ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑ Χόρχε Μπουκάι: Κουβαλάμε τους πόνους που δεν μπορέσαμε να εκφράσουμε στην παιδική μας ηλικία

Απόσπασμα από το βιβλίο του Χόρχε Μπουκάι “Να βλέπεις στον έρωτα”- Εκδ. opera

Αν εξοργίζομαι επειδή αργείς, μπορεί, το να έρχεσαι στην ώρα σου να μην αρκεί για την επίλυση του προβλήματός μου. Θα έπρεπε να δω τι είναι αυτό που με πειράζει τόσο, ποια ερμηνεία δίνω στην αργοπορία σου, τι είναι αυτό που χρειάζομαι από σένα, τι σου ζητάω απαιτώντας ακρίβεια…

Να μου αποδείξεις ότι νοιάζεσαι για μένα; Να με εκτιμάς; Να με λάβεις υπόψη σου; Τι θέλω να πω όταν αντιδρώ έτσι;

Όταν επικεντρωνόμαστε υπερβολικά στον εαυτό μας, δεν μπορούμε να καταλάβουμε τι συμβαίνει στον άλλον και γινόμαστε εγωκεντρικοί.

Γι’ αυτόν που βλέπει απ΄έξω, η συμπεριφορά μας μοιάζει τουλάχιστον υπερβολική – αν όχι εντελώς παράλογη. Και πιθανότατα είναι, γιατί αυτές οι τόσο πρωτόγονες αντιδράσεις προέρχονται στην πραγματικότητα από τα πρώτα χρόνια της ζωής μας, από τους τρόπους συμπεριφοράς που μάθαμε για να προστατευόμαστε από τα τραύματα της παιδικής ηλικίας…

Αυτή η ανάμνηση του πρωτογενούς τραύματος μπορεί να ονομαστεί «το πληγωμένο παιδί». Αυτό το πληγωμένο παιδί που φέρουμε μέσα μας είναι που μας κάνει να αντιδρούμε έτσι.

Κουβαλάμε τους πόνους που δεν μπορέσαμε να εκφράσουμε στην παιδική μας ηλικία και τους εξωτερικεύουμε μέσω των αντιδράσεών μας, χωρίς να το συνειδητοποιούμε.

Αυτό σημαίνει πως τοποθετούμαστε πριν καλά καλά μπορέσουμε να σκεφτούμε. Αυτού του είδους οι αντιδράσεις είναι που δημιουργούν τα περισσότερα προβλήματα στις διαπροσωπικές σχέσεις.

Δυστυχώς, όταν βιώνουμε μία σχέση, τους πόνους και τους θυμούς που δεν βρήκαν διέξοδο στο παρελθόν, τους αναπλάθουμε στο παρόν μας, εμπλέκοντας και τον άλλον στις αντιδράσεις μας.

Γενικά, αυτοί οι παλιοί πόνοι δεν εμφανίζονται μέχρι να βρεθούμε σε μία ερωτική σχέση. Η σχέση και ο γάμος ξύνουν αυτές τις παλιές πληγές και υποθέτουμε πως είναι ο σύντροφός μας που τις προκαλεί.

Συνήθως αυτό δε συμβαίνει από την αρχή, αλλά σιγά σιγά, όσο αισθανόμαστε πραγματικά δεμένοι με τον άλλον. Αυτό το πληγωμένο παιδί που κουβαλάμε μέσα μας είναι σαν μία μαύρη τρύπα που ρουφάει τα πάντα, σαν ένας πονόδοντος.

Όταν παρουσιάζεται στη ζωή μας δεν μπορούμε να σκεφτούμε τίποτε άλλο, ο πόνος κυριαρχεί στη ζωή μας. Σε πολλές περιπτώσεις χωρισμού, το πρόβλημα δεν βρίσκεται στη σχέση μεταξύ των δύο, αλλά σε άλυτα θέματα του παρελθόντος ενός από τους δύο (ή και των δύο).

Η αντίδρασή μου προκαλεί τη δική σου, κι έτσι ο ένας επηρεάζει αρνητικά τον άλλον. Όταν κουβαλάμε μέσα μας το πληγωμένο παιδί, έχουμε την αίσθηση πως ποτέ δεν βρισκόμαστε στο παρόν.

Πάντα αντιδρούμε για πράγματα που μας συνέβησαν πριν πολλά χρόνια. Αυτό καθιστά τη σχέση με τον άλλον αδύνατη. Όσο δεν ασχολούμαι με το πληγωμένο παιδί, αυτό θα συνεχίσει να αντιδρά και να επιδεινώνει τις προσωπικές μου σχέσεις, καθώς ο μόνος που μπορεί να το ακούσει είμαι εγώ ο ίδιος όταν σκύβω πάνω στη θλίψη και την οργή του. Τότε μόνο το παιδί παύει να αντιδρά, γιατί τότε μόνο το στηρίζω.

ΤΟ ΠΛΗΓΩΜΕΝΟ ΠΑΙΔΙ ΖΗΤΑΕΙ ΤΗΝ ΕΠΙΚΥΡΩΣΗ ΤΟΥ ΠΟΝΟΥ ΤΟΥ. ΜΟΝΟ ΟΤΑΝ ΕΝΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΑΙΣΘΑΝΕΤΑΙ ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΣΗ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΠΟΝΟ ΤΟΥ, ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΤΟΝ ΕΚΦΡΑΣΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΤΟΝ ΞΕΠΕΡΑΣΕΙ.

Για να αγγίξω το σημείο που με πονάει είναι απολύτως απαραίτητο να σταματήσω να κατηγορώ τον άλλον και να παρατηρήσω μέσα από τις αντιδράσεις μου τι είναι αυτό που μου συμβαίνει.

Στις χειρότερες περιπτώσεις, όταν ένα ζευγάρι νιώθει αυτό το κενό που δεν μπορεί να γεμίσει με τους δυο, αποφασίζει να κάνει ένα παιδί… καθώς κι αυτοί που δείχνουν ενήλικοι, δεν είναι παρά δύο απελπισμένα παιδιά που ψάχνουν σωτηρία στο κοινό παιδί τους.

Υπάρχουν άνθρωποι που μπορεί να είναι λαμπροί ως ενήλικες, αλλά όταν αποτραβιούνται στην οικειότητα των πιο στενών τους σχέσεων δεν είναι παρά παιδιά, που χρειάζονται διαρκώς βοήθεια και αντιδρούν στην έλλειψη στοργής, προσοχής ή αναγνώρισης.

Να μάθουμε να εκμεταλλευόμαστε κάθε δυσκολία που συναντάμε στο δρόμο μας, για να εμβαθύνουμε περισσότερο και να έρθουμε σε ουσιαστικότερη επαφή, όχι μόνο με τον σύντροφό μας, αλλά και με την δική μας προσωπική κατάσταση, ως ζωντανά πλάσματα.

ΠΗΓΗ: ENALLAKTIKIDRASI.COM
HEALINGEFFECT.GR
Advertisements

«Δεν έγινα η μαμά που ονειρευόμουν ότι θα είμαι»

 

Συχνά οι προσδοκίες μας δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα, ιδιαίτερα στην περίπτωση της μητρότητας, όπως επιβεβαιώνει και η Αμερικανίδα μαμά και αρθρογράφος Barrie Bismark.

Από τότε που ήμουν παιδί, ήξερα πάντα ότι κάποια μέρα θα είχα τα δικά μου παιδιά και θα ήμουν κι εγώ μαμά. Δεν αμφέβαλλα ποτέ: ήταν κάτι που ήθελα ανέκαθεν.

Σκόπευα να γίνω η τέλεια μαμά που μένει στο σπίτι για να μεγαλώσει τα παιδιά της απολαμβάνοντας την κάθε στιγμή μαζί τους, διδάσκοντας και ενθαρρύνοντάς τα. Και τότε, απέκτησα όντως παιδιά, τρία μάλιστα, οπότε προσγειώθηκα ανώμαλα στην πραγματικότητα.

Η μαμά που νόμιζα ότι θα γίνω είναι πολύ, πολύ διαφορετική από τη μαμά που τελικά έγινα. Οκτώ χρόνια και τρία παιδιά αργότερα, έχω καταλάβει ότι η υπόθεση «μαμά» δεν είναι τόσο εύκολη όσο πίστευα κάποτε.

Πιστεύω ότι κάθε νέος άνθρωπος προτού κάνει παιδιά έχει τις δικές του ιδέες και φαντασιώσεις για το πώς θα είναι η ζωή του με παιδιά. Για μένα, ήταν κάπως σαν ένα παιχνίδι.

Θυμάστε που ντύναμε τις κούκλες μας με ωραία φορεματάκια και προσποιούμασταν ότι μαγειρεύαμε δείπνο ή ότι πηγαίναμε για ψώνια με τις φίλες μας; Εγώ είχα φανταστεί ότι θα πήγαινα κάθε μέρα για γιόγκα, θα έφτιαχνα τα καλύτερα και πιο όμορφα γλυκίσματα για τα πάρτι του σχολείου και θα περνούσα μέρες κάνοντας κατασκευές, πηγαίνοντας σε πάρκα και κανονίζοντας playdates με τα παιδιά μου.

