Αυτοβελτίωση

Οι 9 συνήθειες που μας αποπροσανατολίζουν από την επίτευξη των στόχων μας

Αυτοβελτίωση

Πόσες φορές δεν βάλατε ένα στόχο που έμεινε αυτό ακριβώς μέσα στο πέρασμα του χρόνου: ένας στόχος, μια επιθυμία και τελικά μια ανάμνηση κάποιου πράγματος που κάποτε θελήσατε αλλά ποτέ δεν πραγματώθηκε; Αν σας συμβαίνει συχνά, αξίζει να αναρωτηθείτε γιατί οι στόχοι σας μένουν ανεκπλήρωτοι αλλά και πως μπορείτε να τους βάλετε στη σφαίρα του εφικτού. Η Amy Morin, ψυχοθεραπεύτρια και η ίδια, μας βοηθάει να εντοπίσουμε τις παγίδες στις οποίες συχνά πέφτουμε όταν πρόκειται για την υλοποίηση ενός στόχου μας αλλά και πως θα βοηθηθούμε για να τις ξεπεράσουμε.

1. Μην αναβάλετε το στόχο σας για «κάποια μέρα»
Από τη στιγμή που στο ημερολόγιο δεν υπάρχει η «κάποια μέρα», είναι μάλλον απίθανο να πετύχετε έναν στόχο που συνεχώς αναβάλετε. Οι καλύτερες των προθέσεων δεν θα σας βοηθήσουν αν δεν έχετε ένα ξεκάθαρο πλάνο.
Αν ο στόχος είναι πραγματικά σημαντικός για σας, φτιάξτε ένα χρονοδιάγραμμα για την υλοποίηση του. Ακόμα και αν δεν ξεκινήσετε αύριο να την υλοποίηση του, είναι σημαντικό να θέσετε συγκεκριμένα χρονικά όρια στο πότε θα ασχοληθείτε και με ποιον τρόπο. Αυτό σας βοηθάει για να καταστήσετε ένα μεγάλο εγχείρημα υλοποιήσιμο αλλά και για να έχετε τον έλεγχο σε κάθε στάδιο της υλοποίησης του

2. Μην περιμένετε να δραστηριοποιηθείτε όταν θα νιώσετε έτοιμοι
Αν περιμένετε να νιώσετε έτοιμοι για να ασχοληθείτε με έναν δύσκολο στόχο, θα περιμένετε πολύ καιρό. Είναι μάλλον απίθανο να σας έρθει η ετοιμότητα και η έμπνευση σαν μάννα εξ ουρανού.
Ξεκινήστε με το να αλλάξετε τις συμπεριφορές σας, αυτά τα οποία κάνετε δηλαδή. Τα συναισθήματα σας θα αλλάξουν στην πορεία. Δραστηριοποιηθείτε για να αποκτήσετε την σπίθα που θα σας κινητοποιεί να συνεχίσετε. Αυτό σημαίνει ότι θα χρειαστεί να αναλάβετε δράση και να τροφοδοτηθείτε από τα θετικά αποτελέσματα των ενεργειών σας. Άλλωστε όπως λέει και η λαϊκή ρήση: «τρώγοντας έρχεται η όρεξη»
3. Προετοιμαστείτε για τα δύσκολα
Είτε θέλετε να ξεπληρώσετε ένα οικονομικό χρέος είτε να χάσετε τα περιττά κιλά σας, η αλλαγή δεν είναι εύκολη. Θα έρθουν μέρες που θα είναι αρκετά δύσκολες για σας και είναι σημαντικό να αποδεχτείτε ότι έχετε δύσκολο δρόμο μπροστά σας.
Σκεφτείτε πιθανές δυσκολίες που μπορεί να αντιμετωπίσετε και διαμορφώστε ένα πλάνο αντιμετώπισης τους. Το να έχετε ένα πλάνο – δηλαδή τρόπους για να τις ξεπεράσετε- σας δίνει αυτοπεποίθηση για να συνεχίσετε την προσπάθεια σας ειδικά όταν έχετε φτάσει στο σημείο της παραίτησης.
4. Μην ταυτίζετε τα λάθη με την αποτυχία
Η επιτυχία σπανίως έρχεται με εύκολο τρόπο. Συχνά όμως σκεφτόμαστε ότι ένα πισωγύρισμα σημαίνει ότι έχουμε γυρίσει στο σημείο μηδέν και αυτό μας ωθεί στο να παραιτηθούμε από κάθε προσπάθεια. Ένα λάθος, μια κακή μέρα, ένα στραβοπάτημα δεν σημαίνει αποτυχία. Είναι αναπόσπαστο κομμάτι της πορείας προς την επιτυχία.
Αποδεχτείτε το γεγονός ότι κάποιες φορές θα κάνετε λάθη. Αντί όμως να αυτοχαρακτηρίζεστε ως αποτυχημένοι κάθε φορά που κάτι πάει στραβά, σκεφτείτε τρόπους για να ξεπεράσετε τα εμπόδια και να συνεχίσετε την προσπάθεια σας. Αποβάλετε ενοχικές σκέψεις και απαιτήσεις τελειότητας από τον εαυτό σας.
5. Θέστε τον στόχο σας ως προτεραιότητα
Είναι εύκολο να λέμε ότι θέλουμε να πετύχουμε μια αλλαγή στη ζωή μας αλλά το να κάνουμε ότι χρειάζεται για να επιτευχθεί είναι μια διαφορετική ιστορία. Χρειάζεται να αποφασίσετε τι προτεραιότητα θα δώσετε στον στόχο σας διαφορετικά θα χαθεί ανάμεσα στα πολλά που έχετε να κάνετε μέσα στη μέρα.
Προσδιορίστε συγκεκριμένα βήματα που πρόκειται να κάνετε κάθε μέρα και σημειώστε τα στο ημερολόγιο σας. Είναι πιθανότερο να αφιερώσετε το χρόνο που χρειάζεται για να πάτε στο γυμναστήριο, να ψάξετε για δουλειά ή να διερευνήσετε την νέα σας επιχειρηματική ιδέα, αν ξεκαθαρίσετε ποια ώρα της ημέρας θα αφιερώσετε σε αυτό.
6. Κατανοήστε το βαθμό δυσκολίας
Είναι διαφορετικό να θέτετε ένα στόχο και διαφορετικό να επιμείνετε στην προσπάθεια που χρειάζεται να καταβληθεί για την επίτευξη του. Μην υποτιμάτε το χρόνο και τον κόπο που χρειάζεται για να επιτευχθεί, γιατί η πραγματικότητα θα σας βρει απροετοίμαστους.
Μην συγχέεται την υπερβολική εμπιστοσύνη με το ψυχικό σθένος. Αντί να λέτε στον εαυτό σας ότι θα είναι εύκολο, υπενθυμίστε του ότι θα χρειαστεί σκληρή δουλειά η επίτευξη του στόχου σας, παρά τις όποιες δεξιότητες και ικανότητες διαθέτετε ήδη.

7. Μην τα παρατάτε πριν δείτε αποτελέσματα
Η ανυπομονησία είναι ο εχθρός της αλλαγής. Ζώντας σε μια ψηφιακή εποχή, οι περισσότεροι από μας δυσκολευόμαστε να περιμένουμε τον χρόνο που χρειάζεται η επίτευξη ενός στόχου. Η υπομονή είναι όμως σημαντική και μπορεί να καθορίσει την επίτευξη ενός στόχου ή την αποτυχία.
Επειδή τα αποτελέσματα δεν έρχονται στο χρόνο που θέλετε δεν σημαίνει πως η προσπάθεια σας ήταν μάταια. Συχνά χρειάζεται να επιμείνετε περισσότερο από όσο αρχικά υπολογίσατε για επιτευχθεί η επιθυμητή αλλαγή.
8. Μη σαμποτάρετε τον εαυτό σας πριν τη γραμμή του τέρματος

Ο φόβος της αποτυχίας μπορεί να είναι πραγματικό πρόβλημα. Αν δεν προσέξετε μπορεί να σαμποτάρετε τον εαυτό σας λίγο πριν από την επίτευξη του στόχου σας. Ίσως να πιστεύετε ότι δεν αξίζετε την επιτυχία ή ότι κάποιος θα σας την πάρει ακόμα και αν την πετύχετε.
Σκεφτείτε στόχους που έχετε πετύχει στο παρελθόν ή αυτούς δεν καταφέρατε να πετύχετε. Αναγνωρίστε τα συναισθήματα σας αλλά και τα προειδοποιητικά σημάδια ότι ετοιμάζεστε να εγκαταλείψετε την προσπάθεια. Βρείτε τα κίνητρα που θα σας βοηθήσουν να συνεχίσετε.
9. Μη βάζετε τον πήχη πολύ ψηλά

Αν σας κατακλύζει ο ενθουσιασμός από τις αλλαγές που θέλετε να κάνετε στη ζωή σας, ίσως πέσετε στην παγίδα του να βάλετε ψηλά τον πήχη. Αν ωστόσο αναλάβετε υπερβολικές ευθύνες και θέλετε να τις διεκπεραιώσετε πολύ σύντομα, θέτετε τα θεμέλια μιας ενδεχόμενης αποτυχίας
Επικεντρωθείτε σε έναν σημαντικό για σας στόχο. Θέστε βραχυπρόθεσμους μικρούς στόχους και επιβραβεύστε τον εαυτό σας για κάθε μικρό βήμα. Προσπαθήστε να θέτετε στόχους λίγο πιο πάνω από τις δυνατότητες σας ούτως ώστε να είναι εφικτή η πραγματοποίηση τους αλλά και να μην είναι υπερβολικά εύκολοι για σας.
http://valiapavlidou.blogspot.gr/2016/09/9.html#more
https://rotasapantaw.wordpress.com/wp-admin/post-new.php

Βάζω τα όρια μου: Μαθαίνω να λέω όχι

Βάζω τα όρια μου: Μαθαίνω να λέω όχι

Η επιβολή και τήρηση των προσωπικών μας ορίων δεν είναι πάντα εύκολη υπόθεση. Είναι όμως μια αναγκαία διαδικασία προκειμένου να διατηρήσουμε ή και να αυξήσουμε την αυτοεκτίμηση μας αλλά και να κατορθώσουμε να ξεφύγουμε από το ρόλο του θύματος που υιοθετούμε σε κάποιες διαπροσωπικές μας σχέσεις. Η επιβολή ορίων φαντάζει ίσως ως ένα ακατόρθωτο σχέδιο. Στην πραγματικότητα έχει να κάνει με το να βρούμε τον τρόπο και τη δύναμη να λέμε όχι σε προσκλήσεις, προτάσεις, παραινέσεις που δεν μας εκφράζουν αλλά και να εκφράζουμε τις προσωπικές μας προτιμήσεις, τα θέλω μας και τις ανάγκες μας με τρόπο που δεν παραβιάζουμε τα όρια του άλλου. Στο παρόν άρθρο θα ασχοληθούμε με το πρώτο: την δυσκολία που αντιμετωπίζουν αρκετοί άνθρωποι να πούνε όχι σε προϊσταμένους, συντρόφους, φίλους και γενικότερα σε ανθρώπους τους οποίους αξιολογούν ως ανώτερους, ικανότερους ή απλώς πολύ αγαπημένους.

Ένα από τα πράγματα που συναντώ συχνά στους ανθρώπους που αποφεύγουν να λένε «όχι» είναι η ύπαρξη ενός υπόγειου φόβου. Ο φόβος έχει να κάνει με την πιθανότητα – που στο μυαλό τους παίρνει διαστάσεις βεβαιότητας – ότι, ή όποια αντίρρηση εκφράσουν, θα έχει ως συνέπεια την διατάραξη των διαπροσωπικών τους σχέσεων. Η συναίνεση και η συγκαταβατική στάση εξισώνονται στο μυαλό τους με την εξασφάλιση της αποδοχή των άλλων. Κυρίαρχη πεποίθηση σε αυτές τις περιπτώσεις είναι: «Πρέπει να συμφωνώ με τους άλλους για να με αποδέχονται».

Άλλες πάλι φορές το άτομο συνειδητοποιεί πλήρως την αντίθεση του με αυτό που άλλοι ζητούν ή περιμένουν από αυτό αλλά θεωρεί πως δεν έχει τον κατάλληλο επικοινωνιακό τρόπο να εκφράσει την αντίθεση του. Φοβάται δηλαδή πως θα εκφραστεί πολύ επιθετικά, πολύ απότομα, πολύ αγενώς και αυτό θα οδηγήσει φυσικά στην διατάραξη των διαπροσωπικών του σχέσεων.

Ξεκαθαρίστε την άποψη σας
Για να αντιστρέψετε τους όρους αυτής της διαπροσωπικής συνθήκης η οποία μονίμως αποβαίνει για σας ζημιογόνα χρειάζεται αρχικά να ενισχύσετε στο μυαλό σας τις προσωπικές σας θέσεις. Με άλλα λόγια: Ποια είναι η άποψη σας; Τι θέλετε ή τι πιστεύετε; Για να υποστηρίξετε τη θέση σας, χρειάζεται αρχικά να την βρείτε. Σκεφτείτε τους λόγους για τους οποίους πιστεύετε ή θέλετε κάτι διαφορετικό από αυτό που σας ζητείται και βάλτε τους σε λόγια. Ισχυροποιείστε στο μυαλό σας τη στάση σας, γιατί δεν θα πείσετε κανέναν αν πρώτα δεν πείσετε τον εαυτό σας.

Δεν θέλει κόπο, θέλει τρόπο
Η άρνηση θα πρέπει να χαρακτηρίζεται από τρία διακριτά στοιχεία προκειμένου να μειωθούν οι πιθανότητες να εξελιχθεί μια κουβέντα σε μια προσωπική φιλονικία: Ευγένεια, αποφασιστικός τόνος φωνής & πρόταση εναλλακτικών λύσεων. Το ότι αρνούμαστε κάτι δεν σημαίνει ότι πρέπει να το επικοινωνούμε απότομα, μονολεκτικά και με υπεκφυγές. Ο τόνος της φωνής μας δίνει περισσότερες πληροφορίες για τις προθέσεις μας παρά τα ίδια μας τα λόγια. Αν διατυπώνουμε μια διαφωνία ή άρνηση ψιθυρίζοντας και κοιτάζοντας το πάτωμα, σίγουρα δεν γινόμαστε πειστικοί. Ξεκινήστε λέγοντας κάτι θετικό όπως «Σε ευχαριστώ που με σκέφτηκες…» ή «με τιμάει η πρόταση σου..» ή «καταλαβαίνω την ανάγκη σου να..» και συνοδεύστε το από το «αλλά». «…αλλά έχω κανονίσει να βοηθήσω τη μητέρα μου σε κάτι ψώνια», «…αλλά νιώθω την ανάγκη να ξεκουραστώ σήμερα» «..αλλά δεν μου αρέσει ιδιαίτερα το συγκεκριμένο είδος μουσικής». Μην ψάχνετε για δικαιολογίες αλλά πείτε την αλήθεια. Αν είναι εφικτό προτείνετε μια εναλλακτική λύση που ταιριάζει με το δικό σας πρόγραμμα ή απλώς με τις δικές σας προτιμήσεις: «… αν θέλεις μπορούμε να κανονίσουμε να βγούμε για φαί την Παρασκευή» ή «…αν σε εξυπηρετεί μπορώ να τα έχω έτοιμα την Τρίτη» ή «…μπορούμε να τα πούμε κάποια άλλη στιγμή»
Να είστε προετοιμασμένοι για το γεγονός ότι και οι άλλοι μπορεί να επιμείνουν στις θέσεις τους και σε αυτό που σας ζητάνε. Παραμείνετε και εσείς στις δικές σας. Επαναλάβετε τα ίδια λόγια αν χρειαστεί, με ευγένεια και σταθερότητα κοιτάζοντας το συνομιλητή σας στα μάτια. Αποφύγετε τις ατελείωτες δικαιολογίες καθώς μαρτυρούν τις τύψεις που έχετε για την άρνηση σας. Ο συνομιλητής σας λοιπόν είναι πιθανόν να εκμεταλλευτεί τις τύψεις σας επιμένοντας ακόμα περισσότερο, μιας και από τη στιγμή που νιώθετε τύψεις είναι πιο εύκολο να σας πείσει. Μην ξεχνάτε εξάλλου πως εσείς αποφασίζετε για την συμπεριφορά σας και είστε αρμόδιοι για να την υποστηρίξετε.

