Πατέρας-κόρη: Μια σημαντική σχέση και σχέση μητέρας-γιου

Πατέρας-κόρη: Μια σημαντική σχέση και σχέση μητέρας-γιου

Πολύς λόγος γίνεται για τη σημασία των αρσενικών προτύπων στη ζωή ενός αγοριού, αλλά αυτό που συχνά παραλείπεται είναι η σημασία του ρόλου του πατέρα στη ζωή της κόρης. Θα ήταν λοιπόν ενδιαφέρον να εξετάσουμε τη σχέση αυτή που κάθε άλλο παρά δευτερεύουσας σημασίας είναι.
Τα παιδιά, μην έχοντας άλλες εμπειρίες, μαθαίνουν για το τι είναι οικογένεια μέσα από τη δική τους και αυτή θα έχουν ως πρότυπο. Από τη βρεφική ηλικία τα κορίτσια εξάγουν συμπεράσματα για τους άνδρες ανάλογα με τα πρότυπα που έρχονται σε επαφή περισσότερο, και αυτοί είναι οι πατέρες τους. Αν υπάρχει ένας πατέρας (ή ένας άνδρας στη ζωή της, ο οποίος αναλαμβάνει το ρόλο του πατέρα), αυτός γίνεται «οδηγός» της για το τι να περιμένει από τους άνδρες. Η σχέση του με τη μητέρα της ή με ένα άλλο σημαντικό πρόσωπο, είναι το πρότυπό της για το πώς θα είναι η σχέση της με έναν άνδρα όταν μεγαλώσει.
Αυτές οι αρχικές γνώσεις είναι πολύ ισχυρές. Ανεξάρτητα από το τι θα της συμβεί ως έφηβη και ενήλικη, ένα κορίτσι που προσδιορίζει το φύλο της ως θηλυκό έχει ήδη δημιουργήσει μια σειρά από υποθέσεις για το τι σημαίνει γι ‘αυτήν να είναι γυναίκα από τη στιγμή που είναι 4 ή 5 ετών. Σε κάθε στάδιο της ανάπτυξής της, παρακολουθεί και μαθαίνει από τις γυναίκες – και τους άνδρες – γύρω της να καταλάβει πώς να είναι επιτυχής ως γυναίκα και πώς να είναι σε μια σχέση με έναν άνδρα.
Όταν η μάθηση είναι θετική και χρήσιμη για να αντεπεξέλθει στον κόσμο, μια κόρη θα μεγαλώσει και θα αισθάνεται άνετα με τον εαυτό της και τη σεξουαλικότητά της. Αντίθετα, όταν η σύγκρουση δημιουργεί προσδοκίες που είναι μειωτικές ή λιγότερο χρήσιμες για την επικοινωνία με τους άλλους, η σχέση της με τον εαυτό της, με τις άλλες γυναίκες, και τους άνδρες θα είναι ταραγμένη.
Επομένως, ο πατέρας και γενικά η πατρική φιγούρα είναι καθοριστικής σημασίας. Ανεξάρτητα από το αν θέλει την ευθύνη, η σχέση ενός πατέρα με τον κόσμο και τις γυναίκες καθορίζει ένα πρότυπο που θα το ακολουθεί ακόμα μια γενιά. Για αυτό το λόγο οι πατέρες που έχουν κόρες πρέπει να έχουν υπόψη τους κάποιες βασικές αρχές.
Αγάπη για τη μητέρα της. Σίγουρα το να αγαπάει ο πατέρας τη μητέρα είναι ιδιαίτερα ευεργετικό. Όμως ακόμα και αν δεν υπάρχει το αίσθημα της αγάπης που να τους ενώνει αρκεί ο σεβασμός του προς αυτή, ώστε να αποτελέσει ο πατέρας υγιές πρότυπο.
Προσεγγίστε τις κόρες σας. Περάστε ποιοτικό χρόνο μαζί της. Μην φοβάστε να την πάρετε για μια πεζοπορία ή για ένα παιχνίδι, όπως πχ το μπάσκετ. Τα κορίτσια είναι εξίσου πιθανό να θέλουν να κάνουν τέτοια πράγματα με τον πατέρα τους όπως τα αγόρια. Αφήστε τη να ξέρει ότι την αγαπάτε με τις λέξεις και τις αγκαλιές που είναι κατάλληλα για την ηλικία της. Όποια και αν είναι η σχέση σας με τη μητέρα της, η σχέση σας με την κόρη σας είναι εξαιρετικά σημαντική.
Ασχοληθείτε μαζί τους. Να ενδιαφέρεσθε για ό,τι μαθαίνει στο σχολείο. Δώστε προσοχή στα ενδιαφέροντά της και να είστε ειλικρινά περίεργος γι αυτά. Μοιραστείτε μαζί της ενδιαφέροντα πράγματα σχετικά με την εργασία σας και τα χόμπι σας. Η έρευνα δείχνει ότι οι πιο επιτυχημένες γυναίκες είχαν γενικά πατέρες οι οποίοι ενδιαφέρονταν για τις σπουδές τους.
Πηγαίνετε στις εκδηλώσεις της. Μπορείτε να βρείτε πραγματικό ενδιαφέρον το μπάσκετ κοριτσιών ή το θέατρο, όταν πρόκειται για την κόρη σας. Αν δεν το κάνετε, δώστε στον εαυτό σας την ώθηση να πάει. Η κόρη σάς χρειάζεται ως μάρτυρα για τα ταλέντα της, τις προσπάθειές της, και τα επιτεύγματά της.
Πείτε της ότι είναι όμορφη. Θαυμάστε το στυλ της. Ζούμε σε έναν πολιτισμό όπου τα κορίτσια είναι συχνά ανασφαλή για την εικόνα τους.
Δείξτε της πως οι άνδρες μπορούν να διαπραγματευτούν αποτελεσματικά τις διαφορές τους με τις γυναίκες. Όταν άλλες σημαντικές για εσάς γυναίκες ή μια γυναίκα συγγενής διαφωνεί μαζί σας, δείξτε στην κόρη σας πώς να επιλύει τις συγκρούσεις με έναν ήρεμο και λογικό τρόπο, χωρίς βία και φωνές.
Αντιμετωπίστε τη όπως θα θέλατε να σας αντιμετωπίσει και αυτή μελλοντικά. Αντιμετωπίστε την με σεβασμό, αξιοπρέπεια, φροντίδα, στοργή και αυτή θα κάνει το ίδιο στο μέλλον τόσο σε εσάς όσο και στο σύντροφό της.
Να είστε το είδος του ανθρώπου που θέλετε η κόρη σας να παντρευτεί. Να θυμάστε πως εσείς θα αποτελέσετε το πρότυπο του άνδρα που θα αναζητήσει η κόρη σας από τα πρώτα κιόλας ραντεβού της. Αν θέλετε να βρει έναν άνθρωπο που θα είναι πιστός στη σύντροφό του, ο οποίος θα είναι τίμιος και εργατικός, που θα ξέρει πώς διασκεδάζουν και χρησιμοποιούν τα χρήματα, πρέπει και εσείς με τη σειρά σας να προσπαθήσετε να είστε έτσι.

Βλέποντας λοιπόν πόσο σημαντικός είναι ο ρόλος του πατέρα για τη μετέπειτα ζωή της κόρης του, γίνεται αντιληπτό ότι χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή στο τρόπο που ένας πατέρας πρέπει να αντιμετωπίζει την κόρη του όταν είναι μικρή, αν θέλει να έχει μια ευτυχισμένη και ισορροπημένη ζωή ως ενήλικη.

Η σχέση μητέρας-γιου

Η σχέση μητέρας-γιου είναι διαφορετική από τη σχέση μητέρας- κόρης
Οι μητέρες μοιράζονται με τις κόρες τους πάρα πολλά κοινά χαρακτηριστικά. Ωστόσο μητέρες και γιοι διαφέρουν εξ αρχής και συνεχίζουν να διαφέρουν όσο περνά ο καιρός. Αυτό συμβαίνει διότι η κάθε μία πλευρά μεγαλώνει με διαφορετικούς «πολιτισμικούς κώδικες», τον «Αντρικό Κώδικα» και τον «Γυναικείο Κώδικα». Επομένως οι μητέρες είναι υποχρεωμένες να κάνουν προσπάθειες για να μάθουν τον «Αντρικό Κώδικα».
Πόσο καθοριστική είναι η σχέση μητέρας γιου;
Η σχέση μητέρας γιου καθορίζει σε μεγάλο βαθμό όχι μόνο τι πιστεύει ο ίδιος ο γιος για τον εαυτό του αλλά και το τι πιστεύει για τις γυναίκες γενικότερα.