Δεν είχα υπολογίσει όλους τους αληθινούς αγώνες της ζωής – τα οικονομικά προβλήματα, τους καβγάδες, τις αρρώστιες και οποιαδήποτε άλλη καθημερινή αναποδιά. Δεν είχα προβλέψει τα συναισθήματα ήττας, ανεπάρκειας και την απόλυτη σωματική και ψυχική εξάντληση.

Η αλήθεια είναι ότι βάζω τις φωνές περισσότερο από όσο θα το ήθελα, έχω γίνει πιο ανυπόμονη από όσο είχα φανταστεί ποτέ ότι θα μπορούσα να είμαι και δεν καταφέρνω να ελέγξω πάντα τα συναισθήματά μου.

Τη μια στιγμή αγκαλιάζεις το μωρό σου χαμογελώντας ενώ σκέφτεσαι πόσο χαριτωμένο είναι, βοηθώντας το με ηρεμία να κατακτήσει μια νέα δεξιότητα ή διαβάζοντάς του με τρυφερότητα ένα παραμύθι πριν από τον ύπνο. Και σκέφτεσαι, τα πηγαίνω καλά. Μπορώ να τα καταφέρω. Και μετά, μπαμ! Ξαφνικά δέχεσαι επίθεση από το ίδιο παιδί, 2 ετών πλέον, που σου δαγκώνει το μπράτσο και σε ζουλάει στο λαιμό επειδή τόλμησες να της ζητήσεις να φορέσει το παντελόνι της.

Και μετά, δύο λεπτά αργότερα, έχεις βάλει τα κλάματα καθώς σκέφτεσαι πόσο περήφανη είσαι για το μικρό σου

που σου γράφει ένα σημείωμα λέγοντάς σου πόσο σε αγαπάει ή που κουρνιάζει πλάι σου τον καναπέ.

Δυσκολεύομαι να συνηθίσω το πόσο δύσκολα μπορεί να είναι ακόμα και τα πιο απλά πράγματα όταν έχεις μικρά παιδιά. Πράγματα που δεν είχα φανταστεί ποτέ ότι θα μου έπαιρναν τόσο χρόνο ή ότι θα εξελίσσονταν σε έναν ολόκληρο αγώνα. Μικρά και φυσιολογικά πράγματα όπως το να προσπαθείς να πείσεις τα παιδιά σου να φάνε κάτι, να φάνε οτιδήποτε, να μπουν στο αυτοκίνητο, να φορέσουν τα παπούτσια τους ή να χρησιμοποιήσουν την τουαλέτα.

Σίγουρα δεν είχα φανταστεί ποτέ ότι θα ήταν ολόκληρος αγώνας το να πάω στο σουπερμάρκετ –κουβαλώντας ένα παιδί, σπρώχνοντας ένα καροτσάκι, τρέχοντας να προλάβω το μαγαζί προτού κλείσει.

Και μετά είναι και το θέμα του νοικοκυριού. Θα το περιέγραφα σαν το απόλυτο χάος.Κάνω ό,τι καλύτερο μπορώ για να τα βγάλω πέρα με τις καθημερινές δουλειές, αλλά κάποιες φορές τα χτεσινά πιάτα περιμένουν στο νεροχύτη, στοίβες απλύτων υπάρχουν παντού, περιτυλίγματα από μπάρες δημητριακών απλώνονται σε κάθε γωνιά του σπιτιού και τα παιχνίδια… αχ, τα παιχνίδια. Έχω κάθε καλή διάθεση να τα διαχωρίσω σε κουτιά και να τα συμμαζέψω. Ωραίο ανέκδοτο.

Επομένως, όχι, σίγουρα δεν είμαι η τέλεια μαμά που κάποτε πίστευα ότι θα γινόμουν. Απέχω πολύ από αυτό. Κάθε μέρα όλο και κάτι μου θυμίζει πόσο απέχω από την τελειότητα, πόσο απέχω ακόμα και από το «καλό».

Το σπίτι μου μπορεί να μην είναι καθαρό και τακτοποιημένο, τα παιδιά μου μερικές φορές μυρίζουν, δεν είμαι χαλαρή, σίγουρα δεν είμαι υπομονετική, χάνω την υπομονή μου (συχνά) και σύμφωνα με τα παιδιά μου, δεν είμαι δίκαια (ποτέ).

Αλλά είμαι εδώ, ό,τι κι αν συμβεί. Μια αδέξια μαμά που αγαπά απόλυτα τα παιδιά της.Τρεκλίζω ανάμεσα στις προκλήσεις της μητρότητας, κάνοντας ένα βήμα τη φορά, κάνοντας ό,τι καλύτερο μπορώ. Τα παιδιά μου είναι η ζωή μου. Το μόνο που μπορώ να ευχηθώ; Η μαμά που έχω γίνει να είναι επαρκής.

Αντί να χρησιμοποιούμε τιμωρίες ας δημιουργούμε καλύτερο κλίμα εμπιστοσύνης με το νήπιο

 Αντί να χρησιμοποιούμε τιμωρίες ας δημιουργούμε καλύτερο κλίμα εμπιστοσύνης με το νήπιο

Η τιμωρία πέφτει σαν τσιμέντο στην ψυχή του παιδιού

Μια μέθοδος που δυστυχώς χρησιμοποιείται σε νήπια με σκοπό την συνειδητοποίηση και την επίγνωση συμπεριφοράς που δεν είναι αποδεκτή από τον ενήλικα. Για αρχή, ένα νήπιο δεν μπορεί να έχει τις γνωστικές ικανότητες που χρειάζεται για να συνειδητοποιήσει, πόσο μάλλον να έχει επίγνωση. Η συνειδητοποίηση είναι μια διαδικασία που ανήκει σε μεγαλύτερες ηλικίες, όταν έχουμε συναίσθηση των αμυντικών μας μηχανισμών που δεν μας αφήνουν να συνειδητοποιήσουμε εσωτερικές συγκρούσεις ή καταπιεσμένα συναισθήματα. Με την σειρά της η επίγνωση έρχεται μετά την συνειδητοποίηση.

Ένα νήπιο λειτουργεί με συναίσθημα, παρόρμηση, εκτόνωση άγχους και διψάει για επικοινωνία. Το καρεκλάκι σκέψης, για αρχή, διακόπτει την επικοινωνία του νηπίου με το περιβάλλον και δημιουργεί ‐ εξαιτίας της διακοπής‐ άγχος και στρες. Συνεχίζοντας η διακοπή επικοινωνίας δημιουργεί απομόνωση σε μια ήδη εσωτερική ψυχική κατάσταση που υπάρχει μέσα στο άγχος με αποτέλεσμα να δημιουργείται σύγχυση και απόγνωση. Κανένα νήπιο δεν έχει μηχανισμούς άμυνας για να διαχειριστεί ό,τι βιώνει και ό,τι συνεπάγεται το καρεκλάκι σκέψης.

Όσο για την τιμωρία, το μόνο που κάνει είναι να πληγώνει το παιδί. Δεν τιμωρείς ένα παιδί για μια παρόρμηση, για μια σκέψη ή για μια συμπεριφορά. Όλα αυτά είναι ζωντανές πλευρές της ύπαρξης του που προσπαθεί να τις κατανοήσει και να τις επικοινωνήσει με τον τρόπο που μόνο ένα παιδί ξέρει. Με την τιμωρία τι του μαθαίνεις? Να απορρίπτει τις παρορμήσεις του αντί να του μάθεις να τις κατανοεί και να τις διαχειρίζεται, να απορρίπτει τις σκέψεις του αντί να του μάθεις να τις επεξεργάζεται, να καταπιέζεται στην ζωή του από φόβο μήπως απορριφθεί από το περιβάλλον του.

Για φανταστείτε, κάθε φορά που κάνετε ό,τι πιο φυσιολογικό για εσάς (δηλαδή να εκφραστείτε στο περιβάλλον σας) να συνοδεύεται από τιμωρία και να συνδυάζεται με προσβολή. Να τιμωρείστε για αυτό που είστε . Η τιμωρία πέφτει σαν τσιμέντο στην ψυχή του παιδιού αλλά μπλοκάρει και κάθε γνωστική εξέλιξη. Ο μικρός άνθρωπος στέκεται στην ανάγκη του να ξεπεράσει τον θυμό που γεννιέται όταν πληγώνεται αλλά παραμένει θυμωμένος που τιμωρήθηκε για κάτι που θεωρεί ότι είναι φυσιολογικό. Φαύλος κύκλος που μέσα στον κύκλο είναι εντελώς Μόνος. Αντί να τιμωρείτε, μιλήστε. Αντί να απορρίπτετε, επικοινωνήστε. Αντί, να βάζετε σε απομόνωση κάτι τόσο ζωντανό και ζωτικό όπως η ύπαρξη του μικρού ανθρώπου, δημιουργείστε κλίμα εμπιστοσύνης που θα φέρει συν‐εργατικότητα στην σχέση σας με το παιδί.

Αντιγόνη Συμεωνίδου

Ψυχολόγος-Υπαρξιακή Ψυχοθεραπεύτρια

Παιδοκεντρικός γονέας, του αυταρχικός γονέας και γονέας με ενσυναίσθηση!