Η εξάσκηση βελτιώνει

Το να συγκεντρώσετε όλες τις δυνάμεις, να εξασκηθείτε νοερά ή στην πράξη και τελικά να αρνηθείτε με επιτυχία την πρόσκληση- απαίτηση των γονιών σας να τους συνοδεύσετε σε μια τυπική επίσκεψη σε κάποιους μακρινούς θείους είναι σίγουρα μια πρώτη επιτυχία. Δεν αρκεί όμως. Προκειμένου να καταφέρετε να εντάξετε την άρνηση στο επικοινωνιακό σας ρεπερτόριο θα πρέπει να φροντίσετε να εξασκείτε την συγκεκριμένη συμπεριφορά προκειμένου να σας βγαίνει στο μέλλον αβίαστα, χωρίς προετοιμασία και χωρίς τύψεις. Αυτό δεν σημαίνει βέβαια να αρχίσετε να αρνείστε διαρκώς ότι σας προτείνουν, μόνο και μόνο για εξάσκηση. Διατηρείστε μια ισορροπία αναλογιζόμενοι που γίνεστε υπερβολικά και αδικαιολόγητα υποχωρητικοί και λάβετε τα μέτρα σας.
Βάλια Παυλίδου
http://valiapavlidou.blogspot.gr/2013/10/blog-post_22.html
πηγή https://rotasapantaw.wordpress.com/wp-admin/post-new.php

Πώς επηρεάζουν τη ζωή μας οι 9 μήνες μέσα στην κοιλιά;

Πώς επηρεάζουν τη ζωή μας οι 9 μήνες μέσα στην κοιλιά;

Eπιδρούν στο μωρό που κυοφορείται τα όσα συμβαίνουν γύρω του; Tα αγόρια ως έμβρυα είναι πιο ευαίσθητα από τα κορίτσια; H ψυχολογική κατάσταση της γυναίκας κατά την εγκυμοσύνη έχει αντίκτυπο στη μετέπειτα συμπεριφορά του παιδιού;

Έως αρκετά πρόσφατα η ζωή μέσα στην κοιλιά, αλλά και οι πρώτοι μήνες μετά τη γέννηση ενός βρέφους θεωρούνταν, από επιστήμονες και μη, άνευ σημασίας για τη μετέπειτα ζωή. Eπικρατούσε η άποψη πως τα αγέννητα έμβρυα αλλά και τα βρέφη δεν καταλαβαίνουν, δεν αισθάνονται, δεν μαθαίνουν τίποτε και πως οτιδήποτε συμβαίνει κατά την πρώτη αυτή περίοδο της ζωής δεν έχει την παραμικρή συνέπεια για την κατοπινή εξέλιξη του κάθε ανθρώπου. Oι νεότερες όμως έρευνες της ιατρικής και της ψυχολογίας επιβεβαιώνουν, με όλο πιο σαφή και αδιαμφισβήτητο τρόπο, ότι αυτό που από διαίσθηση καταλάβαιναν οι έγκυοι γυναίκες και οι μητέρες, και το οποίο αντιμετωπιζόταν ως γυναικείος συναισθηματισμός, δεν είναι καθόλου λάθος. Ενώ είναι ακόμη μέσα στην κοιλιά της μητέρας, το έμβρυο συμμετέχει σε ό,τι συμβαίνει γύρω του. Kαι φαίνεται, επίσης, ότι αυτά που ζούμε κατά τους πρώτους μήνες της ύπαρξής μας αποτελούν θεμέλιο για την κατοπινή ζωή μας.

Mήτρα, ο χαμένος παράδεισος
Aρχαίοι μύθοι, παραμύθια και έθιμα πολλών λαών αποδεικνύουν ότι οι παλιότεροι πολιτισμοί με την αρχέγονη σοφία που τους χαρακτήριζε αναγνώριζαν πολύ καλύτερα από τους πολιτισμούς νεότερων και πιο εξελιγμένων εποχών τη σπουδαιότητα της ζωής μέσα στο σώμα της μητέρας. O πλακούντας είχε εξέχουσα θέση σε τελετουργικά ήθη κι έθιμα ως σύμβολο ασφάλειας και φροντίδας για τους ανθρώπους. H εικόνα του παραδείσου θυμίζει τη ζωή μέσα στην κοιλιά, όπου υπάρχουν τροφή και προστασία, χωρίς να χρειάζεται να κάνει κανείς τίποτε γι’ αυτό, ενώ ο διωγμός από τον παράδεισο οδηγεί στη ζωή μέσα στον κόσμο. Kαι μπορεί μεν η ζωή αυτή να είναι ο αναπόφευκτος και αγαπημένος προορισμός του ανθρώπου, ο παράδεισος όμως που άφησε τον «τρέφει» και σε αυτόν προσδοκά να επιστρέψει. Oι επιστήμες βέβαια θέλουν το αντικείμενό τους να είναι ορατό και χειροπιαστό. Tο έμβρυο μέσα στην κοιλιά ήταν μέχρι πριν λίγες δεκαετίες ακόμη κάτι κρυφό, άγνωστο, αόρατο και απρόσιτο. Έτσι κανείς (εκτός ίσως από την ίδια τη γυναίκα) δεν θεωρούσε τη ζωή του άξια παρατήρησης και ιδιαίτερης προσοχής. Mέχρι τη δεκαετία του ’70 ακόμη, χειρουργοί εγχείριζαν νεογέννητα χωρίς νάρκωση, επειδή πίστευαν ότι αυτά τα μικρά πλάσματα δεν αισθάνονται πόνο. Όμως αυτό έχει αλλάξει πια.

Tα έμβρυα καταλαβαίνουν τα πάντα
Το έμβρυο είναι με πολύ σύνθετο τρόπο συνδεδεμένο με τη μητέρα και το περιβάλλον του Eίναι πια δυνατό να παρακολουθούν και να καταγράφουν οι γιατροί βήμα-βήμα το μεγάλωμα του μωρού πριν τη γέννησή του, τις κινήσεις του, τις αντιδράσεις του, να ακούνε τους χτύπους της καρδιάς του. Διαπίστωσαν λοιπόν ότι, όχι μόνο αμέσως μετά τη γέννα επικοινωνεί το βρέφος ενεργά, αλλά ότι και το αγέννητο ακόμη έμβρυο είναι με πολύ σύνθετο τρόπο συνδεδεμένο με τη μητέρα και το περιβάλλον του και επηρεάζεται άμεσα από όσα συμβαίνουν γύρω του.
● Mπόρεσαν να παρατηρήσουν ότι, όταν μία έγκυος μητέρα γελάει, το έμβρυο λίγα δευτερόλεπτα αργότερα κινείται.
● Ότι, αν προκαλέσει κανείς ένα δυνατό θόρυβο πολύ κοντά στην κοιλιά, το έμβρυο κλοτσάει.
● Ότι, αν τραγουδάει κανείς σε έμβρυα μεταξύ της 33ης και 37ης εβδομάδας της εγκυμοσύνης, αυτά αντιδρούν αργότερα στο άκουσμα των ίδιων τραγουδιών με επιβράδυνση των χτύπων της καρδιάς.
● Ότι, όταν μία έγκυος απλώς και μόνο σκέφτεται το επόμενο τσιγάρο, χωρίς να το καπνίσει, επιταχύνονται οι χτύποι της καρδιάς του εμβρύου, πράγμα που σημαίνει ότι η ιδέα και μόνο του τσιγάρου προκαλεί τέτοιες σωματικές αντιδράσεις στη μητέρα, που δημιουργούν στρες στο μωρό.
● Oτι, αν ένα νεογέννητο ακούσει τους ηχογραφημένους χτύπους της καρδιάς της μητέρας του, κλαίει λιγότερο.
● Kι ακόμη, παρατηρήθηκε ότι κατά την αμνιοπαρακέντηση μερικά έμβρυα δείχνουν έντονες αντιδράσεις σοκ: Πρώτα χτυπάει δυνατά και γρήγορα η καρδιά τους, έπειτα οι χτύποι πέφτουν και μένουν ακίνητα.
H μήτρα λοιπόν δεν είναι ένας αποκομμένος χώρος, μετά την εγκατάλειψη του οποίου αρχίζει η αληθινή ζωή. Eδώ και μερικά χρόνια πολλοί ψυχαναλυτές ασχολούνται με τη ζωή κατά τους 9 μήνες της κύησης και αμέσως μετά, καθώς και με την επίδραση που μπορεί να έχουν τα προγεννητικά βιώματα στην κατοπινή ζωή μας.

Aπό τους 9 πρώτους μήνες τίποτα δεν ξεχνιέται
Όσο πιο αγχωμένη είναι μία γυναίκα στην εγκυμοσύνη, τόσο πιο «νευρικά» είναι και τα μωρά μέσα στην κοιλιά Πολλοί από τους ψυχοθεραπευτές και τους ψυχιάτρους αυτούς καταλήγουν στη διαπίστωση ότι καμία εμπειρία και κανένα βίωμά μας, ακόμη και αν προέρχεται από αυτούς τους πρώτους «κρυφούς» 9 μήνες, δεν ξεχνιέται, αλλά μπορεί -αν ήταν ιδιαίτερα οδυνηρό- να προκαλέσει αργότερα ψυχικές διαταραχές.

● O Nικ, ένας 18χρονος έφηβος, οδηγήθηκε στον ψυχολόγο, επειδή είχε έντονη επιθετική και αυτοκαταστροφική συμπεριφορά. Kαιγόταν με τσιγάρα και αυτοτραυματιζόταν με ένα αγκίστρι σε απόκρυφα μέρη του σώματός του. Eπίσης, βασάνιζε άλλα παιδιά με το γάντζο μίας συρμάτινης κρεμάστρας. O ψυχοθεραπευτής που τον παρακολουθούσε έμαθε από τη μητέρα του ότι από την απόγνωσή της που την εγκατέλειψε ο άντρας της προσπάθησε να «ρίξει» το παιδί χρησιμοποιώντας μία συρμάτινη κρεμάστρα.
● Oι γονείς ενός μικρού αγοριού ενάμισι έτους ζήτησαν τη βοήθεια μίας παιδοψυχολόγου, επειδή το παιδί τους ήταν διαρκώς πολύ ανήσυχο και έμοιαζε συνέχεια να ψάχνει κάτι. Όταν η παιδοψυχαναλύτρια τους ρώτησε αν το παιδί έχασε πράγματι κάτι σημαντικό που δεν μπορεί να το ξαναβρεί πουθενά, οι γονείς κλαίγοντας διηγήθηκαν ότι είχε ένα δίδυμο αδερφάκι, με το οποίο πέρασε μαζί ολόκληρη την εγκυμοσύνη, και αυτό το παιδί πέθανε δύο εβδομάδες πριν τη γέννα. Aνάλογες περιπτώσεις περιγράφουν και άλλοι ψυχοθεραπευτές, οι οποίοι χρησιμοποιούν μεθόδους ύπνωσης, ειδικές τεχνικές αναπνοής (παλαιότερα και LSD), την ερμηνεία ονείρων.
● Ένας γνωστός ψυχίατρος περιέγραφε το παράδειγμα ενός ενήλικου πελάτη του, ο οποίος υπό την επήρεια LSD ένιωθε θανάσιμο φόβο σε συνδυασμό με αίσθημα αφόρητης ζέστης. Aργότερα, σε μία αποκαλυπτική συνομιλία με τη μητέρα του έμαθε ότι αυτή προσπαθούσε επανειλημμένα να προκαλέσει αποβολή κάνοντας καυτά μπάνια.
● Mία άλλη γυναίκα υπέφερε από διάφορους φόβους, σωματικούς πόνους άγνωστης αιτίας και το αίσθημα ότι δεν υπάρχει θέση γι’ αυτήν στη ζωή και δεν μπορεί να ζήσει. Tις νύχτες ξυπνούσε από φοβερούς εφιάλτες. Kατά τη διάρκεια της θεραπείας, είχε πολύ έντονα την εικόνα ενός αιχμηρού και πολύ απειλητικού αντικειμένου που την καταδίωκε και έμπαινε μέσα της. Αποκαλύφθηκε τότε ότι η μητέρα της είχε προσπαθήσει να την αποβάλει με τη βοήθεια μίας βελόνας πλεξίματος. Aυτές οι περιπτώσεις φαίνονται ιδιαίτερα ακραίες και εντυπωσιακές, για να μπορεί κανείς να τις θεωρήσει αδιαμφισβήτητες.

Eίναι βέβαιο ότι η ψυχική κατάσταση της μητέρας επηρεάζει το παιδί της και έχει αντίκτυπο στη συμπεριφορά και την ομαλή ανάπτυξή του. Έχει αποδειχτεί ότι, όσο πιο αγχωμένη και φοβισμένη είναι μία γυναίκα στην εγκυμοσύνη, τόσο πιο «νευρικά» είναι και τα μωρά μέσα στην κοιλιά (κινούνται περισσότερο και η καρδιά τους χτυπάει πιο γρήγορα από τα μωρά ήρεμων μητέρων). Kαι αργότερα όμως παρουσίαζουν συχνότερα προβλήματα συμπεριφοράς, όπως δυσκολία στην προσοχή και συγκέντρωση και πιο αργή ψυχοκινητική ανάπτυξη. Iδιαίτερα δε παρατηρήθηκαν τέτοιου είδους προβλήματα σε μικρά αγόρια, τα οποία φαίνεται ότι είναι περισσότερο ευαίσθητα από τα κορίτσια. Άλλωστε, είναι πιο συχνές οι αποβολές αρσενικών εμβρύων.

Πότε αρχίζει το ψυχικό «δέσιμο» με τη μητέρα
Σε μία έρευνα που έγινε στην Πράγα αποδείχτηκε ότι ανάμεσα σε νέους με τάσεις αυτοκτονίας ήταν εντυπωσιακά μεγάλο το ποσοστό αυτών που οι μητέρες τους τους είχαν αποκτήσει «κατά λάθος», αλλά δεν είχαν καταφέρει να κάνουν έκτρωση. Πρέπει βέβαια να ληφθεί υπόψη ότι, όταν η ψυχολογική κατάσταση της μητέρας είναι κακή κατά την εγκυμοσύνη, είναι πολύ πιθανό ότι θα είναι και μετά. Mία γυναίκα που βρίσκεται σε απόγνωση, και δεν θέλει να γεννήσει το παιδί που κυοφορεί, είναι μάλλον βέβαιο ότι δεν θα μπορεί ή θα έχει μεγάλες δυσκολίες να αποδεχτεί και να φροντίσει επαρκώς το παιδί αυτό και αφού το γεννήσει. Πολύ περισσότερο φαίνεται αδύνατο να δημιουργήσει μία τρυφερή και ισορροπημένη σχέση με το παιδί της. Kάτι αντίστοιχο συμβαίνει και με γυναίκες που είναι ιδιαίτερα νευρικές, αγχωμένες, φοβισμένες κατά την εγκυμοσύνη: το πιθανότερο είναι ότι θα είναι περισσότερο νευρικές και φοβισμένες από άλλες μητέρες και στο μεγάλωμα των παιδιών τους. Oι εξελικτικοί ψυχολόγοι, πάντως, που ασχολούνται με το «δέσιμο», την ανάπτυξη δηλαδή και την ποιότητα της σχέσης μεταξύ μητέρας και παιδιού, ισχυρίζονται ότι αυτή έχει ήδη αρχίσει να διαμορφώνεται από το δεύτερο τρίμηνο της εγκυμοσύνης. Ένα παιδί που νιώθει μέσα στην κοιλιά την αγάπη και την προστασία της μητέρας του γεννιέται έχοντας ήδη εφοδιαστεί με αίσθημα εμπιστοσύνης για τη ζωή, είναι όμως απαραίτητο να βρει την ίδια ποιότητα σχέσης και αφού γεννηθεί. Φαίνεται πάντως πως ό,τι συμβαίνει κατά τους 9 μήνες μέσα στην κοιλιά δημιουργεί προδιάθεση για κατοπινές συμπεριφορές, συναισθήματα, ιδιαιτερότητες και συνθέτει, μαζί με τα γονίδια που κουβαλάμε και τις κατοπινές εμπειρίες της ζωής μας, την προσωπικότητά μας.

Ένα παιδί που νιώθει μέσα στην κοιλιά την αγάπη της μητέρας του γεννιέται με αίσθημα εμπιστοσύνης για τη ζωή.
ΛOYΙZA BOΓIATZH
http://www.vita.gr/paidi/article/2328/pws-ephreazoyn-th-zwh-mas-oi-9-mhnes-mesa-sthn-koilia/
πηγή https://rotasapantaw.wordpress.com/wp-admin/post-new.php

Προγεννητική ψυχολογία

Πότε αρχίζει να επηρεάζεται ο χαρακτήρας του παιδιού; Προγεννητικά αισθητηριακά ερεθίσματα Το έμβρυο δέχεται από το εξωτερικό περιβάλλον του ερεθίσματα ηχητικά, απτικά καθώς και δονήσεις από κινήσεις της μητέρας. Έχει διαπιστωθεί ότι το έμβρυο ακούει ήδη από τον πέμπτο μήνα ήχους υψηλών και χαμηλών συχνοτήτων. Αντιλαμβάνεται ήχους όπως ο καρδιακός ρυθμός της μητέρας, αγγειακούς και εντερικούς ήχους. Είναι ικανό επίσης να ξεχωρίσει εξωτερικούς ήχους, δηλαδή τη δυνατή μουσική από το κλείσιμο μίας πόρτας. Αυτές οι προγεννητικές επιδράσεις πάνω στην αντίδραση του νεογέννητου προς τη φωνή της μητέρας του μπορούν να επηρεάσουν τις κοινωνικές του συναλλαγές.