Τι πρέπει να κάνει η μητέρα;
Να αναπτύξει ισχυρή σχέση αρχίζοντας με συνέπεια, υπομονή και στενή συναισθηματική επαφή(κοινό σε αγόρια και κορίτσια).
Να αγνοήσει πολιτισμικά ή οικογενειακά μηνύματα που της υπαγορεύουν να βρίσκεται σε συναισθηματική απόσταση από το γιο της ιδιαίτερα όταν είναι μικρός. Αυτό σημαίνει πως μπορεί να εκφράζει ελεύθερα τα συναισθήματά της απέναντί του αλλά και να τον ενθαρρύνει να εκδηλώνει και αυτός τα δικά του προς αυτή.
Να αποδέχεται το γεγονός ότι τα αγόρια έχουν διαφορετικό τρόπο επικοινωνίας.
Να σέβεται την ανάγκη του γιου της για συναισθηματική απόσταση.
Να είναι πρόθυμη να ξεπεράσει τις θεμελιώδεις διαφορές αντρών/γυναικών, ώστε να επικοινωνήσει με το παιδί της.
Να δείχνει και να έχει σχέσεις σεβασμού και αγάπης με άτομα που μπορούν να λειτουργήσουν ως αντρικά πρότυπα.
Να προσέξει τον τρόπο που εκφράζεται και συμπεριφέρεται απέναντι στους άντρες γενικότερα. Όταν μία μητέρα εκφράζεται με λόγια ή πράξεις που «θεοποιούν» τους άντρες ή, αντίθετα, τους υποτιμούν τότε δίνει αρνητικά μηνύματα και εικόνες στο γιο της για τον εαυτό του! Αυτό συμβαίνει διότι ο γιος θεωρεί πως αυτά που λέει η μητέρα για τους άντρες τα λέει και για τον ίδιο.
Να ζητάει από το γιο της να σέβεται τις γυναίκες και να του απαγορεύει να μιλά με υποτιμητικά λόγια για αυτές.

Όταν ένας άντρας αγαπά, σέβεται και εκτιμά τη μητέρα του τότε είναι σίγουρο ότι θα συμπεριφέρεται με τον ίδιο τρόπο και στις υπόλοιπες γυναίκες!!!

Αθηνά Νάσσου ψυχολόγος
http://psuxilogos.blogspot.gr/2012/11/blog-post.htm

https://rotasapantaw.wordpress.com/wp-admin/post.php?post=8972&action=edit

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΟΙΔΙΠΟΔΕΙΟ ΣΥΜΠΛΕΓΜΑ;

Το Οιδιπόδειο Σύμπλεγμα και οι προεκτάσεις του στην ενήλικη ζωή

Όλοι γνωρίζουμε τον Οιδίποδα της τραγωδίας του Σοφοκλή ο οποίος, χωρίς να το γνωρίζει, σκότωσε τον πατέρα του και παντρεύτηκε τη μητέρα του. Ο Freud μιλώντας για το Οιδιπόδειο Σύμπλεγμα αναφερόταν σ’ ένα από τα ψυχοσεξουαλικά στάδια ανάπτυξης του παιδιού στο οποίο το παιδί αυτής της ηλικίας επιθυμεί σεξουαλικά το γονέα του αντίθετου φύλου, και νιώθει αντιζηλία για το γονέα του ίδιου φύλου γι’ αυτό και επιθυμεί το θάνατό του. Όλα αυτά γίνονται βέβαια στο ασυνείδητο επίπεδο του παιδιού δηλαδή το παιδί δε συνειδητοποιεί τον τρόπο που σκέφτεται.

Διευκρίνιση: Ο Freud μιλώντας για το Οιδιπόδειο αναφερόταν στις διαθέσεις του αγοριού απέναντι στη μητέρα του. Όταν ήθελε να μιλήσει όμως για την ιδιαίτερη αγάπη του κοριτσιού προς τον πατέρα το ονόμαζε σύμπλεγμα της Ηλέκτρας.
ΠΩΣ ΕΠΕΡΧΕΤΑΙ Η ΛΥΣΗ;

Το παιδί ξεπερνάει αυτό το στάδιο όταν αρχίζει να ταυτίζεται με το γονέα του ίδιου φύλου. Για παράδειγμα το κοριτσάκι που επιθυμεί τον πατέρα της και ζηλεύει τη μητέρα, αρχίζει να κάνει πράγματα όπως αυτή:ντύνεται, μιλάει και συμπεριφέρεται όπως η μητέρα. Το αγοράκι αντίστοιχα που είναι προσκολλημένο στη μητέρα του και ανταγωνίζεται τον πατέρα, μπορεί να κάνει κοινές δραστηριότητες μαζί του ή να ντύνεται όπως αυτός. Έτσι επέρχεται η λύση του συνδρόμου. Όμως το παιδί μπορεί να καθηλωθεί στο συγκεκριμένο στάδιο και να μην το ξεπεράσει ποτέ.
ΠΡΟΕΚΤΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΟΙΔΙΠΟΔΕΙΟΥ ΣΤΗΝ ΕΝΗΛΙΚΗ ΖΩΗ

Σύμφωνα με τη θεωρία του Freud το οιδιπόδειο επηρεάζει τα άτομα στην επιλογή του συντρόφου.

· Το οικείο είναι ασφαλές
Οι εμπειρίες της παιδικής μας ηλικίας είναι σαν ένα τατουάζ χαραγμένο στην ψυχή μας που πάντα θα κουβαλάμε μαζί μας. Αν οι σχέση μας με τον πατέρα μας χαρακτηριζόταν από συναισθηματική απομάκρυνση, σύμφωνα με αυτήν την θεωρία, θα ψάξουμε να βρούμε για σύντροφό μας κάποιον που θα είναι συναισθηματικά απόμακρος. Παρομοίως, αν η σχέση μας με τη μητέρα μας ήταν σχέση ουσιαστικής και υγιούς αγάπης κάτι τέτοιο θα ψάξουμε να βρούμε και στο σύντροφό μας. Έχουμε την τάση να επαναλαμβάνουμε τα παιδικά μας βιώματα γιατί αντιγράφουμε αυτό που βλέπαμε σπίτι μας αφού μας είναι οικείο και γνώριμο.
· Επανάληψη παιδικών βιωμάτων
Υπάρχουν περιπτώσεις όπου κάποιοι από μας μπορεί να έχουμε αντιμετωπίσει το εξής παράδοξο: ενώ δεν αντέχαμε τη συναισθηματική αστάθεια του πατέρα μας και λέμε συνειδητά ότι δεν θα κάνουμε σχέση με κάποιον που θα είναι συναισθηματικά ασταθής, στην πραγματικότητα ο σύντροφός μας μάς δημιουργεί ανασφάλεια με τη συμπεριφορά του, σύμφωνα με την οποία πότε δείχνει να είναι κοντά μας και να μας υποστηρίζει, πότε απομακρύνεται και μας ακυρώνει, κλπ. Φαίνεται να υπάρχει μεγάλη απόσταση ανάμεσα σε αυτό που πιστεύουμε ότι θέλουμε και στις βαθύτερές μας ανάγκες. Έχουμε, δηλαδή, την τάση να επαναλαμβάνουμε τα μοτίβα με τις πρωταρχικές μας σχέσεις ώστε να μπορέσουμε να τα χειριστούμε σωστά αυτή τη φορά. Είναι σαν να λέμε στον εαυτό μας: «αν καταφέρω να ελέγξω τη σχέση μου με το σύντροφό μου, θα γυρίσω στο παρελθόν και θα καταφέρω να ελέγξω τη σχέση μου με τον μπαμπά μου ώστε να μπορέσω να βρω την ηρεμία μου». Έτσι, επέρχεται ένα είδος κάθαρσης.
· Το ίδιο νόμισμα από διαφορετική πλευρά
Πολλές φορές, αν η σχέση μας με κάποιον γονέα ήταν ιδιαίτερα τραυματική μπορεί να αποφασίσουμε να επιλέξουμε για σύντροφό μας κάποιον που να είναι εντελώς διαφορετικός από τον γονέα μας πιστεύοντας πως έτσι ίσως θα λυτρωθούμε. Αν, δηλαδή, ο πατέρας μας ήταν πολύ νευρικός και ξέσπαγε πάνω μας μπορεί να επιλέξουμε για σύντροφό μας κάποιον που να είναι πολύ ήρεμος. Ούτε τώρα, όμως, είμαστε ευτυχισμένοι. Αυτό συμβαίνει γιατί ουσιαστικά κάνουμε το Οιδιπόδειο από την ανάποδη αφού η επιλογή μας γίνεται με γνώμονα την αντίθεση του συντρόφου μας από τον πατέρα μας και όχι κατόπιν συνειδητής επεξεργασίας. Συγκεκριμένα, η ανάγκη μας να βρούμε ένα σύντροφο εκ διαμέτρου αντίθετο από τον πατέρα μας μάς μπλοκάρει από το να δούμε καθαρά ποιες είναι οι πραγματικές μας ανάγκες. Ο πατέρας μας σίγουρα είχε και καλά και κακά στοιχεία, τα οποία όμως εμείς από αντίδραση παραβλέπουμε και εστιάζουμε μόνο στα αρνητικά. Κατά βάθος, έχουμε μία αμφιθυμία και εσωτερική σύγκρουση σε σχέση με αυτό, γι’ αυτό αργότερα δυσαρεστούμαστε από τον σύντροφό μας και θέλουμε να τον αλλάξουμε δίνοντάς του αντιφατικά μηνύματα «γίνε σαν τον πατέρα μου, μη γίνεσαι σαν τον πατέρα μου».
· Άλλοι παράγοντες
Είναι αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι οι εμπειρίες της παιδικής μας ηλικίας είναι η παλέτα πάνω στην οποία θα χρωματίσουμε τις μεταγενέστερες ερωτικές μας επιλογές. Αυτό δε σημαίνει ότι οι πρώιμες εμπειρίες μας καθορίζουν, αλλά ότι μας επηρεάζουν σε ένα μεγάλο βαθμό. Από κει και πέρα υπεισέρχονται διάφορες άλλες παράμετροι (πρώτη σεξουαλική επαφή, φιλικό περιβάλλον, πολιτισμικά φαινόμενα, γεγονότα ζωής όπως απώλειες σε κρίσιμες στιγμές κλπ) που κι αυτοί με τη σειρά τους συνθέτουν το ατομικό μας παζλ.
Νάσσου Αθηνά ψυχολόγος

http://psuxilogos.blogspot.gr/2012/03/blog-post_12.html

https://rotasapantaw.wordpress.com/wp-admin/post.php?post=8968&action=edit

Συνκοίμηση !

