Ένα μεγάλο θυμωμένο παιδί

Η σχέση μας με την μητέρα δείχνει ξεκάθαρα την σχέση που αναπτύσσουμε με το συναίσθημα μας.

Ο τρόπος  μας, φυσικά, νοητικά, συναισθηματικά  που την αντιμετωπίζουμε, ζωγραφίζει τον τρόπο που συμπεριφερόμαστε συναισθηματικά απέναντι στον ίδιο μας τον εαυτό αλλά και στους υπόλοιπους γύρω μας.

Όταν η βασική ανάγκη του παιδιού να συνδεθεί με την μητέρα όπως αυτό θα ήθελε, δεν καλύπτεται, δημιουργεί αποκοπή στο συναίσθημα και απόσταση.

Η σύγχυση και η σύγκρουση συμβαίνει όταν αυτό την  κρίνει και την απορρίπτει  θυμώνοντας, ενώ ταυτόχρονα φοβάται για  την απώλεια της.

Με τον ίδιο τρόπο  ο νους μας κρίνει και απορρίπτει τις συναισθηματικές  επιθυμίες μας  και ταυτόχρονα φοβάται ότι αν δεν υλοποιηθούν  θα υπάρξει απώλεια του ίδιου του εαυτού.

Το μικρό παιδί έχει προσδοκίες και επιθυμίες από τους γονείς  και ειδικότερα από την μητέρα που έχει άμεση σύνδεση με την ίδια την ζωή. Αυτή το κυοφόρησε, αυτή  το θήλασε , αυτή το φρόντισε για να ζήσει. Αν δεν υπήρχε η μητέρα δεν θα υπήρχε κι αυτό.

Ο τρόπος που μεγάλωσε η μητέρα, οι αρχές, οι πεποιθήσεις και οι εικόνες που πήρε κι εκείνη με την  σειρά της από την  οικογένεια της, περιγράφει τον τρόπο που θα μεγαλώσει, θα διαπαιδαγωγήσει  και θα διαιωνίσει το πατρόν  της οικογενειακής  συμπεριφοράς που διδάχτηκε με λίγο πιο εξελιγμένο τρόπο. Κάθε γενεά  είναι λίγο πιο εξελιγμένη από την προηγούμενη.

Τα παιδιά χρειάζονται την ολοκληρωτική προσοχή της μητέρας τους. Οι ανάγκες της ζωής  η καθημερινότητα, αστάθμητοι παράγοντες   και η οικογενειακή εκπαίδευση απαγορεύουν την  παρουσία  και την πλήρη συναισθηματική σύνδεση του παιδιού με την μητέρα. Πχ  το φαγητό, οι δουλείες του σπιτιού, η εργασία.

Το παιδί νιώθει παραμελημένο και  απορριπτέο συναισθηματικά γιατί νοητικά αργότερα θα δίνει εξηγήσεις που δικαιολογούν την στάση της μητέρας. Μ’ αυτόν τον τρόπο δημιουργείται  σύγχυση,  εσωτερική  και σύγκρουση  του νοητικού, με το συναισθηματικό που από την μια πλευρά δικαιολογεί κι από την άλλη κρίνει.

Έτσι έχουμε θυμωμένους ενήλικες που εκλογικεύουν το συναίσθημα τους και το απορρίπτουν  με τον ίδιο τρόπο που το κάνουν και στην μητέρα τους.

Η αντίδραση στην μητέρα είναι ο καταπιεσμένος θυμός για την απόρριψη που ένιωσε το παιδί  και η τιμωρία  διαιωνίζεται  με την συναισθηματική απόσταση  και εγκατάλειψη, ακόμη και με φυσικό τρόπο.

Η συναισθηματική κακοποίηση συνεχίζεται και το κάνει ο ίδιος ο ενήλικας στον εαυτό του με τον θυμό και τις ενοχές να τον διχάζουν.

Ο ενήλικας παραμένει ένα μικρό θυμωμένο παιδί που προσπαθεί να πάρει αποδοχή και αναγνώριση έτσι ώστε να καλυφτούν οι ανάγκες του.

Ανάγκες όμως που δεν μπορεί να καλύψει ο σύντροφος του και ο περίγυρος γιατί η βαθιά υποσυνείδητη ανάγκη του είναι να τις καλύψει η μητέρα του.

Μ΄ αυτόν τον τρόπο γίνεται η προβολή της μητέρας πάνω στους άλλους. Έτσι δεν βλέπουμε ποιον έχουμε απέναντι μας αλλά αντίθετα προβάλουμε απαιτήσεις  και ανάγκες που είχαμε από μικρά παιδιά από τους γονείς μας.

Όταν η μητέρα δεν γνωρίζει  πώς να γεφυρώσει το χάσμα με το παιδί της και πώς να το γνωρίζει άλλωστε  αφού δεν της  το δίδαξε κανείς. Δεν  υπήρχε σχολή γονέων στην εποχή της, λειτουργούσε  ενστικτωδώς απ΄όσα είχε δει και εκείνη από τους γονείς της. Τότε η απόσταση μεγαλώνει.

Ο ενήλικας παραμένει μικρό παιδί γιατί δεν αναλαμβάνει την ευθύνη του, κατηγορεί εσωτερικά ή εξωτερικά  τους γονείς  του και ειδικότερα  την μητέρα του για όλα τα δεινά που τον έχουν βρει. Έχει άρνηση να καλύψει  ο ίδιος τις ανάγκες του.

Δημιουργεί  στην εμπειρία του καταστάσεις που εντείνουν την συναισθηματική αποσύνδεση βιώνει μοναξιά και εγκατάλειψη.

Κακοποιεί τον εαυτό του με συναισθήματα οργής και ενοχών και κατά συνέπεια κακοποιεί έξω ασυνείδητα,  όλους όσους του θυμίζουν με την συμπεριφορά,  τους γονείς του.Η κακοποίηση συμβαίνει πρώτα μέσα πριν εκδηλωθεί έξω .

Πολύ, πολύ δύσκολα ένας ενήλικας  θα δημιουργήσει υγιή σχέση, ειδικά όταν είναι άνδρας, αν η σχέση με την μητέρα του δεν είναι καλή. Θα μεταφέρει την παρουσία της ασυνείδητα σε κάθε σχέση που κάνει.

Αν  παρατηρήσουμε την συμπεριφορά του θα προσέξουμε ότι συμπεριφέρεται στον εαυτό του και στους άλλους γύρω του με τον ίδιο τρόπο που κατηγορεί και κρίνει  την μητέρα του.

Παράδειγμα:

Αν  κατηγορεί την μητέρα του ότι είναι ασύνδετη, βρίσκεται αλλού, σκέπτεται μόνο τον εαυτό της και είναι συναισθηματικά αποστασιοποιημένη, ακριβώς  με τον  ίδιο  τρόπο  διαχειρίζεται τον εαυτό του και τις σχέσεις του με τους άλλους. Είναι ο ίδιος ασύνδετος, σου δίνει την εντύπωση ότι βρίσκεται αλλού και συναισθηματικά δεν αντιλαμβάνεται τι συνέπειες  που προκαλεί με την συμπεριφορά του, που  είναι άκρως εγωκεντρική σκεπτόμενος το δικό του προσωπικό δράμα, μην έχοντας επαφή πως νιώθουν οι γύρω του με την αρνητικότητα  και  το εγώ του.

Η  αποκατάσταση  έρχεται όταν συνειδητοποιούμαστε, πως  αντιγράφουμε με τον ίδιο αλλά και αντίστροφο τρόπο τους γονείς. Ένας θυμωμένος ενήλικας μπορεί να πιστεύει ότι λειτουργεί  αντίθετα από του γονείς του, στην ουσία όμως τους αντιγράφει ασυνείδητα.

Νοητικά μπορεί να συγχωρούμε τους γονείς μας για τα τυχών λάθη τους, συναισθηματικά όμως για να γίνει αυτό, χρειάζεται να δούμε στον ίδιο μας τον εαυτό  που λειτουργούμε  σαν  πιστό αντίγραφο τους αλλά λίγο πιο εξελιγμένο.

Όσο τιμωρούμε τους γονείς με την κρίση, την αντίσταση, την απόσταση, τον θυμό, τιμωρούμε τον ίδιο μας τον εαυτό.

Συναισθηματική συγχώρεση προς την μητέρα, κρύβει την συναισθηματική συγχώρεση και την σύνδεση με  τον  εαυτό μας.

Αποκαθιστά  την συναισθηματική και νοητική τάξη, ενηλικιώνει  τον άνθρωπο μέσα από αγάπη δίχως όρους.

Η κρίση του νου διαχωρίζει και κακοποίει, δεν μπορεί να υπάρξει ανιδιοτελής αγάπη  μέσα από κακοποίηση.

Οι γονείς κάνουν ότι καλύτερο μπορούν, κανείς δεν είναι τέλειος και ούτε μπορεί να γίνει. Η πρόθεση είναι η αγάπη, ο τρόπος που εκδηλώνει ο γονιός την αγάπη του για το παιδί είναι ο τρόπος που έμαθε μεγαλώνοντας κι ο ίδιος. Δεν φταίει. Το παιδί είναι πάντα αθώο, αυτό που πήρε, αυτό θα δώσει.

Το μεγαλύτερο δώρο των γονιών μας είναι η ίδια η ζωή, αξίζει τον κόπο να τους τιμήσουμε γι αυτό!

Via

Βιβή Μπασινά

http://www.4moms.gr/2015-03-05/ena-megalo-thimomeno-pedi/

Advertisements

Πώς το πληγωμένο μέσα μας παιδί μολύνει τη ζωή μας

Πώς το πληγωμένο μέσα μας παιδί μολύνει τη ζωή μας
«Πιστεύω ότι αυτό το παραμελημένο, πληγωμένο μέσα παιδί του παρελθόντος είναι η μεγαλύτερη πηγή της ανθρώπινης δυστυχίας. Μέχρι να διεκδικήσουμε και να προασπίσουμε εκείνο το παιδί, αυτό θα συνεχίσει να κάνει εκδραμάτιση και να μολύνει την ενήλικη ζωή μας». –Bradshaw
Πολλά άτομα ενηλικιώνονται έχοντας μέσα τους ένα θυμωμένο και πληγωμένο παιδί, το οποίο χωρίς αιτία και ασυνείδητα μολύνει την ενήλικη συμπεριφορά του ατόμου. Για να γίνει κατανοητό πώς μας επηρεάζει το πληγωμένο μέσα μας παιδί θα πρέπει να δούμε τα βασικά χαρακτηριστικά με τα οποία εκφράζεται και επηρεάζουν άμεσα ή έμμεσα τη ζωή μας.
Συν-εξάρτηση: Η συν-εξάρτηση σημαίνει ότι το άτομο δεν έχει επαφή με τα δικά του αισθήματα, τις δικές του ανάγκες και επιθυμίες, με αποτέλεσμα να βιώνει απώλεια της ταυτότητας. Το άτομο εξαρτάται από κάτι έξω από τον εαυτό του για να μπορεί να έχει μια ταυτότητα.
Τα νοσηρά οικογενειακά συστήματα υποθάλπουν τη συνεξάρτηση. Όταν το οικογενειακό περιβάλλον είναι γεμάτο βία ή αδιαφορία το παιδί πρέπει να επικεντρωθεί σε κάτι έξω από αυτό.
«Χωρίς υγιή εσωτερική ζωή, ζει στην εξορία προσπαθώντας να βρει εκπλήρωση από έξω».
Οι ανάγκες της παιδικής ηλικίας δεν ικανοποιήθηκαν, με αποτέλεσμα το άτομο να μην γνωρίζει ποιο είναι, ποια είναι η ταυτότητά του.
Βάναυση συμπεριφορά: Κάποια άτομα με το πληγωμένο μέσα τους παιδί μπορεί να εμφανίσουν βάναυση συμπεριφορά.
Όταν ένα παιδί βιώνει κακοποίηση κατά τη διάρκεια της σωματικής, συναισθηματικής ή σεξουαλικής βίας που δέχεται δεν μπορεί να παραμείνει μέσα στον ίδιο του τον εαυτό, με αποτέλεσμα να απομακρύνεται από τον εαυτό του.
Για να επιβιώσει από τον πόνο το παιδί αποσυνδέεται από την ταυτότητά του και αντί για αυτό ταυτίζεται με τον βασανιστή του, το άτομο από το οποίο δέχεται τη βία.
Ναρκισσιστική διαταραχή: Μια βασική ανάγκη κάθε παιδιού είναι η άνευ όρων αγάπη, που προέρχεται από έναν μη επιτιμητικό γονέα. Μέσα από την αγάπη αυτή που δέχεται, το παιδί μαθαίνει ποιο πραγματικά είναι.
Όλοι έχουμε ανάγκη από ένα πρόσωπο που λειτουργεί ως καθρέφτης και αντανακλά τα κομμάτια του εαυτού μας, που μας δείχνει ότι μετράμε, ότι αξίζουμε, ότι κάθε κομμάτι του εαυτού μας μπορεί να γίνει αποδεκτό.
Ως παιδιά έχουμε ανάγκη να στηριχτούμε στην αγάπη όσων μας φροντίζουν. Πρόκειται για υγιείς ναρκισσιστικές ανάγκες, που αν δεν έχουν ικανοποιηθεί, έχουμε οδηγηθεί σε μια απώλεια ή καταστροφή της αίσθησής μας για το Εγώ Είμαι.
Αν ως ενήλικες κουβαλάμε μέσα μας ένα παιδί που είναι ναρκισσιστικά στερημένο τότε έχουμε μια ακόρεστη λαχτάρα για αγάπη, προσοχή και τρυφερότητα.
Οι απαιτήσεις του παιδιού έρχονται στην επιφάνεια και σαμποτάρουν τις ενήλικες σχέσεις μας, καθώς νιώθουμε ότι η αγάπη που μας δίνουν δεν είναι αρκετή. Ένα ναρκισσιστικά στερημένο παιδί δεν μπορεί να ικανοποιήσει τις ανάγκες του, καθώς στην πραγματικότητα είναι ανάγκες του παιδιού και όχι του ενήλικα.
Πρόκειται για ανάγκες εξάρτησης, που απαιτούν μια διαρκή παρουσία του άλλου για να ικανοποιηθούν, καθώς τα παιδιά έχουν την ανάγκη του γονιού δίπλα τους όλη την ώρα. Για να επέλθει θεραπεία θα πρέπει ο ενήλικας να θρηνήσει για αυτή τη στέρηση που έχει βιώσει και βιώνει.
Οι ναρκισσιστικά στερημένοι ενήλικες απογοητεύονται από τις σχέσεις τους, αναζητούν τον τέλειο εραστή που θα ικανοποιήσει όλες τις ανάγκες τους, γίνονται εξαρτημένα άτομα, αναζητούν υλικές ανέσεις και χρήματα και χρησιμοποιούν τα παιδιά για να καλύψουν τις ναρκισσιστικές τους ανάγκες.
Εμπιστοσύνη: Ένα ακόμη σημαντικό θέμα κατά τη φροντίδα του παιδιού είναι πόσο αξιόπιστοι είναι αυτοί που το φροντίζουν, ώστε να βοηθήσουν το παιδί να μην αναπτύξει ένα αίσθημα δυσπιστίας.
Το παιδί που έχει μεγαλώσει μέσα σε ένα επικίνδυνο, εχθρικό και απρόβλεπτο περιβάλλον, θεωρεί ότι θα πρέπει να είναι πάντα σε εγρήγορση ώστε να ελέγχει τα πάντα και να μην πληγωθεί.
Το παιδί που μεγάλωσε χωρίς την κατάκτηση της εμπιστοσύνης από το περιβάλλον είτε εγκαταλείπει κάθε έλεγχο και εμπιστεύεται με ένα αφελή τρόπο, ενώ εξαρτάται από τους άλλους και τους υπερεκτιμά, είτε αποσύρεται στην απομόνωση και τη μοναξιά, βάζοντας προστατευτικά τείχη γύρω του.
«Ένα άτομο που δεν έμαθε να εμπιστεύεται συγχέει την ένταση με την οικειότητα, την καταπίεση με τη φροντίδα και τον έλεγχο με την ασφάλεια».
Συμπεριφορά ρόλων: «Η εκδραμάτιση ή η εκ νέου αναπαράσταση είναι ένας από τους πιο καταστροφικούς τρόπους με τους οποίους το πληγωμένο μέσα μας παιδί σαμποτάρει τη ζωή μας».
Μέσα από συμπεριφορές καταναγκασμού που μας οδηγούν σε επανάληψη του παρελθόντος θεωρούμε ότι αυτή τη φορά θα μπορέσουμε να τα καταφέρουμε. Μπαίνουμε σε μια διαδικασία να πιστεύουμε ότι αν γίνουμε τέλειοι θα καταφέρουμε να κάνουμε τον γονιό να μας υπολογίσει και να μας δείξει αγάπη και στοργή.
Επίσης, η εκδραμάτιση μπορεί να είναι προς τον εαυτό μας και να αφορά την κακοποίηση που έχουμε βιώσει στο παρελθόν.
«Το αδιάλυτο συναίσθημα από το παρελθόν συχνά στρέφεται εναντίον του εαυτού».
Μαγική πίστη: είναι η πίστη ότι ορισμένες λέξεις, χειρονομίες ή συμπεριφορές μπορούν να αλλάξουν την πραγματικότητα.
Οι δυσλειτουργικοί γονείς συχνά ενισχύουν τη μαγική σκέψη των παιδιών τους. Είναι φυσικό ένα παιδί να σκέφτεται μαγικά. Αλλά αν ένα παιδί είναι πληγωμένο λόγω των ανικανοποίητων αναγκών εξάρτησης, δε μεγαλώνει στην πραγματικότητα. Γίνεται ενήλικος μολυσμένος από τη μαγική λογική του παιδιού.
Παραδείγματα μαγικής πίστης είναι: “Άν έχω χρήματα θα είμαι εντάξει”. “Άν προσπαθήσω πολύ, ο κόσμος θα με ανταμείψει”. “Η αναμονή φέρνει υπέροχα αποτελέσματα”. “Ο γάμος μπορεί να λύσει όλα μου τα προβλήματα”.
Αν το μέσα μας παιδί είναι πληγωμένο, θα συνεχίσει να αντιλαμβάνεται αυτές τις ιστορίες κυριολεκτικά. Ως ενήλικες παιδιά, περιμένουμε και/ ή αναζητάμε με τρόπο μαγικό το καλό τέλος όπου έκτοτε θα ζήσουμε ευτυχισμένοι».
Δυσλειτουργία οικειότητας: Πολλοί ενήλικες που έχουν ένα πληγωμένο μέσα τους παιδί κινούνται ανάμεσα στον φόβο της εγκατάλειψης και τον φόβο του καταποντισμού της προσωπικότητας.
Κάποιοι είναι μόνιμα απομονωμένοι επειδή φοβούνται να αφεθούν στις εκδηλώσεις αγάπης ενός άλλου προσώπου, ενώ κάποιοι αρνούνται να διακόψουν καταστροφικές σχέσεις επειδή φοβούνται να μείνουν μόνοι.
Το πληγωμένο μέσα μας παιδί δεν μας αφήνει να αναπτύξουμε οικειότητα στις σχέσεις, καθώς δεν έχουμε την αίσθηση του αυθεντικού εαυτού.
Το πληγωμένο παιδί έχει ήδη βιώσει ένα μεγάλο πλήγμα, που είναι η απόρριψη του αυθεντικού εαυτού, καθώς δεν πήρε την επιβεβαίωση που είχε ανάγκη από τον γονιό. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα τη δημιουργία ενός ψεύτικου εαυτού, που συμπεριφέρεται με τον τρόπο που θεωρεί ότι θα μπορέσει να κερδίσει την αγάπη.
«Βαθμιαία, ο ψεύτικος εαυτός γίνεται αυτός που το άτομο νομίζει πραγματικά ότι είναι. Ξεχνάει ότι ο ψεύτικος εαυτός είναι μια προσαρμογή, ένας ρόλος βασισμένος σε ένα σενάριο που κάποιος άλλος έγραψε.
Πώς μπορείς να μοιραστείς τον εαυτό σου με έναν άλλο, όταν δεν ξέρεις στην πραγματικότητα ποιος είσαι; Πώς μπορεί κάποιος άλλος να σε μάθει αν δεν ξέρεις εσύ ποιος πραγματικά είσαι;
Χωρίς ασφαλή όρια δεν μπορούμε να ξέρουμε που τελειώνουμε εμείς και που αρχίζουν οι άλλοι. Δε μπορούμε να πούμε όχι και δεν ξέρουμε τι θέλουμε, πράγματα που είναι κρίσιμες μορφές συμπεριφοράς για την καθιέρωση της οικειότητας».
Απείθαρχη συμπεριφορά: Το παιδί έχει ανάγκη από γονείς που λειτουργούν με βάση την αυτοπειθαρχία και δεν την απαιτούν μόνο από το παιδί.
«Μαθαίνουν από αυτό που οι γονείς τους στην πράξη κάνουν, όχι από αυτό που λένε ότι κάνουν. Όταν οι γονείς δεν είναι πρότυπα πειθαρχίας, το παιδί γίνεται απείθαρχο. Όταν οι γονείς τιμωρούν αυστηρά (και δεν κάνουν όσα λένε) το παιδί γίνεται υπερ-πειθαρχικό.
Το απείθαρχο μέσα μας παιδί είναι φυγόπονο, χρονοτριβεί, αρνείται να αναβάλλει την άμεση ικανοποίηση των αναγκών του, επαναστατεί, είναι ισχυρογνώμον και αδιάλλακτο και δρα ενστικτωδώς χωρίς σκέψη.
Το υπερ-πειθαρχικό παιδί είναι άκαμπτο, έμμονο, υπερβολικά ελεγχόμενο και υπάκουο, ευχαριστεί τους άλλους και είναι παγιδευμένο στη ντροπή και την ενοχή. Οι περισσότεροι ταλαντεύονται ανάμεσα στα δύο».
Εξαρτημένη καταναγκαστική συμπεριφορά: Το πληγωμένο μέσα μας παιδί έχει ανάγκη από σχέσεις εξάρτησης για να μπορέσει να επιβιώσει.
Η εξάρτηση αποτελεί μια παθολογική σχέση προς κάθε μορφή αλλαγής της διάθεσης η οποία οδηγεί σε καταστροφικές για τη ζωή συνέπειες. Οι εξαρτήσεις είναι εξαρτήσεις δράσης (εργασία, αγορές, χαρτοπαιξία, σεξ, θρησκευτικές ιεροτελεστίες), συναισθηματικές εξαρτήσεις και εξαρτήσεις από διάφορα αντικείμενα.
«Η σκέψη μπορεί να είναι ένας τρόπος για να αποφύγουμε τα συναισθήματα».
Όλες οι εξαρτήσεις έχουν ένα στοιχείο σκέψης, που ονομάζεται ψυχαναγκασμός.
«Στον πυρήνα των περισσότερων έξεων υπάρχει το πληγωμένο μέσα παιδί, το οποίο βρίσκεται σε συνεχή κατάσταση λαχτάρας και ακόρεστης ανάγκης».
Διαστροφές της σκέψη: Το παιδί καθώς μεγαλώνει έχει ανάγκη από υγιή πρότυπα για να μπορέσει να μάθει να ξεχωρίζει τη σκέψη από το συναίσθημα- «να σκέπτονται τα συναισθήματα και να νιώθουν τη σκέψη».
Αν το παιδί μάθει να διαχωρίζει τη σκέψη από το συναίσθημα, μεγαλώνοντας μπορεί να χρησιμοποιήσει τη σκέψη σαν ένα τρόπο για να αποφύγει τα οδυνηρά συναισθήματα που βιώνει.
Δύο παραδείγματα διαστρέβλωσης της σκέψης είναι η γενίκευση (γίνεται διαστρέβλωση όταν τη χρησιμοποιούμε για να μας αποσπάσει από τα συναισθήματά μας) και λεπτολογία (όταν η λεπτολογία- έμφαση στις λεπτομέρειες- χρησιμεύει για να μας αποσπάσει από τα οδυνηρά συναισθήματά μας, τότε διαστρεβλώνει την πραγματικότητα της ζωής μας.
Αν απορροφηθούμε σε συμπεριφορές τελειομανίας δίνοντας έμφαση στη λεπτομέρεια αποφεύγουμε τα συναισθήματα της ανεπάρκειας που νιώθουμε).
Το κενό (απάθεια, κατάθλιψη): Το πληγωμένο μέσα μας παιδί μπορεί να μας οδηγήσει στην εκδήλωση μιας χαμηλού βαθμού κατάθλιψης, που εκφράζεται κυρίως με ένα αίσθημα κενότητας.
Η κατάθλιψη οφείλεται στην υιοθέτηση του ψεύτικου εαυτού και στην εγκατάλειψη του αληθινού εαυτού, που δημιουργεί ένα κενό μέσα στο άτομο. «Αναφέρομαι σ’ αυτό το φαινόμενο ως η “τρύπα στην ψυχή κάποιου”. Όταν ένα άτομο χάσει τον αυθεντικό εαυτό του, χάνει την επαφή με τα αληθινά αισθήματα, τις ανάγκες και τις επιθυμίες του.
Αντί γι’ αυτά βιώνει αισθήματα που απαιτούνται για τον ψεύτικο εαυτό του. Το να έχεις ψεύτικο εαυτό σημαίνει να παίζεις κάποιο ρόλο. Ο αληθινός εαυτός δεν είναι ποτέ παρών». Το άτομο ουσιαστικά νιώθει ένα κενό και μια απάθεια, καθώς βρίσκεται σε μια κατάσταση πένθους του αληθινού εαυτού.
«Όταν το μέσα μας παιδί πληγώνεται, νιώθουμε κενοί και μελαγχολικοί. Η ζωή έχει κάτι το μη πραγματικό γύρω της. Είμαστε εκεί, αλλά δε μετέχουμε. Αυτή η αίσθηση του κενού οδηγεί στη μοναξιά. Επειδή ποτέ δεν είμαστε αυτοί που πράγματι είμαστε, δεν είμαστε ποτέ αληθινά παρόντες. Ακόμη κι αν οι άνθρωποι μας θαυμάζουν και προσκολλούνται σε μας, νιώθουμε μόνοι».
Όλα τα παραπάνω χαρακτηριστικά οδηγούν στη διατήρηση ενός πληγωμένου μέσα μας παιδιού, το οποίο μολύνει την ενήλικη ζωή μας, με αποτέλεσμα να κουβαλάμε συναισθήματα από την παιδική ηλικία, που διαστρεβλώνουν τις ανάγκες και επιθυμίες μας, την αναζήτηση αγάπης και τα συναισθήματα που μας προκαλούν οι σχέσεις μας.
«Αυτό το παραμελημένο, πληγωμένο μέσα παιδί του παρελθόντος είναι η μεγαλύτερη πηγή της ανθρώπινης δυστυχίας».
Bradshaw, John. (1992). «Ο γυρισμός στο μέσα μας παιδί», Εκδόσεις Λύχνος.
Παπαδοπούλου Ελένη, Ψυχολόγος, MSc
Για την ομάδα Ενσυναίσθηση και Ενήλικες