Οι πρώτες εντυπώσεις στη ζωή μας διαδραματίζουν βασικό ρόλο στη διαμόρφωση του χαρακτήρα μας. Καθορίζουν εάν αργότερα θα είμαστε γεμάτοι αυτοπεποίθηση ή ντροπαλοί, εάν θα είμαστε επίμονοι, επιθετικοί, φοβητσιάρηδες ή δημιουργικοί, φιλομαθείς, ευχάριστοι και κοινωνικοί. Τα αισθητήρια της ακοής είναι τα πρώτα που αναπτύσσονται. Σε ηλικία 2-3 ετών μπορούμε να θυμηθούμε τα μουσικά κομμάτια και τους ήχους που ακούγαμε όταν βρισκόμασταν στην κοιλιά της μητέρας μας. Οι χαλαρωτικοί ήχοι και η απαλή μουσική ενισχύουν τη συναισθηματική νοημοσύνη, τη ζωντάνια και την ικανότητα ανάπτυξης του ατόμου, ενώ αντίθετα οι καβγάδες μεταξύ των γονέων, οι θόρυβοι, ο εκνευρισμός και το άγχος μάς επηρεάζουν αρνητικά. Κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης , το έμβρυο είναι πολύ πιο ευαίσθητο και αρχίζει να αντιλαμβάνεται πολύ νωρίτερα απ’ ό,τι πιστεύαμε έως τώρα. Σήμερα γνωρίζουμε ότι το έμβρυο, το αργότερο μέχρι την 20ή εβδομάδα της κύησης, διαθέτει πλήρως σχηματισμένο έσω αυτί και, επομένως, μπορεί να αντιλαμβάνεται μέσω του αμνιακού υγρού όλους τους θορύβους και τους ήχους από το σώμα της μητέρας και τον έξω κόσμο.
Πριν από τον τοκετό Όταν η μητέρα αισθάνεται καλά, αισθάνεται καλά και το παιδί. Η μητέρα και το παιδί συνδέονται εξ αρχής μέσω πολλών διόδων, οι οποίες είναι τις περισσότερες φορές άγνωστες στη μητέρα. Αισθάνεται ότι μια ζωή μεγαλώνει μέσα της, στο σώμα της. Οι δυο καρδιές, για παράδειγμα, χτυπούν συγχρονισμένες. Το παιδί ακούει μέσα από το σώμα της μητέρας. Ο τρόπος με τον οποίο η μητέρα αντιλαμβάνεται εάν το παιδί της είναι καλά ή όχι αποτελεί μυστήριο. Θα μπορούσαμε να ισχυριστούμε ότι ισχύει η αρχή: Όταν η μητέρα αισθάνεται καλά, αισθάνεται καλά και το παιδί. Τα διάφορα είδη μουσικής δεν έχει εξακριβωθεί εάν η ροκ, η ποπ η τζαζ και η κλασσική μουσική έχουν διαφορετική επίδραση. Είναι πολύ σημαντικό για εσάς ως μέλλουσα μητέρα να διαθέτετε τουλάχιστον μία ώρα την ημέρα για τον εαυτό σας και το αγέννητο μωρό σας. Μπορείτε να του μιλάτε γλυκά και να ακούτε χαλαρωτική μουσική.Επιχειρήστε το χωρίς να έχετε κάποιον ιδιαίτερο σκοπό ή προσδοκία. Απλώς απολαύστε τη μουσική. Τα μουσικά κομμάτια του Μότσαρτ, για παράδειγμα, τονώνουν τη νοημοσύνη και τη δημιουργικότητα μας, χάρη στις παιχνιδιάρικες μελωδίες, την αρμονική δομή της σύνθεσης και τους ευχάριστους ήχους. Συγκεκριμένα, η μουσική ενισχύει τη δυνατότητα συγκέντρωσης και μάθησης στον άνθρωπο, καθώς και την αποφασιστικότητα, τη διαίσθηση, την ετοιμότητα και τη δημιουργικότητα. Σε αυτές τις διαπιστώσεις κατέληξε ο Alfred Tomatis και ονόμασε το φαινόμενο «Φαινόμενο Μότσαρτ». Μια καλή επιλογή είναι να φοράτε ένα μενταγιόν που παράγει γλυκούς ήχους όπως ένα μικρό ξυλόφωνο ήδη από την περίοδο της εγκυμοσύνης καθώς και κατά τη διάρκεια του τοκετού. Το μωρό σας αναγνωρίζει τους απαλούς ήχους κατά τη διάρκεια της γέννησής του και ηρεμεί.

Κατά τη διάρκεια του τοκετού Η γέννηση είναι η πιο έντονη στιγμή της ζωής μας. Βγαίνουμε από τον προστατευμένο, σκοτεινό και ζεστό χώρο της μήτρας στο φως και το θόρυβο του κόσμου. Υπάρχουν, εν τω μεταξύ, πολλές διαφορετικές μέθοδοι τοκετού. Η καλύτερη επιλογή για το μωρό είναι ο τοκετος μέσα σε ζεστό νερό, με γλυκό φωτισμό – μια καλή ιδέα θα ήταν το φως των κεριών – και με απαλή μουσική γνώριμη στο παιδί. Φροντίστε, τουλάχιστον, με τη συναίνεση του γυναικολόγου σας και της κλινικής, να υπάρχει στο χώρο γλυκός φωτισμός και να ακούγεται μουσική.

Μετά τον τοκετό Σίγουρα δεν θα μιλάτε στο νεογέννητο όπως μιλάτε στον σύζυγό σας ή σε μεγαλύτερα παιδιά. Φροντίστε, όμως, όταν του μιλάτε να σχηματίζετε ολοκληρωμένες φράσεις χρησιμοποιώντας λέξεις που καταλαβαίνουν τα παιδιά και μιλώντας στον κατάλληλο ρυθμό. Έχει μεγάλη σημασία η μουσικότητα, η μελωδικότητα, ο ρυθμός και η χροιά της ομιλίας σας όταν μιλάτε στο μωρό γιατί εσάς θα προσπαθήσει να μιμηθεί για να προφέρει τα πρώτα του λογάκια. Η αγάπη για το παιδί σας σάς κάνει να επιλέγετε τις κατάλληλες λέξεις. Γνωρίζατε ότι όλα τα μωρά του κόσμου βγάζουν τους ίδιους ήχους; Υπάρχουν ποικίλες μέθοδοι και ασκήσεις π.χ. μασάζ, κολύμπι, γυμναστική. Ο πιο εύκολος τρόπος είναι να ενισχύσετε την ανάπτυξη του μωρού σας με τη μουσική. Τραγουδήστε του ένα τραγούδι ή παίξτε του ένα χαρούμενο μουσικό κομμάτι (Μότσαρτ) και νανουρίστε το σύμφωνα με το ρυθμό. Κυρίως για τον πρώτο χρόνο, ιδανικά είναι τα μουσικά κομμάτια που άκουγε το μωρό σας κατά την περίοδο της εγκυμοσύνης· θα το ηρεμήσουν όταν κλαίει. Τα μωρά έχουν ιδιαίτερα ανεπτυγμένη ικανότητα μάθησης συγκριτικά με τους ενηλίκους. Η μουσική, ενισχύει, προπάντων, αυτή τη διαδικασία, καθώς η μελωδία και το τραγούδι που ακούν τα μωρά εντυπώνονται στη μνήμη τους και τα βοηθούν στη συνέχεια στην ομιλία και την επικοινωνία.
Isabelle Strikos

Πηγή : Paidorama.com [ http://www.paidorama.com/pote-arxizei-na-epireazetai-o-xaraktiras-tou-paidiou.html ]

Η προγεννητική ψυχολογία μάς αποκαλύπτει πως η ενδομήτρια εμπειρία του ανθρώπου έχει καθοριστικό αντίκτυπο στη ζωή του ως ενηλίκου. Όσα καταγράφονται από τη σύλληψη έως τα 3-4 πρώτα χρόνια ζωής, και τα οποία ενεργοποιούνται καθώς μεγαλώνουμε, διαμορφώνουν αποφασιστικά τη συμπεριφορά μας, τη σωματική υγεία, την ψυχική μας ισορροπία και την ποιότητα των σχέσεων που δημιουργούμε. Οι ειδικοί συμφωνούν πως κάποια χαρακτηριστικά, όπως, για παράδειγμα, το ταλέντο στη μουσική, κληροδοτούνται από τη μια γενιά στην άλλη. Αυτό άλλωστε εξηγεί γιατί ορισμένα ταλέντα «κυριαρχούν» σε κάποιες οικογένειες που δείχνουν να έχουν παράδοση στη μουσική, την υποκριτική ή τα αθλήματα. Όμως και ο ρόλος των συνθηκών της εμβρυϊκής ζωής είναι πολύ σημαντικός και μάλιστα σε δύο φάσεις. Η πρώτη αφορά τη στιγμή της γονιμοποίησης, οπότε και καθορίζεται ο γενετικός κώδικας του παιδιού. Η δεύτερη αφορά όλη την περίοδο της εγκυμοσύνης, καθώς και τα πρώτα χρόνια ζωής. Το μωρό μέσα στην κοιλιά είναι δέκτης των σκέψεων, των συναισθημάτων, των αντιλήψεων της μαμάς του, ακόμη και των όσων συμβαίνουν στο εξωτερικό περιβάλλον. Επηρεάζεται και δομείται από τα ερεθίσματα που προσλαμβάνει η μαμά του, τις συνήθειές της, τις προτιμήσεις της. Η μήτρα είναι το πρώτο οικολογικό του περιβάλλον, άρα και το πρώτο του σχολείο.

Ντροπαλό ή κοινωνικό, ζωηρό ή ήσυχο;
Οι σκέψεις, τα συναισθήματα, οι αντιλήψεις και η στάση της μητέρας «προγραμματίζουν» το μωρό σε συναισθηματικά και νοητικά μοντέλα, αλλά και σε μοντέλα συμπεριφοράς. Ένα μωρό που περικυκλώνεται από φόβο, θυμό και αγωνία, θα προσαρμοστεί σε αυτό τον κόσμο και θα μεταφέρει αυτά τα αισθήματα και στη δική του ζωή, αργότερα. Αυτό το μωρό μπορεί να είναι ντροπαλό, ευερέθιστο, μελαγχολικό. Γιατί φαινομενικά μπορεί να είναι ασφαλές μέσα στη μήτρα, αλλά νιώθει και εισπράττει τα αρνητικά συναισθήματα της μητέρας. Κατά συνέπεια, είναι πιθανόν να φτάνει στον κόσμο κουβαλώντας ένα υποσυνείδητο φορτίο αβεβαιότητας και άγχους σχετικά με τον εαυτό του και τη ζωή. Ένα μωρό που εισπράττει την αγάπη, το ενδιαφέρον και τη στοργή της μητέρας του τα εκλαμβάνει και τα κάνει δύναμη, ασφάλεια, δημιουργικότητα. Και η νόηση, όμως, του παιδιού επηρεάζεται σημαντικά κατά την εγκυμοσύνη, ιδιαίτερα κατά το τρίτο τρίμηνο, οπότε ο εγκέφαλος είναι πλήρως διαμορφωμένος και οι λειτουργίες του τελούνται κανονικά. Η νευροεπιστήμη έχει αποδείξει ότι η εγκεφαλική ανάπτυξη ξεκινά από τον έβδομο μήνα της εγκυμοσύνης και ολοκληρώνεται γύρω στα 2,5-3 χρόνια. Επομένως, στην εγκυμοσύνη μπαίνουν τα πρώτα θεμέλια των μαθησιακών και αντιληπτικών ικανοτήτων, της αναλυτικής και μαθηματικής σκέψης. Όσο περισσότερη η επικοινωνία και τα κατάλληλα ερεθίσματα που μεταφέρονται στο μωρό, τόσο περισσότερο ενισχύεται η νοητική του ανάπτυξη. Το πώς το έμβρυο επηρεάζεται και διαμορφώνεται κατά τους εννέα μήνες της εγκυμοσύνης μπορεί να εξηγηθεί και να υποστηριχθεί και από τη σκοπιά της Ιατρικής. Η μητέρα διοχετεύει στο έμβρυο πληροφορίες σχετικά με την κατάσταση που επικρατεί στο εξωτερικό περιβάλλον, ανάλογα με τον τρόπο που εκείνη την αντιλαμβάνεται. Οι αντιλήψεις που έχουμε για το περιβάλλον και τα αισθήματα που απορρέουν από αυτές προκαλούν σωματικές αντιδράσεις με το να ελευθερώνουν μόρια «σινιάλα» στο αίμα που ρυθμίζουν τη μεταβολική συμπεριφορά του οργανισμού και τον βοηθούν να προσαρμόζεται στο περιβάλλον. Αυτά τα μόρια διοχετεύονται και στο έμβρυο μέσω του πλακούντα. Οι σωματικές αντιδράσεις στο περιβάλλον περιλαμβάνουν ρυθμίσεις του νευρικού συστήματος, των ενδοκρινολογικών οργάνων και του καρδιολογικού, αναπνευστικού, πεπτικού συστήματος.
Μαμά = Μωρό
Το μωρό, λοιπόν, δομείται μέσα στην κοιλιά και θεμελιώνει τη σωματική, συναισθηματική, νοητική, πνευματική του φυσιογνωμία. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι χαρούμενη μαμά συνεπάγεται χαρούμενο μωρό. Αγχωμένη μαμά, φοβισμένο μωρό. Μαμά ικανοποιημένη και δέκτης αγάπης, ασφαλές και ψυχικά δυνατό μωρό. Όταν η μητέρα έρχεται σε επαφή και συνδέεται με το έμβρυο, εκείνο έρχεται στη ζωή με όρεξη και συναισθηματική ισορροπία. Όταν η μαμά δίνει στο μωρό ποικίλα ερεθίσματα (στο τρίτο τρίμηνο κυρίως), εκείνο αναπτύσσεται νοητικά. Από την άλλη, η βία γεννά βία, σε οποιαδήποτε μορφή κι αν δίνεται. Φυσικά, καμιά γυναίκα δεν μπορεί να διασφαλίσει τις τέλειες συνθήκης εγκυμοσύνης, τοκετού και ανατροφής του παιδιού. Κανένας κόσμος δεν μπορεί να είναι τέλειος έτσι κι αλλιώς. Το ζητούμενο είναι η συνειδητοποίηση της ευθύνης και του ρόλου, η ευαισθητοποίηση, η αγκαλιά. Φερθείτε στο αγέννητο μωρό σας σαν να το έχετε ήδη στα χέρια σας. Δώστε του όσα περισσότερα μπορείτε. Να είστε σίγουρη ότι θα τα εισπράξει. Και κάποια στιγμή θα σας τα ανταποδώσει.
Tips
Από αρχαιοτάτων χρόνων, η εγκυμοσύνη θεωρούνταν μια πολύ ιδιαίτερη και ιερή κατάσταση. Ακόμη και σήμερα κάποιες φυλές αντιμετωπίζουν την έγκυο ως προστατευόμενη και μάλιστα κάνουν προς τιμήν εκείνης και του αγέννητου μωρού της διάφορες τελετές. Στη σύγχρονη δική μας κοινωνία, όλα αυτά φαντάζουν πολύ μακρινά. Ωστόσο, υπάρχουν κάποια πράγματα που μπορείτε να κάνετε για να διασφαλίσετε μια όσο το δυνατόν πιο ήρεμη κι ευτυχισμένη εγκυμοσύνη κι έναν όσο το δυνατόν καλύτερο τοκετό. Να θυμάστε πως το αξίζετε κι εσείς και η ζωή που έρχεται στον κόσμο.
-Καθιερώστε καθημερινά κάποια ώρα χαλάρωσης. Η μουσική βοηθάει πολύ κι εσάς και το μωρό σας. Η γιόγκα χαλαρώνει ψυχή και σώμα και υπάρχουν πολλά τμήματα που απευθύνονται σε εγκύους. Οραματιστείτε όμορφες καταστάσεις και αφεθείτε στις εικόνες. Βρείτε όποιον τρόπο ταιριάζει σε εσάς. Ακόμη και οι απλές βαθιές αναπνοές μπορούν να σας αποφορτίσουν και να σας ηρεμήσουν.
-Μιλήστε στο μωρό σας, τραγουδήστε του, χαϊδέψτε την κοιλιά σας. Επικοινωνήστε μαζί του με αγάπη και αφήστε αυτή την επαφή να σας συνοδεύει κάθε στιγμή της ημέρας.
-Αν υπάρχουν θέματα που βαραίνουν εσάς και πιστεύετε πως έχουν μεταφερθεί στο μωρό σας, μιλήστε του. Σας νιώθει και σας καταλαβαίνει. Σας αγαπάει.
-Προετοιμαστείτε για τον τοκετό. Η πληροφόρηση για τη φυσιολογία και τη διαδικασία του τοκετού, η σωματική και ψυχολογική προετοιμασία, η απαλλαγή από τους φόβους της γέννας σάς ηρεμούν και σας προετοιμάζουν για εκείνη τη στιγμή.
-Έχετε εμπιστοσύνη στο σώμα σας· έχει δυνάμεις και δυνατότητες που κυριολεκτικά δεν φαντάζεστε. Κουβαλάει μέσα του την αρχέγονη γνώση και σοφία. Ακόμα και τη στιγμή του τοκετού, όσο κι αν φοβάστε ότι θα πονέσετε, είναι χρήσιμο να γνωρίζετε ότι στον οργανισμό σας εκκρίνεται ένα φυσικό αναλγητικό, η ενδορφίνη, και μάλιστα σε ποσότητα διακόσιες φορές μεγαλύτερη απ’ όση κυκλοφορεί υπό φυσιολογικές συνθήκες στο αίμα.
-Εμπιστευτείτε το ένστικτό σας. Η φύση ξέρει καλύτερα και σίγουρα θα σας βοηθήσει να ολοκληρώσετε το έργο σας με επιτυχία.
-Η υποστήριξη του συντρόφου σας είναι πολύ σημαντική. Εξηγήστε του ότι όχι μόνο θα κάνει εσάς να νιώσετε καλύτερα, αλλά θα έχει και ευεργετική επίδραση στο μωρό σας. Σε όλη τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, στον τοκετό, αλλά και στη δύσκολη για πολλές γυναίκες περίοδο της λοχείας, η στήριξη του συντρόφου μπορεί να παίξει καταλυτικό ρόλο για πολλά πράγματα.
-Εάν αντιμετωπίζετε καταστάσεις που σας δημιουργούν αρνητικές σκέψεις και συναισθήματα, μη διστάσετε να ζητήσετε βοήθεια, ακόμη και από κάποιον ειδικό.
-Χαρείτε την εγκυμοσύνη σας. Είναι το πολυτιμότερο δώρο που σας έγινε. Κι εσείς έχετε κάνει το πολυτιμότερο δώρο στη ζωή, την ίδια τη ζωή.
Με τη συνεργασία της Ευρυδίκης Κλειδή (προγεννητική και περιγεννητική ψυχολόγος).
– See more at: http://www.imommy.gr/egkimosini/psychologia/article/409/o-xarakthras-toy-embryoy-diamorfwnetai-twra/#sthash.InqFSNdo.dpuf

Ενδοβολή

Ενδοβολή

endovoli 3Το άτομο χρησιμοποιεί μια βεντάλια από τεχνικές ή μηχανισμούς για να χειριστεί το περιβάλλον του, να μειώσει την εσωτερική ένταση που δημιουργεί η σύγκρουση μαζί του και να προστατεύσει τελικά τον εαυτό του από τις δυσάρεστες εμπειρίες. Οι ψυχικοί αυτοί μηχανισμοί άμυνας, που είναι τις περισσότερες φορές ασυνείδητοι, λειτουργούν για να ανακουφιστεί το άγχος του ατόμου και να ελέγξει τις συγκρούσεις που βιώνει εξαιτίας των αντιθέσεων που δημιουργούνται ανάμεσα στις κοινωνικές επιταγές και τις ατομικές ανάγκες.