Για κάθε γονέα το κέντρο των ενδιαφερόντων του και το μοναδικό νοιάξιμο είναι το παιδί του. Θεωρώ ότι στο κέντρο θα έπρεπε να βρισκόμαστε όλα τα μέλη της οικογένειας . Ο πατέρας, η μητέρα και το παιδί. Δηλαδή αντί να ενισχύουμε μόνο το “εγώ” του παιδιού μας ας του μάθουμε το “εμείς ‘ ! Αν οι γονείς απαρνηθούν τις δικές τους επιθυμίες και καταπιέζουν τις ανάγκες τους για να εκπληρώνουν μόνο τις επιθυμίες των παιδιών τους, τότε τα παιδιά πολύ γρήγορα πιστεύουν ότι ο κόσμος περιστρέφεται γύρω τους. Αν όμως ο γονέας φροντίζει να εκπληρώνει τις ανάγκες των παιδιών του, αλλά δίνει χρόνο και χώρο για τις δικές του ανάγκες, τότε το παιδί θα σέβεται και τις επιθυμίες των άλλων ανθρώπων. .Είναι λογικό και αναμενώμενο ένα παιδί μεγαλωμένο παιδοκεντρικά να μην θέλει να μοιραστεί το “κέντρο” του.όταν γεννηθεί κάποιο αδελφάκι . Τότε χρειάζεται , πέρα από υπομονή και άνευ όρων αποδοχή του, ακόμα και των αρνητικών συναισθημάτων του, καθώς και ποιοτικός αποκλειστικός χρόνος με το καθένα παιδί μας! Τα παιδιά όμως που αναθρέφονται μέσα σε μια οικογένεια που ο καθένας σέβεται τις προσωπικές του ανάγκες, αλλά συγχρόνως σέβεται και τις ανάγκες των άλλων μελών, τα παιδιά θα μαθαίνουν αρχικά με την παρατήρηση και πολύ σύντομα συμμετέχοντας στο οικογενειακό αυτό συνεχές. Έτσι θα εξελίσσονται σε ισορροπημένους, συμμετοχικούς, δημιουργικούς και χαρούμενους ενήλικες ! Είναι λεπτές οι ισορροπίες μεταξύ του “καλυπτω τις αναγκες του μωρου μου” στον παιδοκεντρισμο. Πολλοί γονεις δεν μπορούν να ξεχωρίσουν την διαφορά. Αν υπάρχει από την αρχή που θα γεννηθεί το παιδί μας μια φυσική ροή στην ανατροφή του, με ηρεμία και χωρίς άγχος, τότε το μωρό μας θα εκφράζει τις ανάγκες του και θα είμαστε εκεί να τις εκπληρώσουμε. Αν παράδειγμα κλάψει το μωρό μας και είναι ταισμένο και καθαρό πολλές μητέρες δασκαλεμένες από κάποιες άλλες “να μην κακομάθει και γίνει παιδοκεντρικό ” δεν παίρνει το μωρούλι της αγκαλιά και το αφήνει μόνο στην κούνια του , λες και τα μωρά δεν έχουν άλλες ανάγκες. Το μωρό μας με το κλάμα του μας ζητά να το έχουμε αγκαλιά για να νιώθει ασφαλές. Αν από την άλλη, μια αγχωτική μητέρα τρέχει να εκπληρώσει τις ανάγκες του παιδιού της χωρίς εκείνο να το ζητήσει παραμελώντας τις δικές της ανάγκες, τότε το παιδί απογοητεύεται, γιατί δεν προλαβαίνει να ζητήσει αυτό που θέλει. Αν η μητέρα ρωτά το παιδί της συνεχώς τι θέλει να κάνει, τι να μαγειρέψει, που να πάνε βόλτα και αν θέλει να αγοράσουν παιχνίδια, και αφήνει κάθε δουλειά της ή οτιδήποτε κάνει εκείνη την στιγμή για κάθε κάλεσμα του παιδιού της, εκείνο θα είναι μπερδεμένο γιατί δεν έχει αναπτύξει ακόμα την κρίση του. Αν στις αποφάσεις της οικογένειας δεν συμμετέχουν όλα τα μέλη, αλλά το παιδί δίνει εντολές και τις αποφάσεις τις παίρνει το παιδί και οι γονείς απλά εκτελούν, φτάνουμε στα όρια του παιδοκεντρισμού και τελικά δεν ξέρουμε ποιος έχει τον έλεγχο.
Ανέβασα νέο ποστ με παραδείγματα, για να το διαβάσουμε περισσότεροι γονείς και να καταλάβουμε τη διαφορά μεταξύ του παιδοκεντρικού γονέα, του αυταρχικού γονέα και του γονέα με ενσυναίσθηση!
Παράδειγμα 1ο
Η μητέρα γυρίζει από την δουλειά κουρασμένη και το παιδάκι της τρέχει στην αγκαλιά της. Μετά από μισή ώρα παιχνιδιού, η μητέρα αφήνει το παιδί στο πάτωμα να παιξει με τα παιχνίδια του.και πηγαίνει στην κουζίνα να μαγειρέψει. Το παιδί όμως κλαίει και πηγαίνει προς το μέρος της. Πως αντιμετωπίζει το νήπιο που κλαίει, μια παιδοκεντρική μητέρα, μια αυταρχική μητέρα και μια μητέρα με ενσυναίσθηση;
Παιδοκεντρική μητέρα
Γυρίζει και παίρνει αγκαλιά το παιδί της με τύψεις που το άφησε κάτω να παιζει μόνο του, εγκαταλλείποντας κάθε άλλη δουλειά που είχε να κάνει και συνέχισε το παιχνίδι με το παιδί της.
Αυταρχική μητέρα
Βάζει το παιδί της να καθήσει ξανά κάτω με βία και με το δάκτυλο τεντωμένο του λέει ότι θα πρέπει να ακούει την μαμά του και αν ξανακλάψει θα το πάει στο δωμάτιο του.
Ενσυναισθητική μητέρα
Αγκαλιάζει το παιδί της και του λέει ότι θα ήθελε να παίξει περισσότερο μαζί του και το ξέρει ότι του έχει λείψει η μανούλα του, αλλά θα κάνει πρώτα κάτι δουλειές και αν έχει χρόνο θα συνεχίσουν το παιχνίδι. Το έβαλε πάλι στο πάτωμα με τα παιχνίδια κοντά της για να έχει οπτική επαφή και συνέχισε τη δουλειά της.
Παράδειγμα.2ο
Η μητέρα πηγαίνει στο Σούπερ Μάρκετ με το παιδί της για τα εβδομαδιαία ψώνια.
Παιδοκεντρική μητέρα
Τι θέλεις αγόρι μου να αγοράσουμε για να μαγειρέψουμε; Το παιδί απαντά ότι θέλει να αγοράσουν μακαρόνια, ρύζι , πατάτες, μερέντα, σοκολατούχο γάλα, κρουασάν, τσουρεκάκια και πατατάκια. Η μητέρα του λέει ότι αυτά δεν είναι για να μαγειρέψουν και να φάει η οικογένεια, αλλά και δεν είναι καλή διατροφή για ένα παιδί που θα ήταν καλό να τρώει θρεπτικές τροφές. Το παιδί νευριάζει, αρχίζει να φωνάζει ότι αυτά θέλει και η μητέρα ντροπιασμένη του λέει εντάξει θα αγοράσουν αυτά που θέλει. Το αγοράκι έχει τον απόλυτο έλεγχο και η μητέρα σε απόγνωση.
Αυταρχική μητέρα
Το αγοράκι ζητά από την μητέρα του εκτός από αυτά που αγοράζει για φαγητό να του αγοράσει και τα μπισκότα και τη σοκολάτα που έβαλε στο καρότσι. Η μητέρα θυμωμένη για την πρωτοβουλία του γιου της του φωνάζει να βάλει τα μπισκότα και την σοκολάτα πίσω στα ράφια και να μην το ξανακάνει γιατί θα το τιμωρήσει και δεν θα του αγοράσει ποτέ γλυκά.
Μητέρα με ενσυναίσθηση
-Αγόρι μου το ξέρω ότι θα ήθελες να αγοράσεις κάποιες λιχουδιές Μπορούμε να αγοράσουμε μια σοκολάτα , αλλά δεν κάνουν καλό για την υγεία σου τα πολλά γλυκά . Αντίθετα θα χαλάσουν τα δόντια σου αν τρως συχνά . Θα ήθελες να πάμε να διαλέξεις τα φρούτα που σου αρέσουν και να φτιάξουμε μαζί ΄μια ωραία φρουτοσαλάτα;
Το άρθρο έγραψε η Βούλα Γκάντσιου για την ομάδα Θετική Διαπαιδαγώγηση https://www.facebook.com/groups/1693466814247893/files/

Θετικοί γονείς: η νέα τάση Διδάξτε στο παιδί σας τους βασικούς «κανόνες» πειθαρχίας, χωρίς ξύλο, φωνές ή τιµωρία.