Συναισθηματική Χειραγώγηση

Συναισθηματική Χειραγώγηση

Η συναισθηματική χειραγώγηση είναι ένα πολύ χαρακτηριστικό φαινόμενο που χαρακτηρίζει στις διαπροσωπικές σχέσεις, είναι μέρος της ζωής μας.

Την συναντάμε παντού, στην πολιτική, στα μέσα ενημέρωσης, στις επαγγελματικές και φιλικές μας σχέσεις.

Όλοι οι άνθρωποι σε δεδομένη στιγμή θα χειριστούν κάποιον ή θα πέσουν θύματα μιας χειριστικής συμπεριφοράς.

Είναι κάτι που μπορεί να συμβεί είτε στο χώρο της δουλειάς, είτε μέσα στην οικογένεια , είτε στις παρέες με τους φίλους.

Οι χειριστικοί άνθρωποι βρίσκονται παντού.

Και δεν είναι απαραίτητα κακοί.

Μπορεί η χειριστική συμπεριφορά τους να βγαίνει προς τα έξω εντελώς ασυνείδητα.

Επειδή όμως μια τέτοια συμπεριφορά θα σας ταλαιπωρήσει, είναι καλύτερα να ξέρετε πως θα την αναγνωρίσετε και πως θα προστατεύσετε καλύτερα τον εαυτό σας και την ψυχική σας ηρεμία.

Τι Είναι η Συναισθηματική Χειραγώγηση;

Σύμφωνα με το λεξικό, χειραγωγώ σημαίνει «ασκώ σε κάποιον τέτοια επίδραση που έχει σαν αποτέλεσμα να του αφαιρώ κάθε πρωτοβουλία και κάθε ανεξαρτησία στην σκέψη».

Η χειραγώγηση είναι λοιπόν στην ουσία της ένας λεπτός χειρισμός.

Οι χειριστικοί άνθρωποι συνηθίζουν να κατευθύνουν την αντίληψη που έχουν οι άλλοι για την πραγματικότητα ή ακόμη και να την διαστρεβλώνουν.

Οι χειριστικοί άνθρωποι έχουν μια μοναδική ικανότητα να αλλάζουν τις σκέψεις, τις πράξεις, και τις επιθυμίες μας σε κάτι που ταιριάζει στον τρόπο που εκείνοι βλέπουν τα πράγματα και να εξυπηρετούν μονάχα τους δικούς τους σκοπούς.

Για να επιτύχουν κάτι τέτοιο χρησιμοποιούν διάφορα μέσα όπως οι αθώες προτάσεις, οι φιλικές συμβουλές, οι πιο αυστηρές υποδείξεις, οι διαβεβαιώσεις, ακόμη και η γοητεία…

Όλα είναι μέσα στο πρόγραμμα όταν ένας χειριστικός άνθρωπος θέλει να πετύχει τον στόχο του.

Ωστόσο, δεν πρέπει να πιστεύει κανείς ότι η χειραγώγηση είναι πάντοτε μια συνειδητή διαδικασία, πολλές φορές μάλιστα δεν γίνεται συνειδητά.

Επιπλέον, οι περισσότεροι χειριστικοί άνθρωποι δεν αναγνωρίζουν τους εαυτούς τους ως τέτοιους.

Η πιο χαρακτηριστική φιγούρα χειριστικού ανθρώπου είναι η ελληνίδα μάνα στις ταινίες: «θα με αρρωστήσεις, θα με πεθάνεις, τα χάπια μου» ή ακόμη χειρότερα «θα πεθάνω από τη στενοχώρια μου», «ε, βέβαια, εμένα δεν με υπολογίζεις» όταν θέλει το παιδί κάνει κάτι που εκείνη δεν εγκρίνει.

Αναγνωρίστε τα Σημάδια της Χειραγώγησης

Σύμφωνα με τους ψυχολόγους, οι υγιείς σχέσεις έχουν στη βάση τους στοιχεία όπως η εμπιστοσύνη, ο σεβασμός, η ασφάλεια.

Η συναισθηματική χειραγώγηση είναι τοξική γιατί δηλητηριάζει όλα τα παραπάνω συναισθήματα.

Οι πιο χαρακτηριστικές συμπεριφορές των χειριστικών ανθρώπων είναι οι παρακάτω:

– Σας κάνουν να αισθάνεστε ενοχές

– Σας γεμίζουν με αμφιβολίες για τα πράγματα που εσείς σκέφτεστε, θέλετε, αισθάνεστε

– Προβάλουν πάνω σας τις δικές τους ανασφάλειες

– Σας κάνουν να νιώθετε υπεύθυνοι για τις δικές τους πράξεις ή τα δικά τους συναισθήματα

– Σας πείθουν ότι θέλετε αυτό που θέλουν και οι ίδιοι

Γιατί Είμαστε Τόσο Ευάλωτοι Μπροστά στη Χειραγώγηση;

Κάθε άνθρωπος έχει τις δικές του αδυναμίες και ανασφάλειες, άλλος περισσότερο κι άλλος λιγότερο.

Οι χειριστικές προσωπικότητες γνωρίζουν πολύ καλά πώς να εκμεταλλευτούν αυτές τις αδυναμίες για το δικό τους όφελος.

Σε κανέναν άνθρωπο δεν αρέσει να αισθάνεται δυσάρεστα, να νιώθει αμφιβολίες, τύψεις, ενοχές ή ακόμη να αισθάνεται ότι χάνει την εκτίμηση ενός άλλου προσώπου.

Ο άνθρωπος έχει ανάγκη να νιώθει εντάξει με τον εαυτό του, να νιώθει σωστός απέναντι στις κοινωνικές και ηθικές του αξίες και απέναντι στους άλλους.

Ένας καλός χειραγωγός, λοιπόν, χειρίζεται με μαεστρία τους φόβους, τις ανασφάλειες και τις αδυναμίες του θύματός του.

Στηρίζεται κυρίως στην διαστρέβλωση της πραγματικότητας, στην απόσπαση της προσοχής και κυρίως, στην καλλιέργεια συναισθημάτων όπως η ενοχή και η ντροπή.

Μια άλλη πολύ επιτυχημένη μέθοδος του χειραγωγού είναι η μέθοδος «του καρότου».

Ο χειραγωγός εκμεταλλεύεται η φυσική ροπή που έχει ο άνθρωπος προς την ευχαρίστηση και έχει την τάση να τάζει αγαθά, είτε αυτά είναι υλικά είτε συναισθηματικά, όπως η αναγνώριση και η αγάπη.

Όταν καταφέρετε να αναγνωρίσετε τις δυο παραπάνω τάσεις ενός χειριστικού ανθρώπου θα είναι πιο εύκολο να σκεφτείτε τις αντιδράσεις σας και να αντιμετωπίσετε τα λόγια και τη συμπεριφορά του.

http://www.y-o.gr/%CF%88%CF%85%CF%87%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%AF%CE%B1/%CF%83%CF%87%CE%AD%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%82/409-%CF%83%CF%85%CE%BD%CE%B1%CE%B9%CF%83%CE%B8%CE%B7%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CF%87%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%B1%CE%B3%CF%8E%CE%B3%CE%B7%CF%83%CE%B7#inline-auto202

Θετική Προπόνηση Ψυχολογίας και Προπόνηση Ζωής: Πώς Διαφέρουν; positive psychology program. positive-psychology-life-coaching

Θετική Προπόνηση Ψυχολογίας και Προπόνηση Ζωής: Πώς Διαφέρουν;

Το να μοιράζεσαι σημαίνει ότι νοιάζεσαι.

Θετική Προπόνηση Ψυχολογίας και Προπόνηση Ζωής: Πώς Διαφέρουν

Εάν έχετε αναρωτηθεί ποτέ πώς η θετική ψυχολογία και η προγύμναση ζωής διαφέρουν, σίγουρα δεν είστε μόνοι. Οι ορισμοί των επιφανειακών επιπέδων δεν κάνουν πραγματικά μεγάλη δουλειά να διακρίνουν αυτές τις 2 πολύ διαφορετικές προσεγγίσεις προς την ευημερία.

Ωστόσο, αυτό που είναι ακόμη πιο περίεργο από τις έντονες διαφορές τους είναι το πόσο ισχυρή είναι η θετική ψυχολογία και η προγύμναση της ζωής όταν χρησιμοποιούνται σε αρμονία. Προκειμένου να κατανοήσουμε πραγματικά πώς συγκρίνονται αυτά τα 2, ας αρχίσουμε με την καλύτερη κατανόηση του τι πραγματικά συνεπάγεται.

“Κάθε άτομο έχει τόσο μεγάλη δύναμη μέσα στον εαυτό του που πρέπει να αφήσει έξω. Μερικές φορές χρειάζεται μόνο μια μικρή ώθηση, μια μικρή κατεύθυνση, μια μικρή υποστήριξη, μια μικρή προπόνηση και τα μεγαλύτερα πράγματα μπορούν να συμβούν. ”

– Πιτ Κάρρολ

Κατεβάστε τον τροχό της ζωής (PDF) δωρεάν

Τροχός της ζωήςΜάθετε πώς μπορείτε να αξιολογήσετε με ακρίβεια την ικανοποίηση της ζωής σας (πελάτη) σε όλους τους τομείς ζωής

  • Μέχρι στιγμής, εύκολη στην ανάγνωση και την εκτύπωση ( PDF σε 9 σελίδες )
  • Γραπτή από ακαδημαϊκούς, 100% με βάση την επιστήμη
  • Περιλαμβάνει τον οπτικό «Τροχός της Ζωής» + πώς να το εφαρμόσετε

 

Ναι, παρακαλώ στείλτε μου τον Τροχό της Ζωής

Οι ρίζες του προγύμνασης εντοπίστηκαν πίσω στη δεκαετία του 1940, αλλά μόνο στη δεκαετία του 1980 το πεδίο άρχισε να στέκεται μόνο του.

Τα τελευταία χρόνια, η προγύμναση έγινε διαδεδομένη στην κοινωνία μας. Αρχικά, που χρησιμοποιείται σε αθλήματα και οργανισμούς, η προπόνηση δεν περιορίζεται πλέον σε Ολυμπιακούς αθλητές ή κορυφαία στελέχη μεγάλων οργανισμών.

Όλο και περισσότεροι άνθρωποι καταλαβαίνουν ότι για να μπορέσουν να ζήσουν με επιτυχία με τους δικούς τους όρους, η στήριξη ενός προπονητή για καθοδήγηση και ανατροφοδότηση είναι μια έξυπνη στρατηγική.

Και μαθήματα και προγράμματα προγύμνασης εντείνονται και πληρούν τις απαιτήσεις και τα υψηλότερα πρότυπα για την κατάρτιση.

Επί του παρόντος, οι προπονητές και οι επίδοξοι προπονητές μπορούν να παρακολουθήσουν μεταπτυχιακά προγράμματα σπουδών που προσφέρονται από πανεπιστήμια σε ορισμένες χώρες.

Τι ακριβώς είναι η καθοδήγηση;

“Το coaching ξεκλειδώνει τις δυνατότητες ενός ατόμου να μεγιστοποιήσει τη δική του απόδοση. Τους βοηθά να μάθουν και όχι να τους διδάσκουν. ”

– Τιμότι Γκάλγουε

Το Coaching είναι μια εμπιστευτική και εμπιστευτική σχέση μεταξύ ενός πελάτη που θέλει να:

  • Βελτιώστε μια συγκεκριμένη περιοχή της ζωής του
  • Βελτιστοποιήστε την απόδοσή του και επιτύχετε συγκεκριμένους στόχους
  • Αποκτήστε σαφήνεια και σαφή πορεία δράσης τι είναι η προπόνηση θετική ψυχολογία προγύμναση
  • Έχει ένα θέμα που θέλει να αποτρέψει από το να γίνει ένα πλήρες πρόβλημα

 

Και ένας εξειδικευμένος επαγγελματίας που:

  • Πιστεύει στον πελάτη να κρατήσει τις απαντήσεις στις ερωτήσεις του
  • Πιστεύει ότι είναι δυνατή η αλλαγή και ο πελάτης είναι υπεύθυνος για τις ενέργειές του
  • Προσφέρει σαφήνεια και διορατικότητα στις τρέχουσες συνθήκες και το επιθυμητό αποτέλεσμα
  • Παρέχει ισχυρές αξιολογήσεις, ερωτήσεις και εργαλεία που διευκολύνουν την ευαισθητοποίηση και την αίσθηση της κατεύθυνσης

 

Εν κατακλείδι, η προγύμναση είναι μια συνεχής διαδικασία ανάμεσα σε 2 άτομα (ή περισσότερα στην περίπτωση της ομάδας προγύμνασης), η οποία βασίζεται σε μια βάση εμπιστοσύνης για την οικοδόμηση συνειδητοποίησης, δεξιοτήτων και ενός σχεδίου δράσης που επιτρέπει τον επιθυμητό μετασχηματισμό να έρθει στη ζωή.