Η ενδοβολή ως αμυντικός μηχανισμός σύμφωνα με τον Perls (1969) ευθύνεται για όλα όσα δέχεται το άτομο στα τυφλά, για όλα όσα καταπίνει αμάσητα, χωρίς να τα κατανοήσει και άρα χωρίς να τα χωνέψει, σχετίζεται με τα ξένα σώματα που κατοικούν μέσα του. Επιπλέον σύμφωνα με την O’Leary (1992) η ανεπιφύλακτη, η χωρίς σκέψη αποδοχή της συμπεριφοράς και των ιδεών σημαντικών άλλων προσώπων εμποδίζει την ανάπτυξη του ατόμου. Το πεδίο έκφρασης του αυθορμητισμού ναρκοθετείται, η εξάσκηση της κριτικής σκέψης λογοκρίνεται προς όφελος της χωρίς όρια αποδοχής ξένων αναπαραστάσεων, ιδεών, αξιών, στερεοτύπων και στάσεων. Πρόκειται τελικά σύμφωνα με τον Perls (1969) για τον νευρωτικό μηχανισμό ενσωμάτωσης ξένων σωμάτων μέσα στο υποκείμενο με αποτέλεσμα να χάνει τα όρια του εαυτού του, να μεταφέρει το όριο μεταξύ του εαυτού του και του υπόλοιπου κόσμου τόσο πολύ μέσα του που σχεδόν να μην απομένει τίποτα από αυτόν. Τα πρέπει που έχει το άτομο αποδεχτεί με βίαιο τρόπο στέκονται μέσα του και εναντιώνονται στα θέλω του.

Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα ενδοβολικής πρακτικής κατά τους Perls Hefferline & Goodman (1951) είναι αυτή του αλκοολικού που θέλει τις λύσεις των προβλημάτων του σε υγρή μορφή και αυτό που χρειάζεται είναι να τις ρουφήξει μονομιάς, γι’ αυτό και καταφεύγει στο ποτό. Άλλα παραδείγματα ενδοβολής είναι οι λαϊκές παροιμίες που τρέφουν τη συλλογική συνείδηση και έχουν γαλουχήσει ολόκληρες γενιές, καθώς επίσης τα αποφθέγματα και οι λογής-λογής αφορισμοί που τρέφουν το συλλογικό φαντασιακό. Οι διαφημίσεις επιδιώκουν να εκμεταλλευτούν την τάση του ατόμου να ενδοβάλλει πληροφορίες και συνήθειες άκριτα και να τις κάνει μέρος της ζωής του.

1. Απαρχή και χαρακτηριστικά της ενδοβολής

Η ενδοβολή ξεκινά από την παιδική ηλικία να παρεμποδίζει την επαφή με τους άλλους ανθρώπους. Τα παιδιά δοκιμάζουν οτιδήποτε υπάρχει στο περιβάλλον τους που το αντιλαμβάνονται ως μη επιβλαβές. Ρουφούν σαν σφουγγάρια ασυνείδητα τα ερεθίσματα του περιβάλλοντος τους καθώς εξερευνούν τον κόσμο. Η μάχη ξεκινά όταν κάποιος με τη βία προσπαθεί να μάθει στα παιδιά πράγματα που ουσιαστικά αυτά απορρίπτουν. Αυτήν την πρακτική την ακολουθούν οι διάφοροι κοινωνικοποιητικοί θεσμοί, όπως είναι η οικογένεια, το σχολείο, η εκκλησία. Η ομαλή κοινωνικοποίηση συχνά προϋποθέτει τη διαθεσιμότητα να ενδοβάλλει το άτομο κοινωνικές νόρμες, κώδικες, θεσμούς και παραδόσεις που συχνά συγκρούονται με τις πραγματικές του ανάγκες με αποτέλεσμα να χάνεται η αυθεντικότητα, ο αυθορμητισμός και η εμπειρία της ευχαρίστησης.

Αν και είναι προετοιμασμένα τα παιδιά από τη φύση τους να αντεπεξέρχονται στις δυσκολίες και να επιβιώνουν, εντούτοις υιοθετούν τον μηχανισμό της ενδοβολής προκειμένου να αποφύγουν τη σύγκρουση με τους σημαντικούς άλλους, όπως είναι οι γονείς. Ασφαλώς έχουν την επιλογή είτε να διατηρήσουν ή να καταναλώσουν αυτό που τους προσφέρεται είτε να το αποβάλλουν. Προκειμένου όμως να γίνουν αποδεκτά τα παιδιά συχνά απαρνιούνται τις επιθυμίες τους, πριν καλά-καλά τις γνωρίσουν, προκειμένου να υιοθετήσουν τις στάσεις και τα πιστεύω των άλλων προσώπων και υπακούουν για να κερδίσουν την αποδοχή.

Σύμφωνα με τον Perls [1969] (1989) όλοι εξελίσσονται εξασκώντας την ικανότητα να διακρίνουν το όριο εγώ-άλλος. Ο καθένας δέχεται ή απορρίπτει αυτό που του προσφέρει το περιβάλλον ενώ και οι ίδιοι παρεμβαίνουν σε αυτό επηρεάζοντάς το. Η εξέλιξη επιτυγχάνεται μόνο όταν απορροφά και αφομοιώνει πλήρως, έτσι οι επιδράσεις του περιβάλλοντος προσαρμόζονται στη δική του προσωπικότητα και τις αξιοποιεί ανάλογα με τις ανάγκες και τις επιθυμίες του. Οι επιδράσεις όμως που δέχεται από το περιβάλλον άκριτα, που τις υιοθετεί ατόφιες χωρίς να τις επεξεργαστεί αποτελούν εμπόδιο στην εξέλιξή του, ξένο σώμα μέσα του που είναι απαραίτητο να αποβάλλει για να αποκατασταθεί η ψυχική του ισορροπία και να επιτευχθεί η επιθυμητή εξέλιξη.

Ο ενδοβολικός είναι καχύποπτος στις αλλαγές και τις αναπάντεχες εξελίξεις, απαιτεί να συνεχίσει η ζωή όπως πριν, χωρίς τίποτα να διαταράξει τη γαλήνη του. Βιώνει έντονο άγχος όταν γύρω του τα πράγματα αλλάζουν και πρέπει να αντεπεξέλθει σε νέα δεδομένα. Αισθάνεται ανυπεράσπιστος στις νέες συνθήκες. Διακατέχεται από ανυπομονησία και θέλει να καταπιεί γρήγορα τα νέα δεδομένα, κουράζεται να διασπά και να αφομοιώνει τα νέα δεδομένα, θέλει να αποκτήσει όσο πιο πολλά σε όσο πιο σύντομο χρονικό διάστημα. Δεν μπορεί να σταματήσει και να παρακολουθήσει με κριτικό μάτι όσα συμβαίνουν. Σπαταλά όλη του την ενέργεια μη δημιουργικά στο να συντηρεί μέσα του τα ενδοβεβλημένα στοιχεία. Δεν έχει την ικανότητα να εμβαθύνει στα πράγματα, να κάνει ουσιαστικές τις σχέσεις του, γιατί μένει επιφανειακά σε αυτό που φαίνεται και όχι σε αυτό που είναι, για το λόγο αυτό προσποιείται ρόλους που δεν κατέχει γιατί χρειάζονται κόπο και χρόνο. Αρκείται στις απλουστεύσεις και τις εξισώσεις. Μιμείται πολύ εύκολα, προσποιείται ότι είναι κάποιος που δεν είναι. Ουσιαστικά έχει χάσει τον εαυτό του, ή καλύτερα δεν τον βρήκε ποτέ. Αρνείται την επιθετικότητα που αποτελεί απαραίτητο στοιχείο για την αποδόμηση, την αφομοίωση και την αναδόμηση. Δεν μπορεί εύκολα να δει την ποικιλία των χρωμάτων στη ζωή, αρκείται στο μαύρο-άσπρο, συμφωνώ-διαφωνώ, ναι-όχι. Μπλοκάρει κάθε φορά που το αξιακό του σύστημα αποδεικνύεται ανίκανο να ανταποκριθεί στις προσωπικές του ανάγκες. Έχει πολύ ισχυρά πρέπει που καταπνίγουν την ελεύθερη του βούληση, γίνεται καταπιεστικός καθώς προσδοκά την ίδια συμπεριφορά και από τους γύρω του. Ελαχιστοποιεί τις διαφορές ανάμεσα σε αυτά που έχει ενδοβάλλει και σε αυτά που πραγματικά επιθυμεί. Ουδετεροποιεί τη δική του ύπαρξη και χάνει τα όρια του εγώ του, αφαιρώντας από τον εαυτό του τη δυνατότητα να επιλέξει ελεύθερα αυτό που επιθυμεί. Υιοθετεί μια μοιρολατρική στάση απέναντι στα πράγματα, πιστεύει ότι έτσι είναι και δεν έχει πολλά περιθώρια παρέμβασης. Κοινωνικά θέλει να γίνει ένα με το περιβάλλον του χωρίς προκαταρκτική επικοινωνία, ο γνώριμος της στιγμής γίνεται το φιλαράκι που θα του ανοίξει την καρδιά του. Εμμένει σε σχέσεις που δεν οδηγούν πλέον πουθενά. Δύσκολα απαρνιέται έχθρες, αναμνήσεις, συνήθειες. Δεν ολοκληρώνει ό,τι έχει αφήσει στη μέση για να προχωρήσει σε νέα πράγματα. Όταν αναγνωρίζει το ρίσκο σε μια κατάσταση πάντα επικεντρώνεται στο ενδεχόμενο της αποτυχίας και ποτέ στα προσδοκώμενα οφέλη.

2. Gestalt και ενδοβολή

HiddenFeelings12Στην Gestalt συνηθίζεται η αντιστοίχιση ενδοβολής με τη διαδικασία της κατάποσης και της πέψης. Ο ανθρώπινος οργανισμός αναπτύσσεται και διατηρείται στη ζωή όχι καταναλώνοντας ολόκληρες τις τροφές του, αλλά επεξεργαζόμενος αυτές στο εργοστάσιό του, μάσηση – κατάποση – αποσύνθεση- χώνεψη- διάσπαση των τροφών σε χημικά στοιχεία χρήσιμα για την καλή λειτουργία του οργανισμού. Αντίθετα η τροφή που καταναλώνεται ολόκληρη, δεν αφομοιώνεται, πέφτει βαριά στο στομάχι και θέλει να αποβληθεί από τον οργανισμό. Η διαδικασία της πέψης δεν επιτυγχάνεται και ο οργανισμός υποφέρει από πόνους στο στομάχι. Το παιδί πριν αποκτήσει την ικανότητα της μάσησης καταπίνει ανεπεξέργαστο ό,τι του προσφέρουν οι γονείς του οι οποίοι έχουν φροντίσει να το επεξεργαστούν οι ίδιοι. Αντίστοιχα το παιδί δεν γνωρίζει καθόλου την εξωτερική πραγματικότητα και την μαθαίνει μέσα από τα μάτια των γονιών του, μέσα από τον κώδικα των δικών τους αξιών, στηριζόμενο πάντα στην αρχή της εμπιστοσύνης. Το παιδί καθώς δεν έχει ακόμη εξασκηθεί στην επεξεργασία των μηνυμάτων που έρχονται από το περιβάλλον του, καθώς δεν έχει ακόμη τη συμβολική και την αφαιρετική σκέψη, αποδέχεται άκριτα και ενδοβάλλει όλα τα ερεθίσματα για να μπορέσει να χτίσει τα θεμέλια του αξιακού του συστήματος. Χρειάζεται επίσης να αισθανθεί αποδεκτό για να μπορέσει να χτίσει την αυτοεκτίμησή του, γεγονός που το οδηγεί να αποδέχεται ό,τι του λένε οι γονείς του. Τα πρέπει όμως των γονιών δεν ταυτίζονται πάντα με τα θέλω του παιδιού. Έτσι διαβρώνεται η ταυτότητα του παιδιού πριν καλά-καλά και το ίδιο την ανακαλύψει, χάνεται έτσι η ευκαιρία της ελεύθερης εκλογής.

Εδώ αξίζει να σημειώσουμε ότι η ευθύνη των γονιών είναι τεράστια καθώς θέλουν να βοηθήσουν το παιδί τους να γνωρίσει τον κόσμο και να προσαρμοστεί ομαλά σε αυτόν όμως ταυτόχρονα δεν πρέπει να καταπιέσουν τις έμφυτες τάσεις του και τις επιθυμίες του. Σημαντικό στοιχείο είναι το αίσθημα της εμπιστοσύνης που πρέπει να εμπνέουν οι γονείς στα παιδιά τους, ώστε να επιτυγχάνεται η αφομοίωση της τροφής και των πνευματικών-ψυχολογικών ερεθισμάτων χωρίς να πέφτουν βαριά στο στομάχι και στον εσωτερικό κόσμο του παιδιού αντίστοιχα.

Από τη στιγμή που το παιδί ζει και αναπτύσσεται σε μια συγκεκριμένη κοινωνία τα ερεθίσματα που θα δεχτεί προέρχονται από αυτό το κοινωνικοπολιτισμικό πλαίσιο και όσο διακριτικοί και να είναι οι γονείς του δεν μπορούν να το προστατεύσουν, αντίθετα ελλοχεύει ο κίνδυνος να το αφήσουν ανοχύρωτο μπροστά σε ποικίλα ερεθίσματα που μπορεί να αποβούν μοιραία για την ψυχική ισορροπία του και τη σωματική ακεραιότητά του. Ο φόβος να μπλεχτεί το παιδί μέσα σε μια συνεχή άρνηση της κοινωνικής νόρμας απλά για την άρνηση, χωρίς να μπορεί να αναγνωρίσει τι είναι αυτό που το ίδιο θέλει και να χαθεί σε έναν φαυλοκυκλικό κυκεώνα άρνησης (απόρριψη – αμηχανία – στασιμότητα – απόρριψη) αναδεικνύεται στον αντίποδα της ενδοβολής. Η ισορροπία είναι πολύ λεπτή και ο κίνδυνος να παρεκκλίνει κανείς προς τη μια ή την άλλη πλευρά είναι αυξημένος.

Η ισορροπημένη λειτουργία θα ήταν η ψυχολογική διαδικασία αφομοίωσης που βρίσκεται σε αντιστοιχία με την διαδικασία της κατανάλωσης και επεξεργασίας της τροφής που περιγράψαμε παραπάνω. Το άτομο βομβαρδίζεται από πρότυπα συμπεριφοράς, ιδέες, αντιλήψεις, συστήματα αξιών, τρόπους ζωής, έθιμα, ηθικές νόρμες τα οποία αν τα υιοθετήσει άκριτα κινδυνεύει να χάσει τον ίδιο του τον εαυτό, αν όμως κρατήσει όσα ταιριάζουν σε εκείνον, απορρίψει όσα δεν αντιστοιχούν στις ανάγκες του και τα επεξεργαστεί με τη διαδικασία της αφομοίωσης θα γίνουν ένα με αυτόν και δεν θα δυσκολεύουν τη λειτουργία του και την επαφή του με το περιβάλλον. Η ανάγκη όμως του ανθρώπου να είναι κοινωνικά αποδεκτός, να είναι της μόδας, να εκπληρώνει το προφίλ που θέλει να καλλιεργήσει, ο φόβος να δει πραγματικά μέσα του και να αποδεχτεί την πραγματικότητά του όπως είναι, ο φόβος να ανακαλύψει κάτι μέσα του που δεν του αρέσει, τον οδηγούν να δεχτεί ασυζητητί τις έξωθεν παρεμβάσεις με κόστος το χάσιμο του ίδιου του τού εαυτού.

3. Θεραπεία της ενδοβολής σύμφωνα με την Gestalt

Στη θεραπεία για την απάλειψη της ενδοβολής πρωταρχικός στόχος είναι η εμφύσηση στο άτομο της αίσθησης ότι έχει απεριόριστες επιλογές και της δυνατότητας να διαφοροποιήσει το εγώ από το περιβάλλον του. Τη στιγμή που θα ενεργοποιηθούν η επιθετικότητά του και η κριτική του σκέψη και συνειδητοποιήσει πόσες ενδοβεβλημένες αντιλήψεις κατέχει θα αρχίσει να θυματοποιείται και να αισθάνεται πίκρα για όσα θεωρούσε ότι είναι δικά του ενώ στην ουσία αποτελούν ξένα σώματα μέσα του. Σύμφωνα πάντα με τους Polster, Ε and Polster, M. (1973) πρέπει να απελευθερωθεί η καταπιεσμένη ενέργεια του ατόμου, αυτό ενέχει ένα βαθμό ρίσκου, όπως και η προσωπική εξέγερση που κρίνεται απαραίτητη για την αποθεμελίωση της ενδοβολής. Αρχικά μπορεί να ξεχωρίσει μόνο ό,τι δεν είναι δικό του και θέλει να αποβάλλει και στη συνέχεια θα αρχίσει να αντιλαμβάνεται ποια είναι τα πράγματα που επιθυμεί. Πρόκειται για μια αρκετά επίπονη, μα όμως άκρως απελευθερωτική διαδικασία που βοηθά στην καταπολέμηση του άγχους και χτίζει τα θεμέλια της αυτοεκτίμησης.