Θετικοί γονείς: η νέα τάση
Διδάξτε στο παιδί σας τους βασικούς «κανόνες» πειθαρχίας, χωρίς ξύλο,
φωνές ή τιµωρία.
Δοκιµάσατε ό,τι ξέρατε: φωνάξατε, απειλήσατε, παρακαλέσατε, κλείσατε την
τηλεόραση, «κρύψατε» το αγαπηµένο του παιχνίδι, αναβάλλατε τη βόλτα στο πάρκο,
το στείλατε στο δωµάτιό του για να ηρεµήσει και να σκεφτεί σοβαρά πώς αντέδρασε,
αλλά τίποτα από τα παραπάνω δεν έφερε το αποτέλεσµα που περιµένατε Ίσως γιατί
«τη στιγµή που ένα παιδί χάνει τον έλεγχο, εµείς πρέπει να είµαστε σε θέση να
διατηρούµε το δικό µας», όπως επισηµαίνουν οι παιδοψυχολόγοι. Με απλά λόγια,
υπάρχει πάντα ένας θετικός τρόπος για να επισηµάνουµε τα «ελαττώµατά» του και να
το βοηθήσουµε, παράλληλα, να ανοίξει -προς τη σωστή κατεύθυνση- τα φτερά του!
Διορθώνοντας την αρνητική συµπεριφορά του, το παιδί δεν βελτιώνεται απλώς, αλλά
αναπτύσσει δεξιότητες για να επιτύχει στη ζωή του ως ενήλικος. Γιατί, πειθαρχία
σηµαίνει πλέον διδασκαλία και όχι τιµωρία.
Οδηγός… πειθαρχίας
«Οριοθετήστε» τις απαιτήσεις σας ανάλογα µε την ηλικία του. Για παράδειγµα,
µην περιµένετε από ένα 3χρονο να λέει συνεχώς την αλήθεια, αφού ακόµα δεν έχει
κατανοήσει πλήρως τη διαφορά µεταξύ πραγµατικότητας και (γόνιµης) φαντασίας.
Μην προσπαθείτε να «αλλάξετε» το παιδί σας, αλλά να δεχτείτε την έµφυτη
προσωπικότητα και ιδιοσυγκρασία του. Δεν χρειάζεται να είναι όλα τέλεια – καθένας
έχει συγκεκριµένα όρια, ικανότητες και ταλέντα. Ακόµα και οι γονείς, έχουν τα
«δυνατά» και «αδύνατά» τους σηµεία.
Δώστε προτεραιότητα στην επικοινωνία. Μην απαιτείτε από το παιδί να κάνει κάτι
µόνο και µόνο επειδή «έτσι πρέπει» (όπως, για παράδειγµα, να είναι πάντα ευγενικό
µε τους συγγενείς και τους φίλους σας), αλλά εξηγήστε του το «γιατί», ώστε να µην
αναρωτηθεί για τις αξίες και τα «ιδιοτελή» σας κίνητρα. Σε κάθε περίπτωση, είναι
απαραίτητο ν’ αποκτήσει επίγνωση ότι δεν είστε διατεθειµένοι να δεχτείτε άσχηµα
φερσίµατα.
Ξεκαθαρίστε τις προσδοκίες σας. Συγχρόνως, όµως, κάντε διάφορες εναλλακτικές
προτάσεις, προσφέροντας στο παιδί δυνατότητα επιλογής κι επιτρέποντάς του να
συµµετέχει στη «διαπραγµατευτική» διαδικασία. Μην του λέτε, για παράδειγµα, να
είναι γενικά και… αόριστα πιο τακτικό, αλλά ότι οφείλει να τακτοποιεί το δωµάτιό του.
Στην κρίση του είναι να αποφασίσει, αν αυτό θα γίνεται µετά το διάβασµα ή λίγο πριν
το φαγητό. Τα «θέλω» σας, πάντως, πρέπει να είναι εξίσου σαφή µε τις οδηγίες σας.
Μην αποδοκιµάζετε το ίδιο, αλλά συγκεκριµένες πράξεις του (µην του
«κολλήσετε», δηλαδή, την ταµπέλα του «επιθετικού» επειδή χτύπησε έναν συµµαθητή
του), µη χρησιµοποιείτε απαξιωτικές φράσεις (για παράδειγµα, «τα θέλεις όλα δικά
σου και ποτέ δεν µοιράζεσαι τα παιχνίδια σου!»), που πιθανόν να µεταφραστούν ως
έλλειψη εµπιστοσύνης από µέρους σας και µην το µειώνετε συγκρίνοντάς το µε τα
αδέρφιά του ή άλλα συνοµήλικα.
Ελ. Κανακάκη

http://2opseis.neolaia.de/periodiko23/pdf/s21-thetikoiGoneis.pdf

Η Ψυχική Υγεία του Ανθρώπου Ξεκινάει από τη Μήτρα

 

Κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, το έμβρυο αποτελεί αντικείμενο συνεχών ελέγχων, συζητήσεων, γύρω σπό τη σωματική του ανάπτυξη και υγεία. Η μέλλουσα μητέρα επισκέπτεται ειδικούς, δέχεται συμβουλές, προσέχει τη διατροφή της, προσπαθεί να κόψει βλαβερές συνήθειες και να αποκτήσει καινούργιες ωφέλιμες, ώστε το παιδί που θα φέρει στον κόσμο να είναι γερό και υγιές.

 

Αλλά, σε ό,τι αφορά την ψυχική του υγεία και sleepbabyεξέλιξη, οι περισσότεροι γονείς δείχνουν να μην προβληματίζονται και να μην έχουν καν επίγνωση της ύπαρξης τους πριν από τη στιγμή του τοκετού. Συνήθως περιμένουν τη γέννηση του παιδιού για να σχετισθούν μαζί του και να αντιμετωπίσουν τις ψυχικές του ανάγκες.

 

 

Στη μήτρα, μαζί με τη σωματική ωρίμανση του εμβρύου, εξελίσσεται και η ψυχική
Δεν πρέπει να θεωρείται η στιγμή της γέννησης σαν μια αρχή EX NOVO της ψυχικής ζωής του παιδιού, έτσι όπως δε σηματοδοτεί ούτε την πλήρη νευρική του ωρίμανση.

 

 

Ο τοκετός είναι μόνο η στιγμή της αναγκαίας εξόδου του παιδιού από το σώμα της μητέρας, λόγω των διαστάσεων του κεφαλιού του και της γήρανσης του πλακούντα. Είναι το πέρασμα από ένα περιβάλλον σε ένα άλλο. Το μωρό, τόσο μέσα στη μήτρα όσο και έξω από αυτή, ωριμάζει, εξειδικεύεται στις διάφορες λειτουργίες, αισθάνεται, αντιδρά. Η περίοδος πριν από τον τοκετό, κατά τις απόψεις των τελευταίων χρόνων, εμφανίζεται σαν ιδιαίτερα σημαντικό και κρίσιμο κεφάλαιο της ζωής μας.

Είναι πολυάριθμες οι μελέτες γύρω από την προγεννητική ζωή, όχι πια απλά θεωρίες και φωτισμένες αντιλήψεις, αλλά έρευνες βισισμένες σε αντικειμενικά κριτήρια και με κρίσιμα στοιχεία στον χώρο της φυσιολογίας, της νευρολογίας, της βιοχημείας και της ψυχολογίας. Τα αποτελέσματα είναι ομόφωνα: τουλάχιστον από τον έκτο μήνα της κύησης (αλλά λίγα ακόμα γνωρίζονται για την προηγούμενη περίοδο), το έμβρυο αισθάνεται, δέχεται πολλά μηνύματα, ταράζεται, αντιδρά, θυμάται, μαθαίνει…

Είναι ένα ον προικισμένο με πολλές ικανότητες και μεγάλη ευαισθησία σε διάφορα ερεθίσματα, στα οποία αντιδρά ενεργητικά. Οι διαπιστώσεις αυτές μας οδηγούν στην εγκατάλειψη της εικόνας του παθητικού και νωθρού πλάσματος που έχουμε συνηθίσει, για μια άλλη εικόνα του εμβρύου, πολύ πιο ζωντανή. Επίσης οι ψυχοθεραπευτές επιβεβαιώνουν πως πολλές διαταραχές, περισσότερο ή λιγότερο σοβαρές, πηγάζουν είτε από μια ενδομήτρια ζωή ιδιαίτερα «δύσκολη» για το έμβρυο είτε από τις τραυματικές συνθήκες του τοκετού.

Είναι πολύ σημαντικό λοιπόν να ξέρουν οι γονείς περισσότερα γύρω από τη ζωή του εμβρύου, ώστε να μπορούν να δώσουν στο παιδί τους την οφειλόμενη σημασία ήδη από αυτή την περίοδο της υπαρξής του και να του προσφέρουν ό,τι χρειάζεται για την υγεία του, όχι μόνο σωματική αλλά και ψυχική. Η ψυχική υγεία, βέβαια, περιλαμβάνει τη σωματική: όπως, μετά τη γέννα, το μωρό που ζεί σε ένα ήρεμο περιβάλλον, με αίσθημα αποδοχής και εμπιστοσύνης, μεγαλώνει καλύτερα και αρρωσταίνει λιγότερο, έτσι και μέσα στη μήτρα το έμβρυο αισθάνεται τα μηνύματα θετικά ή αρνητικά της μητέρας, την επαφή ή την άρνηση της, και μεγαλώνει ανάλογα.

Με την προγεννητική ψυχολογία εμβαθύνονται και εμπλουτίζονται η έννοια και η σημασία του ρόλου των γονέων και ιδιαίτερα της μητέρας, η οποία, με τα συναισθήματα και τις συγκινήσεις της, καθοδηγεί την ψυχική συγκρότηση του παιδιού της ήδη από τη μήτρα.

