θέση των παλαιότερων.

Είναι μια σιωπηρή μέθοδος. Η Μαρία έλεγε στους δασκάλους να «μετράνε τα λόγια τους»
Το παιδί ζει σήμερα στον κόσμο του θορύβου – τηλεόραση, ραδιόφωνο, μουσική. Και συχνά μιλάμε πάρα πολύ. Φανταστείτε όταν παίζει το παιδί και η μητέρα είναι στην κουζίνα. Ξεκινάει να λέει στο παιδί τι θα κάνουμε όπως «παίζεις τώρα και μαγειρεύω … τότε ο πατέρας θα έρθει, θα φέρει το καλάθι με τα φρούτα, τότε θα κάνουμε μαρμελάδα. νόστιμη … » Έτσι το παιδί αντιμετωπίζει αυτόν τον μακρύ μονόλογο ως θόρυβο.

Συχνά παρατηρώντας το έργο στην ομάδα των μικρών παιδιών με τις μητέρες αναρωτιέμαι πώς οι μητέρες δεν μπορούν να σιωπήσουν ούτε για ένα λεπτό. Το παιδί στοιβάζει την πυραμίδα και η μητέρα υποστηρίζει τη δουλειά του με συνεχείς σχολιασμούς: «Τώρα θα πρέπει να επιλέξεις το μεγαλύτερο μέρος και να βρούμε την τρύπα, τότε θα πρέπει να το βάλεις εδώ, όχι, αυτό δεν είναι το μεγαλύτερο. Τώρα η στοίβα δεν είναι έτσι … Δοκίμασε άλλη μια φορά … Εντάξει, ας επιλέξουμε την επόμενη … «. Συνεχής συζήτηση. Δεν θέλω να προσβάλω κάποιον με οποιονδήποτε τρόπο, απλά σκεφτείτε, το παιδί καταλαβαίνει και ακούει ακόμη και όλα αυτά που ακούει και του λένε; Η απάντηση είναι όχι. Το αντιμετωπίζει ως θόρυβο ή “ήχο φόντου”.

Για να αναπτύξουμε την ακρόαση πρέπει να ζήσουμε στη σιωπή (αυτή είναι μία από τις αγαπημένες μου φράσεις).

Δεν είναι λογικό φυσικά. Αλλά το παιδί θα σας ακούσει όταν θα κοιτάξετε τα μάτια του και θα πείτε τι θέλετε με σύντομες και απλές λέξεις.

8 myths 3

Παρατηρούσα το έργο της ομάδας των μικρών παιδιών με μαμάδες. Παρακολούθησα μια μαμά και ένα υπέροχο κορίτσι περίπου 1,5 ετών. Είχε ένα κουτάλι. Έκαμε μια σπουδαία δουλειά, πήρε πολύ καλά το κουτάλι. Μεταφορά αντικειμένων από ένα μπολ σε άλλο, φυσικά, οι κινήσεις της δεν ήταν τέλειες, έχασε κάποια φασόλια, αλλά διέκρινα τη επίμονη δουλειά, δεν μπορούσε να το κάνει καλύτερα εκείνη τη στιγμή. Το μόνο πράγμα που τα χάλαγε όλα, ήταν η μητέρα της. Μιλούσε συνεχώς, αγγίζοντας το παιδί και παρεμβαίνοντας στο έργο του, όπως «Ας είμαστε προσεκτικοί, βλέπεις ότι χάνεις τα πράγματα, δώσε μου … Δοκίμασε άλλη μια φορά … Δεν έχεις δει πώς το έκαναν οι άλλοι; Δώσε μου αυτό, θα το μεταφέρω μόνο εκεί … «Και ούτω καθεξής και με διαφορετικά λόγια. Το κορίτσι άρχισε να θυμώνει μετά από κάθε μεταφορά που έριχνε το κουτάλι και να σφίγγει τις γροθιές της. Ένιωσα αυτό που αισθάνθηκε σαν να ήμουν εκείνο το παιδί. Ήμουν θυμωμένη και μέσα μου. Η μητέρα ειλικρινά δεν κατάλαβε γιατί γίνεται νευρική. Φυσικά, αυτή η κατάσταση δεν σχετίζεται μόνο με την ομιλία, αλλά ευθύνεται σε μεγάλο βαθμό.

Έτσι, στη μέθοδο Μοντεσσόρι, όταν παρουσιάζουμε το έργο σε ένα παιδί το κάνουμε σχεδόν σιωπηλά και αρκεί για να το καταλάβει και να το κάνει μόνος του. Επιπλέον σχόλια συχνά μπορεί να καταστρέψουν τη συγκέντρωση του παιδιού, να καταστρέψουν τη δουλειά του ή να τον ενοχλήσουν. Αν και έχουμε πολλά έργα που αφορούν τον πολιτισμό και το σύμπαν, όπου μιλάμε πολύ στο παιδί, αλλά αυτός είναι ο στόχος του ίδιου του έργου – να δείξει, να μιλήσει και να συζητήσει . Για τη γλωσσική ανάπτυξη, έχουμε πολλά διαφορετικά υλικά, το μάθημα 3 περιόδων και πολλά άλλα πράγματα.

Η περίοδος εργασίας 1,2 ή 3 ωρών σε μια τάξη Μοντεσσόρι μπορεί να είναι εξαντλητική, δύσκολη ή κουραστική για ένα παιδί
Η τάξη Μοντεσσόριi είναι ένα πολύ ιδιαίτερο μέρος. Τα έπιπλα είναι φωτεινά και μικρού μεγέθους. Τα υλικά βρίσκονται στα ανοικτά ράφια και ένα παιδί είναι ελεύθερο να τα πάρει. Τα υλικά έχουν διαφορετικά επίπεδα δυσκολίας και καλύπτουν πολλές περιοχές μελέτης. Υπάρχει πολύς χώρος. Τα παιδιά μπορούν να εργαστούν στο τραπέζι ή στο χαλάκι. Μπορούν να σταθούν, να κάθονται ή ακόμα και να ξαπλώνουν και να εργάζονται. Είναι ελεύθερα να μετακινούνται Μπορούν να εργάζονται σε γραμμή.

Έτσι το παιδί επιλέγει το υλικό, το χώρο εργασίας και το πώς να δουλέψει. Ο χρόνος δεν είναι περιορισμένος Μπορεί να εργαστεί με αυτό το υλικό για αρκετά λεπτά ή για ολόκληρη την περίοδο εργασίας. Επιλέγει να εργαστεί μόνο του, με έναν φίλο ή ζητά από τον παιδαγωγό να βοηθήσει.

Το παιδί μπορεί ακόμη και να μην δουλέψει αλλά απλά να μετακινηθεί γύρω από την τάξη και να παρατηρήσει το έργο των φίλων του. Μπορεί να ξεκουραστεί στη ζεστή γωνιά ανάγνωσης αναζητώντας μερικά βιβλία.

Το παιδί επιλέγει μόνο του το πρόγραμμα εργασίας του και ποτέ δεν θα βλάψει τον τον εαυτό του.

Στις τάξεις Montessori, τα παιδιά είναι ελεύθερα να κάνουν ό, τι θέλουν και δεν θα λειτουργήσουν σωστά στα γενικά σχολεία. Δεν θα τηρήσουν τους κανόνες
Η ελευθερία και η χαλαρότητα είναι εντελώς διαφορετικά πράγματα. Η τάξη Montessori έχει την ελευθερία επιλογής για το παιδί. Μπορεί να επιλέξει εργασία, τόπο, διάρκεια και πολλά άλλα πράγματα. Αλλά η τάξη Montessori έχει επίσης κανόνες και το πρώτο πράγμα που μαθαίνουν τα παιδιά είναι αυτοί. Και είναι πολύ εύκολο για τα παιδιά να ακολουθήσουν αυτούς τους κανόνες.