Βάσια Ιγνατίου Καραμανώλη (PhD)

Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπεύτρια

Λέκτορας Ψυχολογίας ΣΣΕ

https://rotasapantaw.wordpress.com/wp-admin/post-new.php
πηγη Ψυχοθεραπεία

Βάζω τα όρια μου: Μαθαίνω να λέω όχι

Η επιβολή και τήρηση των προσωπικών μας ορίων δεν είναι πάντα εύκολη υπόθεση. Είναι όμως μια αναγκαία διαδικασία προκειμένου να διατηρήσουμε ή και να αυξήσουμε την αυτοεκτίμηση μας αλλά και να κατορθώσουμε να ξεφύγουμε από το ρόλο του θύματος που υιοθετούμε σε κάποιες διαπροσωπικές μας σχέσεις. Η επιβολή ορίων φαντάζει ίσως ως ένα ακατόρθωτο σχέδιο. Στην πραγματικότητα έχει να κάνει με το να βρούμε τον τρόπο και τη δύναμη να λέμε όχι σε προσκλήσεις, προτάσεις, παραινέσεις που δεν μας εκφράζουν αλλά και να εκφράζουμε τις προσωπικές μας προτιμήσεις, τα θέλω μας και τις ανάγκες μας με τρόπο που δεν παραβιάζουμε τα όρια του άλλου. Στο παρόν άρθρο θα ασχοληθούμε με το πρώτο: την δυσκολία που αντιμετωπίζουν αρκετοί άνθρωποι να πούνε όχι σε προϊσταμένους, συντρόφους, φίλους και γενικότερα σε ανθρώπους τους οποίους αξιολογούν ως ανώτερους, ικανότερους ή απλώς πολύ αγαπημένους.

Ένα από τα πράγματα που συναντώ συχνά στους ανθρώπους που αποφεύγουν να λένε «όχι» είναι η ύπαρξη ενός υπόγειου φόβου. Ο φόβος έχει να κάνει με την πιθανότητα – που στο μυαλό τους παίρνει διαστάσεις βεβαιότητας – ότι, ή όποια αντίρρηση εκφράσουν, θα έχει ως συνέπεια την διατάραξη των διαπροσωπικών τους σχέσεων. Η συναίνεση και η συγκαταβατική στάση εξισώνονται στο μυαλό τους με την εξασφάλιση της αποδοχή των άλλων. Κυρίαρχη πεποίθηση σε αυτές τις περιπτώσεις είναι: «Πρέπει να συμφωνώ με τους άλλους για να με αποδέχονται».

Άλλες πάλι φορές το άτομο συνειδητοποιεί πλήρως την αντίθεση του με αυτό που άλλοι ζητούν ή περιμένουν από αυτό αλλά θεωρεί πως δεν έχει τον κατάλληλο επικοινωνιακό τρόπο να εκφράσει την αντίθεση του. Φοβάται δηλαδή πως θα εκφραστεί πολύ επιθετικά, πολύ απότομα, πολύ αγενώς και αυτό θα οδηγήσει φυσικά στην διατάραξη των διαπροσωπικών του σχέσεων.

Ξεκαθαρίστε την άποψη σας
Για να αντιστρέψετε τους όρους αυτής της διαπροσωπικής συνθήκης η οποία μονίμως αποβαίνει για σας ζημιογόνα χρειάζεται αρχικά να ενισχύσετε στο μυαλό σας τις προσωπικές σας θέσεις. Με άλλα λόγια: Ποια είναι η άποψη σας; Τι θέλετε ή τι πιστεύετε; Για να υποστηρίξετε τη θέση σας, χρειάζεται αρχικά να την βρείτε. Σκεφτείτε τους λόγους για τους οποίους πιστεύετε ή θέλετε κάτι διαφορετικό από αυτό που σας ζητείται και βάλτε τους σε λόγια. Ισχυροποιείστε στο μυαλό σας τη στάση σας, γιατί δεν θα πείσετε κανέναν αν πρώτα δεν πείσετε τον εαυτό σας.

Δεν θέλει κόπο, θέλει τρόπο
Η άρνηση θα πρέπει να χαρακτηρίζεται από τρία διακριτά στοιχεία προκειμένου να μειωθούν οι πιθανότητες να εξελιχθεί μια κουβέντα σε μια προσωπική φιλονικία: Ευγένεια, αποφασιστικός τόνος φωνής & πρόταση εναλλακτικών λύσεων. Το ότι αρνούμαστε κάτι δεν σημαίνει ότι πρέπει να το επικοινωνούμε απότομα, μονολεκτικά και με υπεκφυγές. Ο τόνος της φωνής μας δίνει περισσότερες πληροφορίες για τις προθέσεις μας παρά τα ίδια μας τα λόγια. Αν διατυπώνουμε μια διαφωνία ή άρνηση ψιθυρίζοντας και κοιτάζοντας το πάτωμα, σίγουρα δεν γινόμαστε πειστικοί. Ξεκινήστε λέγοντας κάτι θετικό όπως «Σε ευχαριστώ που με σκέφτηκες…» ή «με τιμάει η πρόταση σου..» ή «καταλαβαίνω την ανάγκη σου να..» και συνοδεύστε το από το «αλλά». «…αλλά έχω κανονίσει να βοηθήσω τη μητέρα μου σε κάτι ψώνια», «…αλλά νιώθω την ανάγκη να ξεκουραστώ σήμερα» «..αλλά δεν μου αρέσει ιδιαίτερα το συγκεκριμένο είδος μουσικής». Μην ψάχνετε για δικαιολογίες αλλά πείτε την αλήθεια. Αν είναι εφικτό προτείνετε μια εναλλακτική λύση που ταιριάζει με το δικό σας πρόγραμμα ή απλώς με τις δικές σας προτιμήσεις: «… αν θέλεις μπορούμε να κανονίσουμε να βγούμε για φαί την Παρασκευή» ή «…αν σε εξυπηρετεί μπορώ να τα έχω έτοιμα την Τρίτη» ή «…μπορούμε να τα πούμε κάποια άλλη στιγμή»
Να είστε προετοιμασμένοι για το γεγονός ότι και οι άλλοι μπορεί να επιμείνουν στις θέσεις τους και σε αυτό που σας ζητάνε. Παραμείνετε και εσείς στις δικές σας. Επαναλάβετε τα ίδια λόγια αν χρειαστεί, με ευγένεια και σταθερότητα κοιτάζοντας το συνομιλητή σας στα μάτια. Αποφύγετε τις ατελείωτες δικαιολογίες καθώς μαρτυρούν τις τύψεις που έχετε για την άρνηση σας. Ο συνομιλητής σας λοιπόν είναι πιθανόν να εκμεταλλευτεί τις τύψεις σας επιμένοντας ακόμα περισσότερο, μιας και από τη στιγμή που νιώθετε τύψεις είναι πιο εύκολο να σας πείσει. Μην ξεχνάτε εξάλλου πως εσείς αποφασίζετε για την συμπεριφορά σας και είστε αρμόδιοι για να την υποστηρίξετε.

Η εξάσκηση βελτιώνει

Το να συγκεντρώσετε όλες τις δυνάμεις, να εξασκηθείτε νοερά ή στην πράξη και τελικά να αρνηθείτε με επιτυχία την πρόσκληση- απαίτηση των γονιών σας να τους συνοδεύσετε σε μια τυπική επίσκεψη σε κάποιους μακρινούς θείους είναι σίγουρα μια πρώτη επιτυχία. Δεν αρκεί όμως. Προκειμένου να καταφέρετε να εντάξετε την άρνηση στο επικοινωνιακό σας ρεπερτόριο θα πρέπει να φροντίσετε να εξασκείτε την συγκεκριμένη συμπεριφορά προκειμένου να σας βγαίνει στο μέλλον αβίαστα, χωρίς προετοιμασία και χωρίς τύψεις. Αυτό δεν σημαίνει βέβαια να αρχίσετε να αρνείστε διαρκώς ότι σας προτείνουν, μόνο και μόνο για εξάσκηση. Διατηρείστε μια ισορροπία αναλογιζόμενοι που γίνεστε υπερβολικά και αδικαιολόγητα υποχωρητικοί και λάβετε τα μέτρα σας.
http://valiapavlidou.blogspot.gr/2013/10/blog-post_22.html

https://rotasapantaw.wordpress.com/wp-admin/post-new.php

Τι είναι ενσυναίσθηση;

Ενσυναίσθηση είναι η συναισθηματική ταύτιση με ένα άλλο άτομο. Η αναγνώριση και η κατανόηση της θέσης, του συναισθήματος, των σκέψεων ή της κατάστασης κάποιου άλλου. Ένα άτομο που χρησιμοποιεί την ενσυναίσθηση, μπορεί να αναγνωρίσει, να αντιληφθεί και να αισθανθεί αυτό που αισθάνεται ένα άλλο άτομο. Με αυτό τον τρόπο μπορεί να βάλει τον εαυτό του στη θέση του άλλου, να κατανοήσει τη συμπεριφορά του και να αναγνωρίσει τα κίνητρά της. Πρόκειται, εν ολίγοις, για ένα εξαιρετικά ισχυρό εργαλείο επικοινωνίας. Για μια ικανότητα που, αν και όλοι διαθέτουμε, την αγνοούμε. Γι’ αυτό και παραμένει αναξιοποίητη.
Εργαλείο της επιστήμης
Η ενσυναίσθηση αρχικά αναπτύχθηκε ως εργαλείο της Ψυχοθεραπείας. Σύντομα όμως οι δυνατότητές της αναγνωρίστηκαν σε όλες τις μορφές των διαπροσωπικών σχέσεων, σε κάθε κατάσταση στην οποία ένας άνθρωπος προσπαθεί να καταλάβει αυτόν που βρίσκεται απέναντί του.

Η έννοια της ενσυναίσθησης αρχίζει με την αντίληψη των συναισθημάτων των άλλων. Θα ήταν πιο εύκολο να αντιληφθούμε τα συναισθήματα των άλλων αν εκείνοι απλά μάς τα έλεγαν, αν βέβαια τα γνώριζαν. Επειδή όμως οι περισσότεροι άνθρωποι δεν το κάνουν, πρέπει εμείς να τους ρωτήσουμε, να καταλάβουμε τα υπονοούμενά τους, να μαντέψουμε και να προσπαθήσουμε να καταλάβουμε τη μη λεκτική επικοινωνία τους. Οι εκφραστικοί άνθρωποι γίνονται κατανοητοί πιο εύκολα, επειδή τα μάτια και οι εκφράσεις του προσώπου τους μάς βοηθούν να καταλάβουμε πώς αισθάνονται.
Πλεονεκτήματα
Η ενσυναίσθηση φέρνει τους ανθρώπους κοντά, τους βοηθά να καταλάβουν ο ένας τον άλλον. Με αυτό τον τρόπο αναπτύσσεται αμοιβαίος σεβασμός. Όταν κάποιος ακούει με ενσυναίσθηση, δεν ακούει απλά το συνομιλητή του.Κάνει κάτι περισσότερο: αντιδρά σε αυτόν με τρόπο με τον οποίο αναπτύσσει αμοιβαία κατανόηση και εμπιστοσύνη. Μπορεί έτσι να αντιληφθεί και να ερμηνεύσει το μήνυμα του συνομιλητή του, δίνοντας συνάμα την πιο κατάλληλη απάντηση. Η απάντηση αυτή μπορεί να αποτελέσει βασικό στοιχείο της επικοινωνίας.
Ενεργοποίηση
Ακούγοντας με ενσυναίσθηση, ο ακροατής λέει στο συνομιλητή του «καταλαβαίνω το πρόβλημά σας και πώς αισθάνεστε γι’ αυτό, με ενδιαφέρει αυτό που λέτε και δε σας κρίνω». Ο ακροατής μεταφέρει αυτό το μήνυμα μέσω λεκτικής, αλλά και μη λεκτικής επικοινωνίας. Με αυτό τον τρόπο ο ακροατής ενθαρρύνει το συνομιλητή του να εκφραστεί ελεύθερα, χωρίς να φοβάται ότι εκείνος θα τον διακόψει, θα τον κρίνει ή θα του υποδείξει τι να κάνει. Δεν είναι ούτε απαραίτητο, αλλά, και σε μερικές περιπτώσεις, ούτε και επιθυμητό ο ακροατής να συμφωνεί με το συνομιλητή του. Είναι αρκετό να μεταφερθεί στο συνομιλητή το μήνυμα «σας καταλαβαίνω και θέλω να σας βοηθήσω να βρείτε λύση στο πρόβλημά σας».Για να είναι κάποιος καλός ακροατής, πρέπει να αφήνει το συνομιλητή του να καθοδηγεί τη συζήτηση. Να τον ακούει με προσοχή και να μην τον διακόπτει, προσφέροντας παράλληλα λεκτικές και μη λεκτικές ενδείξεις ότι τον παρακολουθεί.Ο ακροατής πρέπει πρώτα να εντοπίσει τη συναισθηματική κατάσταση στην οποία βρίσκεται ο συνομιλητής του. Στη συνέχεια, χρειάζεται να παρατηρεί προσεκτικά τις μικρές αλλαγές της συμπεριφοράς του. Οι πιο προφανείς βρίσκονται στην έκφραση του προσώπου.Για να μην πνιγεί από το συναίσθημα του συνομιλητή του, ο ακροατής πρέπει να απομακρύνεται περιοδικά από το συναισθηματικό επίπεδο της επικοινωνίας. Σα να μπαίνει μέσα στο νερό, να δοκιμάζει τη θερμοκρασία και μετά να βγαίνει έξω για να μπορέσει να σκεφτεί λογικά.Είναι χρήσιμο να μεταφέρει ο ακροατής στο συνομιλητή του τα μηνύματα που παίρνει από αυτόν. Πρέπει να αναγνωρίσει τα ισχυρά συναισθήματα που αντιλαμβάνεται, όπως φόβο, θυμό, πένθος, απογοήτευση. Στη συνέχεια, πρέπει να τα μεταφέρει στο συνομιλητή του με ανοιχτές φράσεις, όπως «φαντάζομαι ότι είστε…» ή «μου ακούγεται ότι έχετε θυμώσει για…». Με αυτό τον τρόπο μπορεί να βεβαιωθεί ότι δεν έχει παρερμηνεύσει τα μηνύματα που πήρε. Αυτό αυξάνει την εμπιστοσύνη του συνομιλητή προς τον ακροατή του.Στη συνέχεια, ο ακροατής μπορεί να εξηγήσει το λόγο που δημιουργήθηκε αυτό το συναίσθημα, όπως «αισθάνεστε έτσι επειδή πιστεύετε ότι σας φέρθηκαν χωρίς σεβασμό». Διαπίστωση που δε συνεπάγεται αναγκαστικά συμφωνία με το συμπέρασμα του συνομιλητή του. Σε αυτό το στάδιο ο ακροατής πρέπει να αποφύγει με κάθε τρόπο να κρίνει το συνομιλητή του. Αν το πιστεύει, μπορεί να προσφέρει την υποστήριξη και τη συνεργασία του.

Η σκοτεινή πλευρά
Η ενσυναίσθηση είναι μια δεξιότητα και, όπως κάθε δεξιότητα, μπορεί να χρησιμοποιηθεί και για ιδιοτελείς σκοπούς. Αν κάποιος θελήσει να εκμεταλλευτεί το διπλανό του, μπορεί να κάνει χρήση της ενσυναίσθησης γι’ αυτόν ακριβώς το σκοπό. Είτε πρόκειται για πωλητή που προσπαθεί να εκμεταλλευτεί τον πελάτη του, είτε για κατά συρροή δολοφόνο που πλησιάζει το νέο του θύμα, η γνώση του συναισθήματος του στόχου του μπορεί να του είναι πολύ χρήσιμη.* ΣΕ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΜΕ ΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ”SCIENCE ILLUSTRATED”
Βούλα Γκάντσιου για την ομάδα Θετική Διαπαιδαγώγηση και Ενσυναίσθηση και Ενήλικες
Πηγή https://rotasapantaw.wordpress.com/wp-admin/post-new.php

Σαμποτάροντας τον Εαυτό μας – Οι 3 Αυτοκαταστροφικές Συμπεριφορές!

Ορισμένες συμπεριφορές μας μάς βλάπτουν, αλλά εμείς αδυνατούμε να το καταλάβουμε, βάζοντας έτσι συνεχώς τρικλοποδιές στον εαυτό μας. Ποιες είναι αυτές;
Υπονομεύουμε τον εαυτό μας όταν, στην προσπάθειά μας να λύσουμε ένα πρόβλημα, τελικά προκαλούμε ένα νέο ή το χειριζόμαστε με τέτοιον τρόπο που παρεμβαίνει στα μελλοντικά μας σχέδια ή αποδεικνύεται καταστροφικός για τις διαπροσωπικές μας σχέσεις. Αν και όλοι έχουμε κάποια στιγμή υιοθετήσει, σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό, μια τέτοια συμπεριφορά, το πρόβλημα ξεκινά όταν αυτή επαναλαμβάνεται τακτικά, μέχρι που γίνεται συνήθεια. Το «αυτο-σαμποτάζ» είναι μια κατάσταση που επαναλαμβάνεται συστηματικά και εξελίσσεται μέσα στον χρόνο, γι’ αυτό και χρειάζεται χρόνος και προσπάθεια για να σταματήσει. Στην ουσία πρόκειται για έναν λανθασμένο μηχανισμό άμυνας, για μια προσωρινή ανακούφιση, που σε βάθος χρόνου μας βλάπτει, αφού μπορεί εμείς να αρνούμαστε το πρόβλημα, αυτό όμως εξακολουθεί να υφίσταται και να διογκώνεται.

Τρεις «αυτοκαταστροφικές» συμπεριφορές

1. Η άρνηση των συναισθημάτων

Στην προσπάθειά μας να αποφύγουμε ή να αντιμετωπίσουμε τα αρνητικά συναισθήματα που μας κατακλύζουν, είναι πιθανό να υιοθετήσουμε συμπεριφορές οι οποίες, αντί να μας βοηθούν, μακροχρόνια μας βλάπτουν. Το να δραπετεύουμε από την πραγματικότητα μπορεί να φαντάζει επιθυμητό, αλλά τελικά μπορεί να μας βάλει σε μεγαλύτερες φασαρίες, επειδή, αρνούμενοι να αντιμετωπίσουμε τις δύσκολες καταστάσεις της ζωής μας, ουσιαστικά τις αφήνουμε να διαιωνίζονται. Βέβαια, το να καταφύγουμε στο λεγόμενο comfort food μετά από μια δύσκολη μέρα δεν θεωρείται προβληματική συμπεριφορά αν γίνεται π.χ. 2 φορές τον μήνα. Η κατάσταση εξελίσσεται σε πρόβλημα όταν γίνεται συστηματικά ή έχει επιπτώσεις στο βάρος, την υγεία και την ψυχική μας διάθεση. Αν το ξέσπασμα στο φαγητό καθιερωθεί ως τρόπος αντίδρασης απέναντι σε μια δύσκολη κατάσταση, τότε κινδυνεύουμε να εγκλωβιστούμε σε αυτόν.