H πρώτη αίσθηση “στέγης” είναι η ενδομήτρια ζωή.

Η “στέγη” είναι ο χώρος που κυριολεκτικά (σωματικά) και συμβολικά (ψυχοσυναισθηματικά) αναπτύσσεται και μεταμορφώνεται το έμβρυο σε μωρό. Η αίσθηση “στέγης” είναι το περιβάλλον που επιτρέπει να “γεννιούνται” και να εγκαθιδρύονται συναισθήματα προστασίας και ψυχικής ασφάλειας που πλαισιώνουν την βιωματική εμπειρία της έννοιας “αγάπη”.

Η ενδομήτρια ζωή, προετοιμάζει τον αγέννητο άνθρωπο για να βιώσει την Πρώτη του εσωτερική, υπαρξιακή και ψυχοδυναμική σύγκρουση, που είναι η γέννηση του ( η απόφαση του να αποχωριστεί την πρώτη στέγη του και να έρθει στην ζωή). Με την γέννηση του, η συνέχεια της βιωματικής και αναγκαίας εμπειρίας του, να νιώθει ότι προστατεύεται, εκφράζεται με την αγκαλιά από την βασική μορφή εκπλήρωσης ψυχικών αναγκών, την Μητέρα.

H αίσθηση που βιώνεται μέσα από την σωματική επαφή είναι η αρχή της αίσθησης του εαυτού. Αν δούμε τον κόσμο μέσα από τα μάτια του νεογέννητου θα καταλάβουμε την σημαντικότητα της σωματικής επαφής, που εκφράζεται με την άμεση ανταπόκριση σε στιγμές ψυχικού άγχους και στρες που μπορεί να βιώνει το νεογέννητο γιατί ο πιο δυνατός «οδηγός» αναγνώρισης του περιβάλλοντος είναι ακριβώς αυτό το συναίσθημα που νιώθει ο μικρός άνθρωπος όσο αφορά την εκπλήρωση των ψυχικών του αναγκών. Μέσα από την εκπλήρωση αυτή ανακουφίζεται και ηρεμεί και αυτό ακριβώς το βίωμα «χρωματίζει» με συναισθήματα προστασίας και ασφάλειας την αλληλεπίδραση με την μητέρα και κατά επέκταση δημιουργεί την ψυχικά υγιή αίσθηση της Ύπαρξης.

Ο κοινός ύπνος ηρεμεί και ανακουφίζει, γιατί παραπέμπει στην πρώτη αίσθηση ασφάλειας και προστασίας ( στην ενδομήτρια ζωή).

Το νεογέννητο σιγά-σιγά μεγαλώνει και γίνεται ένα βρέφος που η καθημερινή του «σχέση» με την μητέρα του, του δημιουργεί, εγκαθιδρύει και τροφοδοτεί την αίσθηση του εαυτού ως ένα κομμάτι μιας πολύ συναισθηματικά ισχυρής σχέσης βασική μορφή στην ζωή του (την μητέρα).

Έτσι από τον ερχομό του στην γη, βιώνει ασφάλεια αντί για άγχος και στρες, προστασία αντί για ματαίωση, ανακούφιση αντί για ματαίωση…

Ο κοινός ύπνος δίνει συνέχεια στην ανάγκη του μικρού ανθρώπου να νιώθει γαλήνη και ανακούφιση στην αίσθηση του “εαυτού”. Είναι ανάγκη ψυχής και δεν είναι εμπόδιο στην ανεξαρτητοποίηση του, όπως πολύ λανθασμένα πιστεύουν ορισμένοι θεωρητικοί..
Η ανάγκη ψυχής , είναι η ανάγκη να νιώθουμε ότι “δίπλα” μας και ειδικά την ώρα του ύπνου, υπάρχει η μορφή που μπορεί να μας ανακουφίσει ότι νιώσουμε άγχος και φόβο…
Αν το νεογέννητο και το βρέφος μπορούσε να μιλήσει αυτά θα έλεγε για τον κοινό ύπνο:

”Μόλις βγήκα σε μια καινούργια και άγνωστη πραγματικότητα. Η μυρωδιά και η αγκαλιά της μητέρας μου με παραπέμπουν στην πρώτη αίσθηση ασφάλειας και προστασίας και νιώθω τόσο όμορφα κάθε φορά που νιώθω ακόμα μέρος του σώματος της αλλά και της ψυχής της, γιατί έτσι εξελίσσομαι χωρίς μοναξιά, άγχος και φόβο…την ώρα του ύπνου, προσπαθώ να καταλάβω τι συμβαίνει και να επιβιώσω σε μια καινούργια και πρωτόγνωρη συνθήκη. Κάθε ήχος, μυρωδιά, λέξη που “χρωματίζουν” την καθημερινότητα μου την ώρα του ύπνου μου, αναδύουν συναισθήματα που πολλές φορές με τρομάζουν και με φοβίζουν. ‘Όταν νιώθω άγχος ή φόβο μέσα μου γίνεται μια εσωτερική μάχη και η ανάγκη μου είναι να νιώσω προστασία όταν βιώνω κάτι τόσο – για εμένα- τρομαχτικό. Για όλους αυτούς τους λόγους χρειάζομαι να Σε Νιώθω Μαζί ΜΟΥ”.

Και τα νήπια έχουν ανάγκη τον κοινό ύπνο, χωρίς να σημαίνει ότι δεν εξελίσσονται ψυχοσυναιθηματικά. Το κάθε παιδί είναι μοναδικό και γνωρίζει πότε είναι έτοιμο να αποχωριστεί τον κοινό ύπνο (εσάς). Εμπιστευθείτε το παιδί σας για να εμπιστευθεί τον εαυτό του και να κάνει το βήμα για τον Δεύτερο σημαντικό αποχωρισμό.

Γράφει η Αντιγόνη Συμεωνίδου, Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπεύτρια

Το σώμα δεν ψεύδεται ποτέ!

«Από τότε που επέτρεψα στα αισθήματά μου, τα οποία επί μακρόν ήταν εγκλωβισμένα μέσα μου, να εκφραστούν και κατάφερα να τα νιώσω, απελευθερωνόμουν ολοένα και περισσότερο από το παρελθόν μου. Τα αληθινά συναισθήματα δεν αποβάλλονται δια της βίας…
Προσπαθούσα να φαντασιώνομαι θετικά συναισθήματα και να αγνοώ τα αρνητικά, ώστε να βρίσκομαι σε συμφωνία με την Ηθική, με το σύστημα αξιών που αποδεχόμουν.
Όμως, οι προσπάθειές μου ήταν μάταιες…
Το σώμα ξέρει τι του λείπει, δεν μπορεί να ξεχάσει τις στερήσεις, το κενό είναι πάντα παρόν και περιμένει να γεμίσει…
Mε έναν καλό, όχι ουδέτερο θεραπευτή μπορεί κανείς να βρει την αλήθεια του.
Μπορεί να απαλλαγεί από τα συμπτώματά του, να απελευθερωθεί από την κατάθλιψη και να νιώσει τη χαρά της ζωής.
Μπορεί να εξέλθει από την κατάσταση της εξάντλησης και να νιώσει το απόθεμα ενέργειας μέσα του, εφόσον αυτή η ενέργεια δεν θα καταναλώνεται πλέον στην απώθηση της αλήθειας του.
Διότι η κούραση που προκαλεί η κατάθλιψη εμφανίζεται κάθε φορά που καταπιέζουμε τα δυνατά συναισθήματά μας, οπότε υποτιμούμε τις μνήμες του σώματος και δεν τους δίνουμε την πρέπουσα σημασία…
Το σώμα γνωρίζει ακριβώς τι μας λείπει, τι χρειαζόμαστε, τι δεν ανεχόμαστε, τι μας προκαλεί αλλεργία.
Ωστόσο, πολλοί άνθρωποι καταφεύγουν στα φάρμακα, στα ναρκωτικά ή στο αλκόολ, που κλείνουν ακόμα περισσότερο τον δρόμο προς την αλήθεια.
Γιατί; Μήπως επειδή η αναγνώριση της αλήθειας είναι επώδυνη;
Προφανώς! Αυτή η οδύνη όμως είναι προσωρινή και με έναν καλό θεραπευτή υποφερτή…»
«Ποτέ δεν πόθησα έναν παράδεισο για τον οποίον προϋπόθεση της ευτυχίας θα ήταν η υπακοή και η άγνοια.
Πιστεύω στη δύναμη της αγάπης, κάτι που δεν σημαίνει να είναι κανείς καλός και υπάκουος.
Για μένα η αγάπη έχει να κάνει με το να είμαστε πιστοί στον εαυτό μας, την ιστορία μας, τα συναισθήματα και τις ανάγκες μας.
Μέσα σε αυτά περικλείεται και η λαχτάρα για γνώση.
Προφανώς ο Θεός ήθελε να “κλέψει” από τον Αδάμ και την Εύα αυτή την πίστη στον εαυτό τους».