Τρεις βασικοί αυστηροί κανόνες είναι:

– δεν μπορείτε να βλάψετε τους άλλους

– δεν μπορείτε να βλάψετε τον εαυτό σας

– δεν μπορείτε να βλάψετε το περιβάλλον

Αλλά υπάρχουν πολλοί άλλοι, για παράδειγμα, σχετικά με τη χάρη και την ευγένεια ή την εργασία με αιχμηρά αντικείμενα. Τα παιδιά κατανοούν τους κανόνες, επειδή τους βοηθούν να αισθάνονται άνετα στην τάξη. Υπάρχει ένας κανόνας για να βοηθήσετε τους άλλους και τα παιδιά να το κάνουν επειδή γνωρίζουν ότι αν χρειαστούν βοήθεια, άλλοι θα τους βοηθήσουν.

8 myths 4
Τα παιδιά εργάζονται στη γραμμή με διαφορετικά αντικείμενα

Έτσι, η τάξη Montessori έχει ελευθερία εντός των ορίων.

Όταν τα παιδιά θα μεταβούν στο συμβατικό σχολείο θα καταλάβουν ότι αυτός ο χώρος έχει επίσης κανόνες. Γνωρίζουν ότι οι κανόνες είναι σημαντικοί και καλοί που τους βοηθούν να αισθάνονται καλά και άνετα και να εργάζονται σε ενα φιλικό και με σεβασμό περιβάλλον.

Τα παιδιά δεν παίζουν στα σχολεία Μοντεσσόρι
Κατ’ αρχήν ας καταλάβουμε ποιο ήταν το ίδιο το έργο του παιχνιδιού στα μάτια της Μαρίας Μοντεσσόρι. Δεν ήταν εναντίον του, πρότεινε απλά μια διαφορετική μορφή. Λέει ότι το παιδί στέλνεται στον κόσμο των παιχνιδιών και απομακρύνεται από τα καθήκοντα που απαιτούνται για την εσωτερική του ανάπτυξη. Οι άνθρωποι εδώ μπορούν να πούμε ότι το παιχνίδι είναι ο κύριος τύπος δραστηριότητας για τα παιδιά προσχολικής ηλικίας, αλλά κατέστη το κύριο είδος δραστηριότητας για τα παιδιά όταν έβγαιναν από τη συνηθισμένη και κανονική ζωή των γονιών και των ενηλίκων. Έτσι, όταν τα παιδιά σε πολύ νεαρή ηλικία βοσκούσαν τα πρόβατα και τις χήνες, ασχολούνταν με την κηπουρική, την οικιακές εργασίες και την ανατροφή των μικρών αδελφών τους, δεν έπρεπε να παίζουν σαν να βοσκούν τα πρόβατα, σα να είναι κηπουροί, ή σα να κάνουν οικιακές εργασίες και σα να μεγαλώνουν τους μικρούς τους αδελφούς και αδελφές. Έτσι, στην εκπαίδευση Montessori τείνουμε να φέρνουμε το παιδί στην κανονική ζωή της οικογένειας. Δεν αγοράζουμε στα παιδιά ένα ψεύτικο μαχαιροπίρουνο, διαθέτουμε τον παιδικό χώρο της κουζίνας όπου μπορεί να αποθηκεύσει τα δικά του μαχαιροπίρουνα, όπου θα υπάρχει το πραγματικό του μαχαίρι και η ποδιά. Και εδώ θα κάνει σάντουιτς και τσάι για τον εαυτό του και την οικογένειά του ή θα βοηθήσει τη μητέρα να μαγειρέψει. Έτσι προσπαθούμε να γεμίσουμε τον κόσμο του παιδιού με την πραγματική ζωή.

Ένας από τους Μοντεσσοριανούς παιδαγωγούς έκανε ένα πείραμα. Εκτός από την αίθουσα Μοντεσσόρι είχε δημιουργήσει μια αίθουσα παιχνιδιών όπου τα παιδιά μπορούν να πάνε ελεύθερα, ήταν γεμάτη από παιχνίδια και παιχνίδια ρόλων όπως για παράδειγμα γιατρούς. Πρώτον, αυτό το δωμάτιο ήταν πολύ δημοφιλές, ήταν κάτι καινούργιο. Αλλά σε μισό χρόνο ο δάσκαλος παρατήρησε ότι τα παιδιά δεν εγκαταλείπουν την τάξη Μοντεσσόρι για να παίξουν με τα παιχνίδια. Προτιμούν να παραμείνουν στην τάξη Montessori για πάντα και επιλέγουν υλικά Μοντεσσόρι. Έτσι έκλεισε αυτό το δωμάτιο επειδή δεν είχε νόημα όλο αυτό.

Αλλά παρατηρήστε, δεν αποκλείουμε το παιχνίδι, αν το παιδί το χρειάζεται θα του δώσουμε αυτή τη δυνατότητα στο σπίτι.

Η φιλοσοφία Montessori είναι ενάντια στα παραμύθια
Την εποχή της Μαρίας Μοντεσσόρι, τα παραμύθια στην Ιταλία ήταν πολύ σκληρά και βάρβαρα. Σπάνια είχαν καλές απολήξεις. Η Μαρία δεν της άρεσαν και νόμιζε ότι δεν είναι κατάλληλα για παιδιά. Και συμφωνώ με αυτό. Προτίμησε να λέει στα παιδιά ενδιαφέρουσες ιστορίες για ανακαλύψεις ή μυστικά του σύμπαντος. Επιπλέον, το επιχείρημά της ήταν ότι το παιδί δεν θα έπρεπε να ζει σε μια φαντασίωση για πολύ καιρό, έτσι όλες οι ιστορίες της ήταν για πραγματικά αλλά συναρπαστικά και ενδιαφέροντα πράγματα στον κόσμο, για ανακαλύψεις και ταξίδια. Συχνά απαντούσε στις ερωτήσεις των παιδιών με μια μορφή μιας συναρπαστικής ιστορίας.

Επομένως, η εκπαίδευση Μοντεσσόρι δεν είναι ενάντια στα παραμύθια, τα έχουμε συχνά στις τάξεις μας, απλά δεν έχουμε πάρα πολλά από αυτά. Επιλέγουμε προσεκτικά βιβλία για τα παιδιά μας. Πάντα εξηγώ στα παιδιά ότι αυτό που μόλις διαβάσαμε είναι ένα παραμύθι, αυτοί οι ήρωες δεν είναι πραγματικοί και δεν ζουν στον κόσμο μας, ζουν μόνο στις ιστορίες. Για τα μικρότερα παιδιά, προτείνουμε περισσότερα πραγματιστικά βιβλία, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να διαβάσουμε στα παιδιά μας εγκυκλοπαίδειες ή επιστημονικά βιβλία.

Λέω στα παιδιά ότι οι ιστορίες, γενικά, είναι πολύ καλές, είναι η μορφή τέχνης κάποιου έθνους ή το έργο τέχνης κάποιου συγκεκριμένου προσώπου.

Εδώ μιλάω για την ηλικία 0-6. Κατά τη διάρκεια αυτής της ηλικίας είναι δύσκολο για το παιδί να διακρίνει τη φαντασία από την πραγματικότητα. Γι ‘αυτό και χρησιμοποιούμε αυτό το είδος βιβλίων. Από τα 6 χρόνια αρχίζουμε να διαβάζουμε περισσότερες φανταστικές ιστορίες γιατί σε αυτήν την ηλικία το παιδί αρχίζει να διαφοροποιεί το πραγματικό από το μη πραγματικό.