Επίσης, ορισμένοι άνθρωποι εστιάζουν σε τόσο μεγάλο βαθμό στο αρνητικό γεγονός το οποίο βιώνουν, που τελικά παγιδεύονται σε μια επώδυνη κατάσταση αρνητικών συναισθημάτων. Στη συνέχεια, επιλέγουν ακραίες συμπεριφορές, ελπίζοντας ότι οι σωματικές αισθήσεις που τους προκαλούν θα είναι τόσο έντονες, ώστε να τους αποσπάσουν την προσοχή και να τους βοηθήσουν να ξεχαστούν.

Μερικές φορές, ωστόσο, σαμποτάρουμε τον εαυτό μας και λόγω «άγνοιας», εξαιτίας λανθασμένων πεποιθήσεων σχετικά με το ποια συμπεριφορά θεωρείται σωστή. Η λύπη, για παράδειγμα, συχνά μας οδηγεί στην απομόνωση. Αυτή την αντίδραση μπορεί να τη νιώθουμε σωστή, αλλά στην πραγματικότητα μας βλάπτει. Το να αποτραβιόμαστε από υγιείς καταστάσεις, όταν έχουμε κακή διάθεση, έχει ως αποτέλεσμα να την επιδεινώνουμε. Κοινό χαρακτηριστικό, πάντως, στις καταστροφικές συμπεριφορές είναι ότι νομίζουμε ότι μας βοηθούν, αλλά στην πραγματικότητα μας αποπροσανατολίζουν, βυθίζοντάς μας όλο και περισσότερο σε έναν φαύλο κύκλο.

Δυστυχώς, συχνά δεν καταλαβαίνουμε ότι μόνοι μας σαμποτάρουμε τον εαυτό μας και αυτό γιατί πολλές φορές οι συνέπειες των πράξεων και αποφάσεών μας δεν είναι άμεσες. Για να αντιληφθούμε το πώς μας επηρεάζουν, πρέπει να τις προβάλουμε σε βάθος χρόνου, να δούμε αν και κατά πόσο βλάπτουν τα μελλοντικά μας σχέδια και τις σχέσεις μας.

Η στροφή στις εξαρτήσεις

Η συστηματική αποφυγή ενός ανθρώπου να αντιμετωπίσει τα αρνητικά συναισθήματά του μπορεί να τον οδηγήσει σε κάποιου είδους εξάρτηση, προκειμένου να συντηρήσει την άρνησή του για το πρόβλημα ή να μην ασχοληθεί με αυτό. Η εξάρτηση, είτε αυτή εκφράζεται με τη μορφή κατάχρησης ουσιών (αλκοόλ, φάρμακα, ναρκωτικά) είτε ως προσκόλληση σε ένα άτομο, αποδεικνύεται επιβλαβής σε όλα τα επίπεδα, σωματικά και ψυχικά. Πρόκειται για μια λανθασμένη επιλογή, έναν «ανθυγιεινό» τρόπο να δραπετεύουμε από τα πράγματα που μας βασανίζουν. Ο εθισμός είναι μια δύσκολη περίπτωση -ας μη γελιόμαστε- και χρειάζεται μεγάλη δύναμη, επιμονή και θέληση για να τον ξεπεράσουμε. Η εξάρτηση μας αποδυναμώνει, γι’ αυτό και είναι σημαντική η αναζήτηση βοήθειας από έναν ειδικό και η υποστήριξη των αγαπημένων μας προσώπων.

Σπάμε τον φαύλο κύκλο!

*Κρατάμε ένα ημερολόγιο αναφορικά με το πώς αντιμετωπίζουμε τις στρεσογόνες καταστάσεις.
*Αναγνωρίζουμε τη συμπεριφορά που ακολουθούμε.
*Αποδεχόμαστε το πόσο μας βλάπτει.
*Εκπαιδεύουμε τον εαυτό μας να αντιδρά διαφορετικά, βρίσκοντας, με τη βοήθεια των δικών μας ανθρώπων ή ενός ειδικού, εναλλακτικές λύσεις αντιμετώπισης του προβλήματος, όπως π.χ. ένα νέο χόμπι.

2. Η δύναμη της αναβλητικότητας

Η αναβολή, η χρονική απόσταση που χωρίζει τις προθέσεις μας από το να γίνουν πράξη, η δράση που δεν αναλαμβάνουμε ποτέ, είναι ο πιο κοινός τρόπος να σαμποτάρουμε τον εαυτό μας. Και ενώ πιστεύουμε ότι η θέληση και οι λόγοι που γεννούν τους στόχους μας αρκούν για να μας κινητοποιήσουν, τελικά αποδεικνύεται ότι αυτό δεν ισχύει.

Η αναβλητικότητα είναι μια παράλογη καθυστέρηση. Στην πραγματικότητα, το πρόβλημα είναι ψυχολογικό και όλες οι δυσκολίες που προκύπτουν ή τα εμπόδια που βάζουμε απορρέουν από αυτό. Μπορεί το μυαλό μας να γνωρίζει και να κατανοεί το τι πρέπει να κάνουμε, ωστόσο δεν έχουμε τη διάθεση να το κάνουμε. Έτσι, εστιάζουμε στα βραχυπρόθεσμα οφέλη, στο να νιώσουμε καλά αυτή τη στιγμή, θυσιάζοντας τα μακροπρόθεσμα οφέλη. Μάλιστα, όταν το πρόβλημα είναι χρόνιο και χαρακτηρίζει την καθημερινότητά μας, τότε κινδυνεύουμε να θυσιάσουμε ολόκληρη τη ζωή μας.

Υπάρχουν 4 βασικοί λόγοι για τους οποίους συνήθως κωλυσιεργούμε:

Δεν θέλουμε να κάνουμε πράγματα που δεν μας αρέσουν ή μας αναστατώνουν με οποιονδήποτε τρόπο. Για παράδειγμα, αναβάλλουμε μια επίσκεψη στον γιατρό, γιατί δεν θέλουμε να αντιμετωπίσουμε μια ενδεχομένως αρνητική κατάσταση, αλλά θέλουμε να συνεχίσουμε να νιώθουμε καλά.
Συχνά οι προθέσεις μας ή/και ο στόχος μας είναι ασαφείς ή δεν είναι αρκετά ισχυροί για να μας κινητοποιήσουν. Αυτή η δίαιτα που ξεκινάει πάντα από Δευτέρα είναι ένα κλασικό παράδειγμα αναβολής.
Η προσοχή μας αποσπάται εύκολα. Θα γράψουμε, για παράδειγμα, την επιστολή που πρέπει, αφού πρώτα απαντήσουμε στο μήνυμα της φίλης, διαβάσουμε ένα mail, τσεκάρουμε το facebook, δούμε τι καιρό θα κάνει αύριο… και ξαφνικά η μέρα πέρασε και η επιστολή δεν έχει ακόμα γραφτεί.
Αναβάλλουμε πράγματα από φόβο, επειδή λόγου χάρη νομίζουμε ότι δεν έχουμε τις δυνάμεις και τα προσόντα που απαιτούνται ή ανησυχούμε για τα αποτελέσματα μιας πιθανής ενέργειας ή πρωτοβουλίας μας. Γενικά ο φόβος -το άγχος της αποτυχίας- είναι ένας παράγοντας που μας κρατάει πίσω.

Σημαντικό στοιχείο της αναβλητικότητας είναι η λεγόμενη αυτοεξαπάτηση, τα μικρά ψέματα που λέμε στον εαυτό μας προκειμένου να νιώσουμε καλύτερα που δεν κάνουμε αυτό που πρέπει, οι δικαιολογίες που εφευρίσκουμε ή τα προβλήματα που αφήνουμε άλυτα επειδή μας βολεύουν.

Ξεκινάμε σταδιακά

*Καλό είναι να θέτουμε μικρούς και εφικτούς στόχους και όχι μακρινούς και μεγάλους. Κάνοντας ένα βήμα τη φορά, θα πάρουμε θάρρος για να συνεχίσουμε και θα φτάσουμε σταδιακά στον τελικό μας στόχο.
*Φροντίζουμε να παίρνουμε συγκεκριμένες αποφάσεις και όχι να κάνουμε γενικές δηλώσεις.
*Βρίσκουμε αυτό που μας αποσπά την προσοχή και το απομακρύνουμε.
*Βάζουμε σε πρόγραμμα τη δουλειά μας και προσπαθούμε όσο γίνεται να το τηρήσουμε.
*Επιβραβεύουμε τον εαυτό μας κάθε φορά που καταφέρνουμε να τηρήσουμε το οργανόγραμμά μας.

3. Η έλλειψη αυτοπεποίθησης

Μπορεί η μετριοφροσύνη να θεωρείται αρετή και ο υπέρμετρος εγωισμός να είναι κοινωνικά κατακριτέος, ωστόσο όταν το Εγώ καταπιέζεται σε υπερβολικό βαθμό, αυτό αποτελεί δείγμα χαμηλής αυτοεκτίμησης. Όταν συνεχώς υποτιμούμε τον εαυτό μας, γινόμαστε οι ίδιοι τροχοπέδη στην εξέλιξή μας, αφού η αρνητική εικόνα που έχουμε για εμάς τους ίδιους μας αποτρέπει από το να πάρουμε ρίσκα ή να θέσουμε υψηλούς στόχους.

Ακόμα χειρότερα, η προβολή μιας τέτοιας εικόνας αποτρέπει και τους άλλους από το να μας πάρουν στα σοβαρά, από το να μας αναθέσουν ρόλους και ευθύνες, και μας εμφανίζει λιγότερο ικανούς στην εκτέλεση καθηκόντων. Η διαρκής αναζήτηση έγκρισης και αποδοχής στα μάτια των άλλων δεν δείχνει πάντα πόσο εκτιμάμε τη γνώμη τους, αλλά μας κάνει να φαινόμαστε αδύναμοι και λιγότερο ικανοί.

Επίσης, η εξαρχής δήλωση της «ανικανότητάς» μας, όπως, για παράδειγμα, «Δεν θέλω να οδηγήσω. Είμαι κακή οδηγός», μας καλύπτει σε περίπτωση που κάτι πάει στραβά. Ο φόβος της έκθεσης υπάρχει και στην περίπτωση αυτή, γι’ αυτό εμείς προειδοποιούμε τους γύρω μας για την έλλειψή μας, θέλοντας να εκμηδενίσουμε τις πιθανότητες αρνητικής κριτικής ή αρνητικού αποτελέσματος.

Όμως, στις ανταγωνιστικές κοινωνίες που ζούμε, όπου η ατομικότητα είναι κύριο χαρακτηριστικό, καλούμαστε συχνά να παρουσιάσουμε τον εαυτό μας ως μοναδικό, να τον προβάλουμε όσο καλύτερα μπορούμε, προκειμένου να εξελιχθούμε. Ο χρόνος, όμως, που συνήθως μας δίνεται είναι ελάχιστος και μέσα στα στενά αυτά όρια πρέπει να παρουσιάσουμε τις καλύτερες και πιο δυνατές πτυχές μας, να δώσουμε τις καλές πληροφορίες που διαφορετικά δεν θα ήταν διαθέσιμες. Το να υποτιμάμε, λοιπόν, τον εαυτό μας δεν είναι δείγμα καλής συμπεριφοράς, αλλά χαμηλής αυτοεκτίμησης.

Μαθήματα αυτοεκτίμησης

*Φροντίζουμε να έχουμε μια σφαιρική άποψη για τα πράγματα, εστιάζοντας ισότιμα τόσο στις θετικές όσο και στις αρνητικές πλευρές του εαυτού μας.
*Καταγράφουμε τα 10 πράγματα για τα οποία είμαστε περήφανοι. Αν δεν μπορούμε μόνοι μας, ζητάμε τη βοήθεια των γύρω μας.
*Στοχεύουμε στην ενίσχυση των θετικών μας σημείων και στη βελτίωση των αρνητικών μας.

ΝΑΤΑΛΙΑ ΚΟΥΤΡΟΥΛΗ, MSc, ψυχολόγοw υγείας, διευθύντρια Σπουδών του Κέντρου Εφαρμοσμένης Ψυχοθεραπείας και Συμβουλευτικής.

Σαμποτάροντας τον Εαυτό μας – Οι 3 Αυτοκαταστροφικές Συμπεριφορές!

Αυτοπεποίθηση και πως θα την αποκτήσετε !

Η αυτοπεποίθηση και η αποδοχή του εαυτού μας είναι πράγματα πολύ σημαντικά για να πορευόμαστε με μια σχετική σιγουριά. Δείτε πως θα την αποκτήσετε.

Αυτοπεποίθηση: Ασκήσεις τόνωσης
Η δύναμη του “ΟΧΙ”
Πιστεύω στον εαυτό μου
Βρίσκουμε την εσωτερική μας δύναμη
Γιατί να κάνω ψυχοθεραπεία;
Η αυτοπεποίθηση και η αποδοχή του εαυτού μας είναι πράγματα πολύ σημαντικά για να νιώθουμε ισορροπημένοι και να πορευόμαστε με μια σχετική σιγουριά. Φυσικά, η αυτοπεποίθηση «χτίζεται» σιγά-σιγά και είναι στο χέρι μας να την κατακτήσουμε. Πώς; Μεταξύ άλλων, εφαρμόζοντας στην καθημερινότητα τις μικρές ασκήσεις που προτείνουμε.

Ποιος είμαι;», «Τι ξέρω;», «Τι μπορώ;», «Αξίζω;», «Πόσο;». Όποιος απαντά σε αυτά τα ερωτήματα με θετικό τρόπο, πατάει σχετικά γερά στα πόδια του. Η αυτοπεποίθηση είναι σημαντικό εφόδιο για μια καλή ζωή, για την ψυχική και σωματική μας υγεία. Και δεν είναι κάτι που μας πέφτει μια μέρα από τον ουρανό, ούτε ένας λαχνός που έτυχε σε μερικούς τυχερούς… Οικοδομείται, κερδίζεται και διατηρείται μέρα με τη μέρα με απλά καθημερινά πράγματα.

Αυτοπεποίθηση δεν σημαίνει εξιδανίκευση
Αυτοπεποίθηση, αυτοεκτίμηση, αυτογνωσία, αυτοεικόνα, εμπιστοσύνη στον εαυτό, αποδοχή του εαυτού, αυτοεπιβεβαίωση. Όλες αυτές οι λέξεις εκφράζουν πάνω-κάτω το ίδιο: την καλή γνώση του εαυτού μας και την εκτίμηση γι’ αυτό που είμαστε. Όχι για κάποιο εξιδανικευμένο κατασκεύασμα που αξίζει μόνο υπό όρους, ούτε για μια εικόνα εαυτού που ανταποκρίνεται σε αυτό που περιμένουν οι άλλοι, αλλά γι’ αυτό τον καθημερινό εαυτό που έχει αδυναμίες και προσόντα, νευρώσεις και μεγαλοσύνη, συμπλέγματα κατωτερότητας και ιδιαίτερα χαρίσματα, στιγμές απελπισίας και στιγμές χαράς και ευφορίας.
Αυτοπεποίθηση σημαίνει ότι αποδεχόμαστε (κάπως, όσο μπορούμε την κάθε στιγμή) τα μεν και εκτιμάμε τα δε. Αυτό μας δίνει δύναμη και αποτελεί σημαντική προϋπόθεση για να είμαστε ικανοποιημένοι από τη ζωή μας και να αισθανόμαστε επαρκείς, ώστε να πετυχαίνουμε τουλάχιστον κάποιους από τους στόχους μας.

Έλλειψη αυτοπεποίθησης: ένας φαύλος κύκλος
Η αρνητική αυτοεικόνα, από την ­άλλη, μπορεί να μας δημιουργήσει ­πολλά προβλήματα και να μας αφήνει μια μόνιμη πικρή γεύση για τη ζωή ­επειδή:
● Aμφιβάλλουμε για τις ικανότητές μας και, κατά συνέπεια, συχνά διστάζουμε ή αποφεύγουμε εντελώς ό,τι μας φαίνεται δύσκολο. Οι αποτυχίες μάς αποθαρρύνουν, επειδή σχεδόν πάντα τις αποδίδουμε στη δική μας ανεπάρκεια και ανικανότητα («Δεν τα καταφέρνω σε τίποτα!»). Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να παραιτούμαστε εύκολα και να μην εμπιστευόμαστε τον εαυτό μας για τίποτα.
● Προτιμάμε να είμαστε «δημοφιλείς» από το να μας εκτιμούν πραγματικά και να μας συμπαθούν, κι έτσι δεν δείχνουμε τι είμαστε και τι μπορούμε, γιατί δεν τα θεωρούμε τόσο άξια θαυμασμού. Αυτό που καταφέρνουμε, όμως, είναι συχνά οι άλλοι να αγνοούν τις ικανότητές μας και να μας υποτιμούν.
● Συνεχώς αμφισβητούμε τον εαυτό μας κι έχουμε την ανάγκη διαρκούς επιβεβαίωσης από τους άλλους, κάτι που γίνεται κουραστικό, ειδικά για τους δικούς μας ανθρώπους. Φτάνουμε, μάλιστα, στο σημείο να αμφιβάλλουμε και για την επιβεβαίωση που μας δίνουν, ακόμη και για την αγάπη τους, κι αυτό κάνει τις σχέσεις εξαιρετικά δύσκολες και επώδυνες.
● Όποιος αμφισβητεί έτσι τον εαυτό του και υπονομεύει τις δυνατότητες και ικανότητές του, παραμένει στη «σκιά», απαρατήρητος και έχει πιο σπάνια την ευκαιρία να γνωρίσει επιτυχίες. Με αυτό τον τρόπο, δεν δίνει στον εαυτό του την ευκαιρία να νιώσει αναγνώριση, ικανοποίηση και θαυμασμό, κι έτσι η αυτοπεποίθηση παραμέ­νει χαμηλή: ένας φαύλος κύκλος που μακροπρόθεσμα μπορεί να οδηγήσει σε σοβαρά ψυχολογικά προβλήματα. Η αναγνώριση είναι μία από τις βασικές «βιταμίνες» της ψυχής. Όταν λείπει, η ψυχή υποφέρει. Ο Nathaniel Branden, αμερικανός ψυχοθεραπευτής που έχει ασχοληθεί πολύ με την αυτο­πεποίθηση, τις αιτίες και τις συνέπειές της, υποστηρίζει: «Εκτός από διαταραχές που έχουν βιολογικό υπόβαθρο, δεν μπορώ να σκεφτώ καμία ψυχολογική δια­ταραχή που να μην οφείλεται -έστω εν μέρει- στο πρόβλη­μα της χαμηλής αυτοεκτίμησης».