Ξέρουμε πόσο σημαντικός είναι ο δεσμός μητέρας-παιδιού, ιδίως τους πρώτους μήνες ζωής. Αλλά αυτός ο δεσμός δεν είναι παρά μια προέκταση ενός δεσμού που άρχισε πολύ καιρό πριν, στην κοιλιά. Όσα συμβαίνουν μετά τον τοκετό δεν είναι παρά μια επεξεργασία αυτού που συνέβει πριν και εξαρτάται από αυτό. Μια μεγάλη ένδειξη της αναγνώρισης του πόσο συγκινησιακά πολύπλοκο και ταυτόχρονα τρωτό είναι το έμβρυο, βρίσκεται στις προσπάθειες εξανθρωπισμού του τοκετού στα τελευταία χρόνια. Από το μεγάλο μάθημα του Φ. Λεμπουαγιέ, του Γάλλου μαιευτήρα που πρώτος κατηγόρησε δημόσια τη βία μερικών διαδικασιών ρουτίνας του νοσοκομειακού τοκετού, πολλά βήματα γίνανε σε όλο τον δυτικό κόσμο προς μια πιο ευαίσθητη αντιμετώπιση του τοκετού και ένα μεγαλύτερο σεβασμό για τις ανάγκες της μητέρας και του παιδιού σε αυτή την τόσο σημαντική στιγμή της ζωής τους.

Η ασθητηρία ανάπτυξη του εμβρύου

Το μωρό, όταν γεννιέται, μεταφέρει μέσα του, μαζί με τον κληρονομικό του πλούτο, όλες τις εμπειρίες που έζησε μέσα στη μήτρα. Τα ενδομητρικά βιώματα θα επιρεάσουν τη σχέση με τη μητέρα, τις μελλοντικές του αντιλήψεις και προτιμήσεις, τον χαρακτήρα του, με δυο λέξεις, την υπόλοιπη ζωή του. Η επιστήμη επεκτείνεται όλο και πιο πίσω, ως τις ρίζες της ανθρώπινης ζωής, να βρεί απαντήσεις σε πολλά ερωτήματα, να φωτίσει σημεία ακόμα σκοτεινά στη διαμόρφωση των ψυχικών δυσφοριών και διαταραχών και να αποκτήσει μια πληρέστερη εικόνα της εξελικτικής ιστορίας του ανθρώπου. Η εικόνα ότι το έμβρυο δεν είναι πια ένα παθητικό πλάσμα που μεγαλώνει σε ένα εντελώς προστατευτικό περιβάλλον, αναμένοντας την «αληθινή ζωή», αλλά ένα μικρό ον με συγκεκρημένα χαρακτηριστικά, δραστήριο, ευαίσθητο, συνέχεια επηρεασμένο από τη μητέρα παρακινεί τους γονείς να συσχετίζονται με το παιδί τους ήδη από την περίοδο της κύησης. Ο παιδαγωγικός τους ρόλος ξεκινάει από τότε και η θετική επαφή με το έμβρυο φαίνεται ιδιαίτερα χρήσιμη για τη μετέπειτα σχέση τους. Τους εννέα μήνες της κύησης, το έμβρυο όχι απλώς μεγαλώνει αλλά και ωριμάζει σε όλες τις λειτουργίες του. Ας δούμε τώρα αναλυτικά την αισθητήρια ανάπτυξη του εμβρύου.

Η αφή. Το δέρμα είναι σημαντικότατο στοιχείο του σώματος, γιατί το περιέχει και το τυλίγει, το χωρίζει και το προστατεύει από το περιβάλλον και συγχρόνως είναι το κύριο μέσο επαφής μαζί του. Είναι λοιπόν το κατ’ εξοχήν όργανο επικοινωνίας. Το έμβρυο ζεί και κινείται στο αμνιακό υγρό. Τα χεράκια του είναι συχνά σε επαφή με το πρόσωπο, πιπιλάει το δάχτυλο. Το δέρμα του δηλαδή, συνεχώς δέχεται ερεθίσματα. Είναι το πρώτο του όργανο συσχετισμού.

Η γεύση και η όσφρηση. Η γεύση είναι ανεπτυγμένη ήδη στο τέλος του πρώτου τριμήνου. Αποδείχτηκε πως, εισάγοντας μια γλυκιά ουσία στο αμνιακό υγρό, το έμβρυο καταπίνει πολύ μεγαλύτερη ποσότητα. Αντίθετα, αντιδρά με γκριμάτσες όταν η ουσία είναι πικρή. Το γεγονός ότι τα νεογέννητα κάποιων χωρών αναγνωρίζουν τις μυρωδιές της τοπικής κουζίνας (όπως τα μωρά της Ινδίας το κάρι) μας φανερώνει πως μέσω του αμνιακού υγρού το έμβρυο δέχεται τέτοιου είδους μηνύματα. Και η όσφρηση αναπτύσσεται πρώιμα. Αν τοποθετήσουμε δίπλα στο κεφάλι ενός νεογέννητου λίγων ημερών δυο γάζες εμποτισμένες τη μια με το μητρικό γάλα και την άλλη με ξένο, το μωρό θα στρέψει το κεφαλάκι του προς την πρώτη.

Η ακοή. Το αυτή του εμβρύου δέχεται πολλά ερεθίσματα, εσωτερικά και εξωτερικά του μητρικού σώματος. Οι θόρυβοι του εντέρου της μητέρας, λόγω της μικρής απόστασης, του φτάνουν ιδιαίτερα έντονοι. Ο καρδιακός της κτύπος ρυθμίζει τον χρόνο του εμβρύου και η επιτάχυνσή του εξαιτίας μιας δυσφορίας ή ενός φόβου, δεν μπορεί βέβαια να περάσει απαρατήρητη. Και η φωνή της μητέρας φτάνει στο έμβρυο εσωτερικά και αμέσως μετά τον τοκετό το μωρό την αναγνωρίζει. Τα εξωτερικά ακουστικά ερεθίσματα είναι πολυάριθμα: η φωνή του πατέρα, ενός αδελφού, όλων όσων τριγυρίζουν τη μητέρα, η μουσική, οι θόρυβοι του περιβάλλοντος. Όσοι ασχολούνται με την προγεννητική ζωή, αλλά κυρίως οι μητέρες συμφωνούν σε ό,τι αφορά τις μουσικές προτιμήσεις του εμβρύου: χαλαρώνει με όλα τα μελωδικά είδη μουσικής και διαμαρτύρεται έντονα όταν ο ήχος είναι πολύ ψηλός, δυνατός, απότομος, για παράδειγμα, δείχνει να αγαπάει τον Μότσαρτ και τον Βιβάλντι και να μην εκτιμά τον Βάγκνερ και τη ροκ μουσική. Αν η μέλλουσα μητέρα εργάζεται σε χώρο με ηχορρύπανση, η ζεί πολύ κοντά σε αεροδρόμιο, το έμβρυο δεν αντιδρά σε αυτούς τους θορύβους όπως θα έκανε αν τους άκουγε σποραδικά. Η αντίδραση του στον θόρυβο είναι μια ένδειξη πως ήδη κατέχει κάποια ικανότητα προσαρμογής. Το συνεχές άκουσμα της ανθρώπινης φωνής κατά τη διάρκεια της κύησης βοηθάει το παιδί ήδη από τη μήτρα να συνηθίζει και να αποτυπώνει τους ήχους, τους τόνους και τους ρυθμούς της μητρικής γλώσσας. Άρα οι γονείς, μιλώντας στο μωρό μέσα στην κοιλιά, εκτός από μια γλυκιά επαφή μαζί του, του προσφέρουν και τα πρώτα εφόδια γα την εκμάθηση της γλώσσας. Το μωρό χαλαρώνει πιο εύκολα όταν ακούει ένα νανούρισμα που η μαμά του τραγούδαγε στην εγκυμοσύνη. Αυτό επιβεβαιώνει πως το έμβρυο ακούει και αποτυπώνει τα ακουστικά ερεθίσματα.

Η όραση. Η όραση είναι παρούσα αν και δεν είναι ακόμα τέλεια ανεπτυγμένη. Εξάλλου το έμβρυο δεν έχει πολλές δυνατότητες να την εξασκήσει στο στενό και σχετικά σκοτεινό περιβάλλον της μήτρας. Από τη δέκατη έκτη εβδομάδα κύησης, αντιδρά στην έκθεση της μητέρας στις ηλιακές ακτίνες. Μετά τη γέννηση διακρίνει ένα πρόσωπο σε απόσταση 30-50εκ. (να γιατί, μιλώντας σε ένα νεογέννητο, ασυνείδητα, πλησιάζουμε πολύ το πρόσωπο μας στην κούνια, κουνάμε ελαφρά το κεφάλι, ανοίγουμε τα  μάτια…). Όλες οι μελέτες γύρω από το νεογέννητο δείχνουν πως οι αισθήσεις χρησιμοποιούνται ήδη στην εγκυμοσύνη και πως το έμβρυο προετοιμάζεται για την εξωμήτρια ζωή.