Επίσης, υπάρχει μια διαφορά μεταξύ φαντασίας και μυθοπλασίας. Υπάρχουν πολλές υπέροχες ιστορίες που δεν ενσωματώνουν μαγικά ή υπερφυσικά πράγματα, αλλά εξακολουθούν να είναι υπέροχες.

Θέλω να δώσω ένα παράδειγμα του παραμυθιού που μόλις διάβασα για να αποδείξω ότι δεν είναι όλες οι ιστορίες κατάλληλες για παιδιά. Αυτή είναι μια ρωσική λαϊκή ιστορία.

Η μοιρολογίστρa

8 myth 5

Μια φορά κι έναν καιρό ζούσαν γέρος και γριά. Η γυναίκα πέθανε. Ο γέρος ήταν πολύ λυπημένος, οπότε πήγε να ψάξει για μια μοιρολογίστρα. Στο δρόμο του, συνάντησε μια αρκούδα. Η αρκούδα ρώτησε:

– Πού πηγαίνεις?

– Ψάχνω για μια μοιρολογίστρα. Η γριά πέθανε.

– Πάρε εμένα.

– Μπορες να μοιρολογίσεις;;

Η Αρκούδα:

– Ουαααα …

– Σταμάτα. Δεν μπορείς. Η φωνή σου είναι άθλια.

Ο γέρος περπάτησε περισσότερο. Συναντήθηκε με την Αλεπού. Η Αλεπού ρώτησε:

– Πού πηγαίνεις?

– Ψάχνω για μια μοιρολογίστρα. Η γριά πέθανε.

– Πάρε εμένα.

– Μπορες να μοιρολογίσεις; Πες μου.

Η Αλεπού μοιρολόγησε: :

“Ο αγρότης – είχε γυναίκα. Σηκωνόταν το πρωί, μαγειρεύοντας και καθαρίζοντας για τον σύζυγό της…”

Ο γέρος απάντησε:

– Ελα μαζί μου. Εισαι εξαιρετική.

Την έφερε στο σπίτι και την έβαλε κοντά στα πόδια της. Άρχισε να μοιρολογεί και ο άνδρας πήγε να φτιάξει ένα φέρετρο. Όταν ο άντρας επέστρεψε, δεν υπήρχε γριά, ούτε η αλεπού στο σπίτι. Η αλεπού έφαγε τα πάντα και είχε φύγει. Ο γέρος ούρλιαξε και άρχισε να ζει μόνος του.

Ανατριχιαστικό, έτσι δεν είναι;

Η εκπαίδευση Μοντεσσόρι δεν ενθαρρύνει τη δημιουργικότητα
Εδώ έχω πολλά σημεία για να συζητήσω:

Ναι, το παιδί δεν επιτρέπεται να χτίσει ένα σπίτι χρησιμοποιώντας τα καφέ σκαλοπάτια, εφόσον ο σκοπός του υλικού είναι να κατανοήσει την αρμονία, να μάθει για τις ιδιότητες των αντικειμένων. Εδώ πολλοί γονείς μπορούν να αντιταχθούν λέγοντας ότι δεν αφήνουμε τα παιδιά να είναι δημιουργικά. Αλλά κοιτάξτε, έχετε μια χτένα για τα μαλλιά και ένα δημιουργικό άτομο μπορεί να εφεύρει 10 μη τυποποιημένους τρόπους για να τη χρησιμοποιήσει . Ισως το πρώτο πράγμα που έρχεται στο μυαλό μου, μπορούμε να το χρησιμοποιήσουμε για την κηπουρική, για παράδειγμα, φανταστείτε αυτές τις μικροσκοπικές ευθείες σειρές για φύτευση σπόρων. Αλλά χρησιμοποιούμε τη χτένα μαλλιών μόνο για να χτενίζουμε τα μαλλιά γιατί απλά είναι ο στόχος αυτού του πράγματος. Το ίδιο ισχύει και με το υλικό.

Επίσης όταν το παιδί καταλάβει την αρμονία πίσω από τα καφέ σκαλοπάτια, μπορεί να χτίσει διαφορετικά σχέδια μαζί τους. Και με αυτή τη γνώση που έχει τώρα δεν θα είναι κάποιο γκαράζ αυτοκινήτων, αλλά κάποιο πρωτότυπο διακοσμητικό. Στη συνέχεια, τα παιδιά συνθέτουν διάφορα υλικά σε μια εργασία (όπως ο ροζ πύργος, οι κόκκινες ράβδοι, οι κύλινδροι με κουμπιά) και δημιουργούν κάτι υπέροχο από αυτά. Αυτό δεν είναι δημιουργικότητα;

2.Η Μαρία Μοντεσσόρι είχε χτίσει το σύστημά της σε επιστημονική βάση και αντιλαμβανόταν τη φαντασία ως μια σοβαρή γνωστική λειτουργία που αναπτύσσεται βήμα-βήμα από τα εύκολα επίπεδα στα πιο δύσκολα. Σκέφτηκε ότι τα αναπτυγμένα αισθητηριακά ιδεώδη (όπως η κατανόηση της μορφής, του μεγέθους, του χρώματος, του βάρους, του ύψους) είναι η βάση για τη φαντασία.

Και το τελευταίο σημείο, αλλά σίγουρα όχι το λιγότερο σημαντικό. Το θέμα είναι ότι η κατανόηση της τέχνης από την Μαρία Μοντεσσόρι ήταν κάπως διαφορετική. Δεν μπορούσε να πει ότι κάποια χαοτική χρήση χρωμάτων δακτυλικών αποτυπωμάτων που δημιουργήθηκαν από ένα μικρό παιδί είναι αριστούργημα τέχνης (σημείωση: η μέθοδος Μοντεσσόρι δεν είναι ενάντια στα χρωματικά δάχτυλα, ενώ με τα μικρότερα παιδιά απλώς αποδίδουμε περισσότερο την αισθητική εμπειρία, εισάγοντας εργαλεία τέχνης και ενθαρρύνοντας εργασία με αυτό αργότερα). Ένιωθε την τέχνη ως μια νέα δημιουργία αφού έχουμε κατακτήσει τις κατάλληλες δεξιότητες. Επιπλέον κάθε κομμάτι τέχνης πρέπει να απηχεί (αποτελεί) κάποια ιδέα! Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο στα σχολεία Μοντεσσόρι υπάρχουν πολλές παρουσιάσεις που διδάσκουν στα παιδιά πώς να χρησιμοποιούν ψαλίδια, πώς να καθαρίζουν το πινέλο, πώς να κόβουν, πώς να χρησιμοποιούν τα δάχτυλα. Αρχικά διδάσκουμε την ικανότητα και στη συνέχεια δημιουργούμε κάτι καινούργιο με τη βοήθειά της! Αυτά τα προκαταρκτικά έργα επίσης βοηθούν να αποφύγετε τη διακοπή του παιδιού όταν κάνει λάθη, όπως ξεχνώντας να καθαρίσει το πινέλο ή κάτι τέτοιο. Τα παιδιά βήμα-βήμα κινούνται για να κατακτήσουν τις δεξιότητες. Έτσι, υπάρχουν πολλά έργα που σχετίζονται με την τέχνη στα ράφια της τάξης Μοντεσσόρι, συζητάμε ζωγραφική με τα παιδιά, κοιτάζουμε καλλιτέχνες, αγγίζουμε πραγματικούς πίνακες ζωγραφικής, μαθαίνουμε κινήματα τέχνης.
8 myths 7