Δεν είναι θέμα μεγέθους
Δεν έχει σημασία να έχουμε μεγάλη αυτοπεποίθηση, όπως έχουμε ένα μεγάλο αυτοκίνητο, αλλά να οδηγούμε έξυπνα και καλά με αυτό που έχουμε, ώστε να μας πηγαίνει όπου θέλουμε, όταν το θέλουμε. Μπορούμε να έχουμε μια αυτοπεποίθηση ευάλωτη, που να τρώει συχνά χτυπήματα, αλλά, παρ’ όλα αυτά, να ζούμε αρκετά καλά με αυτήν. Το πόση αυτοπεποίθηση έχουμε δεν έχει τόσο σημασία, όσο μια σχετική σταθε­ρότητα που να «πατάει» σε βασικά στοιχεία της ζωής μας:
● Την εμφάνιση και τη σχέση με το σώμα μας.
● Την επαγγελματική μας πορεία.
● Τις σχέσεις με τους άλλους.
● Τα όποια ταλέντα μας.
Έχει σημασία να βασίζεται σε μια αξιολόγηση προσωπική: Να αισθανόμαστε ότι προχωράμε και αναπτυσσόμαστε, συγκρίνοντας πάντα με τον εαυτό μας και όχι «αλληθωρίζοντας» συνέχεια προς τους άλλους, το πόσο καλύτεροι είναι ή πόσο μας αποδέχονται. Ο σκοπός δεν είναι να είμαστε «αλάνθαστοι», αλλά να μη μετατρέπουμε τα αισθήματα κατωτερότητάς μας σε εμμονές. Να είμαστε ικανοί να διαπιστώνουμε τις αδυναμίες μας, χωρίς να κατηγορούμε και να τιμωρούμε τον εαυτό μας, και να προσπαθούμε ήρεμα και σιγά-σιγά να τις βελτιώνουμε, χωρίς να ξεχνάμε και τα «δυνατά μας χαρτιά» (που όλοι έχουμε).

Ασκήσεις αυτοπεποίθησης
Η πορεία προς την κατάκτηση αυτογνωσίας και θετικής αυτοεικόνας δεν γίνεται με κανένα μαγικό τρόπο, ούτε ξυπνάμε μια μέρα και το έχουμε καταφέρει. Γίνεται με μικρές καθημερινές ασκήσεις ­με τον εαυτό μας και τους άλλους, όπως αυτές που προτείνουμε παρακάτω:

Αντιμέτωποι με απρόοπτα
Κρατήστε ξεκάθαρη στάση απέναντι στις αντιξοότητες και τις καθημερινές δυσκολίες της ζωής (απρόοπτα, καθυστερήσεις, ατυχίες).
● Μην τις αντιμετωπίζετε ως αδικίες ή αποδείξεις για το πόσο ανίκανοι είστε, αλλά ως φυσικά φαινόμενα που κανείς δεν αποφεύγει στη ζωή του.
● Υπενθυμίστε στον εαυτό σας ότι πρόκειται για προβλήματα που πρέπει να λύσετε, όχι για ατυχίες που πρέπει να υπομείνετε ή να λυπάστε γι’ αυτές.
● Ψάξτε για λύσεις, σκεφτείτε: «Πώς μπορώ να το διευθετήσω αυτό;», αντί να μοιράζετε κατηγορίες και τιμωρίες και να ψάχνετε συνεχώς για το ποιος φταίει.
● Θέστε στον εαυτό σας την ερώτηση: «Τι θα έχει απομείνει από αυτή τη στενοχώρια σε ένα, δύο ή πέντε χρόνια;». Κάνοντας αυτή την προβολή στο μέλλον, τις πιο πολλές φορές θα διαπιστώσετε πως σχεδόν τίποτα δεν αξίζει τη σύγχυση που σας προκαλεί στην αρχή.
Με λίγα λόγια: Δεν υπάρχει λόγος να μεγεθύνετε τα προβλήματα. Προσπα­θήστε να τα λύνετε, παρά να τα «βάφετε μαύρα» και να απελπίζεστε.

Δεν είναι όλα «στο χέρι σας»!
Όταν νιώθετε ότι χάνετε έδαφος, ότι δεν μπορείτε να ελέγξετε μια κατάσταση, υπενθυμίστε στον εαυτό σας τους λόγους για να συνεχίσετε να ­έχετε πίστη. Η τύχη, το απρόβλεπτο, αυτό που θα θέλαμε, είναι συχνά πιο κοντά από ό,τι φανταζόμαστε. Όπως όταν πιστεύατε ότι θα χάσετε το καράβι και τελικά καθυστέρησε κι αυτό, όπως αυτή η επαγγελματική ευκαιρία που εντελώς τυχαία βρέθηκε μπροστά σας, όπως ο έρωτας που συναντήσατε μια μέρα που «είχατε τις μαύρες σας», όπως αυτή η βοήθεια που σας ήρθε χωρίς να την περιμένετε… Κρατήστε αυτές τις στιγμές της ζωής σας ζωντανές και ανακαλέστε τις στη μνήμη σας, όταν αισθάνεστε ότι τα πράγματα δεν σας πάνε όπως θα θέλατε. Χαλαρώστε και αφήστε τον έλεγχο.
Με λίγα λόγια: Πιστέψτε στη δύναμη που έχετε να προχωράτε και δεχθείτε ότι κάποια πράγματα δεν είναι «στο χέρι σας» να τα ελέγξετε, αλλά να τα ακολουθήσετε όπως έρχονται. Αυτό τα κάνει και πιο ενδιαφέροντα.

Ρωτήστε και ακούστε
Όταν έχετε ενδοιασμούς ή αμφιβολίες (μετά από μια παρουσίαση, μια αντιδικία, μια απόφαση), κάντε το συνήθεια να ρωτάτε τους άλλους τη λεπτομερή άποψή τους: τι θεωρούν ότι ήταν καλό σε αυτό που κάνατε (μην ξεχάσετε να το ευχαριστηθείτε!) και τι θα μπορούσατε, κατά τη γνώμη τους, να είχατε κάνει αλλιώς (σκεφτείτε το). Προσπαθήστε να μην αρχίσετε αμέσως να αμύνεστε και να δικαιολογείτε τον εαυτό σας, αλλά ακούστε κι αφήστε λίγο να «δουλέψει» μέσα σας αυτό που ακούσατε.
Με λίγα λόγια: Μάθετε να ζητάτε την άποψη των άλλων, που είναι απαραίτητη για να καταλάβετε τον εαυτό σας καλύτερα. Δεν ­χρειαζόμαστε τους άλλους μόνο για να μας επιβεβαιώνουν και μάλιστα εκεί που θέλουμε εμείς. Η κριτική τους είναι πολύ χρήσιμη, έστω κι αν «τσούζει» λίγο.

«Χτίζοντας» την αυτοπεποίθησή μας
Πιστεύοντας πως η αυτοπεποίθηση είναι ένα χαρακτηριστικό που προσδίδει δυναμισμό, εξωστρέφεια, εντυπωσιακή παρουσία και ότι γενικά είναι κάτι που κάνει «μπαμ» από μακριά, πολλοί άνθρωποι καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι οι ίδιοι δεν έχουν καθόλου αυτοπεποίθηση και αισθάνονται δυστυχισμένοι γι’ αυτό. Κι όμως, όλοι μας ανεξαιρέτως έχουμε την αυτοπεποίθησή μας. Στα πράγματα που κάνουμε στη ζωή μας, όσο άνευ σημασίας κι αν φαίνονται, έχει ο καθένας στον τομέα του στιγμές αυτοπεποίθησης, που συχνά υποτιμά, δεν αναγνωρίζει, δεν πιστεύει σε αυτές. Κι όμως, είναι πολύ σημαντικές και αποτελούν τη βάση επάνω στην οποία θα χτιστεί η εμπιστοσύνη στον εαυτό μας.

Πειραματιστείτε με τα όριά σας
Κάντε κάθε μέρα λίγη εξάσκηση στο να επιχειρείτε πράγματα που θέλετε, μικρά έστω και όχι τόσο σημαντικά, χωρίς να πρέπει οπωσδήποτε να στεφθούν με επιτυχία. Προτιμάτε ένα άλλο τραπέζι από αυτό που σας έδωσαν στο εστιατόριο; Ζητήστε το.
Θέλετε να σας κάνουν έκπτωση, γιατί βρίσκετε την τιμή «τσιμπημένη»; Πεί­τε το. Αν πετύχει, ακόμη καλύτερα. Αν όχι, δεν πειράζει, το σημαντικό είναι ότι ζητήσατε αυτό που θέλατε. Μία «αποτυχία» δεν σας υποβιβάζει, σας δείχνει απλώς τα όρια των άλλων στο να σας ικανοποιήσουν. Αυτό σας μαθαίνει κάτι. Το να μην προσπαθείτε ούτε αυτά τα απλά πράγματα, δεν σας δείχνει παρά τα δικά σας όρια. Αυτά, όμως, τα γνωρίζετε ήδη…
Με λίγα λόγια: Σκοπός των πράξεών σας πρέπει να είναι η εμπειρία, η ανακάλυψη, η διεύρυνση της αντίληψής σας, το «Για κοίτα, γίνεται κι αυτό!». Όχι η επιτυχία. Μη βάζετε στον εαυτό σας και στις πράξεις σας την πίεση της επιτυχίας, παρά μόνο εντελώς συνειδητά, σε συγκεκριμένες στιγμές που είναι αναγκαίο.

Το ταξίδι μετράει
Κάθε φορά που κάνετε ένα λάθος, κάθε φορά που ξαναρχίζουν οι αμφιβολίες και οι αρνητικές σκέψεις, προσπαθήστε να μην απογοητευτείτε και κυρίως να μην «τα βάλετε» με τον εαυτό σας: Δείξτε του επιείκεια, όπως σε έναν καλό φίλο που ήρθε να ζητήσει τη βοήθειά σας γιατί δυσκολεύεται σε κάτι. Δεν θα βάζατε τα δυνατά σας για να του συμπαρασταθείτε και να τον ενθαρρύνετε; Πείτε μέσα σας ότι δεν είναι εύκολο αυτό που κάνετε και ότι είστε μαθητευόμενοι. Ποιος ο λόγος να θυμώνουμε με κάποιον που μαθαίνει και έχει δυσκολίες;
Με λίγα λόγια: Το να πιστέψει κανείς στον εαυτό του είναι σαν ένα μακρύ ταξίδι. Θα χαθείτε στο δρόμο, θα αναρωτηθείτε αν είστε φτιαγμένοι γι’ αυτό, θα χάσετε την πίστη σας. Όμως, συνεχίζοντας να προχωράτε, θα ξαναβρείτε μπροστά σας το σκοπό του ταξιδιού σας.

● Η κ. Λουίζα Βογιατζή είναι συμβουλευτική ψυχολόγος.

http://www.vita.gr/psixologia/article/7253/aytopepoithhsh-mikres-askhseis-tonwshs/

Τα σημάδια της βίαιης κρίσης στο ζευγάρι

Τα σημάδια της βίαιης κρίσης στο ζευγάρι

Στην αρχή υπάρχουν μόνο φωνές και τσακωμοί. Κάποια στιγμή ξεκίνησε η υπερβολική ζήλεια. Ύστερα συγχωρούμε τις αψιμαχίες ώσπου να έρθουν οι βαρείς χαρακτηρισμοί και οι άγριοι τσακωμοί. Προτού όμως φτάσουν ως εκεί τα πράγματα και η σχέση σας, καλό είναι να αναγνωρίσουμε από νωρίς τα σημάδια της συμπεριφοράς του συντρόφου μας.

Τα ύποπτα σημάδια δεν είναι στάνταρτ, δεν έχουν όλα τα βίαια άτομα τον ίδιο τρόπο δράσης και συμπεριφοράς. Φυσικά, όσο πιο πολλά σημάδια βίαιης συμπεριφοράς συγκεντρώνει ένα άτομο, τόσο πιο επικίνδυνη είναι η σχέση μαζί του. Κάποιες φορές μπορεί ν’ αναγνωρίσεις μόνο ένα ή δύο ύποπτα χαρακτηριστικά τα οποία συγκεντρώνει ο σύντροφός σου αλλά σε υπερβολικό βαθμό – για παράδειγμα υπερβολική ζήλεια. Τις περισσότερες φορές και ιδίως μετά από ένα ξέσπασμα, εκείνος θα προσπαθήσει να εξηγήσει τη συμπεριφορά του και να την αποδώσει στην αγάπη και τον ενδιαφέρον του για εσένα. Αργότερα ο τρόπος του θα γίνει ακόμα πιο βίαιος και σκληρός και η ζωή στο πλευρό του ανυπόφορη.

Οι ένοχες ενδείξεις:
1. Ζήλεια χωρίς λόγο και χωρίς μέτρο:

Στο ξεκίνημα της σχέσης, εκείνος θα υποστηρίξει πως η ζήλεια που δείχνει είναι σημάδι της αγάπης του για εσένα. Θα ξεκινήσει με ερωτήσεις για το πού πήγες, με ποιόν μίλησες, γιατί του μίλησες ενώ σταδιακά θα σε κατηγορεί ότι φλερτάρεις με άλλους. Ταυτόχρονα θα ζηλεύει το χρόνο που περνάς με την οικογένεια ή τους φίλους σου και όχι μαζί του, ενώ μόνιμη θα είναι και η αντίρρησή του στο γιατί πρέπει να έχεις χρόνο για τον εαυτό σου και γιατί πρέπει να βγαίνεις μόνη, χωρίς εκείνον. Ακόμα κι όταν πηγαίνεις στη δουλειά, θα κάνει κριτική στα ρούχα και στο μακιγιάζ, φοβούμενος πως φτιάχνεσαι για να αρέσεις σε κάποιον εκεί. Μην ξεχνάς πως η υπερβολική ζήλεια δεν είναι ένδειξη αγάπης αλλά σημάδι ανασφάλειας και κτητικότητας.

2. Θέλει να ελέγχει τα πάντα:

Η τάση του να ελέγχει τα πάντα, συχνά συγχέεται με το ενδιαφέρον. Εκεί μπορεί να υποστηρίζει ότι ενδιαφέρεται για την ασφάλεια, την συναισθηματική και σωματική σου υγεία αλλά και το να σε βοηθά να κάνεις τις σωστές επιλογές. Έτσι, μπορεί να δικαιολογεί γιατί φωνάζει και θυμώνει κάθε φορά που αργείς (υποτίθεται) να επιστρέψεις από τη δουλειά, από τα ψώνια από την επίσκεψη στην κολλητή. Όσο η συμπεριφορά του αγριεύει και ο καιρός περνά, θα βρεθείς να μην σου επιτρέπεται να πάρεις καμία απόφαση που σε αφορά για τα ρούχα, το σπίτι, τα χρήματα, τον ελεύθερο χρόνο σου και μπορεί να πρέπει να φτάσεις να του ζητάς την άδεια για να βγεις από το σπίτι. Ταυτόχρονα μπορεί να σου επιτρέπει θεωρητικά και μόνο να παίρνεις μερικές αποφάσεις, τις οποίες κατόπιν θα κριτικάρει αρνητικά και θα σε επικρίνει γι’ αυτές. Μην ξεχνάς πως το ενδιαφέρον για τα άτομα που αγαπάμε έχει ένα όριο και δεν πρέπει να αποτελεί προσπάθεια ελέγχου στη ζωή του.

3. Θέλει να επισημοποιήσει τη σχέση σας με το που γνωριστείτε:

Πολλά θύματα κακοποίησης έβγαιναν ή ήξεραν το άτομο από το οποίο υπέφεραν στη συνέχει για μικρό χρονικό διάστημα. Εκείνος θα υποστηρίξει πως θέλει να προχωρήσει τη σχέση σας με την πρόφαση του έρωτα με την πρώτη ματιά. Έτσι, πάνω στον ενθουσιασμό και χωρίς να το καταλάβεις θα βρεθείς αρραβωνιασμένη ή και παντρεμένη με ένα άτομο που ήξερες ελάχιστα και το οποίο θα δυσκολευτείς διπλά να βγάλεις από τη ζωή σου μετά από μια τέτοια επισημοποίηση του δεσμού.

4. Μεγάλες Προσδοκίες:

Ο βίαιος σύντροφός έχει συχνά μεγάλες και υπερβολικές προσδοκίες από εσένα. Συνήθως, θα περιμένει να είσαι τέλεια σύζυγος, σύντροφος, μητέρα, νοικοκυρά, παρτενέρ στο σεξ και όλα αυτά θα προσπαθήσει να τα διεκδικήσει καταπιέζοντάς σε ή κάνοντας σε να αισθάνεσαι άσχημα που δε ανταπεξέρχεσαι τέλεια και ιδανικά σε όλες σου τις υποχρεώσεις. Και όχι μόνο αυτό: συχνά θα νιώθεις άχρηστη και υποχρεωμένη να ανταπεξέλθεις επάξια σε όλες του τις προσδοκίες αφού θα τις συνοδεύει με δηλώσεις που μπερδεύουν την αγάπη με το ενδιαφέρον και την υποχρέωση απέναντί του: “αν μ’ αγαπούσες, θα έκανες αυτό, αν με ήξερες, θα καταλάβαινες πως έχω ανάγκη εκείνο”. Φυσικά, εκείνος θα περιμένει να εκπληρώσεις όλες του τις ανάγκες (χωρίς εκείνος να κάνει τίποτα απολύτως για εσένα), ενώ κάθε φορά που δεν καταφέρνεις να τον εξυπηρετήσεις σωστά και όπως θα ήθελε, θα σε καταρρακώνει τονίζοντας το πόσο αδέξια και μακριά από την τελειότητα βρίσκεσαι.