Πρόκειται για την αναβάθμιση του καλύτερου σε ανθρώπους και την ενθάρρυνσή τους να δράσουν στο δυναμικό τους.

Διαφορά μεταξύ καθοδήγησης και θεραπείας

“Οι πελάτες έρχονται στη θεραπεία ή προγύμναση που θέλουν να αλλάξουν και και τα δύο επαγγέλματα υποθέτουν ότι θα υπάρξει σημαντική αλλαγή με την πάροδο του χρόνου”

– Χέιντεν και Ουίτουρθ

Θετική ψυχολογία έναντι προπόνηση ζωήςΗ προγύμναση και η θεραπεία είναι διαφορετικές από πολλές απόψεις και είναι σημαντικό να σχεδιάσουμε μια σαφή γραμμή μεταξύ τους.

Η θεραπεία είναι, γενικά, για τους ανθρώπους που ασχολούνται με ένα ψυχολογικό ζήτημα που υπονομεύει την ικανότητά τους να λειτουργούν με υγιείς και προσαρμοστικούς τρόπους. Η εστίαση είναι αναδρομική και περιλαμβάνει την αποκατάσταση ζημιών από προηγούμενες εμπειρίες.

Ο εντοπισμός και η θεραπεία διαταραχών και παθολογιών και η ανακούφιση των συμπτωμάτων μέσω συμπεριφορικών, γνωστικών ή αναλυτικών παρεμβάσεων είναι το εύρος της θεραπείας.

Coaching, από την άλλη πλευρά, έχει μια παρούσα / μελλοντικό προσανατολισμό, εστιάζει στους στόχους και τα επιθυμητά αποτελέσματα, αντλεί από το δυναμικό, του πελάτη δυνάμεις και τις δεξιότητες για να μεγιστοποιήσει την εκπλήρωση στη ζωή και την εργασία .

Παρόλο που και οι δύο προσεγγίσεις βασίζονται στην ανάπτυξη ευαισθητοποίησης και αναπτυξιακών θεμάτων, η θεραπεία βασίζεται στη συνειδητοποίηση των εμπειριών του παρελθόντος για να επιφέρει επούλωση στο παρόν και η προπόνηση ρίχνει φως σε αόρατες δυνατότητες και δυνατά σημεία, συνδέοντας έτσι την ευαισθητοποίηση με τη δράση.

Για ποιόν είναι?

Ως εκ τούτου, η καθοδήγηση είναι για τους υγιείς και λειτουργικούς ανθρώπους που επιδιώκουν την αλλαγή στη ζωή τους που θα οδηγήσει σε μεγαλύτερη εκπλήρωση τόσο προσωπικά όσο και επαγγελματικά.

Τύποι προγύμνασης

Σήμερα υπάρχουν περισσότεροι διαφορετικοί τύποι προγύμνασης από ό, τι μπορούμε να παρακολουθούμε, μπορείτε να βρείτε τα πάντα, από προπονητές αυτοεκτίμησης, προπονητές ευεξίας , μέχρι προπονητές χρονολόγησης και επικοινωνίας.

Βασικά, αυτοί οι επαγγελματίες ειδικεύονται σε ένα δεδομένο θέμα όπου μπορούν να φτάσουν σε μια θέση ατόμων με τις ίδιες ανάγκες και επιθυμίες, αντιμετωπίζοντας τους με βαθιά γνώση.

Πριν από δύο χρόνια, η προπόνηση ουσιαστικά χωρίστηκε σε 2 κατηγορίες:

  • Προπονητική ζωή
  • Επιχειρηματική καθοδήγηση

Τύποι προγύμνασης

Οι προπονητές της ζωής θα ασχολούνταν με πελάτες που επιθυμούσαν να ενισχύσουν μια πτυχή της προσωπικής τους ζωής. Και οι επαγγελματίες προπονητές, αντλώντας από τη δική τους επιχειρησιακή εμπειρία, θα προσφέρουν καθοδήγηση και ιδέες σε πελάτες που αναζητούν αλλαγή ή βελτίωση της απόδοσης της εργασίας τους.

Προπονητική Ψυχολογία και Προπονητική Θετική Ψυχολογία

Το πεδίο της προπόνησης είναι ακόμα πρόσφατο και κάπως άκυρο, πράγμα που σημαίνει ότι είναι αρκετά εύκολο για οποιονδήποτε να αποκαλείται προπονητής.

Ακόμη και με την κατάρτιση προγύμνασης, ένας μεγάλος αριθμός από αυτούς τους επαγγελματίες δεν έχουν πτυχίο ψυχολογίας ή επιστημών συμπεριφοράς. Αποτέλεσμα ενός πεδίου που δεν διέθετε μια σταθερή βάση επιστημονικής έρευνας.

Τόσο η ψυχολογική καθοδήγηση όσο και η θετική ψυχολογική καθοδήγηση είναι προσεγγίσεις που προέρχονται από την ψυχολογική θεωρία και οι επαγγελματίες των κλάδων αυτών εκπαιδεύονται είτε στην ψυχολογία είτε στην θετική ψυχολογία, ενημερώνοντας την εργασία τους με την έρευνα του πεδίου.

“Οι ψυχολόγοι έχουν την μεγαλύτερη κατάρτιση οποιουδήποτε επαγγέλματος στην κατανόηση του ανθρώπινου κινήτρου, της συμπεριφοράς, της μάθησης και της αλλαγής και εάν έχουν κάνει κλινική εργασία, έχουν μια βαθιά εμπειρία ενός προς ένα πολύ μεγαλύτερη από αυτή των ανθρώπων που δεν είναι επαγγελματίες ψυχικής υγείας. Το coaching είναι στην πραγματικότητα ένα μεγάλο σετ με αυτό που οι περισσότεροι από εμάς ήδη το κάνουμε ».

– Jeffrey E. Auerbach

Η ψυχολογική καθοδήγηση χρησιμοποιεί την επιστήμη της ψυχολογίας με πρακτικούς τρόπους που υποστηρίζουν τους πελάτες για τη δημιουργία επιτυχίας και ευημερίας στην προσωπική και επαγγελματική τους ζωή.

Η θετική ψυχολογική καθοδήγηση χρησιμοποιεί την επιστήμη της ευημερίας και των εκτιμήσεων και παρεμβάσεων που βασίζονται στην έρευνα για να επιτύχει μεγαλύτερη ικανοποίηση και εκπλήρωση στη ζωή.

Τα οφέλη του Coaching

Μία από τις αλλαγές που παρατηρήθηκαν τα τελευταία χρόνια είναι ότι υπάρχει σήμερα ένα ισχυρό ερευνητικό πλαίσιο που δείχνει τα αποτελέσματα και τα οφέλη που προκύπτουν από μια διαδικασία καθοδήγησης.

Δεν χρειάζεται πλέον να βασιζόμαστε αποκλειστικά στις εμπειρίες των πελατών και, αντ ‘αυτού, μπορούμε πραγματικά να βασιστούμε στην επιστήμη για να παράσχουμε δεδομένα που να εξηγούν την αποτελεσματικότητα της προπόνησης και τα διάφορα εργαλεία που χρησιμοποιούνται.

Οι μελέτες δείχνουν ότι η προπόνηση:

  • Έχει σημαντικό αντίκτυπο στη συνολική ικανοποίηση από τη ζωή
  • Είναι μια αποτελεσματική προσέγγιση για την επίτευξη του στόχου και την προσωπική ανάπτυξη
  • Βοηθάει τους πελάτες να γίνουν πιο αποτελεσματικοί, διδάσκοντάς τους πώς να θέσουν συγκεκριμένους, μετρήσιμους στόχους και να τους κατανέμουν σε διαχειρίσιμα βήματα
  • Είναι μια αποτελεσματική στρατηγική στην οποία οι συνεργατικές προσπάθειες βοηθούν τον πελάτη να εντοπίσει και να αναλάβει δράση για τη δημιουργία αλλαγής στη ζωή του
  • Η ερώτηση με προκλητικές ερωτήσεις ενθαρρύνει τον πελάτη να αναζητήσει νέους τρόπους να βρει λύσεις και φαίνεται να είναι ένα βασικό στοιχείο στην αποτελεσματική καθοδήγηση

Τα οφέλη του Coaching

Life Coaching

Αξίζει να σημειωθεί ότι η προγύμναση ζωής είναι μια εξαιρετικά μη ρυθμιζόμενη βιομηχανία και δεν υπάρχει τυποποιημένη μορφή προγύμνασης. Ως εκ τούτου, υπάρχουν διαφορετικές σχολές πρακτικής και όλοι έχουν ένα μοναδικό στυλ προγύμνασης, οπότε θα περιγράψω απλώς την προπόνηση ζωής σε υψηλό επίπεδο.

Η προγύμναση ζωής βασίζεται γενικά στην πεποίθηση ότι ένα άτομο έχει τις λύσεις στις πιό πιεστικές ερωτήσεις και τις προκλήσεις που υπάρχουν μέσα σε αυτό – ο ρόλος του προπονητή είναι να βοηθήσει έναν πελάτη να αποκαλύψει τις ίδιες αυτές τις λύσεις. Μέσα από τη διεκδίκηση των σωστών ερωτημάτων, την πρόβλεψη και την αντικειμενική προοπτική και την εξυπηρέτηση των πηγών λογοδοσίας, οι προπονητές βοηθούν τους ανθρώπους να αφαιρέσουν τους προσωπικούς τους περιορισμούς προκειμένου να φθάσουν στο πραγματικό τους δυναμικό.

Οι προπονητές βοηθούν τους ανθρώπους να αναγνωρίσουν και να σπάσουν τους ανεπιθύμητους αρνητικούς κύκλους συμπεριφοράς που κυβερνούν τη ζωή τους και τους εξουσιοδοτούν να επιλέξουν πώς θέλουν να ζήσουν. Τέλος, οι πελάτες συχνά οδηγούν τη διαδικασία καθοδήγησης.

Ο πελάτης θέτει τους στόχους που θέλουν να επιτύχουν και καθοδηγείται από τον προπονητή τους να βρουν τις κατάλληλες ενέργειες για να επιτύχουν τους στόχους τους μέσα τους. Το coaching είναι μια αναπτυσσόμενη βιομηχανία και έχει εφαρμογές σε πολλούς τομείς, όπως οι επιχειρήσεις, οι σχέσεις, η υγεία, η εύρεση σκοπού και πολλά άλλα. Δεν υπάρχει σχεδόν κανένα πεδίο που δεν μπορεί να προσθέσει η προπονητική ζωή, συμπεριλαμβανομένης της θετικής ψυχολογίας.

Θετική Ψυχολογία

Για όσους δεν είναι εξοικειωμένοι με τη θετική ψυχολογία, θα συνιστούσα ιδιαίτερα να διαβάσετε αυτό το άρθρο, το οποίο παρέχει μια πολύ χρήσιμη εισαγωγή στο πεδίο – κάντε κλικ  εδώ .

Με λίγα λόγια, η θετική ψυχολογία επιδιώκει να καταλάβει τι αποτελεί τον βέλτιστο τρόπο ζωής και χρησιμοποιεί επεμβάσεις με βάση την έρευνα για να βοηθήσει τους ανθρώπους να ζήσουν ευχάριστες, ουσιαστικές και αφοσιωμένες ζωές. Βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στον εντοπισμό των ισχυρών και των αρετών των ατόμων και στην προαγωγή τους.

Η μελέτη της θετικής ψυχολογίας επέτρεψε την ανακάλυψη και την επικύρωση πολλών πρακτικών που είναι γνωστό ότι βοηθούν στην επίτευξη μιας βέλτιστης ζωής. Για παράδειγμα, γράφοντας τα πράγματα που είστε ευγνώμονες σε ένα εβδομαδιαίο περιοδικό έχει αποδειχθεί ότι ενισχύει τα θετικά συναισθήματα και συχνά συνιστάται από θετικούς επαγγελματίες ψυχολογίας.

Η κατανόηση των αρχών θετικής ψυχολογίας μπορεί να εφαρμοστεί σε πολλές βιομηχανίες όπως η εκπαίδευση, η διαβούλευση, η έρευνα, ο νόμος και, μαντέψατε, την προπόνηση.

θετική ψυχολογία coaching coaching

Συγκρίνοντας τους Δύο

Θα παραδεχτώ ότι ο τίτλος αυτού του άρθρου παραβιάζει το γεγονός ότι η θετική ψυχολογία και η προγύμναση της ζωής έχουν πραγματικά ένα κοινό κομμάτι. Πρωτίστως, και οι δύο λειτουργούν από την πεποίθηση ότι οι άνθρωποι είναι βασικά υγιείς, επινοητικοί, και παρακινημένοι να μεγαλώσουν (MentorCoach).

Και οι δύο λειτουργούν με υγιή άτομα και δεν προσπαθούν να καλύψουν το ρόλο της θεραπείας. Επιπλέον, κανένας από αυτούς δεν προάγει την παραβίαση αρνητικών συναισθημάτων σε τυφλή αναζήτηση συνεχούς ευτυχίας. Και οι δύο αναγνωρίζουν την αξία των αρνητικών συναισθημάτων  και την χρησιμοποιούν για την προώθηση της ατομικής ανάπτυξης.

Επιπλέον, δίνουν έμφαση στην προσωπική και επαγγελματική ανάπτυξη. Προσπαθούν να συμβάλουν στην αυτογνωσία ενός ατόμου, ώστε να μπορούν να ζήσουν μια ζωή μεγαλύτερης εκπλήρωσης.

Αν και δεν αποτελεί μέρος της ρητής δήλωσης αποστολής του, η προγύμναση οδηγεί συχνά στις ίδιες βέλτιστες καταστάσεις της απόλαυσης, εκπλήρωσης και δέσμευσης της ζωής, για τις οποίες επιδιώκεται η θετική ψυχολογία. Ωστόσο διαφορά μεταξύ θετικής προπόνησης ψυχολογίας και προγύμνασης ζωής, οι μέθοδοι για την επίτευξη αυτού του αποτελέσματος μπορεί συχνά να διαφέρουν.

Μια από τις πεποιθήσεις της καθοδήγησης είναι ότι οι άνθρωποι έχουν τις απαντήσεις για να επιτύχουν τους δικούς τους στόχους και ότι οι απαντήσεις πρέπει να προέρχονται από μέσα. Εναλλακτικά, η θετική ψυχολογία βασίζεται στην έρευνα που έχει αποδείξει αποτελέσματα για μεγάλο αριθμό ανθρώπων.

Οι επαγγελματίες της θετικής ψυχολογίας συχνά συνιστούν τις παρεμβάσεις που υποστηρίζει αυτή η έρευνα σε άτομα που επιδιώκουν να βοηθήσουν. Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που προτιμούν αυτή την προσέγγιση, καθώς οι προσεγγίσεις είναι επιστημονικά επικυρωμένες και είναι πολύ πιο εύκολο να απεικονιστεί ένα σχέδιο δράσης από την αρχή.

Παρόλα αυτά, η προπονητική ζωή έχει μακρά ιστορία επιτυχίας και οι προπονητές συχνά περιλαμβάνουν την επιστήμη όταν βοηθούν τους πελάτες να μάθουν για τον εαυτό τους και όταν δίνουν προτάσεις για τρόπους να βοηθήσουν τους πελάτες να επιτύχουν τους στόχους τους.

Παρόλο που η καθοδήγηση γενικά οδηγεί μακριά από την παροχή συμβουλών, κάνει χρήση ασκήσεων για να βοηθήσει τους πελάτες να αναπτυχθούν και παρέχει ένα πλαίσιο για να τους καθοδηγήσει. Αυτή η ενσωματωτική πτυχή της καθοδήγησης σε συνδυασμό με την ευελιξία της θετικής ψυχολογίας που θα χρησιμοποιηθεί σε οποιοδήποτε τομέα, επιτρέπει στους δυο να έρθουν μαζί σε ένα όμορφο πεδίο γνωστό ως Θετική Ψυχολογία.

Θετική καθοδήγηση ψυχολογίας

Όταν συνδυάζουν τη δύναμη της διαίσθησης και της ενσωματωμένης λογοδοσίας της προπονητικής ζωής και των υποστηριζόμενων από την έρευνα λύσεων της θετικής ψυχολογίας, οι πελάτες μπορούν να επιτύχουν ισχυρή ανάπτυξη που ούτε μπορεί να προσφέρει μεμονωμένα.

Επιτρέψτε μου να παρουσιάσω ένα απλό παράδειγμα από την πρακτική μου: Ένα πολύ ισχυρό δόγμα της προπονητικής ζωής είναι ότι η συνειδητοποίηση αναπαράγει χρήσιμη αλλαγή. Αυξάνοντας τη συνείδησή σας για τις ασυνείδητες συνήθειες και τα πρότυπά σας και μαθαίνοντας να βλέπετε τη ζωή σας από μια πιο αντικειμενική προοπτική, μπορείτε να επιλέξετε πώς θέλετε να ζήσετε τη ζωή σας.

Ωστόσο, οι άνθρωποι συχνά χτυπούν ένα οδόφραγμα, καθώς συχνά δεν τους αρέσει αυτό που μαθαίνουν για τους εαυτούς τους και θα εμποδίσουν τη συνείδησή τους. Αυτό είναι όπου μου αρέσει να εισαγάγει ένα κομμάτι της θετικής ψυχολογίας.

Υπάρχουν ασκήσεις  όπως μια επιστολή αυτοσυγκέντρωσης, που επιτρέπει σε ένα άτομο να μάθει να σιωπά τον εσωτερικό κριτικό του και να παρακινεί τον εαυτό του χωρίς συνεχή κριτική. Εκπαιδεύοντας τη δική τους αυτοσυγκέντρωση μέσω θετικών ασκήσεων ψυχολογίας, οι πελάτες συχνά μπορούν να φτάσουν σε υψηλότερα επίπεδα συνειδητοποίησης χωρίς περαιτέρω οδηγίες.

Αυτό είναι μόνο μια μικρή περίπτωση του συνδυασμού προγύμνασης και ψυχολογίας, αλλά ελπίζω ότι θα βοηθήσει να καταδειχθεί πώς μπορούν να χρησιμοποιηθούν από κοινού. Μάθετε περισσότερα σχετικά με τη θετική συμβουλή ψυχολογίας εδώ .

Εάν το ενδιαφέρον σας προέρχεται από την επιθυμία να βοηθήσετε τον εαυτό σας ή τους άλλους, μια αναζήτηση για αλλαγή σταδιοδρομίας ή απλώς περιέργεια, δεν μπορείτε να πάτε στραβά με την προγύμναση της ζωής ή τη θετική ψυχολογία. Είναι και τα δύο πολύ ισχυρά εργαλεία και είναι απλώς θέμα προτίμησης αν προτιμάτε να χρησιμοποιήσετε το ένα ή το άλλο, ή και τα δύο.

θετικές ασκήσεις προγύμνασης ψυχολογίας

Συνέντευξη με τη Λίζα Σάνσομ: Απαντήθηκαν 12 επείγουσες ερωτήσεις

Τι είναι η θετική προπόνηση στην ψυχολογία; Πώς διαφέρει από το κανονικό coaching; Πότε μπορώ να ονομάσω τον εαυτό μου ως θετικό ψυχολόγο;

Αυτά είναι μόνο ένα ζευγάρι από τις πολυάριθμες ερωτήσεις σχετικά με τη θετική ψυχολογική προγύμναση που έχουμε πάρει τα τελευταία δύο χρόνια.

θετική ψυχολογική καθοδήγηση

Θεωρητικοί προπονητές ψυχικής υγείας και επαγγελματίες στην παγκόσμια διάσκεψη θετικής ψυχολογίας, Ιούνιος 2015, Ορλάντο, Φλόριντα

Προκειμένου να δώσουμε απαντήσεις σε αυτές τις ερωτήσεις όσο το δυνατόν, αποφασίσαμε να κάνουμε συνέντευξη από την εμπειρογνώμονα θετικής ψυχολογίας Lisa Sansom  (στη δεξιά πλευρά της εικόνας).