Αποσπάσματα από το βιβλίο της Άλις Μίλερ, Το σώμα δεν ψεύδεται ποτέ, εκδ. Ροές.
Η Άλις Μίλερ (1923-2010) σπούδασε στη Βασιλεία (Ελβετία) φιλοσοφία, ψυχολογία και κοινωνιολογία. Μετά τη διδακτορική διατριβή της, εκπαιδεύτηκε στη Ζυρίχη ως ψυχαναλύτρια και, για 20 χρόνια, άσκησε αυτό το επάγγελμα ενώ παράλληλα δίδασκε. Το 1980 αποφάσισε να σταματήσει την ψυχαναλυτική και διδακτική πρακτική και να ασχοληθεί με τη συγγραφή βιβλίων. Δημοσίευσε συνολικά 13 βιβλία (μεταφρασμένα μέχρι σήμερα σε 30 γλώσσες), με τα οποία γνωστοποίησε στο ευρύ κοινό τα αποτελέσματα των ερευνών της όσον αφορά τις αιτίες και τις συνέπειες των τραυμάτων της παιδικής ηλικίας. Όπως έχει πει η ίδια, «Το κύριο θέμα όλων των βιβλίων μου είναι η άρνηση των δεινών που έχουμε υποστεί στην παιδική μας ηλικία. Καθένα από τα βιβλία πραγματεύεται κάποια πτυχή αυτού του φαινομένου και επικεντρώνεται σε ένα συγκεκριμένο ζήτημα». Η Άλις Μίλερ ασχολήθηκε συστηματικά με τους κρυφούς χειρισμούς των γονέων κατά τη διάρκεια της ανατροφής των παιδιών τους, με τις διάφορες στρατηγικές προφύλαξης ενάντια στα τραύματα της παιδικής ηλικίας, με τις συνέπειες της απώθησης αυτών των τραυμάτων σε προσωπικό και κοινωνικό επίπεδο και, τέλος, με τις σύγχρονες δυνατότητες ανάλυσης των συνεπειών των παιδικών τραυμάτων. Γι’ αυτές τις έρευνές της η συγγραφέας κέρδισε τη διεθνή αναγνώριση.
Πηγή: doctv
http://www.o-klooun.com/anadimosiefseis/alis-miler-to-soma-den-pseydetai-pote

Παιδί και Όρια

Τα όρια βοηθούν το παιδί να ανακαλύψει τον κόσμο του, να αυτονομηθεί και να εξελιχθεί ως υπεύθυνο άτομο στη κοινωνία.

Το θέμα της οριοθέτησης των παιδιών, για πολλούς γονείς αποτελεί ένα σημαντικό πρόβλημα μέσα στην οικογένεια. Τα παιδιά καθώς μεγαλώνουν, ψάχνουν να βρουν τη προσωπική τους ταυτότητα και τη θέση τους μέσα σε αυτήν, δε γνωρίζουν πώς να οριοθετούν το δικό τους χώρο, τι είναι σωστό και τι λάθος, τι επιτρέπεται και τι απαγορεύεται. Αρκετοί είναι οι γονείς που καλούν στη Γραμμή «Μαζί για το Παιδί» καθημερινά ζητώντας καθοδήγηση στην επίλυση προβλημάτων που συνδέονται με την οριοθέτηση των παιδιών τους.

Οι περισσότεροι γονείς την οριοθέτηση των παιδιών τους τη συνδέουν με τιμωρίες, απαγόρευση και συνεχή άρνηση, που αποτελούν κακές πρακτικές, καθώς δεν φέρνουν τα προσδοκώμενα αποτελέσματα.

Τα όρια βοηθούν το παιδί να ανακαλύψει τον κόσμο του, να αυτονομηθεί και να εξελιχθεί ως υπεύθυνο άτομο στη κοινωνία και να χτίσει εμπιστοσύνη στον εαυτό του, να μεγαλώσει υπεύθυνα, με επιλογές και συναισθηματική ασφάλεια.

Πώς όμως ένα παιδί θα αποκτήσει όρια;

Οι γονείς, «οι σημαντικοί άλλοι», είναι πρότυπα μίμησης του παιδιού. Όταν οι γονείς παρέχουν ένα σταθερό πλαίσιο, με εμπιστοσύνη, ειλικρίνεια και σταθερές συμπεριφορές, τότε το παιδί με πολύ εύκολο τρόπο θα μάθει, μιμούμενο τις συμπεριφορές αυτών.

Όρια και ηλικία:

Μέχρι ενός έτους: Το παιδί σε αυτή τη φάση έχει ανάγκη από τα σημαντικά πρόσωπα της ζωής του, συνήθως τη μαμά και τον μπαμπά. Προσπαθήστε ως γονείς να καλύψετε τις ανάγκες του βρέφους με τροφή, άγγιγμα, αγκαλιά, χαμόγελο και τη γενική φροντίδα του. Είναι πολύ μικρή η ηλικία για να θέσουμε όρια στο παιδί. Αυτό που μπορούμε να κάνουμε σε μια αντίδραση του παιδιού όπως για παράδειγμα να αρπάζει και να πετάει διάφορα αντικείμενα κάτω, είναι να του αποσπάσουμε τη προσοχή.
1-3 ετών: τα συναισθήματα του παιδιού σε αυτό το διάστημα σταθεροποιούνται. Το παιδί μαθαίνει να εκφράζει τις διαθέσεις του, έχει περιέργεια για όλα όσα το περιβάλλουν, σε μεγάλο βαθμό ασκεί έλεγχο στο σώμα του και επιδιώκει να κατακτήσει το κόσμο γύρω του. Χαρακτηριστικό αυτής της ηλικίας είναι η άρνηση τύπου «όχι δεν θέλω να κοιμηθώ από τώρα» η οποία συχνά συνοδεύεται από επίμονο κλάμα, ουρλιαχτά κλπ. Πρόκειται για μια φυσιολογική αντίδραση η οποία αποτελεί ένδειξη διαφοροποίησης του παιδιού από τους γονείς. Οι γονείς χρειάζεται με σοβαρό ύφος και σταθερή φωνή , κοιτώντας το παιδί στα μάτια να πουν πχ «δε χτυπάμε τα άλλα παιδάκια, ούτε τους παίρνουμε τα παιχνίδια τους ενώ παίζουν ». Όπως επίσης μέσω της μίμησης να του δείξουν τον τρόπο να αντιμετωπίσει μια κατάσταση.
3-5ετών : τα παιδιά αναπτύσσουν ορισμένες πλευρές της προσωπικότητας τους και διαμορφώνουν το χαρακτήρα τους. Για να μην υπάρξει αρνητική επίδραση στη διαμόρφωση του χαρακτήρα του παιδιού, οι γονείς πρέπει να κρατούν μια στάση που θα χαρακτηρίζεται από αποφασιστικότητα, σταθερότητα και να μην είναι τιμωρητική. Επίσης σε αυτή την ηλικία αρχίζουν να καταλαβαίνουν τι είναι σωστό και τι λάθος. Για να θέσουμε τα όρια σε αυτή τη φάση, εξηγούμε τους λόγους που θέτουμε όρια και απαντάμε σε τυχόν ερωτήσεις του παιδιού. Ακούμε τις ανάγκες και αυτό που θέλει να μας πει το παιδί. Δεν θέτουμε όρια όταν το παιδί είναι θυμωμένο, δίνουμε χρόνο σε αυτό και σε εμάς. Δίνουμε εναλλακτικές λύσεις στο παιδί για να μπορεί να διαλέξει και να πάρει αποφάσεις για εκείνο.
5-11ετών: είναι η περίοδος που εντάσσεται σε κοινωνικές ομάδες, πηγαίνει σχολείο, όπου πρέπει να σεβαστεί τους κανόνες, συνυπάρχει με άλλα παιδιά και χρειάζεται να αναπτύξει την ικανότητα για συνεργασία. Για να θέσετε τα όρια σε αυτή τη φάση ακολουθείτε όλα τα παραπάνω βήματα.
Κανείς δε γεννήθηκε γονιός, τα πρότυπα που δίνουμε στα παιδιά έχουν να κάνουν με τα δικά μας βιώματα ως παιδιά, το πώς μεγαλώσαμε εμείς από τους δικούς μας γονείς, σε ποια χώρα ζήσαμε, με ποια κουλτούρα. Ας μην ξεχνάμε ότι τα παιδιά κάνουν και επαναλαμβάνουν αυτά που τους λέμε και τους δείχνουμε.

Βιβλιογραφία

1)Herbert Martin. Τα όρια στη συμπεριφορά των παιδιών. Θετικοί τρόποι διαπαιδαγώγησης. Αθήνα: Ελληνικά γράμματα ,2000.

2) Dr Jan-Une Rogge Οι γονείς βάζουν όρια. Αθήνα: Θυμάρι, 2008

3) Βασιλική Παπαδιώτη – Αθανασίου.Οικογένεια και όρια.Αθήνα: Ελληνικά γράμματα,2000.