Εδώ είναι ένα παράδειγμα των έργων τέχνης,Τα υλικά είναι καθαρά και απλά. Σε αυτό το ιστολόγιο, μπορείτε επίσης να διαβάσετε μια καταπληκτική θέση σχετικά με την εναλλαγή υλικών τέχνης στο σπίτι.

http://ibelieveinmontessori.blogspot.gr/2015/04/8-myths-about-montessori-method.html

https://montessorianikinotita.wordpress.com/2017/10/24/8-%CE%BC%CF%8D%CE%B8%CE%BF%CE%B9-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%B7-%CE%BC%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%B5%CF%83%CF%83%CE%BF%CF%81%CE%B9%CE%B1%CE%BD%CE%AE-%CE%BC%CE%AD%CE%B8%CE%BF%CE%B4%CE%BF/?fbclid=IwAR2i3IUc7lc-41nAaJObRPpkSuncvsLxbVNGuqowEyOpfs_99am7B915CbA

Πατέρας και βρέφος: Σχέση δυνατού δεσμού

Η λογοπεδικός Χαρά Καραμήτσου γράφει για το ένα τρυφερό άγγιγμα που είναι αρκετό για να δημιουργήσει ισχυρούς ψυχικούς δεσμούς μεταξύ τους, με λίγα λόγια αυτό που λέμε χημεία
Ξέρετε ότι η στενή σωματική επαφή, ο πιο απλός και αποτελεσματικός τρόπος επαφής του πατέρα με το μωρό του είναι αρκετός για να δημιουργήσει ισχυρούς ψυχικούς δεσμούς μεταξύ τους; Αυτό που λέμε χημεία; Γνωρίζετε ότι το είδος αυτών των συναισθηματικών ανταλλαγών που αναπτύσσουν μεταξύ τους θα καθορίσει τόσο την ποιότητα όσο και τη λειτουργικότητα του δεσμού τους;

Τα τρυφερά αγγίγματα, τα χάδια, με άλλα λόγια οι επαφές είναι ικανές να απελευθερώνουν την ωκυτοκίνη, μια ορμόνη που παράγεται στον οπίσθιο λοβό της υπόφυσης, στη βάση του εγκεφάλου, και επηρεάζει τον κοινωνικό δεσμό των ανθρώπων. Ονομάζεται και ορμόνη του «συναισθηματικού συνδέσμου» γιατί δημιουργεί αισθήματα οικειότητας και παίζει ουσιαστικό ρόλο στη διευκόλυνση αυτής της έλξης και της μακροχρόνιας ταύτισης όχι μόνο της μητέρας με το μωρό της, αλλά κυρίως του πατέρα με αυτό. Η συχνή επαφή ανάμεσα στους δύο μπορεί επίσης να τονώσει την αύξηση των οπιoειδών (ορμόνες της ευχαρίστησης) που δρουν ως ασπίδα κατά του άγχους. Η απελευθέρωση των οπιοειδών στο μωρό μπορεί να προαχθεί και από τη μυρωδιά του αρώματος του πατέρα, τη φωνή και τις εκφράσεις του προσώπου του, τις αγκαλιές και τα φιλιά του. Τέλος, οι ποιοτικές επαφές με το μωρό ενθαρρύνουν την παραγωγή μιας αντιδιουρητικής ορμόνης, της βαζοπρεσίνης, που έχει επιστημονικά τεκμηριωθεί ότι ενισχύει και αυξάνει τη διάθεση του πατέρα να μένει στο σπίτι με την οικογένειά του. Γι’ αυτό και συχνά την περιγράφουν ως ορμόνη της «μονογαμίας».

Πώς ωφελείται το μωρό;

Οι μπαμπάδες που ασχολούνται με στοργή αλλά και σοβαρότητα από την αρχή της εγκυμοσύνης, τον τοκετό, συμμετέχουν στις κοινές καθημερινές αρμοδιότητες, όπως το φαγητό, το μπάνιο, την αλλαγή της πάνας κ.λπ., έχουν τις περισσότερες πιθανότητες -μέσα στο πλαίσιο αυτής της αλληλεπίδρασης- να αποκτήσουν ποιοτικό δεσμό με το παιδί τους. Με αυτό τον τρόπο το βρέφος αναπτύσσει αυτοπεποίθηση, σταθερότητα, ασφάλεια, αισιοδοξία, αλλά και μακροπρόθεσμα εξασφαλίζει την ομαλή κοινωνική και συναισθηματική του πορεία. Μην ξεχνάτε ότι παιδιά που μεγαλώνουν με διαταραγμένο δεσμό αναπτύσσουν αρνητική εικόνα για τον εαυτό τους, προβληματικές διαπροσωπικές σχέσεις και περιορισμό στις κοινωνικές τους δεξιότητες.

Πόσο διαφορετικοί είναι οι γονικοί ρόλοι στον δεσμό με το μωρό;

Και οι δύο είναι εξίσου σημαντικοί και συμπληρωματικοί μεταξύ τους. Οι μπαμπάδες προτιμούν τις σωματικές αλληλεπιδράσεις μέσα από το μπουσούλισμα, το σκαρφάλωμα, το τίναγμα στον αέρα, το κατρακύλημα, το περπάτημα και διεγείρουν το μωρό με αστεία, γαργαλητά, δυνατές φωνές κ.λπ.Από την άλλη πλευρά, οι μαμάδες αναλαμβάνουν τον ηγετικό ρόλο της ανακούφισης και της προστασίας από καθετί βλαβερό προσφέροντας ασφάλεια και εμπιστοσύνη στο μωρό τους. Αλλά και στο ύφος της επικοινωνιακής συναλλαγής υπάρχουν διαφορές. Οι μπαμπάδες είναι συνήθως σύντομοι, ευθείς και καθοδηγητικοί, ενώ οι μητέρες περισσότερο περιγραφικές και τρυφερές.

Υγιής συμπεριφορά

Μωρά που έχουν αναπτύξει θετικές συναισθηματικές ανταλλαγές με τους γονείς τους εμφανίζουν υγιείς συμπεριφορές. Είναι ενσωματωμένα στον κοινωνικό τους περίγυρο, αναπτύσσουν καλές διαπροσωπικές σχέσεις με τους συνομηλίκους, προσαρμόζονται στο σχολείο, έχουν τις προσδοκώμενες σχολικές επιδόσεις ανάλογες με το δυναμικό τους και γενικά εμφανίζουν ποιοτικές κοινωνικές δεξιότητες. Ερευνες έχουν επίσης επισημάνει ότι τα κορίτσια που μεγαλώνουν με σχέσεις στοργής και αγάπης από τον πατέρα τους αναπτύσσουν αργότερα, στην ενήλικη ζωή τους, υγιείς και σταθερές συναισθηματικά σχέσεις με το ταίρι τους. Αγόρια που μεγαλώνουν με αγάπη από την πλευρά του πατέρα τους είναι πιο πιθανό να συμπεριφέρονται λιγότερο επιθετικά γιατί έχουν διδαχθεί να διοχετεύουν θετικά την αρρενωπότητά τους.