Η σημασία της επικοινωνίας μητέρας – εμβρύου

Αναμφίβολα, είναι η αποκλειστική σχέση με τη μήτερα, μέσω διαφόρων καναλιών επικοινωνίας, που επιδρά περισσότερο στην ψυχοσωματική του ευεξία. Η προγενετική ψυχολογία τονίζει τη σημασία της πρώιμης σχέσης μητέρας-παιδιού, ήδη από τη μήτρα, ως βάση για τη μετέπειτα κοινή τους πορεία και τον σχηματισμό ενός υγιούς χαρακτήρα. Η χαρά για την εγκυμοσύνη, η αποδοχή του μωρού, η αίσθηση ικανοποίησης μεταδίδονται στο έμβρυο και αποτελούν γι’ αυτό μια πολύτιμη ψυχική τροφή. Η μητέρα επικοινωνεί με το έμβρυο με πολλούς τρόπους. Η πρώτη οδός επικοινωνίας είναι η καθαρά σωματική. Από τη στιγμή της σύλληψης το μητρικό σώμα προσαρμόζεται στις καινούργιες ανάγκες και παρέχει στο έμβρυο ό,τι χρειάζεται για να αναπτυχθεί. Η διατροφή, η λήψη φαρμάκων, το κάπνισμα, η χρήση οινοπνευματωδών ή ναρκοτικών ουσιών είναι παράγοντες που παίζουν σημαντικότατο ρόλο στην υγιή σωματική ωρίμανση του εμβρύου, με πιθανές συνέπειες και στην εξέλιξη της ζωής του.

Τα στοιχεία μιας έρευνας του Πανεπιστημίου COLUMBIA αποτελούν ένα ενδεικτικό παράδειγμα. Οι ερευνητές μελέτησαν τη σωματική κατάσταση ανθρώπων, των οποίων οι μητέρες, στην εγκυμοσύνη, είχαν υποβληθεί σε ασιτία, εξαιτίας ενός εμπάργκο των Γερμανών σε κάποιες περιοχές της Ολλανδίας το 1944, κατά τη διάρκεια του πολέμου. Βρέθηκε ένα μεγάλο ποσοστό παχυσαρκίας, ανάλογο με το στάδιο της εγκυμοσύνης στο οποίο βρισκόταν η μητέρα. Τα συμπεράσματα ήταν πως η στέρηση τροφής επηρεάζει, τα δυο πρώτα τρίμηνα, τη ρύθμιση της περιοχής του υποθαλάμου, υπεύθυνης για την ανάληψη τροφής, και την ανάπτυξη.

Ενάς άλλος δρόμος επικοινωνίας αποτελείται από τη συμπεριφορά της μέλλουσας μητέρας και τον μη λεκτικό διάλογο με το έμβρυο. Το άγγιγμα της κοιλιάς, τα λόγια προς το μωρό, το τραγούδι ή αντίθετα, οι δυνατές φωνές, οι κινήσεις ήρεμες ή απότομες, το βάδισμα χαλαρό ή βιαστικό, είναι μηνύματα που, φτάνοντας στο έμβρυο, το καθησυχάζουν ή το ενοχλούν. Αν η θέση της μαμάς του είναι άβολη, οι θόρυβοι και οι φωνές δυσάρεστοι ή όταν η μαμά πίνει πολύ παγωμένο νερό, η απάντηση του είναι άμεση. Οι κλοτσιές που δέχεται η μητέρα δεν αφήνουν αμφιβολίες γύρω από τη δυσαρέσκειά του.

Πολύ σημαντικό ρόλο στην επικοινωνία μητέρας-εμβρύου και στην υγιή ψυχοσωματική του ωρίμανση παίζουν οι μητρικές νευρο-ορμόνες. Όταν βρισκόμαστε σε μια κατάσταση δυσφορίας, δυσάρεστης αναμονής, φόβου, εισάγονται στην κυκλοφορία μας κάποιες ουσίες, όπως η αδρεναλίνη. Η αυξημένη παρουσία τους στο αίμα προκαλέι τα δυσάρεστα συμπτώματα του άγχους: ταχυπαλμία, επιτάχυνση της αναπνοής, ιδρώτας, σφίξιμο στο στομάχι κ. ά. Στην εγκυμοσύνη οι ορμόνες διαπερνούν το «φίλτρο» του πλακούντα και εισβάλλουν στην κυκλοφορία του εμβρύου, προκαλώντας του παρόμοια δυσφορία. Πρέπει να τονίσουμε εδώ πως, ενώ ο ενήλικος έχει μάθει να αντιμετωπίζει το άγχος, αναπτύσσοντας διάφορους μηχανισμούς άμυνας, το έμβρυο, όπως και το νεογέννητο, είναι τελείως άοπλο, δεν έχει τη δυνατότητα να αμυνθεί από τα αρνητικά ερεθίσματα και τα δέχεται με όλη την έντασή τους.

Ας μην πανικοβληθούν όμως οι μέλλουσες μητέρες. Το έμβρυο δε ζητάει πολλά: μόνο αγάπη και αποδοχή, και τα καθημερινά αναπόφευκτα προβλήματα, με το πιθανό άγχος που δημιουργείται, δε θα επηρεάσουν ούτε την ανάπτυξη του, ούτε τη σχέση μεταξύ σας.

Sandra Franzia, Ψυχολόγος, Ψυχοθεραπεύτρια

http://www.eutokia.gr/%CE%AC%CF%81%CE%B8%CF%81%CE%B1/%CE%B5%CE%B3%CE%BA%CF%85%CE%BC%CE%BF%CF%83%CF%8D%CE%BD%CE%B7/%CE%B7-%CF%88%CF%85%CF%87%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CF%85%CE%B3%CE%B5%CE%AF%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B1%CE%BD%CE%B8%CF%81%CF%8E%CF%80%CE%BF%CF%85-%CE%BE%CE%B5%CE%BA%CE%B9%CE%BD%CE%AC%CE%B5%CE%B9-%CE%B1/#.WiW8T2i0PIU

Ο Δεκάλογος της Μαρίας Μοντεσσόρι ! Οι 19 εντολές της παιδαγωγού, για να γίνουμε καλύτεροι γονείς

1. Μην αγγίζετε ένα παιδί παρά τη θέλησή του.

2. Μην μιλάτε με άσχημο τρόπο σε ένα παιδί και μην χρησιμοποιείτε άσχημα λόγια όταν αναφέρεστε σε αυτό κατά την απουσία του.

3. Επικεντρωθείτε στο να ενισχύσετε και να βοηθήσετε να αναπτυχθούν τα Θετικά στοιχεία και οι υπάρχουσες ικανότητες του παιδιού ώστε να μην αφήνουν χώρο για το «κακό».

4. Βοηθήστε το να συμμετέχει ενεργά στην προετοιμασία του περιβάλλοντος μάθησης. Αφιερώστε σχολαστική και συνεχή φροντίδα σε αυτό. Βοηθήστε το παιδί να συνάψει εποικοδομητική σχέση με το περιβάλλον του. Δεiξτε του το περιβάλλον μέσα στο οποίο κρύβονται τα μέσα που Θα βοηθήσουν την ανάπτυξή του και υποδείξετέ του την κατάλληλη χρήση τους.

5. Nα είστε πάντα έτοιμοι να ανταποκριθείτε στο κάλεσμα ενός παιδιού που έχει την ανάγκη σας και πάντα να ακούτε και να απαντάτε στο παιδί που σας απευθύνεται.

6. Σεβαστείτε το παιδί που κάνει κάτι λάθος και μπορεί αργότερα να εντοπίσει μόνο του το λάθος και να διορθωθεί, αλλά να διακόψετε άμεσα και ρητά κάθε καταχρηστική χρήση του περιβάλλοντος και κάθε κίνηση που μπορεί να Θέτει σε κίνδυνο το παιδί, το περιβάλλον του ή τους άλλους.

7. Σεβαστείτε το παιδί τη στιγμή που ξεκουράζεται ή τη στιγμή που παρακολουθεί άλλους να εργάζονται ή όταν συλλογίζεται τι έχει κάνει ή τι θέλει να κάνει. Μην το κατευθύνετε ούτε να το αναγκάζετε σε άλλες μορφές δραστηριοτήτων.

8. Βοηθήστε το παιδί που βρίσκεται σε αναζήτηση κάποιας δραστηριότητας και δεν μπορεί να βρει τι θέλει να κάνει.

9. Nα είστε ακούραστοι στο να επαναλαμβάνετε αυτό που Θέλετε στο παιδί που αρνήθηκε λίγο νωρίτερα να σας ακούσει, να βοηθάτε το παιδί να αποκτήσει ό,τι δεν έχει ακόμη κατακτήσει και να ξεπεράσει τις όποιες δυσκολίες του. Κάνετέ το δημιουργώντας το μαθησιακό περιβάλλον με φροντίδα, εξοπλισμένοι με αυτοσυγκράτηση και σιωπή, χρησιμοποιώντας ήπια λόγια και γεμάτη αγάπη παρουσία. Κάνετε αισθητή την παρουσία σας στο παιδί που βρίσκεται σε αναζήτηση και αποστασιοποιηθείτε από το παιδί που έχει βρει τις απαντήσεις του.

10. Πάντα να συμπεριφέρεστε στο παιδί χρησιμοποιώντας τους καλύτερους τρόπους σας και να του προσφέρετε τον καλύτερο εαυτό σας.