Από την Ευαγγελία Πατερδή, Σύμβουλο Ψυχικής Υγείας, Εθελόντρια στο « Μαζί για το παιδί», Πανελλαδική Γραμμή 115 25 και Συμβουλευτικό Κέντρο για μητέρες, γονείς, παιδιά και εφήβους

Πηγή: http://psychografimata.com/26519/pedi-ke-oria/

Πώς να βάλω όρια στο παιδί μου;

Πώς να βάλω όρια στο παιδί μου;

Είναι σημαντικό για τη σχέση γονιού και παιδιού η αγάπη να μη θέτει όρους.
Από την Τριανταφυλλιά Χαρίλα, Ψυχολόγο – ψυχοθεραπεύτρια, MSc Εργασιακή Υγεία, Ειδίκευση στην Συστημική – Οικογενειακή Ψυχοθεραπεία

Γιατί είναι σημαντικά τα όρια για τα παιδιά;

Ένα από τα θέματα που δυσκολεύουν τόσο τους γονείς όσο και τα παιδιά είναι η επιβολή ορίων. Τα όρια είναι τόσο αυτονόητα όσο και αναγκαία για τα παιδιά από τη στιγμή της γέννησής του. Κι αυτό γιατί τους παρέχουν προστασία, ασφάλεια, αίσθημα ελέγχου, εμπιστοσύνη ότι μπορούν να διαχειριστούν κάποιες καταστάσεις, εκπαιδεύονται σε κοινωνικές δεξιότητες. Είναι βασική προϋπόθεση για την υγιή ανάπτυξή τους.

Τι σημαίνει όριο για το γονιό & τι σημαίνει όριο για το παιδί;

Κι ενώ οι ενήλικες γνωρίζουν πολύ καλά τους λόγους για τους οποίους είναι απαραίτητα τα όρια, τα παιδιά από την άλλη καταγράφουν τα όρια μόνο ως περιορισμό και κακή επικοινωνία. Αυτό συνήθως συμβαίνει εξαιτίας του τρόπου με τον οποία προσπαθεί ο γονιός να επιβάλλει τα όρια. Πολλές φορές γίνεται με τιμωρία, άλλες με τσακωμούς και καβγάδες, άλλες με περιορισμούς χωρίς να είναι απαραίτητοι. Έτσι, τα παιδιά καταγράφουν την επιβολή ορίων μόνο ως «άσκηση εξουσίας» από τη μεριά του γονιού και από τη δική του μεριά ότι είναι «κακό παιδί».

Για να επιβληθούν όρια στο παιδί, χρειάζεται πρώτα να πληρούνται κάποιες βασικές προϋποθέσεις.

1. Τα όρια κάθε φορά θα τα βάλει ο γονιός με αυτό που κρίνει ως σωστό, αναγκαίο και απαραίτητο. Όμως χρειάζεται να αφουγκράζεται τη διαφορετική ανάγκη του παιδιού. Χρειάζεται να καθοδηγεί το παιδί, αφού όμως πρώτα ακούσει την ανάγκη του. Αυτό με άλλα λόγια σημαίνει, ότι τα όρια πρέπει να είναι ευέλικτα και μεταβλητά και ο ρόλος του γονιού εξελικτικός: προσαρμόζεται στις ανάγκες του παιδιού σε κάθε φάση της ζωής του και στην εικόνα που σχηματίζει το παιδί σε κάθε στάδιο ανάπτυξης.

2. Ενώ, τα όρια είναι απαραίτητα για την ασφάλεια και την προστασία του παιδιού, εξίσου απαραίτητο είναι να μη ζητάμε από το παιδί να είναι παθητικό. Χρειάζεται να τα αμφισβητεί. Είμαι μέρος της ανάπτυξής του και όχι ενάντια στο γονιό ή την οδηγία ή την επιθυμία του. Σε ένα δεύτερο επίπεδο, αυτό σημαίνει ότι μόνο το παιδί που απολαμβάνει τη σιγουριά που του εξασφαλίζουν οι γονείς, θα αναπτυχθεί έτσι ώστε, όταν έρθει η στιγμή, να μπορεί να δοκιμάσει, να αμφισβητήσει και να ξεπεράσει τα όρια αυτά.

3. Η επιβολή ορίων είναι κάτι διαφορετικό από την υπακοή. Ο στόχος δεν μπορεί να είναι η υπακοή. Σημασία έχει και η διεργασία όχι μόνο το αποτέλεσμα. Και κάποιες φορές η διεργασία είναι σημαντικότερη από το αποτέλεσμα. Για να απαιτήσεις από ένα παιδί να πειθαρχήσει στους κανόνες που θέτεις πρέπει πρώτα να νοιώσει ότι καλύπτεις τις βασικές του ανάγκες και νοιάζεσαι πραγματικά για αυτό.

4. H βάση για να δεχθεί ένα παιδί το «όχι» (και να αποδεχθεί ένα όριο ή κανόνα που του βάζουμε) είναι το «ναι». Χρειάζεται να τους δοθεί η ευκαιρία να δοκιμάζουν και αναπτύσσουν τις δικές τους ικανότητες. Αν το παιδί ακούει μόνο «όχι», τελικά δεν θα υπακούσει σε κανένα. Ίσως η διαδικασία αυτή να ακούγεται δύσκολη και χρονοβόρα, αλλά σε δεύτερο χρόνο μας γλιτώνει και από χρόνο και από χρήμα.

5. H ζωή με τα παιδιά τις περισσότερες φορές σημαίνει «ξεβόλεμα». Πότε λέμε «μη» ή «όχι»; Όταν απαιτούμε από το παιδί να μην λερωθεί, να μη σκαρφαλώσει γιατί μπορεί να πέσει, να καθίσει πολλή ώρα ήσυχο για να μη μας ενοχλήσει, να μην αγγίξει τίποτα γιατί μπορεί να κάνει ζημιά; Τότε όχι μόνο το εκπαιδεύουμε να μην ακούει, αλλά με κάποιο τρόπο το οδηγούμε σε μεγαλύτερο ρίσκο. Δεν θα μπορέσει να ξεχωρίσει το «όχι» στον πραγματικό κίνδυνο, γιατί ακούει μόνο αυτό και δεν του είναι σαφές πότε χρειάζεται πραγματικά να ακούει.

Είναι σημαντικό για τη σχέση γονιού και παιδιού η αγάπη να μη θέτει όρους. Να μην ορίζεται από το «καλό» ή το «κακό παιδί». Να είναι απροϋπόθετη. Να μην απογοητεύεται από την αποτυχία, να μην κλέβει την επιτυχία, να καμαρώνει χωρίς να πιέζει, να φροντίζει χωρίς να πνίγει, να ελευθερώνει χωρίς να αδιαφορεί.

Ο τελικός στόχος της επιβολής ορίων δεν είναι η πειθαρχία ή υπακοή, αλλά η ελευθερία, η αυτονόμηση, η ανάληψη ευθύνης. Δεν αφορά στην πειθαρχία προς τον γονιό, αλλά στην εκπαίδευση ενός παιδιού να είναι ένας υγιής και λειτουργικός ενήλικας.

Πηγή: http://psychografimata.com/16170/pos-na-valo-oria-sto-pedi-mou/

https://rotasapantaw.wordpress.com/wp-admin/post.php?post=8951&action=edit

Τα καλά όρια πλάθουν ευτυχισμένα παιδιά…

Τα καλά όρια πλάθουν ευτυχισμένα παιδιά…

Ο τρόπος που ένας γονιός ορίζει, διατυπώνει και επικοινωνεί τα όρια, είναι πολύ σημαντικός.
Από την Ευγενία Δουβαρά, ψυχολόγο

Τα όρια…μπορεί κανείς να μιλά για αυτά μέρες! Τα όρια αφορούν όλους μας και υπάρχουν παντού. Χωρίς αυτά δε θα μπορούσαμε να είμαστε λειτουργικοί, να συνεργαζόμαστε, να οργανωνόμαστε και να είμαστε αποδοτικοί. Τα όρια δημιουργούν το πλαίσιο μέσα στο οποίο κάθε άνθρωπος μπορεί να συνυπάρξει με τους συνανθρώπους του, να αντλεί όσο το δυνατόν μεγαλύτερη ικανοποίηση και ασφάλεια, να εξελίσσεται και να δημιουργεί.

Γιατί μέσα στην οικογένεια οι γονείς βάζουν όρια στα παιδιά και δεν τα αφήνουν να τα ανακαλύψουν μόνα τους; Γιατί επιφορτίζονται εκείνοι με το απαιτητικό αυτό έργο, που στην πράξη αποδεικνύεται αρκετά ζόρικη υπόθεση; Μα, γιατί τα παιδιά δεν κατανοούν τη χρησιμότητα των ορίων! Δεν καταλαβαίνουν τη σημασία του να αναστέλλουν τις επιθυμίες τους, να ασκούν αυτοέλεγχο, να λειτουργούν υπεύθυνα, να συμπονούν τους γύρω τους. Εκτός αυτού, αν οι γονείς δε θέσουν όρια, τότε το παιδί αισθάνεται ανυπεράσπιστο και απροστάτευτο, αντιλαμβάνεται τον κόσμο ως απειλή, συνεχώς μεταβαλλόμενο και το γονιό ως ανίσχυρο. Μπερδεύεται και δεν μπορεί να διαμορφώσει μια ξεκάθαρη εικόνα του άγνωστου κόσμου μέσα στον οποίο μεγαλώνει, αλλά και των προθέσεων και των συναισθημάτων των γονιών του απέναντί του. Νιώθει δυστυχισμένο, αποθαρρυμένο, ανασφαλές και συχνά εκδηλώνει προβλήματα στη συμπεριφορά του. Ένα παιδί το οποίο μεγαλώνει σε ένα περιβάλλον χωρίς κανόνες και σαφή όρια δεν είναι ένα παιδί ελεύθερο. Αντίθετα, είναι ένα παιδί σκλαβωμένο σε μια ασαφή και περίπλοκη δομή, μέσα στην οποία δεν μπορεί να καλλιεργήσει το αίσθημα της υπευθυνότητας και της συνεργασίας. Από την άλλη, το παιδί που ζει και μεγαλώνει σε ένα υπερβολικά αυστηρό περιβάλλον, βομβαρδισμένο από αυταρχικούς και υπερβολικούς κανόνες, δυσκολεύεται να αναπτύξει ενδιαφέροντα, κλίσεις και προτιμήσεις. Συχνά είναι ένα παιδί με χαμηλό αίσθημα αυτοεκτίμησης που μπορεί όμως μελλοντικά να εμφανίσει έντονα σημάδια ανυπακοής και αντίδρασης.