Πώς μπορούν οι μπαμπάδες να βοηθήσουν την ανάπτυξη του μωρού τους μέσα από το παιχνίδι;

Τα ερευνητικά δεδομένα είναι καταιγιστικά. Οι ορίζοντες του μωρού σε επίπεδο γνωστικό και συναισθηματικό μπορεί να διευρυνθούν όταν μπαμπάδες και μωρά παίζουν κυρίως με διασκεδαστικούς, μη παραδοσιακούς τρόπους και πρωτότυπους. Ο δε ποιοτικός με περιεχόμενο χρόνος -που δίνεται από καρδιάς- είναι πολύ πιο σημαντικός από τον ποσοτικό χρόνο. Με τη βοήθεια τέτοιων προσεγγίσεων, οι μπαμπάδες παρέχουν γόνιμες ευκαιρίες για μάθηση και ανάπτυξη. Μπορούν, λοιπόν, να ασχοληθούν με αυτοσχέδιες δραστηριότητες εξερεύνησης, χτίζοντας βουνά με μαξιλάρια και κάνοντας τούνελ και φωλιές με χάρτινες κούτες, με μουσικές δραστηριότητες με κουτάλες, κατσαρόλες, να ενσωματώσουν την κίνηση με τον ρυθμό μέσα από παιδικά τραγούδια κ.τ.λ. Η δημιουργικότητα και η φαντασία δεν έχουν τέλος, αρκεί να υπάρχει χρόνος αλλά και διάθεση.

Αλλα είδη παιχνιδιού μπορεί να περιλαμβάνουν μια επίσκεψη στον ζωολογικό κήπο ή στην παραλία, μια βόλτα και εξερεύνηση στην εξοχή, μια βραδινή βόλτα με αναμμένους φακούς κ.λπ. Συμπερασματικά, οι μπαμπάδες είναι εξίσου σημαντικοί για την ανάπτυξη ασφαλούς δεσμού με το μωρό τους. Η αμοιβαία συνεργασία μητέρας και πατέρα και ο βαθμός εμπλοκής τους, πρωτίστως, στη διαδικασία του συναισθηματικού δεσμού είναι αποφασιστικής σημασίας γιατί διασφαλίζει τόσο τη μελλοντική του ψυχική υγεία όσο και την ποιότητα των διαπροσωπικών του σχέσεων.

Της Χαράς Καραμήτσου
(λογοπεδικός, M.R.C.S.L.T.)
charakaramitsou@ath.forthnet.gr

https://www.protothema.gr/paidi/article/683531/-pateras-kai-vrefos-shesi-dunatou-desmou/?fbclid=IwAR1vSdTH3i482Bt6BCNazPy7Wg80md2kmb-4KLJ-LbmOxIw1AunEQKBMyBk

Τρόποι να δεθεί ένας μπαμπάς με το μωρό του!

Οι σημερινοί μπαμπάδες συμμετέχουν πλέον αρκετά στην ανατροφή των παιδιών τους συγκριτικά με τις παλαιότερες γενιές, κι αυτό είναι πολύ καλό για όλη την οικογένεια.

Έχουν αντιληφθεί εδώ και χρόνια ότι το μεγάλωμα ενός παιδιού είναι κοινή υπόθεση και των δύο γονιών. Ωστόσο, κατά τους πρώτους μήνες της ζωής του παιδιού, ο πατέρας δυσκολεύεται να αποκτήσει κάποιο συγκεκριμένο ρόλο.

Βλέποντας τον άρρηκτο δεσμό της μάνας με το μωρό της, με τη μοναδικότητα που τον διακρίνει, συχνά αισθάνεται ότι… δεν έχει και πολλές ελπίδες! Πώς θα μπορούσε να πλησιάσει έστω και λίγο αυτή τη μαγική οικειότητα που έχουν μεταξύ τους ή απλά να μάθει τι πρέπει να κάνει και ο ίδιος ώστε να προσεγγίσει το μωρό του; Να, λοιπόν, 5 τρόποι για να καλλιεργήσετε τη σχέση με το μωρό σας:

Η παιδοψυχολόγος Αλεξάνδρα Καππάτου προτείνει:

1. «Πλατσουρίστε» μαζί του

Το καθημερινό του μπάνιο είναι μια μαγική διαδικασία, που μπορείτε είτε να τη μοιραστείτε με τη σύντροφό σας είτε να την κάνετε και μόνος σας, ώστε να σας δοθεί η ευκαιρία να ασχοληθείτε με το μωρό σας, να το εξοικειώσετε με το νερό και να παίξετε μαζί του.

2. Αναλάβετε το καθήκον της… πάνας

Ένα μωρό χρειάζεται να αλλάξει αμέτρητες πάνες κατά τη διάρκεια των πρώτων χρόνων της ζωής του, οπότε προσπαθήστε να μετατρέψετε αυτές τις στιγμές σε κάτι ουσιαστικό. Η αλλαγή της πάνας είναι ένας τρόπος να ασχοληθείτε με το μικρό σας, να το αγγίξετε, να επικοινωνήσετε και να εξοικειωθείτε μαζί του. Προσπαθήστε, όση ώρα το αλλάζετε, να εστιάσετε το βλέμμα σας στο δικό του και να του μιλάτε. Θα δείτε ότι θα απολαμβάνει τη φροντίδα σας και θα χαίρεται κάθε φορά που θα έχετε αυτή την προσωπική επαφή μαζί του. Ο δεσμός σας έτσι θα γίνεται όλο και πιο δυνατός!

3. Τι θα λέγατε για μια νυχτερινή βάρδια;

Όταν ένα μωρό ξυπνάει ξαφνικά μέσα στη νύχτα, είναι πολύ πιθανό να θέλει να φάει και μάλλον χρειάζεται τη μαμά του. Μη θεωρήσετε, όμως, ότι εσείς είστε περιττός. Τα μωρά δεν αποκοιμούνται πάντα αμέσως μετά το θηλασμό. Θα μπορούσατε, λοιπόν, να το πάρετε στην αγκαλιά σας και να το νανουρίσετε. Κρατήστε το τρυφερά, σιγοψιθυρίστε του ένα τραγουδάκι και κάντε το να αφεθεί γαλήνια στα χέρια σας λέγοντάς του πόσο πολύ το αγαπάτε… Αν έχει περάσει στο μπουκάλι, τότε θα μπορούσατε να το μοιραστείτε, ένα βράδυ ο ένας γονιός, το άλλο ο άλλος γονιός.

4. Κρατήστε το «κοντά σας»

Ένας μάρσιπος είναι ο πιο ευχάριστος τρόπος για να έρθετε κοντά με το μωρό σας. Το να μπορείτε να κουβαλάτε το μικρό σας επάνω σας σας δίνει τη δυνατότητα να δεθείτε μαζί του και να το νιώσετε. Αυτή η άμεση επαφή μπορεί να κάνει έναν πατέρα πραγματικά να λάμψει από ευτυχία. «Φορέστε», λοιπόν, το μωράκι σας και κάντε έναν περίπατο οι δυο σας… είναι βέβαιο ότι θα το απολαύσετε από κοινού!

5. Παλιμπαιδίστε ελεύθερα!

Οι μπαμπάδες είναι πιο «κατάλληλοι» από τις μαμάδες για παιχνίδι και φυσικές δραστηριότητες με τα παιδιά τους – δεδομένου, βέβαια, ότι θα έχουν γίνει τουλάχιστον 6 μηνών. Εκτός από τις αγκαλιές, τα φιλάκια και τα τινάγματα στον αέρα, που του προκαλούν αυθόρμητα γέλια, μπορείτε να το πηγαίνετε περίπατο στο πάρκο με το καρότσι ή να το βάλετε για λίγο στους ώμους σας, και πολλά άλλα που θα σκαρφιστείτε. Έτσι, θα μοιραστείτε μαζί του στιγμές ξεγνοιασιάς και χαράς, ενώ παράλληλα θα το βοηθήσετε να εξασκήσει τους μυς του και να αναπτύξει την αίσθηση της ισορροπίας και του συντονισμού. Διδακτικό αλλά και διασκεδαστικό, δεν συμφωνείτε;

5 τρόποι να δεθεί ένας μπαμπάς με το μωρό του!