Βιογραφία της Μαρία Μοντεσσόρι

Η Μαρία Θέκλα Αρτεμισία Μοντεσσόρι γεννήθηκε στις 31 Αυγούστου 1870 στο Κιαραβάλε της Ιταλίας. Το 1896 αποφοιτά από την Ιατρική σχολή του πανεπιστημίου της Ρώμης με τις ειδικότητες της παιδιάτρου και της ψυχιάτρου έχοντας, ήδη, κλινική εμπειρία κατά τη διάρκεια των σπουδών της με παιδιά με νοητική υστέρηση.

Συνεχίζει τις σπουδές της στη Φιλοσοφία, την Ψυχολογία και σε θέματα αγωγής, γεγονός που την οδηγεί στη διαπίστωση ότι η παιδαγωγική θα πρέπει να συνεργάζεται με την ιατρική για την θεραπεία των παιδιών με νοητική υστέρηση. Το 1907 ανοίγει το πρώτο «Σπίτι των παιδιών» (Casa dei bambini) όπου εφαρμόζει τη μέθοδό της σε “τυπικής ανάπτυξης” μικρά, πάμφτωχα και εγκαταλελειμμένα παιδιά χωρίς καθόλου τρόπους και μόρφωση. Στο σπίτι αυτό δίνεται ιδιαίτερη έμφαση στα εποπτικά μέσα διδασκαλίας δικής της εμνεύσεως και κατασκευής για να γίνονται κατανοητά τα μαθήματα μέσω των αισθήσεων. Σε σύντομο χρονικό διάστημα τα παιδιά αυτά μεταμορφώθηκαν σε ευγενικά, τακτικά και καθαρά πλάσματα που μάθαιναν μόνα τους να γράφουν και να διαβάζουν, να φροντίζουν το χώρο τους και να εργάζονται με ησυχία. Ακόμα και τα παιδιά με χαμηλό νοητικό δείκτη, χάρη στη Μοντεσσοριανή μέθοδο, μπαίνουν σιγά-σιγά στις κανονικές τάξεις του σχολείου αφού ελευθερονόταν το πνεύμα και η ψυχή τους.

Το 1922 η Μοντεσσόρι γίνεται κυβερνητικός επιθεωρητής των σχολείων της Ιταλίας και το 1934 εγκαταλείπει την χώρα της λόγω της φασιστικής κυβέρνησης του Μουσολίνι. Το 1939 πηγαίνει στην Ινδία και παραμένει σε όλη τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, για να εγκατασταθεί το 1949 στην Ολλανδία, όπου το 1952, σε ηλικία 81 ετών, έχασε τη ζωή της από ένα εγκεφαλικό επεισόδιο, αφήνοντας άξιο συνεχιστή του έργου της τον γιο της Μάριο.

Η μοντεσσοριανή μέθοδος στοχεύει στο να βοηθήσει το παιδί να αναπτυχθεί διανοητικά και ηθικά σε έναν ισοπποπημένο ενήλικα που θα νιώθει άνετα τόσο με τον εαυτό του όσο και με την κοινωνία στην οποία ζει, και με την ανθρωπότητα στο σύνολό της. Ετσι η ανεξαρτησία, η ελευθερία με όρια και ο σεβασμός για τη φυσική ανάπτυξη του παιδιού—το τρίπτυχο του Μοντεσσοριανού εκπαιδευτικού συστήματος—, θα οδηγήσουν το παιδί σε έναν ικανό άνθρωπο ο οποίος θα διαθέτει αυτοπειθαρχία, αυτοσυγκέντρωση, θα ξέρει να συνεργάζεται, να παίρνει πρωτοβουλίες, να σέβεται και να εκφράζεται με ειλικρίνεια. Η ίδια τόνιζε, άλλωστε, πως «ικανός άνθρωπος ίσον ευτυχής άνθρωπος».

Η Μοντεσσόρι αφιέρωσε τη ζωή της στα παιδιά και η μέθοδός της είναι διεθνώς αναγνωρισμένη. Αξιοσημείωτο είναι ότι προτάθηκε τρεις φορές για Νόμπελ Ειρήνης.

Συγγραφή Άρθρου

Καλλιόπη Κωστέα
Μphil Ψυχολογίας,University of Glasgow,UK.
Μaster practitioner in eating disorders and Obesity.
Συντονίστρια σχολών γονέων.
Σύμβουλος επαγγελματικού προσανατολισμού.

Οι 19 εντολές της παιδαγωγού Μαρίας Μοντεσσόρι για να γίνουμε καλύτεροι γονείς

Η Μαρία Μοντεσσόρι ήταν Ιταλίδα παιδαγωγός. Επινόησε το μοντεσσοριανό παιδαγωγικό σύστημα, γνωστό και ως «μοντεσσοριανή μέθοδος», πρωτοπόρα για την εποχή του και εξακολουθεί να εφαρμόζεται και σήμερα σε αρκετά σχολεία, τα επονομαζόμενα «μοντεσσοριανά» ή «μοντεσσοριανές σχολές».

Η επιτυχία της μεθόδου της αναστάτωσε τον παιδαγωγικό κόσμο διεθνώς. Ακόμα και παιδιά με χαμηλό δείκτη νοημοσύνης, έμπαιναν σιγά-σιγά στις κανονικές τάξεις του σχολείου, καθώς απελευθερωνόταν το πνεύμα και η ψυχή τους.

Γι’ αυτό μερικοί άνθρωποι, ακόμη και επιστήμονες, συνέδεσαν το όνομά της με τα παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες. Η Μαρία Μοντεσσόρι όμως ασχολήθηκε κατά βάση σε όλη τη ζωή της με όλα τα παιδιά, ανεξαρτήτως δείκτη νοημοσύνης ή μαθησιακής ικανότητας, και ίδρυσε σχολές σε πολλά κράτη για να εκπαιδεύεται προσωπικό στη χρησιμοποίηση του παιδαγωγικού υλικού αυτού, αλλά κυρίως στην κατανόηση της φιλοσοφίας της μεθόδου της, γιατί δίδαξε πως αυτό είναι το πρώτο θέμα για την επιτυχία.

Ο σεβασμός στην προσωπικότητα του παιδιού είναι η πρώτη αρχή της μεθόδου, και έπειτα η ελευθερία που θα βγει από την πειθαρχία.

Οι 19 εντολές της Μαρίας Μοντεσσόρι για να γίνουμε καλύτεροι γονείς:
 
1. Τα παιδιά μαθαίνουν από το περιβάλλον τους.
 
2. Όταν ένα παιδί δέχεται συχνά κριτική, μαθαίνει να κατακρίνει τους άλλους.
 
3. Όταν ένα παιδί επαινείται συχνά, μαθαίνει να εκτιμά τους άλλους.
 
4. Όταν ένα παιδί αντιμετωπίζεται εχθρικά, θα μάθει να τσακώνεται.
 
5. Αν είστε ειλικρινείς με το παιδί σας, θα μάθει τη σημασία της ευθύτητας.
 
6. Αν κοροϊδεύετε συχνά το παιδί σας, θα γίνει ντροπαλό.
 
7. Όταν ένα παιδί νιώθει ασφαλές, μαθαίνει να εμπιστεύεται τους ανθρώπους.
 
8. Αν κάνετε συχνά το παιδί σας να νιώθει ντροπή, θα μάθει να νιώθει πάντα ενοχές.
 
9. Αν σε ένα παιδί δίνεται συχνά ενθάρρυνση, θα μάθει να έχει υψηλή αυτοπεποίθηση.
 
10. Αν είμαστε δεκτικοί με ένα παιδί, θα μάθει να έχει υπομονή.
 
11. Αν είμαστε υποστηρικτικοί με το παιδί, θα είναι σίγουρο για τον εαυτό του.
 
12. Αν ένα παιδί ζει σε ένα περιβάλλον φιλίας και νιώθει ότι οι άλλοι το χρειάζονται, θα μάθει πώς να βρίσκει την αγάπη.
 
13. Ποτέ μη μιλάτε άσχημα για ένα παιδί, είτε σας ακούει είτε όχι.
 
14. Επικεντρωθείτε στο να θρέφετε το καλό που υπάρχει μέσα σε κάθε παιδί. Με αυτόν τον τρόπο δεν θα υπάρχει χώρος για το κακό.
 
15. Πάντα να το ακούτε και πάντα να απαντάτε στις ερωτήσεις του παιδιού ή σε αυτά που σας ζητά, όταν έρχεται σε εσάς.
 
16. Να σέβεστε το παιδί, ακόμα κι όταν κάνει ένα λάθος. Έτσι θα μπορέσει πιο γρήγορα να το διορθώσει.
 
17. Πάντα να είστε έτοιμοι να βοηθήσετε ένα παιδί που σας το ζητά, και να κάνετε στην άκρη όταν έχει βρει ό,τι χρειάζεται.
 
18. Να βοηθάτε ένα παιδί να αποκτά ικανότητες από μικρό. Αυτό μπορεί να γίνει μόνο αν εξασφαλίσετε ότι ο κόσμος που το περιβάλλει είναι γεμάτος με τρυφερότητα, ειρήνη και αγάπη.
 
19. Πάντα να δείχνετε τους καλούς σας τρόπους στο παιδί. Δείξτε του πώς να γίνει όσο καλύτερο γίνεται.

Η καλύτερη επένδυση στη ζωή μας, είναι το παιδί μας !