Πολλές μελέτες δείχνουν ότι όταν οι γονείς θέτουν σταθερά όρια, τα παιδιά μεγαλώνουν έχοντας μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση και καλύτερη προσαρμογή στην ομάδα των συνομηλίκων. Εκτός αυτού, γίνονται περισσότερο αυτόνομα. Η συνέπεια και η σταθερότητα στην εφαρμογή των κανόνων αυτών, αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για την ολοκληρωμένη και υγιή ανάπτυξη της προσωπικότητας του παιδιού, καθώς και την ομαλή λειτουργία ολόκληρου του οικογενειακού συστήματος. Τα όρια, όσο και αν ακούγεται περίεργο, είναι ένδειξη αγάπης και μέρος της φροντίδας που οι γονείς παρέχουν στα παιδιά τους. Είναι από τα σπουδαιότερα δώρα που μπορεί να προσφέρει ένας γονιός στο παιδί του, από τα σημαντικότερα εφόδια που του δίνει για να μάθει να πορεύεται μόνο του. Κάθε γονιός προσβλέπει σε ένα ευτυχισμένο μέλλον για το παιδί του και αυτό για να επιτευχθεί προϋποθέτει την ύπαρξη ορίων.

Στις μικρότερες ηλικίες, οι γονείς συχνά οριοθετούν τα παιδιά τους για λόγους ασφαλείας, π.χ. λένε στο παιδί του ενός έτους «ΟΧΙ!» όταν πάει να πιάσει τα χάπια της γιαγιάς από το κομοδίνο ή λένε «ΜΗ» στο δίχρονο παιδί τους όταν ανεβαίνει πάνω στην καρέκλα για να σκαρφαλώσει στη βιβλιοθήκη και να πάρει ένα παιχνίδι που του γυάλισε. Αυτή η οριοθέτηση είναι απολύτως απαραίτητη, αφού το παιδί δεν έχει ακόμη αίσθηση του κινδύνου και μπορεί να πάθει κακό. Στις περιπτώσεις που δεν το κάνει ο γονιός μιλάμε για παραμέληση, η οποία αποτελεί μια μορφή βίας και διώκεται ποινικά. Εκτός αυτών των παρεμβάσεων, οι γονείς από πολύ νωρίς θέτουν κανόνες που σχετίζονται με τις ώρες ύπνου και διατροφής, ενώ στην πορεία βάζουν κανόνες και για το ντύσιμο, τα παιχνίδια, τις σχέσεις με τους άλλους, τη μελέτη, τις αγορές, την τηλεόραση, τις εξόδους, κλπ. Καθώς το παιδί μεγαλώνει και ειδικά από το 2ο έτος της ζωής του και μετά, η οριοθέτηση αρχίζει να περιστρέφεται και γύρω από θέματα επιθετικής συμπεριφοράς, όπως όταν ένα παιδί θέλει το παιχνίδι που έχει ο αδερφός του και τον χτυπά για να το πάρει. Οι ανάγκες για οριοθέτηση είναι συνεχείς! Ακόμα κι όταν ένας γονιός θεωρεί ότι έχει διευθετήσει πολύ καλά τα θέματα αυτά, την επόμενη κιόλας στιγμή θα προκύψουν νέες καταστάσεις, που πρέπει να επεξεργαστεί και να πάρει θέση. Γονείς και παιδιά βρίσκονται σε συνεχή συνδιαλλαγή, διαπραγμάτευση και κάνουν συμβιβασμούς.

Ένας πατέρας λέει: «ο μικρός τρίχρονος γιος μου επέλεξε τη χειρότερη ώρα για να κάνει μια κρίση θυμού. Καθώς περπατούσαμε στο διάδρομο ενός καταστήματος, άρπαξε ένα κουτί με καραμέλες. Του είπα ότι δεν μπορεί να πάρει τις καραμέλες τώρα και αν θέλει κάτι από το κατάστημα, πρέπει πρώτα να με ρωτήσει. Αντί να υπακούσει, όταν του είπα να το βάλει πίσω στη θέση του, άρχισε να κλαίει, να ουρλιάζει και να με χτυπά. Μετά, έπεσε στο πάτωμα και ακολούθησε μια έκρηξη σε όλο της το μεγαλείο! Όλο το μαγαζί είχε γυρίσει και μας κοιτούσε! Δεν ήξερα τι να κάνω! Δε μου αρέσει καθόλου να αισθάνομαι ότι ένα δίχρονο παιδί έχει τόση δύναμη! Τι θέλει; Να με ρεζιλέψει; Αμάν πια! Άλλη φορά θα πάει με τη μάνα του και άμα κάνει τα ίδια, δε θα πάει ποτέ ξανά και με κανέναν!»

Τα καλά όρια χτίζουν καλές σχέσεις και οι καλές σχέσεις χτίζονται πάνω σε καλά όρια

Μια σχέση στέρεη και δυνατή, που τροφοδοτείται από το γονιό με αγάπη, αποδοχή, κατανόηση και τρυφερότητα προς το παιδί, είναι η καλύτερη βάση πάνω στην οποία μπορεί να στηριχτεί για να βάλει όρια. Αν η σχέση είναι δυνατή, ο θυμός από τις διενέξεις που αναπόφευκτα θα προκύψουν, θα εκτονωθεί σύντομα.

Επιβραβεύουμε τις επιθυμητές συμπεριφορές αντί να σχολιάζουμε τις μη επιθυμητές, π.χ. αντί για «Μην είσαι αφηρημένος!», λέμε «Συγκεντρώσου!» ή αντί για «Μην κρατάς τα παιχνίδια μόνο για σένα!» λέμε «Μπράβο παιδί μου, που παίζεις ωραία με την αδερφή σου! Πολύ σε χαίρομαι!». Πιο αναλυτικά, για να έχει αποτέλεσμα, η επιβράβευσή μας χρειάζεται να είναι:

– Άμεση: να δίνεται τη στιγμή που το παιδί εκδηλώνει την επιθυμητή συμπεριφορά και όχι πολύ αργότερα.

– Συγκεκριμένη: να περιλαμβάνει ένα ξεκάθαρο λιτό λεκτικό μήνυμα, π.χ. «Κάθεσαι πολύ ωραία δίπλα μου στο καρότσι και με βοηθάς να ψωνίσω! Σ’ευχαριστώ!».

– Ειλικρινής και απόλυτα αφιερωμένη σε αυτό που συμβαίνει: να δίνεται ενώ προσέχουμε το παιδί, π.χ. το κοιτάμε στα μάτια και στεκόμαστε στο ύψος του όταν του μιλάμε.

– Προσανατολισμένη στην αναγνώριση της προσπάθειας και όχι μόνο στην επιτυχία: να δίνεται όταν το παιδί καταφέρνει κάτι, αλλά και ενδιάμεσα, όσο δείχνει να προσπαθεί, ώστε να ενθαρρύνεται να βάλει τα δυνατά του μέχρι το τέλος.

– Σταθερή και συνεπής: να ενισχύει σε κάθε ευκαιρία το παιδί, καθημερινά και χωρίς διακυμάνσεις.

Ο τρόπος που ένας γονιός ορίζει, διατυπώνει και επικοινωνεί τα όρια, είναι πολύ σημαντικός.

1. Οι τρόποι πειθαρχίας που θα μεταχειριστεί ένας γονιός εξαρτώνται από τη δική του ιδιοσυγκρασία, καθώς και αυτή του παιδιού του. Τι ταιριάζει στον ίδιο, με ποιο τρόπο θα το κάνει, τι πιάνει στο παιδί του; Ό,τι ξέρει ο γονιός γύρω από το χαρακτήρα και τις ευαισθησίες του παιδιού του είναι ιδιαίτερα χρήσιμο. Μπορεί για ένα παιδί η στέρηση των παιχνιδιών του να είναι η μέγιστη τιμωρία, ενώ για ένα άλλο να μη σημαίνει κάτι. Ή μπορεί το να κοιτά τον τοίχο για λίγα λεπτά να είναι ό,τι χειρότερο, ενώ να μην ενοχλείται καθόλου άμα δε φάει σοκολάτα για μια μέρα.