Όταν καταπιέζουμε τα συναισθήματά μας, καταπιέζουμε αυτό που είμαστε

Πώς τα συναισθηματικά τραύματα της παιδικής ηλικίας επηρεάζουν αρνητικά την ενήλικη ζωή.
Όταν έχετε μεγαλώσει σε ένα τραυματικό περιβάλλον, είτε έχετε υπάρξει μάρτυρες έντασης και βίας στην οικογένεια είτε έχετε βιώσει οι ίδιοι τη βία ως παιδιά ή οι γονείς σας σάς έχουν παραμελήσει συναισθηματικά ή σωματικά, είναι πιθανό να εμφανίζετε ακόμη σημάδια αυτού του τραύματος ως ενήλικες.

Τα παιδιά βγάζουν συμπεράσματα από τα γεγονότα που βιώνουν και βλέπουν και δημιουργούν έναν εσωτερικό χάρτη για το πώς είναι ο κόσμος, ο οποίος τους βοηθά να ανταπεξέλθουν σε αυτόν. Αν όμως τα παιδιά δεν δημιουργήσουν έναν νέο εσωτερικό χάρτη καθώς μεγαλώνουν, ο παλιός τρόπος ερμηνείας τους για τον κόσμο μπορεί να βλάψει την ικανότητά τους να λειτουργούν ως ενήλικες.

Παρ’ όλο που υπάρχουν πολλές παρενέργειες του συναισθηματικού τραύματος της παιδικής ηλικίας, σε αυτό το άρθρο θα αναφερθούμε σε τέσσερις τρόπους με τους οποίους τα συναισθηματικά ψυχικά τραύματα, συνεχίζουν να μας επηρεάζουν ως ενήλικες.

1. Ο «ψεύτικος εαυτός»
Ως ψυχοθεραπευτής για την ψυχολογία του παιδικού τραύματος, βλέπω πολλούς θεραπευόμενους που κουβαλούν συναισθηματικές πληγές από την παιδική τους ηλικία. Ένας τρόπος με τον οποίο αποκαλύπτονται αυτές οι πληγές είναι η δημιουργία ενός «ψεύτικου εαυτού».

Ως παιδιά, θέλουμε οι γονείς μας να μας αγαπούν και να μας φροντίζουν. Όταν οι γονείς μας δεν το κάνουν αυτό, προσπαθούμε να γίνουμε το παιδί που πιστεύουμε ότι θα αγαπήσουν. Καταπιέζοντας τα συναισθήματα που μπορεί να εμποδίσουν την κάλυψη των αναγκών μας, δημιουργούμε έναν «ψεύτικο εαυτό»–το πρόσωπο που παρουσιάζουμε στον κόσμο.

Όταν καταπιέζουμε τα συναισθήματά μας, χάνουμε την επαφή με το ποιοι είμαστε πραγματικά, επειδή τα συναισθήματά μας αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι του εαυτού μας. Ζούμε τη ζωή μας τρομαγμένοι και αν αφήσουμε τη μάσκα μας να πέσει, δεν θα μας φροντίζουν, δεν θα είμαστε πλέον αγαπητοί ή αποδεκτοί.

Ο καλύτερος τρόπος για να αποκαλύψετε την αυθεντικότητά σας που βρίσκεται κάτω από τον «ψεύτικο εαυτό» σας, είναι να μιλήσετε με έναν θεραπευτή ο οποίος ειδικεύεται στα συναισθηματικά τραύματα της παιδικής ηλικίας και μπορεί να σας βοηθήσει να επανασυνδεθείτε με τα συναισθήματά σας και να τα εκφράσετε με έναν τρόπο που να σας κάνει να νιώθετε ασφάλεια και πληρότητα.

2. Η σκέψη της θυματοποίησης
Αυτό που σκεφτόμαστε και πιστεύουμε για τον εαυτό μας, ορίζει το ύφος του εσωτερικού διαλόγου. Ο τρόπος με τον οποίο μιλάμε στον εαυτό μας, μπορεί να μας ενδυναμώσει ή να μας αποδυναμώσει. Ο αρνητικός εσωτερικός διάλογος μας αποδυναμώνει και μας κάνει να αισθανόμαστε ότι δεν έχουμε κανέναν έλεγχο στη ζωή μας, όπως συμβαίνει στην περίπτωση των θυμάτων. Μπορεί να είχαμε θυματοποιηθεί ως παιδιά, αλλά δεν χρειάζεται να παραμείνουμε θύματα ως ενήλικες.

Έχουμε πάντα μια επιλογή, ακόμη και σε περιπτώσεις όπου πιστεύουμε ότι δεν έχουμε επιλογή, ακόμα κι αν είναι μόνο η δύναμη να επιλέξουμε τον τρόπο που σκεφτόμαστε για τη ζωή μας. Έχουμε ελάχιστο ή και καθόλου έλεγχο στο περιβάλλον και στη ζωή μας όταν ήμαστε παιδιά, αλλά πλέον δεν είμαστε παιδιά. Είναι πιθανό ότι είμαστε πιο ικανοί να αλλάξουμε την κατάστασή μας από ό,τι πιστεύουμε.

Αντί να θεωρούμε τους εαυτούς μας θύματα, μπορούμε να θεωρήσουμε ότι καταφέραμε να επιβιώσουμε μία πολύ δύσκολη συνθήκη. Την επόμενη φορά που αισθάνεστε παγιδευμένοι και χωρίς επιλογή, θυμηθείτε ότι είστε πιο ικανοί από ό,τι πιστεύετε και έχετε περισσότερο έλεγχο από ό,τι νομίζετε.

3. Παθητικό-επιθετικότητα
Όταν τα παιδιά μεγαλώνουν σε οικογένειες όπου ακούγονται μόνο τοξικές εκφράσεις θυμού που οδηγούν σε εντάσεις, τότε μεγαλώνουν πιστεύοντας ότι η έκφραση του θυμού δεν είναι αποδεκτή. Αν έχετε υπάρξει μάρτυρες οργής και βίας στην οικογένεια, τότε ως ενήλικες μπορεί να σκέφτεστε ότι ο θυμός είναι ένα βίαιο συναίσθημα και ως εκ τούτου πρέπει να κατασταλεί. Ή αν έχετε μεγαλώσει σε μια οικογένεια που καταπίεζε τον θυμό και οι γονείς σας, σάς έμαθαν ότι ο θυμός ανήκει σε μια αρνητική λίστα συναισθημάτων που δεν πρέπει να αισθάνεστε, τον καταστέλλετε ακόμα και ως ενήλικες και σε περιπτώσεις κατά τις οποίες θα μπορούσατε να επωφεληθείτε από την έκφρασή του.

Τι συμβαίνει εάν δεν μπορείτε να εκφράσετε το θυμό σας; Αν είστε από εκείνους που καταστέλλουν τα συναισθήματά τους, ίσως ήδη γνωρίζετε την απάντηση: Τίποτα. Εξακολουθείτε να αισθάνεστε θυμωμένοι και τελικά, ο θυμός είναι ένα φυσικό, υγιές συναίσθημα που όλοι βιώνουμε αλλά αντί για την επίλυση που έρχεται με την αναγνώριση του θυμού σας και την επίλυση του προβλήματος που τον προκάλεσε, απλά παραμένετε θυμωμένοι. Δεν εκφράζετε ευθέως τα συναισθήματά σας, αλλά επειδή δεν μπορείτε πραγματικά να καταστείλετε τον θυμό σας, εκφράζετε τα συναισθήματά σας με παθητική-επιθετικότητα.