Όχι μόνο έχει πάρει το χρόνο να απαντήσει με περίτεχνο τρόπο σε αυτές τις ερωτήσεις, αλλά έχει παράσχει πολλούς χρήσιμους συνδέσμους με άλλους δικτυακούς τόπους που μπορείτε να εξερευνήσετε.

Μπορείτε να δώσετε έναν ορισμό της θετικής ψυχολογίας προπόνηση;

Άλλοι το έχουν ορίσει μπροστά μου. Για παράδειγμα:

“Η Προαγωγή της Θετικής Ψυχολογίας (PPC) είναι μια επιστημονικά ριζωμένη προσέγγιση για την παροχή βοήθειας στους πελάτες. να αυξήσει την ευημερία, να ενισχύσει και να εφαρμόσει τις δυνάμεις, να βελτιώσει τις επιδόσεις και να επιτύχει. πολύτιμους στόχους. Στον πυρήνα της ΔΕΗ είναι η πίστη στη δύναμη της επιστήμης για να διασαφηνίσει το καλύτερο. »
Πηγή  : Carol Kauffman, Ilona Boniwell & Jordan Silberman)

Το MentorCoach αναφέρει ότι:

“Εν ολίγοις, η θετική ψυχολογία είναι η επιστημονική μελέτη των δυνάμεων και των αρετών που επιτρέπουν στα άτομα και τις κοινότητες να ευδοκιμήσουν. Είναι ένας πλούσιος και αναπτυσσόμενος τομέας και ευθυγραμμίζεται απόλυτα με την προγύμναση: και οι δύο υποθέτουν ότι οι άνθρωποι είναι βασικά υγιείς, επινοητικοί και έχουν κίνητρο να αναπτυχθούν ».

Ουσιαστικά, θα έλεγα ότι χρησιμοποιεί τα ευρήματα της θετικής ψυχολογίας για να ενημερώσει τις τεχνικές προπόνησης, τις μεθόδους, τις νοοτροπίες και την προσέγγισή του.

Πώς διαφέρει από το κανονικό coaching;

Στην επιφάνεια, μπορεί να μην φαίνεται ή να αισθάνεται πολύ διαφορετική σε έναν πελάτη. Ωστόσο, το διαφορετικό είναι ότι ο προπονητής PP συνεχίζει τη δια βίου μάθηση του στον τομέα της θετικής ψυχολογίας με το να μείνει σε επαφή με την έρευνα, τη λογοτεχνία, τους ερευνητές και άλλους επαγγελματίες του PP.

Ο προπονητής PP προσαρμόζει επίσης τις τεχνικές προγύμνασης, τις μεθοδολογίες κ.λπ., ανάλογα με την ανακάλυψη νέων ευρημάτων. Οι «τακτικοί» προπονητές μπορεί να μην είναι τόσο συνδεδεμένοι με τα εμπειρικά στοιχεία και τα ερευνητικά ευρήματα και έτσι οι τεχνικές και οι μεθοδολογίες τους μπορεί να αλλάξουν μόνο ως συνάρτηση των δικών τους εμπειριών ή να παρακολουθήσουν διασκέψεις όπου μαθαίνουν από τις εμπειρίες άλλων προπονητών δεν αλλάζουν ουσιαστικά καθόλου.

Μπορείτε επίσης να μάθετε περισσότερα σχετικά με την προπόνηση θετικής ψυχολογίας από το Ινστιτούτο Προγύμνασης .

Ένας από τους διευθυντές του Ινστιτούτου Προγύμνασης, Margaret Moore, έγραψε ένα μεγάλο άρθρο γι ‘αυτό εδώ .

U Penn MAPP βαθμό και προπονητής, Peter Berridge, έγραψε Capstone του σχετικά με το θέμα, αν ψάχνετε για περισσότερες σε βάθος πληροφορίες. Μπορείτε να το κατεβάσετε ως PDF εδώ .

Είναι ένας θετικός επαγγελματίας ψυχολογίας που ονομάζεται προπονητής PP; Ποια είναι η διαφορά μεταξύ ενός προπονητή και ενός επαγγελματία;

Ένας προπονητής PP είναι κάποιος που κάνει προπόνηση και εκπαιδεύεται ως προπονητής. Ένας επαγγελματίας μπορεί να εφαρμόσει ευρήματα θετικής ψυχολογικής έρευνας σε άλλους τομείς, όπως η νοσηλευτική, η διδασκαλία, η κοινωνική εργασία, η θεραπεία, η γονική μέριμνα κλπ. Υπάρχουν πολλοί “θετικοί επαγγελματίες ψυχολογίας”. Το coaching είναι ένας τομέας όπου τα άτομα μπορούν να επιλέξουν να εφαρμόσουν θετική ψυχολογία.

Ο Robert Biswas-Diener του Positive Acorn έγραψε το “βιβλίο” για τη θετική ψυχολογική προγύμναση – αξίζει να το διαβάσετε για κάθε προπονητή που θέλει να μάθει περισσότερα για τον τομέα. Ονομάζεται ‘Practicing Positive Psychology Coaching’  και με τον Ben Dean (του MentorCoach ), έγραψαν ‘Θετική ψυχολογική καθοδήγηση’ (Amazon συνδέει εδώ  και εδώ αντίστοιχα).

Πώς ένας προπονητής PP διαφέρει από έναν προπονητή ζωής ή επιχειρηματικής δραστηριότητας που εφαρμόζει τις αρχές του PP;

Τώρα σπρώχνουμε πραγματικά τις τρίχες! Υποθέτω ότι θα μπορούσατε να πείτε ότι οι “αρχές” της θετικής ψυχολογίας δεν είναι ακριβώς η ίδια με την “έρευνα” της θετικής ψυχολογίας. Εάν επιστρέψουμε στο Κέντρο Θετικής Ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο της Πενσυλβανίας, θα δείτε αυτόν τον ορισμό της θετικής ψυχολογίας :

“Θετική Ψυχολογία είναι η επιστημονική μελέτη των δυνάμεων που επιτρέπουν σε άτομα και κοινότητες να ευδοκιμήσουν. Το πεδίο βασίζεται στην πεποίθηση ότι οι άνθρωποι θέλουν να ηγηθούν σημαντικές και ικανοποιητικές ζωές, να καλλιεργήσουν ό, τι είναι καλύτερο μέσα τους και να ενισχύσουν τις εμπειρίες τους από την αγάπη, την εργασία και το παιχνίδι. »
Πηγή )

Για να είστε προπονητής PP τότε θα πρέπει να πιστέψετε “ότι οι άνθρωποι θέλουν να οδηγήσουν νόημα και να εκπληρώσουν τη ζωή τους, να καλλιεργήσουν ό, τι είναι καλύτερο μέσα τους και να ενισχύσουν τις εμπειρίες τους από την αγάπη, την εργασία και το παιχνίδι”.

Ωστόσο, είναι η εμπειρία μου ότι οι περισσότεροι, αν όχι όλοι, προπονητές που είναι κατάλληλα εκπαιδευμένοι στον τομέα κρατούν αυτές τις πεποιθήσεις. Πριν ήξερα για το PP, διδάχθηκα ως προπονητής για να πιστέψω ότι οι άνθρωποι είναι “δημιουργικοί, επινοημένοι και ολόκληροι”. ( Συνεργάτης Coaching Amazon , Laura Whitworth). Θα έλεγα ότι αυτές οι αρχές είναι σύμφωνες με τις αρχές της ΡΡ.

Ίσως το άλλο πράγμα που είναι διαφορετικό, όπως ανέφερα παραπάνω, είναι ότι ο προπονητής PP πιστεύει επίσης ότι θα μείνει κοντά στην επιστήμη και θα προσαρμόσει ανάλογα την προσέγγισή του (κλπ). Οι προπονητές που παίρνουν το ΡΡ από τα βιβλία μαζικών μέσων μαζικής ενημέρωσης δεν παίρνουν τον πλήρη πλούτο και τις λεπτές αποχρώσεις που είναι εγγενείς στην θετική έρευνα ψυχολογίας.

Είναι μια διαδικτυακή σειρά μαθημάτων αρκετά για να γίνει ένας επαγγελματίας του PP, ή κάποιος χρειάζεται υπόβαθρο στην ψυχολογία υπό μορφή Bachelor, Master ή Ph.D.;

Αυτό είναι σίγουρα ένα “εξαρτάται”. Υπάρχουν μεγάλα online μαθήματα , όπως το MentorCoach, το Θετικό Acorn, το Ινστιτούτο CaPP, το CiPP, το Zone Positive, το Ινστιτούτο WholeBeing, η Caroline Miller και άλλα που δεν θυμάμαι αυτή τη στιγμή. Αυτά είναι μαθήματα σχεδιασμένα και παραδοθέντα από άτομα με βαθιά γνώση θετικής ψυχολογίας – ιδρυτές του τομέα, ερευνητές, άτομα με προχωρημένα πτυχία.

Εντούτοις, υπάρχουν και παραπλανητικοί εκεί έξω (δεν θα δώσω συνδέσμους, αλλά θα εξετάσω κάποια πιθανά κριτήρια εδώ ) που λένε βασικά ότι «διαβάστε αυτά τα βιβλία και γράψτε μια αναφορά και τώρα είστε πιστοποιημένοι».

Οι καταναλωτές, όπως πάντα, πρέπει να κάνουν τη δέουσα επιμέλεια. Παίρνω πολλά αιτήματα από ανθρώπους που με ρωτούν εάν έχω ακούσει για έναν τέτοιο επαγγελματία ή πρόγραμμα. Είμαι πολύ χαρούμενος που βοηθάω τους ανθρώπους να επιδείξουν τη δέουσα επιμέλεια παρέχοντας τη δική μου προοπτική. Μπορεί επίσης να βοηθήσει αν το πρόγραμμα (ιδρυτές, σχεδιαστές, εκπαιδευτές) έχει σχέση με ένα αναγνωρισμένο πρόγραμμα MAPP (όπως U Penn, Claremont, UEL, Bucks κ.λπ.) ή / και μια θετική ψυχολογική ένωση όπως η IPPA  ή η CPPA .

Συνολικά, για να είστε αποτελεσματικός προπονητής ή επαγγελματίας PP, δεν χρειάζεται να έχετε ένα ισχυρό υπόβαθρο στην παραδοσιακή ψυχολογία και κάποιος δεν χρειάζεται να είναι πιστοποιημένος, ειδικευμένος ψυχολόγος.

Ωστόσο, προσέξτε κάποιον που αποκαλείται “θετικός ψυχολόγος”. Μπορείτε να το κάνετε μόνο εάν έχετε ψυχολογικά διαπιστευτήρια. Αυτός ο όρος αξίζει περαιτέρω διερεύνηση από έναν καταλαβαίνω καταναλωτή. Προτιμούμε να χρησιμοποιήσετε αντ ‘αυτού τον τίτλο “θετική ψυχοθεραπεία”.

Προσοχή σε καθένα που αποκαλείται “θετικός ψυχολόγος” …

Πώς λειτουργεί το coaching PP; Πώς φαίνεται η διαδικασία;

Αυτό θα διαφέρει από το λεωφορείο στο λεωφορείο. Δεν υπάρχει καθορισμένη διαδικασία για προπόνηση θετικής ψυχολογίας.

Τι σας κάνει έναν προπονητή PP και ποια προσόντα πρέπει να αναζητούν οι άνθρωποι στο θετικό ψυχολογικό προπονητή τους;

Αυτό που με κάνει έναν προπονητή PP είναι ότι είμαι πιστοποιημένος προπονητής μέσω της Adler School of Professional Coaching και πήρα το πρόγραμμα Master of Applied Positive Psychology στο Πανεπιστήμιο της Πενσυλβανίας .

Πήρα επίσης μαθήματα μέσω του MentorCoach και είχα καθηγητές όπως ο Chris Peterson. Συνεχίζω την εκπαίδευσή μου μέσω MOOCs με εκπληκτικούς καθηγητές όπως ο Barb Fredrickson  και παρακολουθώ συνέδρια όπως το Παγκόσμιο Συνέδριο IPPA για τη Θετική Ψυχολογία (Ιούνιος 2015) και η διάσκεψη της Καναδικής Θετικής Ψυχολογίας Association (που έρχεται τον Ιούνιο του 2016).

Όταν οι πελάτες αναζητούν προπονητή PP, πρέπει να κάνουν ερωτήσεις σχετικά με τους τρεις αυτούς τομείς.

1) Ποια είναι η εκπαίδευση και η πιστοποίησή σας ως προπονητής;

2) Τι σας κάνει να είστε κατάλληλος να αποκαλείτε τον προπονητή σας “θετικής ψυχολογίας”;

3) Πώς παραμένετε στην κορυφή των νέων ευρημάτων στον κόσμο της θετικής ψυχολογίας;

Και, φυσικά, οι πελάτες πρέπει να περάσουν από άλλες ερωτήσεις για να εξασφαλίσουν μια “καλή προσαρμογή” με τον προπονητή τους.

Ορισμένες περαιτέρω οδηγίες για το πώς μπορείτε να το κάνετε μπορείτε να βρείτε στην ιστοσελίδα της ICF ( International Coach Federation ).

Ποια είναι η διαδικασία αναζήτησης και συμμετοχής ενός προπονητή PP;

Υπάρχουν αρκετές επιλογές για να βρείτε έναν προπονητή PP.

Μπορείτε να χρησιμοποιήσετε τον κατάλογο σε ένα εκπαιδευτικό ίδρυμα πούλμαν, όπως αυτά που αναφέρονται παραπάνω.

Θετική Ψυχολογία Νέα Ημερήσια έχει και μια λίστα .

Ο Noomii, που είναι ο “μεγαλύτερος κατάλογος του διαδικτύου” των προπονητών ζωής και των επιχειρήσεων, ξεκίνησε από τον U Penn MAPP Grad Kurt Shuster. Μπορείτε επίσης να αναζητήσετε θετική ψυχολογία (και άλλους) προπονητές εκεί .

Ποια είναι τα πιθανά οφέλη από την προπόνηση του PP;

Τα πιθανά οφέλη από την προπόνηση στο PP είναι τα ίδια με την τακτική προγύμναση – την προσωπική και επαγγελματική ανάπτυξη, την προσέγγιση των σημαντικών στόχων σας, την αυτογνωσία και ούτω καθεξής. Το ICF έχει μια καλή σελίδα που περιγράφει τον λόγο για τον οποίο οι άνθρωποι θα συμμετάσχουν σε έναν προπονητή .

Επιπλέον, τα οφέλη για τη συνεργασία με έναν προπονητή PP που είναι καλά εκπαιδευμένοι και κατάλληλοι είναι πιθανόν να βασιστείτε σε ένα έγκυρο σώμα έρευνας (σε αντίθεση με την απλή διαίσθηση και την προσωπική προσωπική προγύμναση) και ότι ο προπονητής σας θα γνωρίζει γιατί και για ποιες από τις πρακτικές, αντί να μαντεύετε μόνο ότι τα πράγματα μπορεί να λειτουργούν για σας.

Ποια είναι τα ενδεχόμενα μειονεκτήματα της προπόνησης του PP;

Αυτή είναι μια υπέροχη ερώτηση, διότι υπάρχουν μειονεκτήματα σε όλα. Ένα πιθανό μειονέκτημα είναι ότι τα πορίσματα της έρευνας από το PP ισχύουν για ένα “μέσο” άτομο στο δοκιμαζόμενο πληθυσμό. Εσείς, ως πολύ μεμονωμένος πελάτης, μπορεί να μην ταιριάζει σε αυτό το “μέσο” – είναι σημαντικό να συνειδητοποιήσετε ότι τίποτα δεν λειτουργεί για όλους, ακόμα και αν η παρέμβαση ή η δραστηριότηταείναι εμπειρικά.

Για παράδειγμα, μια πολύ διάσημη θετική ψυχολογική παρέμβαση είναι το περιοδικό ευγνωμοσύνης όπου γράφετε τα πράγματα για τα οποία είστε ευγνώμονες και γιατί. Αυτή η παρέμβαση μπορεί να αλλάξει με διάφορους τρόπους, οι οποίοι δεν έχουν δοκιμαστεί πλήρως – για παράδειγμα, πόσες φορές γράφετε κάθε είσοδο;

Πότε γράφετε το περιοδικό (πρωί, βράδυ); Πρέπει να το κάνετε κάθε μέρα ή περισσότερο ή λιγότερο συχνά; Πρέπει να το γράψετε με το χέρι ή θα λειτουργεί επίσης μια εφαρμογή; Ποια είναι τα συστατικά ενός εξαιρετικά επιτυχημένου περιοδικού ευγνωμοσύνης;

Ακόμα και μετά το κλείσιμο όλων αυτών των λεπτομερειών, αποδεικνύεται ότι ένα περιοδικό ευγνωμοσύνης * ακόμα * δεν θα λειτουργήσει για όλους. Υπάρχουν πολιτισμικές διαφορές ως προς το τι σημαίνει ευγνωμοσύνη, οι διαφορές μεταξύ των φύλων, οι ηλικιακές διαφορές, οι διαφορές αξιών κ.λπ. και όλοι αυτοί οι συνδυασμοί και οι μεταβολές δεν έχουν δοκιμαστεί διεξοδικά.

Όλα αυτά σημαίνει ότι ο προπονητής PP σας μπορεί να αναφέρει ότι θα μπορούσατε να επωφεληθείτε από την έκδοση ενός περιοδικού ευγνωμοσύνης και ίσως να μην λειτουργήσει επειδή δεν είστε απλά ένας τύπος ατόμου “ευγνωμοσύνης ευγνωμοσύνης”. Και αυτό είναι εντάξει.

Υπάρχουν επίσης ζητήματα σχετικά με τη διασφάλιση ότι ο προπονητής του PP παραμένει στην κορυφή της τρέχουσας έρευνας. Για παράδειγμα, για αρκετό καιρό, ο δείκτης θετικότητας 3: 1 της Barbara Fredrickson ήταν σχεδόν το δόγμα του PP. Στη συνέχεια, έρχεται ο Brown και ο Sokol που λένε, περιμένετε ένα λεπτό – η μαθηματική μοντελοποίηση δεν κατέχει και δεν υπάρχει σημείο ανατροπής!

Ωστόσο, εξακολουθούν να υπάρχουν πολλές παρεμβάσεις, βιβλία, ιστολόγια κ.λπ. που χρησιμοποιούν το μοντέλο 3: 1 σημείο ανατροπής, παρόλο που έχει απολυθεί μαθηματικά και η ψυχολογική έρευνα συνεχίζεται. Αυτό μπορεί να είναι ένα από τα πράγματα που δεν πάει μακριά, όπως οι μύθοι των νευροεπιστημών ότι ο δεξιός εγκέφαλος και ο αριστερός εγκέφαλος έχουν ανεξάρτητες λειτουργίες και ρόλους που εξαρτώνται από το συγκεκριμένο τομέα ή χρησιμοποιούμε μόνο το 10% των μυών μας. Αυτοί είναι και οι δύο μύθοι, παρεμπιπτόντως – για να είμαστε σαφείς γι ‘αυτό. Με την αναλογία 3: 1, είναι ακόμα υπό έρευνα.

Ένα άλλο μειονέκτημα για την προπόνηση του PP είναι η πεποίθηση ότι η θετική ψυχολογία είναι για την ευτυχία. Επιτρέψτε μου να πω καθαρά ότι δεν είναι. Αλλά πολλοί πιστεύουν ότι είναι. Αν είστε για την ευτυχία, πάρτε έναν προπονητή που είναι σαφώς για την ευτυχία. Είναι ένας στόχος ζωής και μερικοί άνθρωποι το έχουν και αν είναι δικοί σας, πάρτε κάποιον που θα σας βοηθήσει με αυτό. (Αλλά γνωρίζετε ότι, σύμφωνα με την πρόσφατη έρευνα, η επιδίωξη της ευτυχίας μπορεί να σας κάνει δυστυχισμένους ( εδώ και εδώ ) και η τοποθέτηση υπερβολικής αξίας στην ευτυχία μπορεί να σας κάνει δυστυχισμένους επίσης …)

Δεν υπάρχει τίποτα στη θετική ψυχολογία που έχει ποτέ πει ότι αγνοεί τα μειονεκτήματα της ζωής ή ότι θέλει να ελέγξει τις μεταβολές της. Ένας καταλαβαίνω πελάτης PP το γνωρίζει αυτό και το ίδιο κάνει και ο καλά εκπαιδευμένος προπονητής PP. Δεν είναι μόνο να βιώνουμε πάντα θετικά συναισθήματα . Αυτό μπορεί να είναι επίσης προβληματικό .