Έχει υπολογιστεί πρόσφατα ότι το κόστος της ανατροφής ενός παιδιού από τη γέννηση έως τα 18 χρόνια είναι περίπου 160.140 €uro.
Αλλά αυτά τα 160.140 €uro δεν είναι τόσο πολλά αν τα υπολογίσεις σε:
– 8 897 ευρώ ετησίως
– 741 ευρώ μηνιαίως
– 171 ευρώ την εβδομάδα 
– 24 ευρώ ανά ημέρα
– 1 ευρώ ανά ώρα.
Εάν εξακολουθείς να πιστεύεις ότι η καλύτερη συμβουλή είναι να μην έχεις παιδί, και θέλεις να γίνεις “πλούσιος” … κάνεις λάθος!
Θέλεις να μάθεις τι παίρνεις σε αντάλλαγμα για τα 160,140 €uro;
– γέλια κάτω από τα σκεπάσματα κάθε βράδυ
– Τρυφερές αγκαλιές
– Ένα χέρι να σε κρατάει
– Κάποιος να κάνετε σαπουνόφουσκες
– Κάποιος να σε κάνει να γελάς σαν τρελός (όπως και να ήταν η μέρα σου στη δουλειά)
– Περισσοτερη αγάπη από όση η καρδιά σου μπορεί να αντέξει

Για 160.140 €uro, θα πάψεις να μεγαλώνεις.
– Μπορείς να ζωγραφίσεις με μαρκαδόρους.
– Να παίξεις κρυφτό
– Να κυνηγάς πεταλούδες και πυγολαμπίδες
– Να παίξεις με αυτοκίνητακια ή κούκλες
– Να εξακολουθεις να πιστεύεις στον Άγιο Βασίλη
– Να έχεις μια δικαιολογία να διαβάζεις παραμύθια στην ηλικία σου, να βλέπεις κινούμενα σχέδια, να πετάς βότσαλα στα κύματα της θάλασσας, να κάνεις μια ευχή όταν βλέπεις ένα αστέρι να πέφτει

Δεν υπάρχει καλύτερη παράσταση για τα 160.140 €uro σου.
– γίνεσαι ήρωας μόνο και μόνο επειδή στολίζεις την μπάλα πάνω στο δέντρο, που μπορείς να του μάθεις πατίνια, που γεμίσεις μια πλαστική πισίνα, ή φτιάχνεις ένα κέικ σοκολάτας!!!
Για 160.140 €uro έχεις πρώτη θέση για:
– Το πρώτο του βήμα
– Τη πρώτη του λέξη
– Τη πρώτη του μέρα στο σχολείο
– Τη πρώτη του βόλτα με ποδήλατο χωρίς ρόδες
– Το πρώτο του ραντεβού αγάπης
– Τη πρώτη φορά στο τιμόνι.
Στα μάτια του, είσαι ένας μικρός Θεός.
– Έχεις τη δύναμη να του περάσει ο πόνος με ένα φιλί, να διώξεις τα κακά τέρατα κάτω από το κρεβάτι, να παρηγορήσεις τη ραγισμένη του καρδιά, να αγαπάς χωρίς όρια.

Λοιπόν; Είναι καλή συμφωνία για αυτή την τιμή;

‘Αγνωστος

Θέλω

Θέλω
Θέλω να με ακούς, χωρίς να με κρίνεις
Θέλω τη γνώμη σου, χωρίς συμβουλές
Θέλω να με εμπιστεύεσαι, χωρίς απαιτήσεις
Θέλω τη βοήθειά σου, κι όχι ν΄αποφασίζεις για μένα
Θέλω να με προσέχεις, χωρίς να με ακυρώνεις
Θέλω να με κοιτάς, χωρίς να προβάλεις τον εαυτό σου σε μένα
Θέλω να μ΄αγκαλιάζεις, χωρίς να με κάνεις να ασφυκτιώ
Θέλω να μου δίνεις ζωντάνια, χωρίς να με σπρώχνεις
Θέλω να με υποστηρίζεις, χωρίς να με φορτώνεσαι
Θέλω να με προστατεύεις, χωρίς ψέματα
Θέλω να πλησιάζεις χωρίς να εισβάλλεις
Θέλω να ξέρεις τις πλευρές μου που πιο πολύ σε ενοχλούν. Να τις αποδέχεσαι και να μην προσπαθείς να τις αλλάξεις
Θέλω να ξέρεις… πως σήμερα μπορείς να βασίζεσαι πάνω μου… xωρίς όρους
(Jorge Bucay

Πώς να αντιδράσετε αν το μικρό σας χτυπάει και δαγκώνει τον εαυτό του!

Πρόκειται για μια ακραία αντίδραση που θυμίζει πρακτική αυτοτιμωρίας. Αν πιάσετε το μικρό σας να στρέφεται επιθετικά προς τον εαυτό του προσπαθήστε με ηρεμία να διερευνήσετε τα συναισθήματα και τις αιτίες που κρύβονται πίσω από αυτή την αντίδραση. Δώστε του τη σημασία που χρειάζεται αλλά και τον τρόπο να εκφράζει πιο εποικοδομητικά τον θυμό, τη στενοχώρια ή την απογοήτευσή του.  Φυσικά μην παραλείψετε να συμβουλευτείτε τον γιατρό σας.

Ποια συναισθήματα κρύβονται από πίσω;

Αρχικά αναρωτηθείτε τι μπορεί να κρύβεται πίσω από αυτή την πράξη «αυτοτιμωρίας». Μήπως το παιδί σας στρέφει προς τον εαυτό του τον θυμό που αισθάνεται για εσάς ή για κάποιον άλλον επειδή δεν ξέρει να τον εκφράσει με άλλο τρόπο; Είναι τόσο απογοητευμένο ή ενοχλημένο από κάτι που ένα παραδοσιακό ξέσπασμα δεν αρκεί για να εκφράσει αυτό που νιώθει; Υπάρχει πιθανότητα να αισθάνεται ενοχές επειδή θύμωσε και να τιμωρεί για αυτό τον εαυτό του;  Υπάρχει επίσης ενδεχόμενο να το έχει τιμωρήσει κάποιος με αυτόν τον τρόπο, χτυπώντας το ή δαγκώνοντάς το επειδή έκανε, λόγου χάρη το ίδιο σε άλλα παιδιά; Μην βγάλετε κάποιο συμπέρασμα, αλλά έχετε το παραπάνω κατά νου όταν συζητάτε για τις αντιδράσεις του με τον γιατρό σας.

Μπορεί να επηρεάστηκε από κάποιο γεγονός;

Εν συνεχεία για να εισχωρήσετε στη ρίζα του προβλήματος, προσπαθήστε να θυμηθείτε αν συνέβη κάτι στη ζωή του μικρού σας την περίοδο που ξεκίνησε να «αυτοτιμωρείται».  Μπορεί να είναι ένα πολυήμερο ταξίδι του πατέρα ή μια αλλαγή στην καθημερινή του ρουτίνα που να του προκάλεσε ένταση. Αν μπορείτε να εντοπίσετε ένα συγκεκριμένο συμβάν τότε θα έχετε τη δυνατότητα να σταματήσετε και τη καινούργια του συνήθεια. Αν λόγου χάρη ευθύνεται η πολυήμερη απουσία του πατέρα φροντίστε να περάσει αρκετό χρόνο μαζί του, ή αν η αιτία είναι οι αλλαγή στη ρουτίνα, επιστρέψτε στην παλιά συνήθεια και προσπαθήστε πιο αργά και πιο σταδιακά να κάνετε τη μετάβαση.

Περάστε χρόνο μαζί

Ακόμα και αν δεν μπορείτε να εντοπίσετε κάποιο γεγονός που να αποτελεί αιτία για την εν λόγω συμπεριφορά, εσείς ακολουθήστε κάποια βήματα για να το αποτρέψετε από το να στρέφει τα αρνητικά συναισθήματα στον εαυτό του. Περάστε χρόνο οι δύο σας για να το βοηθήσετε να νιώσει καλύτερα και οργανώστε δραστηριότητες που περιλαμβάνουν κίνηση ώστε να απελευθερώνει ενέργεια αλλά και ενδεχομένως την εσωτερική του ένταση.

Extratip: Τι περισσότερες φορές τέτοιου είδους έντονες αντιδράσεις, εγκαταλείπονται τόσο απότομα όσο απότομα ξεκίνησαν. Ωστόσο αν το παιδί σας συνεχίζει να χτυπάει και να δαγκώνει τον εαυτό του παρόλες τις προσπάθειές σας να σταματήσει, συμβουλευτείτε τον παιδίατρό σας. Φροντίστε να είστε ανοιχτοί ώστε να πειραματιστείτε αν χρειαστεί και με άλλες πρακτικές, όπως για παράδειγμα το θεραπευτικό παιχνίδι για τη διαχείριση των συναισθημάτων με πιο υγιή τρόπο.

http://www.happyparenting.gr/nhpio/%CE%9A%CE%B1%CF%84%CE%B7%CE%B3%CE%BF%CF%81%CE%AF%CE%B5%CF%82/cyxologia-nhpio/1349-%CE%A7%CF%84%CF%85%CF%80%CE%AC%CE%B5%CE%B9-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%B4%CE%B1%CE%B3%CE%BA%CF%8E%CE%BD%CE%B5%CE%B9-%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CE%B5%CE%B1%CF%85%CF%84%CF%8C-%CF%84%CE%BF%CF%85.html