4. Παθητικότητα
Αν σας έχουν παραμελήσει ως παιδί ή σας έχουν εγκαταλείψει οι γονείς σας, μπορεί να έχετε θάψει βαθιά τον θυμό και τον φόβο σας, με την ελπίδα ότι δεν θα σας εγκαταλείψουν ή δε θα σας παραμελήσουν πάλι. Αυτό που έχει συμβεί στην παιδική μας ηλικία, μας ωθεί τελικά να εγκαταλείψουμε τον εαυτό μας ως ενήλικες. Γινόμαστε εσωστρεφείς όταν δεν αγγίζουμε τα συναισθήματά μας. Καταλήγουμε να είμαστε παθητικοί και δεν ανταποκρινόμαστε στις πραγματικές δυνατότητές μας. Ο παθητικός άνθρωπος λέει στον εαυτό του: «Ξέρω τι πρέπει να κάνω, αλλά δεν το κάνω».

Όταν καταπιέζουμε τα συναισθήματά μας, καταπιέζουμε αυτό που είμαστε. Λόγω των συναισθηματικών τραυμάτων της παιδικής μας ηλικίας, ίσως έχουμε μάθει να κρύβουμε κομμάτια του εαυτού μας. Στην παιδική ηλικία, αυτό ίσως μας βοήθησε. Όμως, ως ενήλικες, χρειαζόμαστε τα συναισθήματά μας για να μας πουν ποιοι είμαστε, τι θέλουμε και για να μας καθοδηγήσουν να γίνουμε οι άνθρωποι που θέλουμε να είμαστε.

Πηγή: psychologytoday.com
https://www.psychologynow.gr/arthra-psyxologias/prosopikotita/synaisthimatiki-noimosyni/3694-otan-katapiezoume-ta-synaisthimata-mas-katapiezoume-afto-pou-eimaste.html

AΝΤΙΚΑΘΙΣΤΏΝΤΑΣ ΤΗΝ ΤΕΧΝΙΚΉ ΤΟΥ TIME OUT!

Ο Jamal θύμωσε με ένα παιδί και το χτύπησε στο στομάχι. Η δασκάλα έγινε έξαλλη και τον οδήγησε στο καρεκλάκι της σκέψης. Λίγο αργότερα ο διευθυντής του σχολείου έδωσε μία διάλεξη στον Jamal. Δύο μέρες αργότερα ο Jamal συνεπλάκη για μία ακόμη φορά σε διαμάχη και χτύπησε ξανά κάποιο παιδί. Όταν η δασκάλα τον πλησίασε ο Jamal προχώρησε προς την καρέκλα της σκέψης και είπε στη δασκάλα «ναι ξέρω. Πηγαίνω γιατί δεν είμαι καλός!» Η δασκάλα γονάτισε δίπλα του, έβαλε το χέρι της στο ώμο του και του εξήγησε ότι δεν είναι θυμωμένη με τον ίδιο αλλά με τη συμπεριφορά του. Από τότε η δασκάλα προσπάθησε να βελτιώσει τη σχέση της με το παιδί…(Gartrell 1998, 62) ΧΩΡΙΣ ΚΑΡΕΚΛΑΚΙΑ ΣΚΕΨΗΣ!

Πολλοί παιδαγωγοί και ψυχολόγοι προτείνουν να δίνεται χρόνος στα παιδιά για να σκεφτούν τι έχουν κάνει σε περιπτώσεις που θεωρούν ότι η συμπεριφορά τους παρεκκλίνει.

Η τεχνική του Τime out βρίσκει την εφαρμογή της στην «καρέκλα της σκέψης» στην οποία κάθεται το παιδί για να σκεφτεί! Απομονώνεται ακόμη κι αν η καρέκλα δεν είναι σε άλλο δωμάτιο ή χώρο αλλά δίπλα στην παιδαγωγό ή κοντά στον γονέα. Αρκεί να δούμε μια τομογραφία εγκεφάλου και τις ομοιότητες που παρουσιάζονται στο σχετικό «πόνο» που προκαλείται από μία τέτοιου είδους τεχνική και την αντίστοιχη από φυσική κακοποίηση. Οι ομοιότητες είναι πολλές! Η τεχνική της καρέκλας της σκέψης όσο γλυκά και ήπια και να παρουσιάζεται, από τα μικρά παιδιά εκλαμβάνεται ως απόρριψη. Το παιδί που απομονώνεται υποφέρει πρωτίστως το ίδιο για το λόγο που έκατσε στην καρέκλα και καλείται να υποφέρει μόνο του. Σε ηλικίες που τα παιδιά χρειάζονται τη δέσμευση με τον φροντιστή τους, την αγκαλιά και την παρηγοριά όταν νιώθουν συναισθήματα όπως ο θυμός που δε έχουν ακόμη τη δυναμική να αυτορρυθμίσουν. Το παιδί καλείται να υποφέρει για να «πάρει το μάθημα» και να μην επαναλάβει τη συμπεριφορά. Η σύνδεση αυτή είναι αδύνατο να συμβεί σε μικρές ηλικίες. Αρκεί να παρατηρήσουμε το παιδί και να δούμε ότι τις περισσότερες φορές ο θυμός του κλιμακώνεται. Η συμπεριφορά για την οποία κάθεται στο καρεκλάκι της σκέψης επαναλαμβάνεται. Ίσως και με άλλη έκφανση. Το μήνυμα που κυρίως παίρνει είναι να μην επαναλάβει τη συμπεριφορά απλά για να μην καθίσει ξανά στο καρεκλάκι της σκέψης.
Η καλλυμένη αυτη μορφή τιμωρίας όχι μόνο δεν εχει τα επιθυμητά αποτελέσματα του ενήλικα που την εφαρμόζει αλλά αλλάζει ακόμη και τη φυσική δομή του εγκεφάλου. Ο Alfie Kohn, στο βιβλίο του «Unconditional Parenting», αναφέρει πλήθος μελετών για τις αρνητικές συνέπειες της time out τεχνικής στην ηθική και ψυχολογική ανάπτυξη του παιδιού.
Ο Daniel Gartrell (2001) στο άρθρο του «αντικαθιστώντας την τεχνική του time-out» αναφέρει ότι η τεχνική αυτή όπως και οι πίνακες επιβράβευσης ή καταχώρησης του ονόματος του παιδιού σε χρώματα ανάλογα με τη σημαντικότητα του «σφάλματος» του, στηρίζεται στην πρόκληση ντροπής και στην απόδοση κατηγορίας στο παιδί. Το παιδί νιώθει αποτυχημένο γιατί δε κατάφερε να ανταποκριθεί στην απαίτηση του δασκάλου του να είναι το «καλό και ήσυχο παιδί» του πίνακα επιβράβευσης. Ένα από τα προβλήματα με αυτές τις τεχνικές, που αποκαλούνται από κάποιους ενήλικες ως “λογικές συνέπειες,” είναι ότι γενικά είναι λογικές και κατανοητές μόνο για τον ενήλικα. Παρά το γεγονός ότι πρόθεση του ενηλίκου είναι να πειθαρχήσει και όχι η τιμωρία, τα παιδιά έχουν την τάση να αντιλαμβάνονται αυτές τις παραδοσιακές τεχνικές πειθαρχίας ως «πρόκληση πόνου» που στην πραγματικότητα είναι ο ορισμός της τιμωρίας. Το παιδί που τοποθετείται στο καρεκλάκι στης σκέψης χάνει προσωρινά την ιδιότητα του να ανήκει σε μία ομάδα! Όπως προτείνεται στο ίδιο άρθρο, αντί των παλιών παραδοσιακών και αναποτελεσματικών τεχνικών οι παιδαγωγοί θα έπρεπε να στραφούν σε 3 θετικές πρακτικές:
1. να είναι καθοδηγητές (και όχι τιμωροί)
2. να διδάσκουν δημοκρατικές δεξιότητες ζωής όπως να βλέπουν τα παιδιά τον εαυτό τους ως άξια και ικανά μέλη μιας ομάδας, να εκφράζουν έντονα συναισθήματα με τρόπο που δεν πληγώνουν, να επιλύουν τα προβλήματα με ηθικό και έξυπνο τρόπο, να κατανοούν τα συναισθήματα και τις απόψεις των άλλων, να συνεργάζονται σε ομάδες αποδεχόμενοι τις ανθρώπινες διαφορές
και 3. να χτίζουν μία αίθουσα διδασκαλίας που ενθαρρύνει τα παιδιά χωρίς την απομόνωση και τον αποκλεισμό κανενός παιδιού.