Είμαι μεγάλος οπαδός της προπόνησης PP – έχω μια σαφή προκατάληψη γι ‘αυτό γιατί προπονούνται και χρησιμοποιώ τα ευρήματα του PP για να ενημερώσω την προγύμνασή μου και να βοηθήσω τους πελάτες μου να προχωρήσουν προς την κατεύθυνση των στόχων τους. Ωστόσο, τόσο ο προπονητής όσο και ο πελάτης πρέπει να έχουν πλήρη επίγνωση του τι είναι και δεν είναι το PP, ακριβώς όπως πρέπει να γνωρίζουν τι είναι και δεν είναι το coaching, έτσι ώστε να μην πέσουν σε αυτές τις παγίδες και τα μειονεκτήματα.

“Τόσο ο προπονητής όσο και ο πελάτης πρέπει να γνωρίζουν πολύ καλά ποια θετική ψυχολογία είναι και δεν είναι …”

Ποιοι είναι οι περιορισμοί της προπόνησης και της καθοδήγησης του PP γενικά (σε αντίθεση με το πότε μια κατάσταση μπορεί να απαιτήσει συμβουλευτική, θεραπεία, ιατρικές παρεμβάσεις κ.λπ.);

Η Διεθνής Ομοσπονδία Πούλμαν έχει μια μεγάλη λίστα με ερωτήσεις σχετικά με το τι είναι η καθοδήγηση και όχι, και όταν μπορούν να ζητηθούν άλλες μορφές (όπως η παροχή συμβουλών, η θεραπεία κ.λπ.).

Για να αναφέρετε από τις Συχνές Ερωτήσεις:

Επαγγελματική καθοδήγηση: εστιάζει στον καθορισμό στόχων, τη δημιουργία αποτελεσμάτων και τη διαχείριση της προσωπικής αλλαγής. Μερικές φορές είναι χρήσιμο να κατανοήσουμε την προγύμναση διαχωρίζοντάς την από άλλα προσωπικά ή οργανωτικά επαγγέλματα υποστήριξης.

Θεραπεία: Η θεραπεία ασχολείται με θεραπευτικό πόνο, δυσλειτουργία και σύγκρουση στο άτομο ή στις σχέσεις …

Συμβουλευτικές υπηρεσίες: Τα άτομα ή οι οργανισμοί διατηρούν συμβούλους για την εμπειρία τους. Ενώ οι προσεγγίσεις διαβούλευσης ποικίλλουν ευρέως, η υπόθεση είναι ότι ο σύμβουλος θα διαγνώσει τα προβλήματα και θα συνταγογραφήσει και, μερικές φορές, θα εφαρμόσει λύσεις …

Mentoring: Ένας μέντορας είναι ένας ειδικός που παρέχει σοφία και καθοδήγηση με βάση την εμπειρία του …

Εκπαίδευση: Τα προγράμματα κατάρτισης βασίζονται σε στόχους που καθορίζονται από τον εκπαιδευτή ή τον εκπαιδευτή …

Ρωτήσατε για ιατρικές παρεμβάσεις. Οι προπονητές δεν συνταγογραφούν φάρμακα. Μπορούν, ωστόσο, να ρωτήσουν για στοιχεία του τρόπου ζωής όπως ο ύπνος, οι διατροφικές συνήθειες, η άσκηση και ούτω καθεξής. Υπάρχουν συγκεκριμένοι προπονητές τρόπου ζωής που μπορούν να βοηθήσουν τους πελάτες να σημειώσουν θετική πρόοδο σε αυτούς τους τομείς και ορισμένοι από αυτούς τους προπονητές του τρόπου ζωής εκπαιδεύονται και στη θετική ψυχολογία.

Είχα πελάτες που συνεργάζονταν με έναν θεραπευτή και τον εαυτό μου ως προπονητής. Λειτουργεί καλά. Για παράδειγμα, είχα έναν πελάτη που ήταν σε αντικαταθλιπτικά και συνεργαζόταν με έναν ψυχοθεραπευτή για το παρελθόν της. Αυτός ο πελάτης ήθελε να συνεργαστεί μαζί μου για να μπορέσει να σχεδιάσει τη ζωή και την ισορροπία που ήθελε όταν τελείωσε με τα αντικαταθλιπτικά και τη θεραπεία. Είναι κάτι σαν να σχεδιάζετε τη συνταξιοδότησή σας ενώ εργάζεστε ακόμα. Όσο ο προπονητής είναι σαφής σχετικά με τα όρια και ο πελάτης είναι σαφής σχετικά με τα ζητήματα και τα όρια, τότε λειτουργεί.

Σε ποιες περιοχές της ζωής και των επιχειρήσεων μπορεί να το εφαρμόσει;

Ολα τους. Απλά ρώτα.

Υπάρχει κάτι άλλο που θα θέλατε να μοιραστείτε;

Θα ήθελα να συστήσω ιδιαίτερα να απευθυνθείτε στον Ebbe Lavendt και για αυτό – είναι το επίκεντρο της έρευνάς του και θα έχει μερικές καλές απαντήσεις.

  • Το κανάλι Youtube του Ebbe Lavendt
  • Έγγραφο για την προπόνηση θετικής ψυχολογίας
  • Η ομιλία του Ebbe Lavendt στην Παγκόσμια Διάσκεψη για τη Θετική Ψυχολογία:

Η Λίζα είναι ένα από τα πιο καταρτισμένα και χρήσιμα πρόσωπα που έχω γνωρίσει ποτέ και χωρίς αυτήν, το πρόγραμμα Θετικής Ψυχολογίας δεν θα ήταν εξίσου πολύτιμο. Λίζα, ευχαριστώ, ευχαριστώ, σας ευχαριστώ που είχατε τόσο γενναιόδωρο χρόνο και εμπειρία. Τέλος της συνέντευξης.

Ας ελπίσουμε ότι η διάκριση μεταξύ των 2 είναι λίγο πιο ξεκάθαρη τώρα και σας καλωσορίζω να σχολιάσετε τυχόν ερωτήσεις που μπορεί να έχετε.

https://positivepsychologyprogram.com/positive-psychology-life-coaching/#life

  • βιβλιογραφικές αναφορές

Σχετικά με τον Συγγραφέα

Ο Asif είναι ένας προγραμματιστής ιστού που μεταβαίνει προς το παρόν σε προπονητή θετικής ψυχολογίας. Το ενδιαφέρον του για τη Θετική Ψυχολογία αναπτύχθηκε ως φοιτητής στο UC Berkeley, όπου σπούδασε γνωστική επιστήμη και εργάστηκε σε εργαστήριο που μελέτησε το φόβο και το άγχος.

REGGIO EMILIA Ένα εκπαιδευτικό μοντέλο που το διακρίνει η Ελευθερία! Οι αρχές του Reggio Emilia Η προσέγγιση των σχολείων του Reggio Emilia

 

REGGIO EMILIA Ένα εκπαιδευτικό μοντέλο που το διακρίνει η Ελευθερία!

 

Ξεκίνησε πριν από περίπου 30 χρόνια από έναν νεαρό δάσκαλο (Malaguzzi), ο οποίος προσπάθησε να φέρει σε εφαρμογή τις Αρχές περί ελευθερίας και αυτονομίας του παιδιού του John Dewey και του εμψυχωτικού ρόλου του δασκάλου, σε ένα δημοκρατικό σχολείο. Στα Reggio, τα μικρά παιδιά ενθαρρύνονται να διερευνήσουν το περιβάλλον τους και να εκφραστούν μέσα από πολλές γλώσσες ή μορφές έκφρασης, όπως ο λόγος, η κίνηση, το σχέδιο, η γλυπτική, τα παιχνίδια με σκιές κ.α.

Αυτή τη προσέγγιση κατάφεραν να την εφαρμόσουν στο τυπικό σχολείο και όχι σε κάποιο πειραματικό, με προβλήματα ανάλογα με αυτά από αντιμετωπίζουμε και εμείς σήμερα.

Βέβαια το μοντέλο αυτό δεν είναι εντυπωσιακό μόνο για τις παιδαγωγικές ιδέες, αλλά και για το λόγο, πως ένας εμπνευσμένος και παιδαγωγικά καταρτισμένος παιδαγωγός, κατάφερε να οργανώσει μια ομάδα δασκάλων, γονέων και τοπικών φορέων για να πραγματοποιηθεί. Αναφορές λένε ότι παρέκαμψε πολλές φορές σχετικές οδηγίες από το αντίστοιχο Υπουργείο, ήρθε σε σύγκρουση με θεσμούς και επένδυσε σε αυτό το όνειρο, με πολύ κόπο και προσωπική εργασία.

Ειναι ένα σχολείο που φτιάχτηκε από εκπαιδευτικούς, και όχι από το Υπουργείο, δέχτηκε έντονες κριτικές, αλλά κατάφερε να εμπνεύσει την επιστημονική κοινότητα και να προωθηθεί. Είναι το μακροβιότερο, ειδικό πρόγραμμα αγωγής που έγινε ποτέ. Και το σημαντικό είναι ότι συνεχώς εξελίσσεται.

Είναι ένα πρόγραμμα που οργανώθηκε κυρίως για τη προσχολική αγωγή αλλά βρήκε εφαρμογή και σε άλλες βαθμίδες εκπαίδευσης.

Με δυό λόγια μπορεί να περιγραφεί ως εξής: είναι ένα μοντέλο εκπαίδευσης στο οποίο οι νοητικές, οι συναισθηματικές, οι κοινωνικές και οι ηθικές δυνατότητες του παιδιού, καλλιεργούνται μέσα από δημιουργικούς τρόπους έκφρασης .

H ιδιαιτερότητα του προγράμματος είναι πως, όλες αυτές οι παιδαγωγικές αρχές έχουν ως πυρήνα της εκπαίδευσης το ΑΤΕΛΙΕ των εικαστικών και ο δάσκαλος εικαστικής αγωγής, έχει ένα γενικό συντονιστικό χαρακτήρα στην εκπαιδευτική διαδικασία, όχι μόνο για το μάθημα του αλλά και για όλα τα γνωστικά πεδία.

Χαρακτηριστικό είναι αυτό που είπε για τον ρόλο της ένα από τα ιδρυτικά μελή των σχολειών Reggio η εικαστικός Vea Vecchi για τον ρόλο του δασκάλου των εικαστικών:

“ …Ένα σημαντικό μέρος του ρόλου μου είναι να φροντίζω για την διακίνηση των ιδεών ανάμεσα στους δασκάλους. Είμαι πραγματικά ο μόνιμος σύμβουλος τους. Επειδή η κατάρτισή -και η βιωματική μου σχέση με τη δημιουργία ( σ.σ.)- είναι διαφορετική από εκείνων, μπορώ να του βοηθήσω να καταλάβουν τις αόρατες δυνατότητες των θεμάτων και των project που δεν είναι εμφανείς σε αυτούς. Μπορώ ακόμα να παρέμβω άμεσα στα παιδιά για να δημιουργηθούν ευκαιρίες που δεν πρόεκυψαν με άλλους δασκάλους. Για παράδειγμα, εγώ μόνο παρατήρησα ότι ο ήλιος που έλαμπε πίσω από το ένα δέντρο έξω από το παράθυρο, έριχνε μια σκιά των φύλλων στο γρασίδι. Έβαλα πάνω στο τζάμι ένα λεπτό λευκό χαρτί. Όταν ήρθαν τα παιδιά το πρωί, παρατήρησαν με ενθουσιασμό και ευχαρίστηση το θέαμα με τη σκιά των φύλλων στο χαρτί. Πολλά πράγματα ακολούθησαν . Ακόμη τα παιδιά είχαν την ιδέα να χρησιμοποιήσουμε τη σκιά σαν ρολόι. Κάποιο παιδί είπε: «-Είναι ώρα για το γεύμα. Κοιτάξτε το σχέδιο στο χαρτί”    (Reggio Emilia: Οι χίλιες γλώσσες των παιδιών προσχολικής ηλικίας,C. Edwards and all, (σ.222),2006, Αθήνα ).

Στα σχολεία αυτά, ο εικαστικός δάσκαλος δεν έχει ως κύριο στόχο να βοηθήσει τα παιδιά να αναπτύξουν αρχές αισθητικής. Επενδύει στην ιδιαιτερότητά του ως καλλιτέχνης, και σαν καλλιτέχνης στέκεται εκεί για να προσφέρει την αντίληψη και την θεώρηση των πραγμάτων που μόνο αυτός μπορεί να προσφέρει .

Θα σας μεταφέρω από το βιβλίο, ένα άρθρο από μια έκθεση φωτογραφίας που είχαν κάνει στο σχολείο Diana του Reggio Emilia: Το άρθρο ονομάζεται : Η ΕΞΥΠΝΑΔΑ ΜΙΑΣ ΛΑΚΟΥΒΑΣ ΜΕ ΝΕΡΟ. Ένα τυχαίο εύρημα, μια λακκούβα με νερό και ένας καθρέφτης γίνονται το πεδίο για μια σειρά αλληλεπιδράσεων.:

“…Όταν η βροχή σχηματίζει μια λακκούβα με νερό, χάρη στη καλή τύχη της ύπαρξης μιας τρύπας στο έδαφος και στη λίγη ηλιοφάνεια, τα παιδιά είναι γεμάτα χαρά. Αν οι ενήλικοι δεν τους θέσουν περιορισμούς και, αντίθετα, μπουν και αυτοί στο παιχνίδι, η λακκούβα με το νερό μπορεί να γίνει για τα παιδιά μια ολόκληρη υφήλιος που μπορούν να παρατηρήσουν.

‘Όλα τα παιδιά συζητούν για τις αντανακλάσεις που βλέπουν στο νερό, στον καθρέπτη και στις σκιές. Προσπαθώντας να βγάλουν νόημα από αυτές τις πολύπλοκες εικόνες, ανταλλάσουν ιδέες.

“-Το νερό τεμπελιάζει, αλλά όταν περπατάμε μέσα σ αυτό, κάνει μικρά

κύματα. Αυτά γίνονται όλο και πιο μεγάλα…-

-Ει! Μπορώ να δω τον εαυτό μου!..

-Κι εγώ! Αλλά τα χρώματα είναι πιο βρώμικα!…»

-”ΒΟΗΘΕΙΑ! Ε!!!! Παιδιά! Είμαστε κάτω από το νερό!

«-Μπορώ να πιάσω την κορφή του δέντρου, γιατί αυτός είναι ένας άλλος κόσμος. Ο κόσμος του νερού”.

Οι δάσκαλοι βάζουν έναν καθρέφτη στο έδαφος. Τα παιδιά φωνάζουν:

“-Ε!!!! Τώρα τα χρώματα είναι κανονικά!

“-Βοήθεια!!!!! Πέφτω στην τρύπα του κόσμου!!!!!!

ΟΙ δάσκαλοι ζητούν από τα παιδιά να ζωγραφίσουν δέντρα και ανθρώπους και να τα βάλουν γύρω από έναν καθρέφτη.

Τα παιδιά σχολιάζουν:

“- Η σκιά παραμένει όταν ο Ήλιος φεύγει. Μπορείτε όμως μετά να δείτε και τον αντικατοπτρισμό;”

“- Όταν ο ήλιος πέφτει, ο αντικατοπτρισμός μοιάζει να ξεθωριάζει. Ο ήλιος ξεθωριάζει τα πάντα!”

“- Όχι! Κάνεις λάθος! Ο αντικατοπτρισμός δεν είναι κοντά σε εσένα. Ειναι βαθιά και έχει χρώματα. Αντίθετα η σκιά μένει κοντά σου και δεν έχει χρώματα.Είναι πάντα σκοτεινή”

(Reggio Emilia: Οι χίλιες γλώσσες των παιδιών προσχολικής ηλικίας,C. Edwards and all, (σ.255),2006, Αθήνα ).

http://sigxronopaidagogeio.blogspot.gr/2013/03/reggio-emilia-1.html

 

Τι είναι το Reggio Emilia

Η περιοχή Reggio Emilia (Ρέτζιο Εμίλια) στην Ιταλία είναι μια εξαιρετική περίπτωση δήμου ο οποίος αποφάσισε πριν από 100 χρόνια να επενδύσει στην εκπαίδευση. Σήμερα, το 20% του προϋπολογισμού του δήμου αυτού είναι αφιερωμένο στην εκπαίδευση και κυρίως στην Προσχολική Αγωγή.

Όλοι οι βρεφονηπιακοί και παιδικοί σταθμοί καθώς και τα Νηπιαγωγεία της περιοχής ακολουθούν την εκπαιδευτική φιλοσοφία του Loris Malaguzzi, ενός εμπνευσμένου παιδαγωγού, που δημιούργησε μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο ένα εκπαιδευτικό σύστημα, που προάγει την ελευθερία και τη δημιουργικότητα των παιδιών. Η ραγδαία οικονομική και πολιτισμική πρόοδος που παρατηρείται στην περιοχή αποδίδεται σε μεγάλο βαθμό στις εκπαιδευτικές τομές που εφαρμόστηκαν.

Η πρόταση του Loris Malaguzzi βασίζεται στην παιδαγωγική διαπίστωσηότι «το παιδί μιλάει 100 γλώσσες και του αφαιρούν τις 99». Το παιδιά γεννιούνται με άπειρες δυνατότητες και τρόπους έκφρασης, αλλά το κοινωνικό περιβάλλον και το σχολείο με τις κλασικές πρακτικές τις ισοπεδώνουν. Ο Malaguzzi εισάγει ένα αυτοκαθοδηγούμενο πρόγραμμα σπουδών, με άξονες τα ενδιαφέροντά τους και τα ερωτήματα που θέτουν. Eστιάζει  στην ενδογενή και αυθόρμητη ανάγκη των μικρών μαθητών για εξερεύνηση, ενώ καλλιεργεί και αναδεικνύει τις πολλές διαφορετικές νοημοσύνες και δυνατότητες κάθε παιδιού.

Αυτή η εκπαιδευτική αντίληψη έγινε γνωστή ως η προσέγγιση του Reggio Emilia, την οποία πολλά προγράμματα προσχολικής ηλικίας σε όλο τον κόσμο έχουν υιοθετήσει.

Είναι μάλιστα η κυρίαρχη φιλοσοφία προσχολικής αγωγής πίσω από το διεθνές εκπαιδευτικό σύστημα του Ιnternational Baccalaureate

Οι αρχές του Reggio Emilia

Το εκπαιδευτικό πρόγραμμα του Reggio Emilia διέπεται από τις αξίες του σεβασμού και της ευθύνης. Βασίζεται στα ενδιαφέροντα των παιδιών και στην υποστήριξη των εκπαιδευτικών και των γονέων, οι οποίοι δημιουργούν μια κοινότητα ενηλίκων που εμπνέει και ενισχύει τη μάθηση των παιδιών.

Συγκεκριμένα η φιλοσοφία του Reggio Emilia αναπτύσσεται επάνω στην ακόλουθη σειρά αρχών:

  • Τα παιδιά είναι οι πολίτες του ΣΗΜΕΡΑ και όχι μόνο οι πολίτες του αύριο.
  • Τα παιδιά μαθαίνουν όχι μόνο με το μυαλό αλλά και με όλες τους τις αισθήσεις: την αφή, την κίνηση, την ακοή, την όραση και την ακρόαση.
  • Τα παιδιά πρέπει να έχουν κάποιον έλεγχο όσον αφορά στην κατεύθυνση της μάθησής τους,
  • Τα παιδιά αναπτύσσουν σχέσεις με τους συνομήλικούς τους όσο και με υλικά στοιχεία του περιβάλλοντος, τα οποία τα παιδιά πρέπει να έχουν την δυνατότητα να τα εξερευνούν
  • Τα παιδιά πρέπει να έχουν ατελείωτους τρόπους και ευκαιρίες να εκφράζονται.