Greek-Women-Violence 5. Στην απομόνωση:

Ο βίαιος σύντροφος θα προσπαθήσει να επιτύχει την κοινωνική και συναισθηματική σου απομόνωση. Αρχικά θα σε ξεκόψει από τους φίλους και την οικογένειά σου υποστηρίζοντας πως θέλει να περνά κάθε στιγμή μαζί σου. Έπειτα και να προβάλλεις αντιρρήσεις, θα κατηγορεί όλους τους υπόλοιπους που θέλουν να σας χωρίσουν και βρίσκουν ανύπαρκτα προβλήματα στη σχέση σας. Αν μείνετε μαζί, θα σου κόψει το δίαυλο επικοινωνίας με άτομα που αγαπάς ενώ σε ακραίες περιπτώσεις θα σε κλείσει στο σπίτι υποχρεώνοντας σε να σταματήσεις τη δουλειά για να σε ελέγχει απόλυτα.

6. Σου ρίχνει την ευθύνη για τα προβλήματα:

Πολύ σπάνια θα είναι εκείνος που θα αναλάβει την ευθύνη για τα προβλήματα που θα προκύψουν στη σχέση ή τη ζωή σας. Είτε δεν σπούδασε ποτέ, είτε τον απέλυσαν, είτε δεν βρίσκει δουλειά, είτε μαλώνει με την οικογένεια και τους φίλους του, εσύ πάντα θα είσαι υπεύθυνη που δεν τον βοηθά και δεν τον στηρίζεις ή που με τη στάση σου τον κρατάς στον πάτο. Έτσι, χωρίς αφορμή θα κατηγορεί εσένα για τα λάθη που έκανε και για τα οποία φταις που δεν τον απέτρεψες να τα κάνει.

7. Φορτώνει τη βίαιη αντίδρασή του σε σένα:

Εκείνος θα ρίξει την ευθύνη για τις κατά καιρούς βίαιες συμπεριφορές του σε σένα. Δεν θα διστάσει να σου πει πως εσύ φταις που γίνεται κακός, εσύ τον πληγώνεις και αντιδρά έτσι ή μπορεί πολύ έξυπνα να ρίξει το μπαλάκι στην περιοχή σου υποστηρίζοντας πως δεν θα ήταν θυμωμένος και δεν θα ξεσπούσε βίαια εφόσον εσύ δρούσες διαφορετικά. Όπως και να έχει, στο μυαλό του θα γίνεις η πηγή για κάθε καλή ή κακή συμπεριφορά που θα παρουσιάσει, το οποίο σημαίνει πως θα σε καταστήσει υπεύθυνη για την ευτυχία ή δυστυχία του. Και όσο τα πράγματα πηγαίνουν καλά, δεν έχεις τίποτα να φοβάσαι. Όμως στην πρώτη φουρτούνα μεταξύ σας, μην ξεχνάς πως θα γίνεις υπεύθυνη για το πλοίο που βουλιάζει.

8. Βίαιος με τα ζώα ή τα παιδιά:

Τις περισσότερες φορές τα άτομα που εκδηλώνουν τάσεις κακοποίησης στη σύντροφό του, αρχικά έχουν δείξει το βίαιο πρόσωπό τους στα ζώα. Έτσι, μπορείς να δεις το κατοικίδιο του να υποφέρει αφήνοντάς το πεινασμένο και διψασμένο για ημέρες, προφασιζόμενος πως το τιμωρεί για κάποια αταξία. Ταυτόχρονα, την ίδια σκληρή συμπεριφορά μπορεί να δείχνει και απέναντι στα παιδιά που βρίσκονται στο περιβάλλον του, αντιμετωπίζοντας τα σαν μικρούς ενήλικες που δεν πρέπει να διακαιολογείς λόγω της ηλικίας τους, ούτε φυσικά να σου ξεφεύγουν από την επιβολή σκληρής τιμωρίας. Οι προσδοκίες του από τα παιδιά, όπως κι από εσένα, είναι υπερβολικές και πολλές φορές μη πραγματοποιήσιμες. Καταλαβαίνεις πως τα άτομα αυτά, θέλουν να έχουν όλη την προσοχή των γύρω τους κι ένα παιδί χαλάει το σχέδιό τους αυτό.

9. Βίαιος και στο σεξ:

Εκείνος μπορεί να σε πιέζει και να σε αναγκάζει να κάνεις έρωτα μαζί του, ακόμα κι όταν δεν το θέλεις. Συνήθως σε αναγκάζει να λάβεις μέρος στη βίαιες φαντασιώσεις του και φυσικά δεν ερωτάσαι καν για τη συμμετοχή σου. Κάθε φορά που αρνείσαι το σεξ μαζί του, προσπαθεί να σε πείσει με βίαιο και άσχημο τρόπο για το »λάθος» που πιστεύει πως κάνεις. Έτσι, φτάνει να απαιτεί να κάνετε έρωτα ακόμα κι όταν είσαι άρρωστη ή κουρασμένη ή ακόμα κι όταν κοιμάσαι. Το ξύλο στο κρεβάτι (όταν δεν το ζητάς ή δεν το έχετε συζητήσει) και η ανάγκη να του εκπληρώσεις την φαντασίωση του βιασμού, είναι σαφή σημάδια πως κινδυνεύεις!

10. Υποβιβάζει το γυναικείο φύλο:

Τα βίαια άτομα συχνά πιστεύουν βαθιά στα στερεότυπα ου επικρατούν ανάμεσα στα δύο φύλα και φυσικά το ρόλο που μπορούν να παίξουν στην κοινωνία. Εκείνος μπορεί να θεωρεί φυσιολογικό το να μην δουλεύεις αλλά να μένεις σπίτι και να τον υπηρετείς όπως αρμόζει σε μια γυναίκα που καλείται να παίξει τη νοικοκυρά, δούλα και κυρά. Ταυτόχρονα, δεν σταματά να σε υποβιβάζει για τη γυναικεία σου φύση αλλά να εξαίρει και τη δική του αντρική υπεροχή.

11. Λεκτική Κακοποίηση:

Σε συνέχεια της λεκτικής του ταπείνωσης για το γυναικείο φύλο, ο άνθρωπος αυτός θα σε κρίνει, βρίζει και γελοιοποιεί σε ιδιωτικό επίπεδο αλλά και σε δημόσιους χώρους. Εννοείται πως μια αντίδραση από μέρους σου είναι απαγορευτική (ειδικά μπροστά στους φίλους του) και μπορεί να επιφέρει τον τρίτο παγκόσμιο πόλεμο εφόσον τολμήσεις να του αντιμιλήσεις. Στόχος του είναι να σε κάνει να νιώσεις χαζή και ανήμπορη χωρίς εκείνον στο πλευρό σου. Έτσι, δεν θα διστάσει να σε στολίσει με δεκάδες επίθετα υποβιβασμού και κακίας από τη μεριά του.

12. Ο δόκτωρ Jeckyll και ο Mr. Hyde

Πολύ δύσκολα θα αναγνωρίσεις ένα βίαιο άτομο με την πρώτη ματιά. Συνήθως σε προσωπικό επίπεδο αλλά και μπροστά στους άλλους, θα έχει το προσωπείο του τέλειου άντρα. Η δουλειά του και η θέση που κατέχει, η οικονομική του κατάσταση θα σε μπερδέψουν αλλά ακριβώς αυτή η εξουσία που έχει στα χέρια του είναι το κλειδί της καταχρηστικής συμπεριφοράς του. Ακόμα κι εσύ η ίδια θα απορείς πως αυτός ο επιφανειακά συγκροτημένος και γλυκύτατος άντρας μπορεί να μεταμορφωθεί από τη μια στιγμή στην άλλη από δόκτωρ Τζέκιλ σε Μίστερ Χάιντ. Φυσικά έτσι, μπορεί να σε πείθει διαρκώς πως η βίαιη συμπεριφορά του οφείλεται σε ένα τυχαίο ξέσπασμα, ενώ έτσι μπερδεύει και το περιβάλλον σου που κάποιες φορές φτάνει να μην πιστεύει εσένα και τα γεγονότα κακοποίησης που περιγράφεις,.

Στο δεύτερο μέρος θα έχεις την ευκαιρία ν’ αναγνωρίσεις περισσότερες ύποπτες συμπεριφορές και φυσικά να κάνεις τις ερωτήσεις που πρέπει στον εαυτό σου για ν’ αξιολογήσεις το βαθμό του προβλήματος που αντιμετωπίζεις κι εσύ στη σχέση σου.

13. Αλκοόλ και χρήση ουσιών:

Παρόλο που η κατανάλωση αλκοόλ και ουσιών δεν αποτελεί πρακτική μόνο των βίαιων ατόμων, εντούτοις άτομα που κάνουν κατάχρηση του αλκοόλ και των ουσιών εμφανίζουν αυξημένο κίνδυνο υιοθέτησης μιας βίαιης συμπεριφοράς. Συχνά, τα άτομα που κακοποιούν, ρίχνουν την ευθύνη για τον αλκοολισμό και τα ναρκωτικά στο θύμα τους. Φυσικά, η σύνδεση ανάμεσα στην χρήση ναρκωτικών και την ενδοοικογενειακή βία μελετάται ακόμα αλλά είναι επιβεβαιωμένο πως οι καταχρήσεις αυτές αυξάνουν τον κίνδυνο εμφάνισης μιας βίαιης συμπεριφοράς.

14. Ιστορικό κακοποίησης ή σεξουαλικής βίας:

Πολύ σπάνια ένα περιστατικό βίας και κακοποίησης δεν ακολουθείται και από περισσότερα. Συνήθως το βίαιο άτομο έχει δείξει τέτοια συμπεριφορά και στο παρελθόν και μάλιστα κατ’ εξακολούθηση. Εκείνος μπορεί να δικαιολογηθεί πως τη βίαιη συμπεριφορά του πυροδότησε ο τρόπος που του φερόταν η πρώην του. Εκεί θα προσπαθήσει να σε πείσει πως το ίδιο δεν πρόκειται να συμβεί και με σένα, αφού εσύ τον αγαπάς τόσο που δεν θα τον φέρεις ποτέ σε τέτοια κατάσταση και πάλι.

15. Απειλές και λεκτική βία:

Φυσικά ένα άτομο με βίαιη συμπεριφορά δεν αρκείται μόνο στη σωματική βία. Μάλιστα, όλα μπορούν να ξεκινήσουν από τις λεκτικές επιθέσεις. Με τις απειλές στόχο έχει να σε ελέγξει και να σου αλλάξει τα μυαλά ενώ θα σε αποτρέψει να παίρνεις τις δικές σου αποφάσεις. Μετά την πρώτη επίθεση, εκείνος θα προσπαθήσει να καλυφθεί υποστηρίζοντας πως όλα τα ζευγάρια καυγαδίζουν αλλά το κάνουν γιατί η σχέση τους αξίζει την προσοχή και των δύο. Δυστυχώς με τον καιρό και όσο του το επιτρέπεις, η λεκτική βία θα γίνει κομμάτι της σχέσης σας και οι απειλές του θα χειροτερεύουν μέχρι να πει πως θα μπορούσε και να σε σκοτώσει, εφόσον σκεφτόσουν να τον αφήσεις.

16. Καυγάδες με σπάσιμο αντικειμένων (που γίνονται όπλα στα χέρια του βίαιου ατόμου):

Αφού σταματήσουν οι λεκτικές επιθέσεις, θα ξεκινήσει η τρομοκρατία με την ρίψη και σπάσιμο αγαπημένων σου αντικειμένων στη διάρκεια των καυγάδων. Με τον τρόπο αυτό, εκείνος θέλει να σε τιμωρήσει για κάποιο σου λάθος ή να απλά να σου δείξει πως δεν υπάρχει κάτι δικό σου πλέον αλλά μόνο εκείνα που έχετε μαζί. Εκείνος φυσικά, θα ρίξει την ευθύνη στα νεύρα του που είναι πειραγμένα από δουλειά αλλά θα συνεχίσει να τρομοκρατεί πετώντας πράγματα ακόμα και μπροστά σε τρίτους.

Κάνε το τεστ στον εαυτό σου:

Μήπως εσύ:

* Νιώθεις φόβο απέναντι στο σύντροφό σου τον περισσότερο καιρό.

* Αποφεύγεις συγκεκριμένα θέματα συζήτησης από φόβο μήπως τον θυμώσεις.

* Νιώθεις ότι δεν μπορείς να κάνεις τίποτα σωστό ή που να του αρέσει;

* Πιστεύεις ότι σου αξίζει να σε πληγώνουν και να σου φέρονται άσχημα.

* Αναρωτιέσαι μήπως φταις εσύ και τα λάθη σου για το θυμό του;

* Νιώθεις ανήμπορη και ράκος;

* Έχεις χαμηλή αυτοπεποίθηση, ακόμα κι αν παλιότερα πίστευες σε σένα και τις δυνατότητες σου.

* Βιώνεις σημαντικές αλλαγές στο χαρακτήρα σου (από εξωστρεφής, ξαφνικά κλείστηκες στο καβούκι σου).

* Περνάς κατάθλιψη και έχεις ακόμα και τάσεις αυτοκτονίας.

* Κάνεις ότι σου πει και προτείνει εκείνος.

* Εμφανίζεις τραύματα στο σώμα και δικαιολογείσαι πως είχες κάποιο ατύχημα.

Μήπως εκείνος:

* Σε εξευτελίζει και σου φωνάζει ;

* Σε κριτικάρει διαρκώς και σε ρίχνει ψυχολογικά;

* Σου φέρεται άσχημα και σε κάνει να ντρέπεσαι ακόμα και μπροστά σε φίλους ή συγγενείς;

* Αγνοεί ή θάψει τις απόψεις σου για το κάθε τι;

* Σε κατηγορεί για τα πάντα και ρίχνει το φταίξιμο για τη συμπεριφορά του, επάνω σου.

* Σε βλέπει σαν κτήμα του ή ως αντικείμενο του σεξ παρά σαν ανθρώπινη ύπαρξη;

* Σε απειλεί με χωρισμό;

* Θυμώνει με το παραμικρό λες και είναι διχασμένη προσωπικότητα.

* Σε απειλεί ότι θα έφτανε να σε δολοφονήσει ακόμα λόγω της μεγάλης αγάπης που σου έχει;

* Σου κάνει διαρκή έλεγχο και σε απειλεί με μηνύματα και τηλεφωνήματα;

* Καταστρέφει αγαπημένα σου αντικείμενα;

* Είναι ζηλιάρης σε σημείο αηδίας;

* Ελέγχει που πηγαίνεις και με ποιόν;

* Βάζει όριο στα χρήματα που έχεις μαζί σου και στη χρήση τηλεφώνου και αυτοκινήτου;

* Σου απαγορεύει να βλέπεις συχνά την οικογένεια και τους φίλους σου;

* Δεν επιτρέπει να βγαίνεις μόνη και χωρίς τη συνοδεία του;

Τι να κάνεις;

1. Να εκφράσεις την ανησυχία σου σ’ εκείνον και στους δικούς σου ανθρώπους.

2. Ν’ ακούσεις τις γνώμες όλων και ν’ αξιολογήσεις την κατάσταση.

3. Να ζητήσεις βοήθεια.

4. Να φύγεις όσο είναι νωρίς.

Τι να μην κάνεις;

1. Να μην περιμένεις να φτάσουν τα πράγματα στο απροχώρητο.

2. Μην πιστεύεις ότι όλα είναι περαστικά και εκείνος θα ηρεμήσει.

3. Μην νομίζεις πως για όλα φταις εσύ και μόνο εσύ.

4. Μην απομακρύνεσαι από τους φίλους και την οικογένειά σου.

5. Μην τον δικαιολογείς στους άλλους αλλά και στον ίδιο σου τον εαυτό.

Τέλος ζήτησε βοήθεια

* Γραμμή SOS της Γενικής Γραμματείας Ισότητας: 210-3220900

* Κέντρα υποδοχής κακοποιημένων γυναικών: (Αθήνα) 210 5235318 (Πειραιάς) 210 4112091

* Ξενώνας κακοποιημένων γυναικών: 210 5244657

* Δίκτυο για την καταπολέμηση της ανδρικής βίας κατά των γυναικών: 4- 8 μμ (εκτός Σ/Κ) στο τηλέφωνο 210 3828126

* Δίκτυο γυναικών Ευρώπης: 210 7786800

* Στα κατά τόπους ΚΕΦΟ (Κέντρα Φροντίδας Οικογένειας που διαθέτουν οι Δήμοι σε όλη τη χώρα.

* Γυναικεία ομάδα αυτοάμυνας: 210 5221101, 210 5316467 http://aftoamyna.gr/

* Γραμμή Δίπλα σου για Κακοποίηση της Οικογένειας: 800-118-88881

* Κέντρο Ισότητας: 210 3898000 Ι

* Ιατροδικαστική Υπηρεσία: (Αθήνα) 210 3613340 (Πειραιάς) 210 4177876

* Κέντρο Ερευνών για Θέματα Ισότητας: (Αθήνα): 210 3212690 Ελληνική Εταιρία Μελέτης και Πρόληψης της Σεξουαλικής Κακοποίησης : ttp://www.obrela.gr

Πηγή: http://www.womenonly.gr

https://sciencearchives.wordpress.com