2. Τα όρια πρέπει να συμβαδίζουν με το στάδιο ανάπτυξης του παιδιού και να προσαρμόζονται στα χαρακτηριστικά της ηλικίας του. Όσο πιο μικρό το παιδί, τόσο πιο σύντομες, ξεκάθαρες και λιτές οι εντολές του γονιού προς αυτό. Αν πρόκειται για βρέφος ή νήπιο που μόλις άρχισε να στέκεται στα πόδια του, ο γονιός μπορεί να στρέψει την προσοχή του σε μια άλλη δραστηριότητα. Από την άλλη, για ένα παιδί άνω των δύο ετών, η επιβολή των ορίων είναι πιο σύνθετη διαδικασία, καθώς περιλαμβάνει διάλογο, εξηγήσεις και διαπραγμάτευσεις. Συχνά το παιδί από μόνο του προκαλεί το γονιό κάνοντας ερωτήσεις, π.χ. «Γιατί μπαμπά; Δεν είναι δίκαιο!». Απαντήσεις τύπου «γιατί έτσι το λέω εγώ!» ή «είσαι μικρός ακόμα για να καταλάβεις» δεν έχουν αποτέλεσμα, δεδομένου ότι οι απαγορεύσεις που δεν συνοδεύονται από κάποια εξήγηση δε γίνονται κατανοητές από το παιδί, αλλά φαίνονται σαν περιορισμός. Κανείς δεν υπακούει απλά επειδή κάποιος του λέει ότι αυτό είναι το σωστό. Αφήνουμε το παιδί να μας πει την άποψή του και κάνουμε ειλικρινή προσπάθεια για διάλογο. Είναι μια από τις καλύτερες επενδύσεις που μπορεί να κάνει ένας γονιός. Στα χρόνια που θα ακολουθήσουν και ειδικά στην εφηβεία, το παιδί που δεν του δόθηκε ουσιαστικός χρόνος και χώρος να εκφραστεί, έχει περισσότερες πιθανότητες να αποφεύγει συζητήσεις με τους γονείς.

3. Το παιδί μαθαίνει από αυτό που κάνουμε και όχι από αυτό που του λέμε. Το προσωπικό μας παράδειγμα αποτελεί «μοντέλο» προς μίμηση για το παιδί. Αν δυσκολευόμαστε να βάλουμε όρια σε εμάς πρώτα, τότε πώς θα βάλουμε στους άλλους; Τα παιδιά κατανοούν πιο εύκολα το τι είμαστε και πώς λειτουργούμε, παρά το τι λέμε. Για παράδειγμα, τι κάνουμε εμείς οι γονείς όταν είμαστε θυμωμένοι, αγχωμένοι, απογοητευμένοι, όταν δε γίνεται το δικό μας κλπ. Τι θα σήμαινε για το παιδί του παραδείγματός μας αν ο πατέρας του άρχιζε να του φωνάζει μέσα στο κατάστημα, το χτύπαγε ή …; Πώς θα ένιωθε εκείνο μετά; Από την άλλη, στην περίπτωση που το χάσουμε και παραφερθούμε, δεν τελείωσαν όλα. Κανένας δεν είναι τέλειος, αλλά τον τιμά περισσότερο το να το αναγνωρίζει και να παραδέχεται τα λάθη του, γιατί έτσι γίνεται καλύτερος. Τέλειοι γονείς δεν υπάρχουν, όπως δεν υπάρχουν και τέλεια παιδιά…

4. Δεν είναι όλα τα θέματα το ίδιο σημαντικά. Ξεχωρίζουμε ποια είναι προς διαπραγμάτευση και ποια όχι, π.χ. είναι το ίδιο αν ο δίχρονος γιος μου χοροπηδάει στα πατώματα τις ώρες κοινής ησυχίας και αν χτυπάει την αδερφή του για να πάρει ένα παιχνίδι; Αν η έφηβη κόρη μου θέλει να βάλει το αγαπημένο της μπλουζάκι στο πάρτι ακόμα και αν αυτό είναι βρώμικο, είναι λιγότερο σημαντικό από το να επιστρέψει αργότερα από την ώρα που έχουμε συμφωνήσει. Διαχωρίζω τα ζητήματα και ασχολούμαι με κάποια, όχι με όλα, γιατί αλλιώς θα κάνω κήρυγμα όλη μέρα και το παιδί μου θα γίνει σκέτος τύραννος ή θα απομονωθεί εντελώς. Η σχέση μου μαζί του θα διαταραχθεί και αυτό δεν το θέλω με τίποτα στον κόσμο.

5. Η επικοινωνία πρέπει να είναι παρούσα και συγκεκριμένη, χωρίς αναφορές στο παρελθόν, να αφορά το «Εδώ και Τώρα»: («…και την περασμένη φορά τα ίδια έκανες!»), χωρίς προφητείες για το μέλλον («…ποτέ δεν θα αλλάξεις!») και χωρίς γενικεύσεις (πάντα, ποτέ, όλοι, κανένας…). Πώς αισθάνεται κάποιος όταν κάνει ένα λάθος στη δουλειά και ο εργοδότης του λέει «Πάλι λάθος έκανες! Αδιόρθωτος είσαι πια! Όλοι έχουν καταλάβει πώς λειτουργεί το σύστημα, αλλά εσύ ποτέ σου!»; Ματαίωση, απόρριψη, απογοήτευση, ντροπή, χαμηλή αυτοεκτίμηση, θυμό, πίκρα, παραίτηση και καμία διάθεση για περαιτέρω προσπάθεια κλπ.

Μέσα από όλα τα παραπάνω, κατανοούμε τη μεγάλη σημασία που διαδραματίζουν τα όρια στην ανάπτυξη των παιδιών. Το είδος των οικογενειακών σχέσεων, η αυτοπεποίθηση και σιγουριά του γονέα για την επιβολή ορίων σε συνδυασμό με την έμπρακτη αγάπη προς το παιδί αποτελούν τα βασικά συστατικά της επιβολής ορίων στα παιδιά. Τα καλά όρια πλάθουν ευτυχισμένα παιδιά, ικανούς και ολοκληρωμένους ενήλικες, οι οποίοι καθώς μεγαλώνουν θα έχουν περισσότερες ευθύνες, μα και περισσότερα δικαιώματα.

Πηγή: http://psychografimata.com/9143/ta-kala-oria-plathoun-eftichismena-pedia%E2%80%A6/

Κάποιος ….σε κάποια γωνιά της γης , αυτήν την στιγμη ίσως κλαίει !

Κάποιος… σε κάποια γωνιά της γης,
αυτή την στιγμή…
ίσως κλαίει,
ίσως πονάει,
ίσως δακρύζει μόνο!
Δεν με νοιάζει… που;
Δεν με νοιάζει… ποιος;
Δεν με νοιάζει αν φταίει.
Με νοιάζει ότι κάποιος κλαίει.
Με νοιάζει ότι κάποιος πονάει.
Και όποιος κλαίει, τώρα είναι θύμα,
αύριο θα γίνει θύτης.
Όλοι είμαστε ίδιοι
και κλαίμε το ίδιο.
Ο πόνος είναι ίδιος
και θέλει μια αγκαλιά για να κλάψει,
μια πηγή να πλύνει τα δάκρυα του,
μια αγάπη, για να πάψει να κλαίει! Β.Γ
Από την συλλογή της Βούλας Γκάντσιου 2013

Οι εγκεφαλικές διαφορές ανδρών και γυναικών

Οι εγκεφαλικές διαφορές ανδρών και γυναικών
Συντάκτρια: Δέσποινα Βασιλειάδου

Νέα επιστημονική έρευνα έρχεται να επιβεβαιώσει ότι ο ανδρικός και ο γυναικείος εγκέφαλος έχουν διαφορές. Ερευνητές του πανεπιστημίου Complutense της Μαδρίτης, με επικεφαλής τον καθηγητή Χαβιέ ΝτεΦελίπε, διαπίστωσαν ότι υπάρχουν διαφορές στην πυκνότητα των συνάψεων που συνδέουν τα νευρικά κύτταρα του εγκεφάλου και τους επιτρέπουν να επικοινωνούν μεταξύ τους, γεγονός που μπορεί να εξηγήσει τις διαφορές στις τρόπο σκέψης των δύο φύλων. Ακόμα και όταν επιδεικνύουν το ίδιο επίπεδο εξυπνάδας, δύο άτομα διαφορετικού φύλου συχνά ξεχωρίζουν σε διαφορετικές νοητικές λειτουργίες (π.χ. οι άνδρες υπερτερούν στην αντίληψη του χώρου και οι γυναίκες στη λεκτική μνήμη).

Οι νευροεπιστήμονες εξετάζουν συνεχώς εγκεφάλους αναζητώντας δομικές διαφορές ανάμεσα στα δύο φύλα. Όμως μολονότι έχει βρεθεί ότι το μέγεθος του εγκεφάλου και η πυκνότητα των νευρώνων διαφέρουν στα δύο φύλα, οι διαφορές αυτές δεν φαίνεται να συσχετίζονται με τις διαφορές στις νοητικές λειτουργίες. Οι Ισπανοί ερευνητές προτίμησαν να μετρήσουν τον αριθμό των συνάψεων στον εγκέφαλο, αναλύοντας υγιή ιστό από την περιοχή του αριστερού κροταφικού φλοιού (που εμπλέκεται στις συναισθηματικές και κοινωνικές διεργασίες) τεσσάρων ανδρών και τεσσάρων γυναικών με επιληψία, ο οποίος αφαιρέθηκε με ηλεκτρονικό μικροσκόπιο σε χειρουργική επέμβαση. Οι άνδρες βρέθηκαν με περισσότερες συνάψεις (μέχρι 52%) ανά εγκεφαλικό «στρώμα» σε σχέση με τις γυναίκες.

Η συνέπεια αυτής της διαφοράς είναι προς το παρόν άγνωστη, αλλά οι ισπανοί επιστήμονες δήλωσαν πως είναι πιθανό πως σε άλλες εγκεφαλικές περιοχές οι συνάψεις των γυναικών είναι, αντίστροφα, περισσότερες από αυτές των ανδρών και τόνισαν ότι χρειάζονται περαιτέρω έρευνες για να καταστεί δυνατό να συσχετιστούν αυτές οι διαφορές με επιμέρους λειτουργίες του εγκεφάλου.