 

 Οι τρεις δάσκαλοι του παιδιού

  1. Ο γονιός: Είναι ο πρώτος δάσκαλος. Θεωρείται σύντροφος, συνεργάτης και υποστηρικτής. Συμμετέχει ενεργά στη μάθηση του παιδιού του αλλά και όλων των παιδιών της τάξης του.
  2. Ο δάσκαλος: Είναι ο συμμαθητής και ο συνεργάτης του παιδιού, που διευκολύνει τη μάθησή του, σχεδιάζοντας δραστηριότητες βασισμένες στα ενδιαφέροντα κάθε μικρού εξερευνητή. Ο ρόλος του είναι μπαίνει ενεργά μέσα στη διαδικασία της μάθησης και όχι να μένει ένας παρατηρητής που “τα ξέρει όλα”. Σκοπός του είναι να ενισχύσει την κατανόηση του παιδιού για τον κόσμο γύρω του σεβόμενος πάντοτε τις ανάγκες και τα ερωτήματα που θέτει.
  3. Το περιβάλλον: Η σπουδαιότητα του περιβάλλοντος έγκειται στην αντίληψη ότι τα παιδιά μπορούν καλύτερα να βγάλουν νόημα και να κατανοήσουν τον κόσμο μέσω του περιβάλλοντος το οποίο υποστηρίζει σύνθετες, ποικίλες , συνεχείς και μεταβαλλόμενες σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων, τον κόσμο των εμπειριών, των ιδεών και πολλών τρόπων έκφρασης. Τα νηπιαγωγεία, γενικά είναι γεμάτα με εσωτερικά φυτά και πλημμυρισμένα με φυσικό φώς. Οι τάξεις είναι ανοιχτές και ενώνονται σε ένα κεντρικό σημείο στην piazza( μικρή πλατεία). Το εσωτερικό των τάξεων έχει σκοπό να κάνει έκδηλη τη διαδικασία της μάθησης καθώς και να προσφέρει άφθονα ερεθίσματα στα παιδιά. Οι δημιουργίες/εργασίες είναι τοποθετημένες σε διάταξη από αντικείμενα που έχουν βρεθεί και από υλικά τη τάξης.

Η σημασία του Atelier

Στη φιλοσοφία του Reggio Emilia η τέχνη και το Atelier παίζει κεντρικό ρόλο. Αυτό οφείλεται στο γεγονός οτι στο atelier τα παιδιά εργάζονται με το μυαλό και τα χέρια ταυτόχρονα. Μπορούν να μεταμορφώσουν την ύλη και να δημιουργήσουν κάτι καινούριο. Έρχονται σε επαφή με την αισθητική και την ομορφιά της ύλης και αποκτούν την πεποίθηση οτι «όλοι μας μπορούμε να δημιουργήσουμε κάτι όμορφο»

.http://platon.gr/reggio-emilia/?gclid=EAIaIQobChMIs7TMmsqv1wIVFsayCh2sNQV8EAMYASAAEgJKrvD_BwE

 

Το εκπαιδευτικό σύστημα του Reggio Emilia, αντιπροσωπεύει μια καινοτόμα παιδαγωγική προσέγγιση προσχολικής ηλικίας. Ιδρυτής αυτής της φιλοσοφίας είναι ο Loris Malaguzzi, ο οποίος κατόρθωσε να οργανώσει ένα “δημοκρατικό” σχολείο υποστηρίζοντας την ελευθερία και αυτονομία του παιδιού, αλλά και θέτοντας τον δάσκαλο σε ρόλο συνεργάτη. Πρόκειται για ένα μοντέλο εκπαίδευσης στο οποίο οι νοητικές, οι συναισθηματικές, οι κοινωνικές και οι ηθικές δυνατότητες του παιδιού, καλλιεργούνται μέσα απο δημιουργικούς τρόπους έκφρασης. Η εκπαίδευση της προσχολικής αγωγής στα σχολεία του Reggio Emilia, αναγνωρίστηκε το 1991 απο το Αμερικάνικο περιοδικό “Newsweek”, ως ένα απο τα καλύτερα εκπαιδευτικά συστήματα στον κόσμο. Η προσέγγιση αυτή προσφέρει εναλλακτικούς τρόπους παιδαγωγικής, φιλοσοφίας και μεθοδολογίας, που στοχεύουν σε ένα “παιδοκεντρικό” σύστημα εκπαίδευσης. Τα βασικά χαρακτηριστικά είναι:
1. η δημοκρατική εκπαίδευση
2. οι εκατό τρόποι έκφρασης των παιδιών
3. τα παιδιά αποτελούν το επίκεντρο ενδιαφέροντος και ρυθμίζουν τη μαθησιακή διαδικασία
4. το ενδιαφέρον και η συμμετοχή των γονέων στις δραστηριότητες
5. ο ενθαρρυντικός ρόλος του δασκάλου
6. το περιβάλλον ως “τρίτος δάσκαλος”
7. ο δάσκαλος εικαστικών και τα “atelier”
Τα παιδιά ενθαρρύνονται να ερευνήσουν το περιβάλλον τους και να εκφραστούν μέσα απο “συμβολικές γλώσσες” των τεχνών όπως το σχέδιο, η γλυπτική, ο λόγος, η κίνηση, τα παιχνίδια με σκιές κ.α..

 

Από Εργασία Πανεπιστημίου Πατρών

Η προσέγγιση των σχολείων του Reggio Emilia

Εισαγωγή
Στην προσέγγιση αυτή βασικά στοιχεία
αποτελούν
 η έμφαση στην προσωπικότητα κάθε
παιδιού & τα ενδιαφέροντά του
 η ενίσχυση της δημιουργικότητας των
παιδιών και
 η συμμετοχή της κοινότητας στην
εκπαιδευτική διαδικασία.

Βασικά στοιχεία της φιλοσοφίας του Malaguzzi
• πίστευε ότι τα παιδιά έχουν πάρα πολλές
ικανότητες που συχνά μένουν
ανεκμετάλλευτες,
• αντιλαμβανόταν την αναγκαιότητα &
κατανοούσε τη συνθετότητα των σχέσεων
μεταξύ σχολείου και οικογένειας &
• θεωρούσε ότι οι εκπαιδευτικοί πρέπει να
«μαθαίνουν» για τα παιδιά καθώς τα
διδάσκουν.
Παιδαγωγικό πλαίσιο
Βασικά σημεία της προσέγγισης που ακολουθείται
είναι
• η έμφαση στους πολλούς και διαφορετικούς
τρόπους με τους οποίους τα παιδιά
αναπαριστούν τις ιδέες τους και επικοινωνούν.
• η ευέλικτη φύση του προγράμματος.
• η συμμετοχή και η ομαδική εργασία
(εκπαιδευτικοί, γονείς, κοινότητα).

Ο ρόλος του Περιβάλλοντος
(«τρίτος παιδαγωγός»)(1)
• Σε όλο το χώρο του σχολείου υπάρχουν
δείγματα των εργασιών των παιδιών
– εκπαιδευτικοί και παιδιά παρατηρούν και
καταγράφουν όσα συμβαίνουν στην τάξη
– η εργασία των παιδιών αντιμετωπίζεται
με σεβασμό και αναγνωρίζονται οι
δυνατότητές τους,
– «προκαλούν» παιδιά & γονείς να
μάθουν περισσότερα για τις δραστηριότητες
που πραγματοποιούνται σε αυτό το
μαθησιακό περιβάλλον.

Ο ρόλος του Περιβάλλοντος
(«τρίτος παιδαγωγός») (2)
• Οι τάξεις έχουν κάποιες γωνιές/χώρους για
συγκέντρωση της ομάδας, θεατρικό παιχνίδι,
μικρές & μεγάλες δραστηριότητες
κατασκευών κ.λπ.
• Χαρακτηριστικό στοιχείο είναι η ύπαρξη ενός
μικρού ατελιέ
• Εκεί πραγματοποιούνται δραστηριότητες με
τη βοήθεια του ειδικού παιδαγωγού σε
θέματα τέχνης (atelierista).
Η έμφαση στη συνεργασία
• Δίνεται έμφαση στη μάθηση σε μικρές
ομάδες ώστε να υπάρχει καλύτερη
επικοινωνία και αλληλεπίδραση.
• Θυμηθείτε: η εργασία στις μικρές ομάδες
συμβάλλει ιδιαίτερα στην ανταλλαγή
απόψεων, στην ανάληψη πρωτοβουλιών,
στην επίλυση των συγκρούσεων.
Η έμφαση στη δημιουργία
σχέσεων
• Οι εκπαιδευτικοί επικοινωνούν καθημερινά
με τους γονείς.
• Οι γονείς, αλλά & γενικότερα οι πολίτες έχουν
πολλές ευκαιρίες να εμπλακούν στις
εκπαιδευτικές εμπειρίες των παιδιών
(συγκεντρώσεις σε μικρές ομάδες ανά τάξη,
συναντήσεις ολόκληρου του σχολείου,
εκδηλώσεις, κ.λπ.).

Ρόλος εκπαιδευτικού (1)
Οι εκπαιδευτικοί είναι συνεργάτες των
παιδιών στη διαδικασία διερεύνησης &
μάθησης.
Πιο συγκεκριμένα ο εκπαιδευτικός
• προκαλεί τη σκέψη & διατυπώνει ανοιχτού
τύπου ερωτήσεις, παρέχει υλικά για
διερεύνηση & προσπαθεί να δημιουργήσει
συνθήκες που συμβάλλουν στην ανάπτυξη
της δημιουργικής σκέψης των παιδιών.
Ρόλος εκπαιδευτικού (2)
• ακούει τα παιδιά με προσοχή &
εκμεταλλεύεται τις διαφορετικές απόψεις
για περαιτέρω συζήτηση.
• προωθεί τον σεβασμό στις διαφορετικές
απόψεις & τη συνεργατική δράση.
• επικοινωνεί και συνεργάζεται με
συναδέλφους (pedagogista, atelierista),
γονείς, ανθρώπους της κοινότητας κ.λπ.
Ρόλος εκπαιδευτικού(3)
• παρατηρεί & καταγράφει τη δράση των
παιδιών προσπαθώντας
-να κατανοήσει τους τρόπους με τους
οποίους παρατηρούν, αντιλαμβάνονται &
αναπαριστούν τον κόσμο,
-να αξιολογήσει την πρόοδό τους & να
αξιοποιήσει τα στοιχεία αυτά για
αναστοχασμό πάνω στη δική του πρακτική –
ενεργεί και ως ερευνητής.
Βιβλιογραφικές αναφορές
• Roopnarine, J. & Johnson, J. (2006). Ποιοτικά
προγράμματα προσχολικής εκπαίδευσης:
Παραδείγματα από την Διεθνή πρακτική.
Αθήνα: Παπαζήση.
• Edwards, C. Gandini, L. & Forman, G. (2001).
Reggio Emilia: Οι χίλιες γλώσσες των παιδιών
προσχολικής ηλικίας. Αθήνα: Πατάκης. Και
προσθέστε και αυτήν Ντολιοπούλου, Ε.
(2005). Σύγχρονες τάσεις της Προσχολικής
Αγωγής. Αθήνα: Τυπωθήτω

Σημείωμα Αναφοράς
Copyright Πανεπιστήμιο Πατρών, Σχολή Κοινωνικών και Ανθρωπιστικών
Επιστημών, Τμήμα Επιστημών της Εκπαίδευσης και Αγωγής στην Προσχολική
Ηλικία, Μαρία Καμπεζά, «Προσχολική Παιδαγωγική». Ενότητα 6: Η
προσέγγιση των σχολείων του Reggio Emilia. Έκδοση: 1.0. Πάτρα 2015.
Διαθέσιμο από τη δικτυακή διεύθυνση:
https://eclass.upatras.gr/courses/PN1485/index.php?vis=5783

 

 

Συλλογές Γκάντσιου Βούλα

Κάποιος… σε κάποια γωνιά της γης,
αυτή την στιγμή…
ίσως κλαίει,
ίσως πονάει,
ίσως δακρύζει μόνο!
Δεν με νοιάζει… που;
Δεν με νοιάζει… ποιος;
Δεν με νοιάζει αν φταίει.
Με νοιάζει ότι κάποιος κλαίει.
Με νοιάζει ότι κάποιος πονάει.
Και όποιος κλαίει, τώρα είναι θύμα,
αύριο θα γίνει θύτης.
Όλοι είμαστε ίδιοι
και κλαίμε το ίδιο.
Ο πόνος είναι ίδιος
και θέλει μια αγκαλιά για να κλάψει,
μια πηγή να πλύνει τα δάκρυα του,
μια αγάπη, για να πάψει να κλαίει! Β.Γ

Από την συλλογή της Βούλας Γκάντσιου 2013

Φωτογραφία της Βούλα Γκάντσιου.

Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν θέλουν στ’ αλήθεια την ελευθερία, γιατί η ελευθερία συνεπάγεται υπευθυνότητα, και οι περισσότεροι άνθρωποι φοβούνται τις ευθύνες.
Σίγκμουντ Φρόιντ Ψυχίατρος.
Διαβάστε περισσότερα στη σελίδα Ρώτα τη Σίβυλλα www.facebook.com/RotaTISivila

Φωτογραφία της Βούλα Γκάντσιου.

Σύμφωνα με έρευνες, τα παιδιά γελούν τετρακόσιες φορές τη μέρα!
Οι ενήλικες δεκαπέντε φορές μόνο!
Κάπου… αυτοί οι ενήλικες, έχασαν τριακόσια ογδόντα πέντε χαμόγελα!!!
Σήμερα είναι μια άλλη μέρα! Ας ελπίζουμε, ότι σε κάποια γωνία θα βρούμε τα χαμόγελα μας!!!! Β.Γ

Φωτογραφία της Βούλα Γκάντσιου.

Μας χαρίζει ένα λουλούδι…!
Από ‘ κείνα που μυρίζουν
και μας ξυπνούν… τα ευγενή αισθήματα,
εκείνα…που έχουμε ξεχάσει!
Τίποτα δεν ζητά ως αντάλλαγμα….
μόνο λίγα ψίχουλα αγάπης
και μια αγκαλιά! Β.Γ
Βούλα

Φωτογραφία του χρήστη Forget your badtrip.
Forget your badtripΜου αρέσει η Σελίδα!

 

Άμυνες και Φρόιντ

Σύμφωνα με την ψυχαναλυτική θεωρία του Σίγκμουντ Φρόιντ οι ασυνείδητες ψυχολογικές άμυνες είναι εκείνες που εμποδίζουν επιθυμίες, ορμές και συναισθήματα του Εκείνο να βγουν στην συνείδηση. Αυτό συμβαίνει επειδή αυτές θεωρούνται αρνητικές, επιθετικές ή και δυσάρεστες. Το Εγώ, το λογικό και προσαρμοστικό μέρος της ψυχής, επιστρατεύει άμυνες, λοιπόν, προκειμένου να αποφευχθεί το άγχος και η απειλή.

Παρακάτω θα περιγράψουμε μερικές από τις βασικές άμυνες της ψυχαναλυτικής σχολής μαζί με παραδείγματα, τα οποία θα τις καταστήσουν περισσότερο κατανοητές. Κάποιος, διαβάζοντας τα παρακάτω, ίσως εντοπίσει μία ή και περισσότερες άμυνες στο δικό του Εγώ. Πάρα ταύτα, σημειώνουμε εξ αρχής πως οι άμυνες, σύμφωνα πάντοτε με τον Φρόιντ, είναι ασυνείδητες.

  • Άρνηση. Το άτομα αρνείται από την συνείδησή του πως κάτι συνέβη στα αλήθεια. Το αποκλείει και το στέλνει κατευθείαν στον ασυνείδητο. Το συναίσθημα, η επιθυμία ή η σκέψη, μετά την άρνηση, παύουν να υπάρχουν για το άτομο.

Παράδειγμα: Το άτομο ξεχνάει παντελώς -όχι με δική του συνειδητή πρόθεση- πως σήμερα έχει ένα ραντεβού στον οδοντίατρο για μία εξαιρετικά επίπονη αφαίρεση δοντιού (άρνηση γεγονότος). Το παιδί αρνείται το μίσος που βιώνει για τον έναν γονέα (άρνηση του συναισθήματος) ή κάποιος άνθρωπος αρνείται πως θέλει να βλάψει τον καλύτερό του φίλο (άρνηση επιθυμίας). Σημειώνουμε εδώ, σχετικά με τα δύο τελευταία παραδείγματα, πως η ψυχανάλυση παραδέχεται γενικά ότι ένα συναίσθημα μπορεί κάλλιστα να συνυπάρχει με κάποιο εντελώς αντίθετο, όπως η αγάπη και το μίσος.

denial

  • Απώθηση. Είναι παρόμοια με την άρνηση, μόνο που το άτομο αναγνωρίζει πως το γεγονός, η επιθυμία ή το συναίσθημα πράγματι υπήρξε. Παρόλα αυτά, τα έχει απωθήσει στο ασυνείδητο.

Παράδειγμα: Ένα θύμα βιασμού μπορεί να μην θυμάται την επίθεση που δέχτηκε, αλλά να βιώνει “αναλαμπές”, όπως εικόνες που έρχονται απρόσμενα στο νου ή αρνητικά συναισθήματα που βγαίνουν στην επιφάνεια. Το άτομο εδώ, επίσης, ξέρει πως έπεσε θύμα βιασμού -εν αντιθέσει με την άρνηση- αλλά δεν μπορεί να ανακαλέσει το γεγονός αυτό καθαυτό.

  • Παλινδρόμηση. Σε αυτή την άμυνα το υποκείμενο επιστρέφει σε προηγούμενα εξελικτικά στάδια, για να αντιμετωπίσει το άγχος ή γενικώς τα αρνητικά συναισθήματα ή και τις αρνητικές εμπειρίες, που βίωσε.

Παράδειγμα: Ύστερα από έναν χωρισμό μία γυναίκα καταναλώνει υπερβολικές ποσότητες φαγητού και αλκοόλης ή καπνίζει πολύ. Εδώ συγκεκριμένα έχουμε παλινδρόμηση στο στοματικό στάδιο, όπου η ικανοποίηση πηγάζει από την ερωτογενή ζώνη του στόματος.

smokin-medium

  • Αντιδραστικός σχηματισμός. Ένα συναίσθημα ή μια πράξη, που θεωρείται απειλητικό για το Εγώ, μετατρέπεται στο εντελώς αντίθετό του.

Παράδειγμα: Το παιδί μπορεί να ζηλεύει το δεύτερο μέλος που προστέθηκε στην οικογένεια κι έτσι ενδόμυχα να επιθυμεί την εκδίωξή του. Γνωρίζοντας, όμως, πως αυτή η επιθυμία και αυτό το συναίσθημα δεν είναι σωστά, τα μετατρέπει. Έτσι παρουσιάζει μια μεγάλη αγάπη προς τον αδερφό/η μαζί με συμπεριφορικές εκδηλώσεις, που την μαρτυρούν (λ.γ. αγκαλιές και φιλιά). Βέβαια, σε αυτή την περίπτωση το κρυμμένο αρνητικό συναίσθημα ενδέχεται να γλιστρήσει και να φανερώσει κάποια ίχνη της ύπαρξής του. Το παιδί σφιχταγγαλιάζει τόσο έντονα τον αδερφό του, που του προκαλεί δυσανασχέτηση. Ή τον χαϊδεύει τόσο δυνατά στα μαλλιά, που του προκαλεί πόνο.

0o

  • Προβολή. Το υποκείμενο προβάλει αρνητικά συναισθήματα ή και απαγορευμένες επιθυμίες σε κάποιο άλλο πρόσωπο. Με τούτο τον τρόπο αποφεύγεται η συνειδητοποίηση της κατοχής τέτοιων συναισθημάτων ή επιθυμιών και το εγώ προστατεύεται.

Παράδειγμα: Κάποιος μπορεί να θέλει να βλάψει το φίλο του, αλλά μέσω της προβολής, αρνείται αυτή την επιθυμία και πιστεύει ότι ο φίλος του είναι αυτός που θέλει στην πραγματικότητα να τον βλάψει.