Πλέον γνωρίζουμε ότι η τεχνική του time out μόνο αρνητικές συνέπειες μπορεί να επιφέρει. Το να λέμε την εφαρμόζω λίγο και όχι ακριβώς κλπ… είναι σαν το αντίστοιχο “δεν χτυπάω το παιδί μου, μόνο λίγο το αυτί του τραβάω καμιά φορά και ίσως καμία στα οπίσθια”! Το αποτύπωμα της σωματικής βίας δεν είναι αντίστοιχο του πόνου (πονάω περισσότερο άρα περισσότερο αρνητικές συνέπειες). Το αποτύπωμα είναι το ίδιο είτε μιλάμε για μερική εφαρμογή τέτοιων μεθόδων είτε για ολική!

*Για περισσότερες πληροφορίες ανατρέξτε στο παρακάτω άρθρο και τους συνδέσμους

http://www.naeyc.org/files/tyc/file/Gartrell%2001.pdf

http://www.ahaparenting.com/parenting-tools/positive-discipline/timeouts

http://time.com/3404701/discipline-time-out-is-not-good/

https://psychologiapaidiou.blogspot.com/2016/09/a-time-out.html

https://rotasapantaw.wordpress.com/wp-admin/post.php?post=12257&action=edit

Το παιδί έχει το δικαίωμα να μη μοιράζεται κάτι όταν δεν θέλει!

Το παιδί έχει το δικαίωμα να μη μοιράζεται κάτι όταν δεν θέλει!

Ναι, φυσικά και θέλουμε να διδάξουμε τα παιδιά μας το αίσθημα της γενναιοδωρίας. Να μάθουν να μοιράζονται, να συνεργάζονται. Αλλά ο τρόπος με τον οποίο πολλές φορές το απαιτούμε δεν τους προσφέρει τις αξίες που θεωρητικά θα θέλαμε.

sharing1

Ας πάρουμε για παράδειγμα μία τυπική σκηνή παιδιών προσχολικής ηλικίας, όπου το ένα παιδί ασχολείται ενεργά με ένα παιχνίδι κψχ ένα άλλο παιδί έρχεται κοντά και το ζητάει με έντονο τρόπο. Εμείς φυσικά για να δώσουμε το καλό παράδειγμα και συνάμα να δείξουμε ευγενικοί απέναντι στους γονείς του άλλου παιδιού θα σπεύδαμε να παροτρύνουμε το δικό μας παιδί να το δώσει με συμβουλές τύπου ”Είναι σημαντικό να μοιράζεσαι τα παιχνίδια σου”, ”δώστο λίγο και στο άλλο παιδάκι να μην κλαίει”, κ.λπ. Τι συμβαίνει τότε; Το παιδί αναγκάζεται να κάνει κάτι που δεν θέλει και ταυτόχρονα διακόπτει το παιχνίδι του. Σε αυτήν την περίπτωση αυτός που μοιράζεται κάτι είναι ο γονεάς σε ρόλο διαιτητή και όχι το ίδιο το παιδί. Η παραδοσιακή τακτική αναμένει από τα μικρά παιδιά να εγκαταλείψουν κάτι που απαιτεί κάποιος άλλος. Ωστόσο, δεν το κάνουμε εμείς οι ίδιοι. Φανταστείτε πώς θα αντιδράσετε εσείς όταν κάποιος απαιτήσει το κινητό σας τηλέφωνο για να πάρει κάποιον. Φυσικά και δεν θα το δώσετε! Ως ενήλικες, αναμένουμε από τους ανθρώπους να περιμένουν τη σειρά τους. Θα μπορούσαμε να προσφέρουμε με χαρά το τηλέφωνό μας σε έναν φίλο ή ακόμα και σε κάποιον ξένο, αλλά θέλουμε να περιμένουν μέχρι να τελειώσουμε. Το ίδιο θα πρέπει να ισχύει για τα παιδιά: αφήστε το παιδί να κρατήσει ένα παιχνίδι μέχρι να σταματήσει να παίζει το ίδιο με αυτό. Είναι η σειρά του. children dont like to share.png

Δεν χρειάζεται να βάζετε χρονικά όρια στο παιχνίδι του τύπου ”Πέντε λεπτά ακόμα και μετά θα το δώσεις στο παιδάκι, ναι;” Όχι. Διδάξτε στο παιδί σας να πει “Μπορείς να το έχεις όταν τελειώσω εγώ”. Αυτό διδάσκει θετική βεβαιότητα. Βοηθά τα παιδιά να σταθούν στα πόδια τους και να μάθουν να θέτουν όρια σε άλλα παιδιά. Είναι από τα σημαντικότερα διδάγματα της ζωής τους! Το καλύτερο μέρος όλων είναι όταν το πρώτο παιδί παραδίδει πρόθυμα το παιχνίδι – είναι μια χαρούμενη στιγμή και για τα δύο παιδιά. Αυτή είναι η στιγμή που το παιδί νιώθει αληθινή γενναιοδωρία. Είναι ένα ζεστό συναίσθημα.

Τι γίνεται τώρα με το παιδί που περιμένει να παίξει το παιχνίδι; Η αναμονή είναι δύσκολη, ειδικά για παρορμητικά παιδάκια ηλικίας 2-5 ετών, αλλά ακριβώς όπως η βεβαιότητα, η αναμονή είναι επίσης ένα σημαντικό δίδαγμα ζωής. Δεν πειράζει αν το παιδί που περιμένει αισθανθεί απογοητευμένο, λυπημένο ή θυμωμένο για κάποιο χρονικό διάστημα. Μη φοβάστε αν βάλει και λίγο τα κλάματα. Διαβεβαιώστε του ότι θα το πάρει μόλις τελεώσει το παιδάκι που το έχει και παροτρύνετέ το να παίξει με κάτι άλλο εξίσου ενδιαφέρον.Το να αποκτήσει υπομονή, να ελέγχει τη συμπεριφορά του και να εκφράζει τα έντονα συναισθήματα είναι πραγματικά πολύ σημαντικό κατόρθωμα για την πρώιμη παιδική ηλικία.

https://momsfirstcup.wordpress.com/2017/08/26/%CF%84%CE%BF-%CF%80%CE%B1%CE%B9%CE%B4%CE%AF-%CE%AD%CF%87%CE%B5%CE%B9-%CF%84%CE%BF-%CE%B4%CE%B9%CE%BA%CE%B1%CE%AF%CF%89%CE%BC%CE%B1-%CE%BD%CE%B1-%CE%BC%CE%B7-%CE%BC%CE%BF%CE%B9%CF%81%CE%AC%CE%B6%CE%B5/