  • Μετάθεση. Τα συναισθήματα και οι αντιδράσεις εδώ πέρα απομακρύνονται από τον αρχικό τους στόχο και κατευθύνονται προς έναν άλλον, λιγότερο επικίνδυνο ή και περισσότερο προσεγγίσιμο.

Παράδειγμα: Το παιδί δεν μπορεί να εκφράσει την επιθετικότητά του απέναντι στους γονείς του, που συνεχώς το τιμωρούν, γιατί φοβάται την αντίδρασή τους. Έτσι, στρέφεται σε έναν πιο εύκολο στόχο. Φωνάζει ή χτυπάει τον μικρό του αδερφό, λες και είναι αυτός υπεύθυνος για τον θυμό του.

  • Γνωστική απόσπαση. Δύο γνωστικά σχήματα ή συμπεριφορές, εντελώς αντίθετα και αντικρουόμενα, συνυπάρχουν χωρίς να προκαλούν σύγχυση, απορία, αναστάτωση ή άγχος. Το άτομο δεν συνειδητοποιεί την ασυμβατότητα και αν κάποιος προσπαθήσει να του την φανερώσει, το πιο πιθανόν είναι να την αρνηθεί και να προσπαθήσει να την εκλογικεύσει.

Παράδειγμα: Ένας άνθρωπος που συμμετέχει ενεργά σε εκστρατείες κατά του AIDS, δεν παίρνει προφυλάξεις στις δικές του σεξουαλικές επαφές. Ένας γονέας που δηλώνει δημόσια φανατική εναντίωση με την κακοποίηση των παιδιών, κακοποιεί τα δικά του.

  • Εκλογίκευση. Την αναφέραμε στο ακριβώς από πάνω παράδειγμα, αλλά ταυτόχρονα αποτελεί ξεχωριστή άμυνα. Το άτομο χρησιμοποιεί δικαιολογίες για μιαν ανεπιθύμητη συμπεριφορά ή ένα ανεπιθύμητο συναίσθημα κι έτσι αποφύγει το άγχος που αυτά προκαλούν.

Παράδειγμα: Μία μητέρα σφαλιαρίζει το παιδί της, όταν αυτό κάνει μια ζαβολιά, ισχυριζόμενη πως “έτσι το μωρό θα μάθει”. Ένας άντρας σε δεσμό φλερτάρει με άλλες γυναίκες, πιστεύοντας πως “έτσι θα διατηρηθεί το πάθος στην σχέση του”.

  • Μόνωση του συναισθήματος. Το συναισθηματικό κομμάτι μιας εμπειρίας απωθείται στο ασυνείδητο και παραμένει μόνο το γνωστικό. Η συγκεκριμένη άμυνα αναφέρεται και ως “ψυχολογικό μούδιασμα”.

Παράδειγμα: Μια γυναίκα μιλάει εντελώς ψύχραιμα για μια επίθεση, που δέχτηκε από έναν διώκτη, λες και περιγράφει απλώς ένα αντικείμενο. Οι συναισθηματικές εκφράσεις εκλείπουν παντελώς και η αντίδρασή της φαίνεται παράδοξη με το πλαίσιο της προκειμένης κατάστασης.

  • Μετουσίωση. Η έκφραση επιθετικών συναισθημάτων και απωθημένων παρορμήσεων με δημιουργικούς και αποδεχτούς τρόπους. Ο πιο ωφέλιμος τύπος άμυνας. Τα συναισθήματα εκτονώνονται με τρόπο ευεργετικό τόσο για το ίδιο το άτομο όσο και για την κοινωνία. Η ψυχική ενέργεια δεν σπαταλιέται σε προσπάθειες άρνησης ή διαστρέβλωση των συναισθημάτων, αλλά καλλιεργείται σε κάτι δημιουργικό και εποικοδομητικό.

Παράδειγμα: Η συγγραφή, ο χορός, η μουσική ή τα ακαδημαϊκά ενδιαφέροντα μπορεί να αποτελούν μια δημιουργική και εύστοχη έκφραση των παρορμήσεων.

guitar

Αυτές ήταν μερικές από τις άμυνες, που χρησιμοποιεί το Εγώ μας, για να μας προσαρμόσει στην πραγματικότητα και τις απαιτήσεις της, καθώς και στις ηθικές μας αξίες. Αναφέρουμε και πάλι πως οι άμυνες έχουν ασυνείδητη επιστράτευση και εφαρμογή. Λόγου χάρη, όταν ένας άνθρωπος προσπαθεί συνειδητά να περιγράψει με ψυχραιμία μια τραυματική εμπειρία, περιορίζοντας δηλαδή τις συναισθηματικές του εκφράσεις, δεν χρησιμοποιεί άμυνα. Απλώς προσπαθεί να είναι ψύχραιμος. Εξίσου, όταν κανείς αναιρεί με πρόθεση να παραβρεθεί σε ένα βαρετό ή επώδυνο ραντεβού, δεν σημαίνει πως το αρνείται. Απλώς ότι το αγνοεί συνειδητά.

Οι άμυνες, πάντως, είναι ιδιαίτερα χρήσιμες για τον άνθρωπο. Χωρίς αυτές το Εγώ θα κατακλυζόταν από άγχος κι ενοχές, με αποτέλεσμα να καταλήγει παντελώς δυσλειτουργικό και ανήμπορο. Οι άμυνες, εντούτοις, μπορούν να αποβούν και καταστροφικές, όταν χρησιμοποιούνται σε τόσο έντονο βαθμό, που αποκλείουν την χρήση άλλων, περισσότερο εποικοδομητικών στρατηγικών.

Για παράδειγμα, μια γυναίκα που από φόβο αρνείται ή απωθεί  το γεγονός πως ο καρκίνος μπορεί να προσβάλει και τον δικό της μαστό, θα αποφεύγει την γυναικολογική εξέτασή του. Αυτή η τακτική αποφυγής, λόγω άμυνας, μπορεί να αποβεί κυριολεκτικά καταστροφική για την υγεία, δεδομένου ότι η έγκαιρη διάγνωση του καρκίνου του μαστού διασφαλίζει κατά κύριο λόγο μια αποτελεσματική θεραπεία. Παρομοίως, ένας άνδρας που αρνείται ή απωθεί το γεγονός ότι ο ιός HIV μπορεί να προσβάλει και τον ίδιο, δεν χρησιμοποιεί προφυλάξεις, εκθέτοντας τον εαυτό του σε μεγάλο κίνδυνο. Τέλος, μια γυναίκα που επιστρατεύει έντονα την εκλογίκευση για την βίαιη συμπεριφορά του συντρόφου της απέναντί της, πιθανώς καθηλώνει τον εαυτό της σε μια προβληματική σχέση, που της επιφέρει περισσότερα προβλήματα από αυτά που η άμυνα μπορεί να “λύσει”.

Σίγουρα οι άμυνες δεν είναι καλές ή κακές από μόνες τους. Το δίπολο θετικό-αρνητικό μπορεί να χαρακτηρίσει την συχνότητα επιστράτευσής τους, το πλαίσιο όπου αυτές χρησιμοποιούνται και τα αποτελέσματα που επιφέρουν. Πάντως, στην σύγχρονη ψυχολογία υπάρχει η παραδοχή ότι μερικές ψυχολογικές ιδιότητες μπορεί να παραμένουν ασυνείδητες. Ταυτόχρονα, όμως, υποστηρίζεται εξίσου ότι ο άνθρωπος έχει την δυνατότητα να ελέγξει τα συναισθήματα, τις σκέψεις και τις συμπεριφορές του. Εν ολίγοις, δεν είμαστε έρμαια του ασυνειδήτου μας, όπως όμως δεν είμαστε και παντελώς ελεύθεροι από αυτό.

ΜΑΛΛΙΟΠΟΥΛΟΥ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

https://www.maxmag.gr/psychologia/amynes-froint

Εφηβεία: Ποιες είναι οι ψυχολογικές διεργασίες που βιώνουν οι έφηβοι;

Η εφηβεία είναι μια πολύ σημαντική για το άτομο αναπτυξιακή φάση και αποτελεί μεταβατική περίοδο μεταξύ της παιδικής ηλικίας και της ενήλικης προσωπικότητας. Στο στάδιο αυτό, η ψυχική ισορροπία διαταράσσεται και το Εγώ του εφήβου γίνεται ευάλωτο και χαρακτηρίζεται από ρευστότητα. Αυτό συμβαίνει, διότι το άτομο παραπαίει μεταξύ των παλινδρομικών και προοδευτικών κινήσεων που εναλλάσσονται αυτή την περίοδο. Με λίγα λόγια, προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα στο παιδί που ήταν και στη ζωή που βίωνε με όλα τα οφέλη της παιδικής ηλικίας, αλλά συγχρόνως προσπαθεί να δομήσει μια ώριμη, ενήλικη προσωπικότητα απαρτιώνοντας το «νέο» εαυτό. Την περίοδο αυτή λαμβάνουν χώρα μια σειρά ψυχικών διεργασιών, των οποίων προϋπόθεση για την διεξαγωγή αποτελούν οι ευνοϊκές κοινωνικές και πολιτισμικές συνθήκες στη ζωή του εφήβου. Είναι σημαντικό να τονιστεί ότι η ρευστότητα που επικρατεί στην εφηβεία δεν είναι κάτι το παθολογικό, αλλά μια υγιής και αναγκαία αναδόμηση.

Οι φάσεις της ψυχοσυναισθηματικής ανάπτυξης του εφήβου είναι οι ακόλουθες:

  • Η αναβίωση της παιδικής σεξουαλικότητας

Πρόκειται για την ψυχαναλυτική θεμελιώδη έννοια του Οιδιπόδειου Συμπλέγματος που εισήγαγε ο Sigmund Freud. Βάσει αυτής, το παιδί «έλκεται» από τον γονέα του αντίθετου φύλου (συνήθως πρόκειται για μητέρα και γιο) βιώνοντας φόβο, αποστροφή και «εχθρικά» αισθήματα για τον γονέα του ίδιου φύλου. Με λίγα λόγια, η παιδική σεξουαλικότητα αναβιώνει στην περίοδο της εφηβείας, με τη διαφορά ότι τώρα ο έφηβος είναι ικανός να «εκδικηθεί» με φυσική βία τις οιδιποδειακές απογοητεύσεις που εισέπραξε κατά την παιδική ηλικία. Αυτό προκαλεί άγχος στον έφηβο και δημιουργεί την ανάγκη απομάκρυνσης από τους γονείς. Ο έφηβος αποσύρεται και κινητοποιεί μηχανισμούς άμυνας με σκοπό να μπορέσει να διαχειριστεί την εσωτερική αυτή αναταραχή. Η διαδικασία αυτή είναι απαραίτητη σε αυτό το στάδιο για την υγιή σύναψη ετερόφυλων σχέσεων.

  • Η αίσθηση απώλειας του αντικειμένου (γονέων)

Το γεγονός πως σε αυτή τη φάση ο έφηβος αναγκάζεται να αποεξιδανικεύσει τους γονείς του, που στα μάτια του έμοιαζαν ως τώρα τέλειοι, είναι μια επώδυνη για αυτόν διαδικασία που του προκαλεί μια γενικότερη συναισθηματική αστάθεια και συναισθήματα πένθους, όπως τόνισε χαρακτηριστικά ο Blos. Η αυθεντία των γονέων απορρίπτεται και ο έφηβος δεν επαφίεται πλέον σε αυτούς για να ρυθμίσει το άγχος του και την αυτοεκτίμησή του. Ως αποτέλεσμα, αισθάνεται μετέωρος, βιώνει ένα κενό και οδηγείται σε μια αέναη αναζήτηση έντονων συναισθημάτων και συγκινήσεων. Οι έφηβοι είναι για το λόγο αυτό δραστήριοι, υπερκινητικοί και κάνουν τα πάντα για να αποφύγουν την πλήξη και την ανεπάρκεια. Επίσης, σε αυτό οφείλεται η συνεχής ενασχόληση τους με το μέλλον. Η παρορμητική αυτή συμπεριφορά δρα λειτουργικά για τον έφηβο καθώς τον βοηθά να στερεώσει την ταυτότητά του και να κατανοήσει ποιος είναι πραγματικά μέσα από τη σύγκρουση με τα καθορισμένα όρια της πραγματικότητας.

  • Η κίνηση μεταξύ παλινδρόμησης και ανάπτυξης

Ως παλινδρόμηση εννοούμε την τάση του εφήβου να επιστρέφει σε συμπεριφορές που υιοθετούσε σε προγενέστερη ηλικιακή φάση, και πρόκειται για μια φυσιολογική διεργασία στην υπηρεσία της ανάπτυξης. Λαμβάνει χώρα στην εφηβεία, με σκοπό το άτομο «γυρνώντας πίσω» να ανακτήσει δυνάμεις μιας και η διαδικασία ενηλικίωσης του προκαλεί συναισθηματικές δυσκολίες και εμπόδια. Λόγω της δυνατότητας παλινδρόμησης η εφηβεία θεωρείται ως 2η ευκαιρία για τον έφηβο να αναθεωρήσει και να επαναδιαπραγματευτεί παλιές τραυματικές εμπειρίες μέσα σε ευνοϊκότερες πλέον συνθήκες. Σημαντικό είναι να αναφερθεί πως η εφηβεία συνιστά 2η ευκαιρία υπό τον όρο ότι δεν έχουν παραμείνει σοβαρά ελλείμματα από την παιδική ηλικία. Πρόκειται λοιπόν για μια πολύ χρήσιμη διεργασία που συνεισφέρει σημαντικά στη διαμόρφωση μια υγιούς, ενήλικης προσωπικότητας.

simasia-dialogou1

  • 2η διεργασία αποχωρισμού – ατομικοποίησης

Η 1η λαμβάνει χώρα στα 3 πρώτα έτη της ζωής ενός παιδιού. Η 2η συμβαίνει κατά την εφηβεία όπου εγκαταλείπονται οι εξαρτητικές σχέσεις με τους γονείς και ο εαυτός διαφοροποιείται, αποκτά αίσθηση συνέχειας και ύπαρξης, ώστε να είναι σε θέση να αντισταθεί στις διακυμάνσεις της αυτοεκτίμησης. Αν οι εξωτερικές συνθήκες είναι ευνοϊκές και το περιβάλλον του εφήβου υποβοηθά τη διαδικασία αυτή, το Εγώ του εφήβου γίνεται ικανό να αντέξει την μη τελειότητα του κόσμου και την αποεπένδυση των – «τέλειων» ως τότε – γονέων. Και κατά συνέπεια προάγεται η ανάπτυξη του ατόμου τόσο σε συναισθηματικό όσο και σε γνωστικό επίπεδο.

  • Η διαδικασία της αποϊδανικοποίησης

Με την έννοια αυτή ορίζουμε την αντίληψη της μη τελειότητας των γονέων, του κόσμου γενικότερα, για έναν έφηβο. Η διεργασία αυτή λαμβάνει χώρα καθ’ όλη τη διάρκεια της εφηβείας και πρακτικά σημαίνει πως το άτομο εγκαταλείπει τις εξιδανικευμένες εικόνες του εαυτού και των γονέων και αποδέχεται την ανυπαρξία της τελειότητας. Ο έφηβος προσπαθεί να αποκαταστήσει αυτή την «απώλεια» με το να αποκτά δεξιότητες, να συμμετέχει σε ομάδες, να δημιουργεί ινδάλματα που στη φαντασία του ασπάζονται την τελειότητα και ούτω καθεξής. Η διεργασία αυτή είναι φυσικά επώδυνη και απαιτεί ψυχικό σθένος από το άτομο. Οι γονείς πρέπει εξίσου να σταθούν δυνατοί μπροστά σε αυτή τη μεταβολή καθώς εάν δράσουν ως αδύναμοι, είναι πιθανό να αναστείλουν την διαδικασία της αποϊδανικοποίησης εγκλωβίζοντας τον έφηβο και εμποδίζοντας την ανάπτυξη.

  • Οι λειτουργίες της ομάδας των συνομηλίκων

Στην προσπάθεια αποδυνάμωσης της εξάρτησης από τους γονείς, ο έφηβος καταφεύγει στην παρέα των συνομηλίκων. Οι φίλοι γίνονται εξαιρετικά σημαντικοί για αυτόν, και τους χρησιμοποιεί για να ορίσει τον εαυτό του, το ποιος είναι, μέσα από εκείνους. Η παρέα ρυθμίζει τώρα τον τρόπο συμπεριφοράς, τα άγχη του, την αυτοεκτίμησή του. Του παρέχει ουσιαστικά  μια προσωρινή ταυτότητα ώσπου να διαμορφώσει την ενήλικη προσωπικότητά του. Θεωρεί πως είναι οι μόνοι που μπορούν να τον καταλάβουν, να τον βοηθήσουν και που αξίζουν την προσοχή του ως άτομα. Οι σχέσεις αυτές στην πλειοψηφία τους είναι παροδικές και ασταθείς, όμως χρήσιμες για την ομαλή ανάπτυξη του εφήβου.

shutterstock_8239094_645_450

  • Ο σχηματισμός της ταυτότητας

Με τον όρο ταυτότητα εννοούμε όλες τις πλευρές της προσωπικότητας, συνειδητές και μη, οι οποίες αποτυπώνονται μέσα από εικόνες εαυτού. Η δημιουργία της ταυτότητας δεν αρχίζει και ούτε τελειώνει με την εφηβεία – ήδη το βρέφος αρχίζει και «υπάρχει» μέσα από το καθρέφτισμα στο βλέμμα της μητέρας του. Κατά τη διαδικασία σχηματισμού ταυτότητας ο έφηβος έχει ανάγκη από μια ιδεολογία για να προσανατολιστεί προς το μέλλον, να θέτει σκοπούς και στόχους. Μάλιστα, στη φάση αυτή ο ιδεολογικός προσανατολισμός και όσα τον απαρτίζουν γίνονται τόσο σημαντικά ώστε οποιαδήποτε απειλή τους κάνει τον έφηβο να νιώθει χαμένος και του προκαλεί αισθήματα ματαίωσης.

Πρέπει να σημειωθεί πως πολλοί  παράγοντες μπορεί να οδηγήσουν τον έφηβο στο να μην κατορθώσει να μεταβεί επιτυχώς μέσα από τις αναγκαίες διεργασίες της εφηβείας με αποτέλεσμα να δημιουργηθούν κατάλοιπα και ελλείμματα στην ενήλικη προσωπικότητά του. Πρόκειται για μια αναπτυξιακή φάση εξαιρετικής σημασίας και αναγκαιότητας που μέσα από τη μελέτη της είμαστε σε θέση να κατανοήσουμε τις «αλλόκοτες» συμπεριφορές και τον ταραγμένο συναισθηματικό κόσμο των εφήβων.

https://www.maxmag.gr/psychologia/efivia-pies-ine-psychologikes-diergasies-pou-vionoun-efivi/

Ευαισθησία στην απόρριψη & διαχείριση των διαπροσωπικών σχέσεων

Ευαισθησία στην απόρριψη & διαχείριση των διαπροσωπικών σχέσεων

Ευαισθησία στην Απόρριψη
Ευαισθησία στην Απόρριψη

Βάσει μελετών της ψυχολόγου Geraldine Downey και των συνεργατών της (π.χ Downey % Feldman,1996· Ayduk. Mischel, & Downey, 2002· Downey, Mougios, Ayduk, London, & Soda, 2004· Pietrzak, Downey, & Ayduk, 2005), η ευαισθησία στην απόρριψη αναφέρεται σε έναν ιδιαίτερο τρόπο σκέψης. Χαρακτηρίζεται από αγχογόνες προσδοκίες απόρριψης στις διαπροσωπικές σχέσεις. Μερικοί άνθρωποι τείνουν να αναμένουν τη λήξη μιας σχέσης ακόμη κι αν αυτή εξελίσσεται πολύ καλά. Αυτά τα άτομα επιμένουν σε αυτήν την ιδέα της απόρριψης και καταλήγουν να αγχώνονται για αυτό. Αυτός ο τρόπος σκέψης συνήθως αποτελεί βλαβερός για οποιαδήποτε σχέση. Ανεξαρτήτως ρεαλιστικότητας, οι αγχογόνες προσδοκίες δημιουργούν μια διαπροσωπική ένταση που είναι ικανή να εξασθενήσει ακόμη και μια σταθερή και δυνατή σχέση. Οι προσδοκίες της απόρριψης επομένως μπορούν να αποτελέσουν μια αυτοεκπληρώμενη προφητεία.

Ευαισθησία στην απόρριψη
Ευαισθησία στην απόρριψη

Οι Downey % Feldman (1996) αξιολογούν τις ατομικές διαφορές στην ευαισθησία της απόρριψης μέσω του Ερωτηματολογίου Ευαισθησίας στην Απόρριψη (ΕΕΑ). Χορηγείται στα άτομα ένας κατάλογος διαπροσωπικών αιτημάτων (ζητάς από το αγόρι/κορίτσι σου να μετακομίσει σπίτι σου, ζητάς κάποιον σε ραντεβού). Για κάθε περίσταση, οι συμμετέχοντες υποδεικνύουν την υποκειμενική ευαισθησία που έχουν για την πιθανότητα ο ερωτικός τους σύντροφος να αποδεχτεί ή να απορρίψει το αίτημα τους. Επιπλέον, οι συμμετέχοντες υποδεικνύουν το πόσο θα τους αναστάτωνε η απάντηση του άλλου ατόμου για κάθε περίσταση. Εκείνοι που πιστεύουν πως έχουν μεγάλη πιθανότητα να απορριφθούν  ή που ανησυχούν πολύ για αυτό ταξινομούνται υψηλά στην ευαισθησία απόρριψης. Μερικά ευρήματα αποκαλύπτουν πως όντως η ευαισθησία στην απόρριψη πρόβλεπε πεποιθήσεις για τη νέα σχέση. Όσοι βρίσκοντας υψηλότερα στην ευαισθησία απόρριψης πριν αρχίσει η σχέση τους ήταν πιθανότερο να υποθέσουν ότι ο σύντροφος τους είχε κάποιες εχθρικές προθέσεις κατά την εξέλιξη της μεταξύ τους σχέσης.

Η ευαισθησία στην απόρριψη είναι μια μεταβλητή της προσωπικότητας σε ένα συγκεκριμένο πλαίσιο. Αφορά ένα μοτίβο σκέψης (τις αγχογόνες προσδοκίες) το οποίο λαμβάνει χώρα στα διαπροσωπικά “σκηνικά” στα οποία οι άνθρωποι διατρέχουν τον κίνδυνο κοινωνικής απόρριψης από άτομα για τα οποία νοιάζεται. Δεν πρέπει να συγχέεται με το νευρωτισμό, ο οποίος αναφέρεται σε μια γενικευμένη, συνολική τάση του ατόμου να υποφέρει από άγχος και από την αλληλένδετη ψυχολογική δυσφορία.

Ευαισθησία στην απόρριψη
Ευαισθησία στην απόρριψη

Σύμφωνα με μεταγενέστερα ευρήματα, οι ατομικές διαφορές στην ευαισθησία της σκέψης έχουν επίδραση όχι μόνο στην παρουσίαση εχθρότητας στη σχέση αλλά και στη μακρόχρονη έκβαση της. Τόσο εκείνοι με υψηλή ευαισθησία απόρριψης όσο και οι σύντροφοι τους απολαμβάνουν λιγότερο της σχέση τους εν συγκρίσει με άτομα λιγότερο ευαίσθητα.

Οι Ayduk, Mitchel & Downey (2002) έχουν ερευνήσει την επίδραση της “θερμής” έναντι της “ψυχρής” εστίασης της προσοχής στα συναισθήματα που σχετίζονται με τη διαπροσωπική απόρριψη. Στην έρευνα τους, οι συμμετέχοντες κλήθηκαν να ανακαλέσουν κάποιο περιστατικό απόρριψης από ένα άλλο άτομο. Έπειτα ανάλογα με την πειραματική συνθήκη κλήθηκαν να σκεφτούν αυτήν την απόρριψη από διαφορετικές πλευρές. Σε κατάσταση “θερμής εστίασης” ο συλλογισμός τους σχετιζόταν με τα συναισθήματα τους, ενώ σε κατάσταση “ψυχρής εστίασης”, η προσοχή των συμμετεχόντων ήταν στραμμένη σε χαρακτηριστικά της κατάστασης τα οποία στερούνταν συναισθηματικό βίωμα (όπως το φυσικό περιβάλλον). Από τα αποτελέσματα φάνηκε πως οι άνθρωποι που εστίαζαν στις “ψυχρές πτυχές” της εμπειρίας περιέγραφαν τον εαυτό τους ως λιγότερο οργισμένο από εκείνους με τη “θερμή εστίαση” ή από τα άτομα σε συνθήκες ελέγχουν, στις οποίες δε δόθηκαν ούτε “θερμές” ούτε “ψυχρές” οδηγίες.

Μείωση της ευαισθησίας στην απόρριψη μέσα από ψυχοθεραπεία
Μείωση της ευαισθησίας στην απόρριψη μέσα από ψυχοθεραπεία

Πιο πρόσφατες εργασίες φέρνουν στην επιφάνεια τη βιολογική βάση αυτών ων διαφορετικών εμπειριών. Σε εκείνους υψηλά στην κλίμακα ευαισθησία της απόρριψης, οι περιστάσεις απόρριψης ενεργοποιούν ένα συγκεκριμένο βιολογικό σύστημα παρώθησης, δηλαδή ένα αμυντικό σύστημα παρώθησης, το οποίο φαίνεται να έχει προσαρμοστεί εξελικτικά ώστε να προστατεύει τους ανθρώπους από τους κινδύνους και τις απειλές του περιβάλλοντος (Downey et al., 2004).

Πηγή:

Cervone, D., Pervin, L.A. (2013). Θεωρίες προσωπικότητας: έρευνα και εφαρμογές. Αθήνα: Εκδόσεις Gutenberg.

https://www.maxmag.gr/psychologia/evesthisia-stin-aporripsi-diachirisi-ton-diaprosopikon-scheseon/

Αδελφικές σχέσεις: σχέσεις αγάπης και μίσους

Κάθε πρωτότοκο παιδί όταν γεννιέται απολαμβάνει μια ιδιαίτερη σχέση αποκλειστικής επαφής, αρχικά με τη μητέρα, εν συνεχεία με τον πατέρα και εντέλει με τους υπόλοιπους φροντιστές εντός της οικογένειας. Έρχεται, λοιπόν, η στιγμή, που ενώ το παιδί ζει και βιώνει αυτήν την αποκλειστική σχέση με τους γονείς του, εμφανίζεται στο οικογενειακό περιβάλλον ένα νέο μέλος, ένας αδελφός ή μια αδελφή. Η εμφάνιση αυτή δρα καταλυτικά, αλλάζει άρδην το σκηνικό και θα γίνει η αρχή για μια σειρά από πρωτόγνωρα συναισθήματα για το σύνολο της οικογένειας. 

Εκείνο που πρέπει αρχικά να αναμένουμε είναι το παιδί να νιώθει πως το νέο μέλος της οικογένειας είναι ένας παρείσακτος. Το αδελφάκι έρχεται, λοιπόν, να αναστατώσει το μεγαλύτερο αδελφό, να λάβει μια κυρίαρχη θέση στην καθημερινότητα και την αγκαλιά των γονιών. Αντιφατικά συναισθήματα αρχίζουν να καταλαμβάνουν το μυαλό του παιδιού, όπως αγάπη-μίσος, θαυμασμός-ζήλια, εγγύτητα-αποξένωση, επιθετικότητα-τρυφερότητα, συντροφικότητα-ανταγωνισμός.

Βέβαια, όλα αυτά τα συναισθήματα είναι φυσιολογικά και άκρως δικαιολογημένα. Η αποδοχή των συναισθημάτων του παιδιού παίζει σημαντικό ρόλο. Αφήστε το παιδί να εκφράσει ελεύθερα τόσο τα αρνητικά όσο και τα θετικά συναισθήματά του σε σχέση με το αδελφάκι του, μην το κατηγορείτε για τυχόν αρνητικές του σκέψεις, μην του υποβάλλετε το πώς θα έπρεπε να αισθάνεται.

Η εσωτερική προσδοκία των γονέων για άνευ όρων αγάπη στις αδελφικές σχέσεις είναι εκείνη που προβάλλεται στα παιδιά και τα γεμίζει περαιτέρω άγχος και τύψεις για τα αντιφατικά συναισθήματα που ήδη αισθάνονται. Η ταμπέλα της ζήλιας δρα, επίσης, ανασταλτικά στο να βρεθούν οι ισορροπίες μεταξύ των μελών της οικογένειας. Έχοντας ως δεδομένο πως το παιδί ζηλεύει/θα ζηλέψει, η δική μας εκτίμηση δρα ως αυτοεκπληρούμενη προφητεία στο ίδιο το παιδί.

Αδελφικές σχέσεις
Η ηλικία του παιδιού φαίνεται να παίζει επίσης σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση των αδελφικών σχέσεων. Όταν το παιδί βρίσκεται σε μικρή ηλικία -μικρότερη των 6 ετών -, ηλικία που έχει πλήρη ανάγκη των γονιών του, ο χαρακτήρας του τελεί ακόμη υπό διαμόρφωση και το εγώ του είναι ακόμη ισχυρό (ιδιαίτερα στις ηλικίες 2-4 ετών), οι προκλήσεις που αντιμετωπίζει τόσο το παιδί όσο και οι γονείς, είναι ακόμη μεγαλύτερες. Το νήπιο ενδεχομένως να αντιμετωπίσει καλά την εγκυμοσύνη και το νεογέννητο,αλλά να αρχίσει να φανερώνει αρνητικά συναισθήματα όταν το νέο μέλος αρχίσει να περπατά, να μιλά και να διεκδικεί κι εκείνο τη θέση του στο χώρο.

Αντιθέτως, βλέπουμε πως  ένα παιδί 7 ετών συνήθως δέχεται με μεγάλη αγάπη και τρυφερότητα το νέο μέλος. Η μεγάλη ηλικιακή διαφορά, όμως, ενδεχομένως να έχει αρνητικό αντίκτυπο στη διαμόρφωση στενής σχέσης μεταξύ των αδελφών. Συνήθως, δεν υπάρχουν κοινά ενδιαφέροντα, γεγονός που δυσκολεύει το παιχνίδι μεταξύ των παιδιών. Επιπλέον, η αδελφική σχέση απειλείται από τη συνεχή απαίτηση των γονέων να αναθέτουν στο μεγαλύτερο παιδί να φροντίζει το μικρότερο, δίνοντάς του έτσι μέρος του γονεϊκού τους ρόλου και αρμοδιότητες που δε συμπίπτουν με την ηλικία του.

Ενθαρρύνετε την ομαδικότητα, διοργανώνοντας κοινές οικογενειακές δράσεις, ώστε να ψυχαγωγηθείτε ως σύνολο, βρίσκοντας κοινές ασχολίες και ενδιαφέροντα, καλλιεργώντας τη συνοχή της οικογένειάς σας. Αν δεν υπάρχει ο κατάλληλος χρόνος, μην ξεχνάτε πως για τα παιδιά μικρή σημασία έχει ο χώρος. Ένα οικογενειακό δείπνο μπορεί να γίνει ιδιαίτερα διασκεδαστικό ετοιμάζοντας το μαζί με τα παιδιά, ένα επιτραπέζιο παιχνίδι μπορεί να σας βοηθήσει να δεθείτε μαζί τους, ενώ και απλά δυναμώνοντας τη μουσική μπορείτε να έχετε το οικογενειακό σας πάρτι.

Εξίσου σημαντικό, επίσης, είναι να αφιερώνετε χρόνο στο κάθε παιδί ξεχωριστά, ώστε να μην αισθάνεται παραγκωνισμένο. Κανονίστε σε εβδομαδιαία βάση βόλτες ή κοινές δράσεις μαμά-πρωτότοκο, μπαμπάς-μικρότερο και τούμπαλιν. Δεν είναι, όμως, μόνο τα πρωτότοκα αδέλφια που ζηλεύουν και νιώθουν να απειλούνται από τη γέννηση ενός αδελφού. Και το νεότερο μέλος μπορεί να νιώθει πως ζει στη σκιά ενός μεγαλύτερου αδελφού ή αδελφής, που μπορούν να κάνουν, λόγω ηλικίας, πράγματα που το ίδιο δεν μπορεί. Στη συνέχεια, κάποια αδέλφια μπορεί να αποσύρονται από κάθε είδους στόχο ή προσδοκία στη ζωή τους (αφού ο αδελφός μου είναι καλύτερος σε όλα), ενώ κάποια άλλα να προσπαθούν με κάθε τρόπο να ξεπεράσουν το μεγαλύτερό παιδί, υπονομεύοντας έτσι τα δικά τους θέλω και τη δική τους προσωπικότητα.

Αν και ο ανταγωνισμός αυτός μπορεί να φαίνεται προς τα έξω πως έχει να κάνει με το ποιος θα τα καταφέρει καλύτερα στο σχολείο ή στη ζωή, η πραγματική και βαθύτερη αιτία έχει να κάνει συχνά με τον ανταγωνισμό για την αγάπη των γονιών και την ανάγκη για την καθολική αποδοχή τους. Σταματήστε λοιπόν κάθε είδους σύγκριση μεταξύ των παιδιών, ακόμη κι αν το κίνητρό σας είναι απλώς να παρακινήσετε το μικρότερο παιδί.

Σε κάθε περίπτωση, αυτή η έχθρα που πολλές φορές προσεγγίζει το μίσος, μπορεί να φαίνεται πως εστιάζεται στον αδελφό, όμως η πραγματικότητα διαφέρει. Κάθε αδελφική μάχη είναι μάχη για τη γονεϊκή αποδοχή και αγάπη, κάθε χτύπημα είναι σημάδι αναζήτησης προσοχής και φροντίδας, κάθε ξέσπασμα είναι έκκληση για την γονεϊκή αγκαλιά. Ενσυναισθανθείτε τα παιδιά σας και προσφέρετε την αγκαλιά σας προτού την αναζητήσουν. 
Θέστε ξεκάθαρα τα όρια της δικής σας οικογένειας, τα οποία θα ισχύουν εξίσου για όλα τα μέλη, θα είναι απλά, ρεαλιστικά και κατανοητά από όλους (π.χ. δεν χτυπάμε, δεν βρίζουμε κλπ).

10595894_1483505055224305_1353484402_n

Μην αναλαμβάνετε το ρόλο του δικαστή, όσο και να σας πιέζουν τα παιδιά. Παρεμβαίνετε στην όποια διαμάχη μόνο αν σας ζητηθεί ή εαν κινδυνεύει η σωματική ακεραιότητα των παιδιών. Εφαρμόστε τη μέθοδο sprortscasting σε κάθε έκκληση των παιδιών για δικαιοσύνη. Είστε εκεί για να διευκολύνετε την επικοινωνία τους, χωρίς να δείχνετε εύνοια ή απογοήτευση και χωρίς να επιβραβεύετε ή να τιμωρείτε το εκάστοτε παιδί. Αναπαράγετε αντικειμενικά τη θέση του κάθε παιδιού, αφήνοντας τα να βρουν μόνα τους τη λύση.

Η αντιπαλότητα αυξάνεται από γονεϊκά λάθη. Αν και οι περισσότεροι γονείς υποστηρίζουν πως αγαπούν εξίσου όλα τους τα παιδιά, μπορεί η αντιπαλότητα και η αντιζηλία μεταξύ αδελφών να οφείλεται ακριβώς στο γεγονός πως οι γονείς τρέφουν διαφορετικά αισθήματα για το κάθε τους παιδί, και εκείνα να το διαισθάνονται. Κάποιο παιδί μπορεί να είναι η «αδυναμία» ενός γονιού, ενώ ένα άλλο να βιώνεται ως «δύσκολο» στο χειρισμό του και δύστροπο, κάποιο παιδί μπορεί να αναζητά με τσαχπινιά την αγάπη του γονιού, διευκολύνοντάς τον, ενώ κάποιο άλλο να είναι πιο κλειστό και να μην αποζητά φανερά το χάδι, έτσι ο γονιός απλά δεν του το παρέχει αφού δεν είναι παιδί για αγκαλιές . Ίσως το ένα παιδί να έχει κάποια χαρακτηριστικά του γονιού ή του συντρόφου του, που ο ίδιος δεν αποδέχεται στον εαυτό του/στο σύντροφό του, και ενδόμυχα απορρίπτει το παιδί για τα χαρακτηριστικά του αυτά.

Οι ταμπέλες που βάζετε στο κάθε παιδί δρουν ανασταλτικά τόσο στη διαμόρφωση της αδελφικής σχέσης , όσο και στη δική σας σχέση με το κάθε παιδί. Αγκαλιάστε το κάθε παιδί σας με τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του και αγαπήστε τον υπό διαμόρφωση άνθρωπο που έχετε απέναντί σας με τα θετικά και τα αρνητικά του σημεία. Τέλος, σημαντικό ρόλο παίζουν και τα βιώματα που είχε ο ίδιος ο γονιός ως παιδί και από τη σχέση με τους δικούς του γονείς και τα δικά του αδέλφια, καθώς, επίσης, και από το πώς είναι οι συνθήκες της ζωής του γενικότερα τη χρονική περίοδο που αποκτά το κάθε παιδί.

Επιπλέον, όταν οι παππούδες-γιαγιάδες έχουν ενεργό ρόλο στη διαπαιδαγώγηση των παιδιών, μπορούν να προωθούν συναισθήματα ζήλιας, καθώς μπορεί να κλίνουν περισσότερο προς το ένα παιδί, ή να δίνουν δίκιο πάντα στο μικρότερο. Οριοθετήστε τη συμπεριφορά τους, προς όφελος των παιδιών σας. Αν διακρίνετε κάποια συμπεριφορά που δρα αρνητικά στο παιδί σας, ευγενικά αλλά σταθερά ακυρώστε τη συμπεριφορά αυτή μπροστά στα παιδιά σας. Είναι σημαντικότερο να νιώθουν τα παιδιά σας πως τα υπερασπίζεστε, παρά να φροντίζετε μήπως προσβληθεί ο εκάστοτε ενήλικας. Σε κάθε περίπτωση είναι απολύτως λογικό να υπάρχει αντιπαλότητα μεταξύ των αδελφών, όπως υπάρχει σε κάθε ιδιαίτερη σχέση μεταξύ δυο ανθρώπων. Τα αδέλφια, θα θυμώσουν, θα αντιπαρατεθούν, θα εκφράσουν τη δυσαρέσκεια τους και θα προσπαθήσουν να το επικοινωνήσουν στους γονείς.

Το θέμα είναι οι γονείς να είναι συναισθηματικά διαθέσιμοι και έτοιμοι να αποδεχθούν τα πραγματικά συναισθήματα των παιδιών τους, χωρίς να θελήσουν να μειώσουν την ένταση τους , να τα απαξιώσουν ή να καταφύγουν στην εύκολη λύση τυπικών και ανούσιων προτάσεων ( αδέλφια είστε,βρείτε τα, πρέπει να αγαπάς τον αδελφό σου κλπ). Ενεργείστε προς όφελος των παιδιών αναγνωρίζοντας τα δικά σας λάθη στην πορεία της σχέσης τους. Απαλλάξτε τα παιδιά σας από ταμπέλες, συγκρίσεις και ευθύνες που δεν τους ανήκουν, αποδεχτείτε τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά τους και αφήστε να ανθίσει η αδελφική σχέση.

Ας μη ξεχνάμε : αδελφός = ἀ- (αθροιστικό) + *δέλφος / δελφύς (μήτρα), δηλαδή από την ίδια κοιλιά, ο δυνατότερος βιολογικός δεσμός που μπορεί να υπάρξει μεταξύ δυο ανθρώπων.

Αδελφικές σχέσεις