Οι γυναίκες είδαν κι έπαθαν να αλλάξουν την παραδοσιακή σεξιστική αντίληψη ότι τα δύο φύλα έχουν το καθένα τους δικούς του διακριτούς ρόλους (π.χ. ο άνδρας διαβάζει εφημερίδα, ενώ η γυναίκα πλένει τα πιάτα), αλλά η πρόοδος των νευροεπιστημών φαίνεται πως έχει μια παρενέργεια: την εκ νέου «καθαγίαση» των φυλετικών διαφορών, μόνο που αυτή τη φορά οι διαφορές εδράζονται στον εγκέφαλο.
«Ο γυναικείος εγκέφαλος» (The Female Brain) της Λουάν Μπριζεντάιν, μιας κατ’ εξοχήν υπερμάχου της νέας αντίληψης, έχει αποδειχτεί ένα από πιο εμπορικά βιβλία των τελευταίων ετών (μεταφρασμένο σε 21 γλώσσες, μεταξύ των οποίων και στα ελληνικά με τίτλο «Το θηλυκό μυαλό»).

Όπως γράφει η Κορντέλια Φάιν, του πανεπιστημίου της Μελβούρνης στην Αυστραλία, σε άρθρο της στο περιοδικό “Neuroethics” (Νευροηθική), άκρως επικριτικό για το νευροσεξισμό, τέτοια βιβλία έχουν μεγάλη επιρροή, όσον αφορά την εξάπλωση της άποψης ότι οι διαφορές στην ψυχολογία και τις συμπεριφορές των δύο φύλων είναι «δικτυωμένες» κυριολεκτικά στο hardware, δηλαδή τα νευρωνικά δίκτυα, του εγκεφάλου.
Μεταξύ άλλων, για παράδειγμα, υποστηρίζεται η αντίληψη ότι μια γυναίκα μπορεί να νιώσει και να προβλέψει τι αισθάνεται ο σύντροφός της, πριν καν αυτός συνειδητοποιήσει τα συναισθήματά του, και ότι αυτό συμβαίνει επειδή (υποτίθεται πως) η γυναίκα έχει έμφυτη στον εγκέφαλό της μια τέτοια ικανότητα.

Με άλλα λόγια, μια γυναίκα μπορεί να «διαβάσει» το μυαλό ενός άνδρα, αλλά το αντίστροφο δεν συμβαίνει (δυστυχώς ή ευτυχώς για τους άνδρες!). Ο νευροσεξισμός προβάλλει το γυναικείο μυαλό ως «μιας υψηλής απόδοσης συναισθηματική μηχανή που μπορεί, λεπτό το λεπτό, να ‘πιάνει’ τα μη λεκτικά σήματα ακόμα και των πιο ενδόμυχων συναισθημάτων των άλλων» (ωχ!). Αντίθετα, οι άνδρες (υποτίθεται ότι) νιώθουν τα συναισθήματα των άλλων και ειδικότερα των γυναικών μόνο αν τις δουν να κλαίνε!
Η Φάιν, ανάμεσα σε άλλους επικριτές του νευρο-σεξισμού, θεωρεί ότι αυτοί οι ισχυρισμοί είναι στην ουσία ψευτο-επιστημονικοί και ανακριβείς και ότι στην πραγματικότητα «ντύνουν τον παλιομοδίτικο σεξισμό με την αξιοσέβαστη και έγκυρη γλώσσα της νευροεπιστήμης».
Σύμφωνα με τον Μαρκ Λίμπερμαν, του πανεπιστημίου της Πενσιλβάνια, ο νευροσεξισμός παρερμηνεύει τα αποτελέσματα των νευροεπιστημονικών ερευνών μέχρι σημείου παραχάραξης της ίδιας της έρευνας. Η Φάιν υπογραμμίζει ότι οι περισσότεροι άνθρωποι και αναγνώστες δεν έχουν τις γνώσεις να κρίνουν τους ισχυρισμούς του νευροσεξισμού και να καταλάβουν την παραπλάνησή στην οποία οδηγεί, γεγονός που επιδεινώνεται από το ότι, όσο περνάνε τα χρόνια, η νευροεπιστήμη γίνεται όλο και πιο…σέξι και αρεστή στο ευρύ κοινό. Έτσι, τα παμπάλαια κοινωνικά στερεότυπα, όπως λέει, απλώς μεταμφιέζονται σε νευροεπιστήμη.

Από την πλευρά τους, οι άνδρες μάλλον υπομένουν στωικά τους εναντίον τους νευρο-σεξιστικούς ισχυρισμούς, όπως ότι είναι λίγο-πολύ συναισθηματικά…αναίσθητοι, ως ένα μικρό τίμημα που πρέπει να πληρώσουν προκειμένου να εξασφαλίσουν το νευρωνικό άλλοθι για πιο σημαντικά ψυχολογικά πλεονεκτήματα.
Σύμφωνα με ένα άλλο νευρο-σεξιστικό βιβλίο, με τίτλο «Η ουσιώδης διαφορά» (The Essential Difference) του Σίμον Μπάρον-Κόεν, ο θηλυκός εγκέφαλος είναι έτσι «δικτυωμένος» ώστε πρωτίστως να ευνοεί την συναισθηματική κατανόηση και συναίσθηση του άλλου, ενώ ο ανδρικός εγκέφαλος είναι πάνω από όλα νευρωνικά διατεταγμένος έτσι ώστε να καταλαβαίνει το γύρω του κόσμο. Με άλλα λόγια, (υποτίθεται ότι) οι γυναίκες είναι φτιαγμένες για να κάνουν τον διπλανό τους να νιώθει καλά, ενώ οι άνδρες στο μεταξύ ασχολούνται με την κατανόηση του περιβάλλοντος και την κατασκευή των αναγκαίων πραγμάτων στη ζωή.

Έτσι μικρή είναι η απόσταση από το να ισχυριστεί κανείς ότι τελικά όχι μόνο η επιστήμη, αλλά όλος ο τεχνικός και υλικός πολιτισμός βασίζεται στις ανδρικές ικανότητες. Με βάση αυτό το σκεπτικό αυτό, «δικαιολογείται απόλυτα» γιατί δεν υπάρχουν πολλές γυναίκες να πάρουν κάποιο Νόμπελ στις επιστήμες, από τη στιγμή που ακόμα δεν έχει καθιερωθεί…Νόμπελ Συναισθήματος.
Παραδόξως ο νευροσεξισμός γοητεύει και τις γυναίκες και, κατά τη Φάιν, αυτό μπορεί να εξηγηθεί επειδή με τον τρόπο αυτό οι γυναίκες αισθάνονται μια ενδόμυχη ανακούφιση, έχουν μια δικαιολογία και κάνουν ένα εξορθολογισμό των αιτιών που «τα πράγματα είναι αυτά που είναι», δηλαδή νομιμοποιούν και θεωρούν αναπόφευκτες τις σημερινές κοινωνικές συμβάσεις, που είναι εναντίον τους.

Οι κοινωνικοί ψυχολόγοι έχουν ήδη διαπιστώσει ότι οι κοινωνικές ομάδες που έχουν χαμηλότερο στάτους, τείνουν να εσωτερικεύουν τα εναντίον τους στερεότυπα, να «κατανοούν» τις σε βάρος τους ανισότητες και να δίνουν «ορθολογικές» εξηγήσεις για όλα αυτά που πάνε ενάντια στα συμφέροντά τους.

Σύμφωνα με την Ντέμπορα Κάμερον, συγγραφέα του δημοφιλούς βιβλίου «Ο μύθος του Άρη και της Αφροδίτης: Μιλάνε πράγματι οι άνδρες και οι γυναίκες διαφορετικές γλώσσες;», η συνέπεια της υποτιθέμενης ύπαρξης των «αιώνιων» και «αναπόφευκτων» διαφορών μεταξύ των δύο φύλων είναι ότι εμποδίζουν το δημόσιο διάλογο για το πώς μπορούν να υπάρξουν νέες και καλύτερες διευθετήσεις στην κοινωνία για τους ρόλους ανδρών και γυναικών – κάτι που συχνά βολεύει και το δύο φύλλα και όχι μόνο τους άνδρες.
Ο νευροσεξισμός, κατά τη Φάιν, επιτρέπει να χαλαρώσεις στη θέση σου και να τη δικαιολογηθείς με την ατάκα «ω, έτσι είναι ο εγκέφαλος, τι να κάνουμε;». Έτσι, όπως λέει, όσο πιο πολύ δίνουμε έμφαση στους βιολογικούς παράγοντες, τόσο αναπαράγονται τα κοινωνικά στερεότυπα για τις σχέσεις των δύο φύλων. !!!

1. Οι γυναίκες έχουν το γονίδιο του συνδυασμού των χρωμάτων. Ξέρουν ποιο χρώμα ταιριάζει με ποιο.
Οι άντρες σκέπτονται ότι αφού το κόκκινο είναι ωραίο και το πράσινο επίσης, γιατί να μη βάλουμε δυο ωραία χρώματα
μαζί.
2. Οι άντρες μιλάνε με προτάσεις και οι γυναίκες με παραγράφους.
Οι άντρες αρχίζουν μια πρόταση…και οι γυναίκες την τελειώνουν.
3. Οι γυναίκες μπορούν να θυμούνται κάθε λέξη του διαλόγου που έγινε πριν από ένα μήνα ανάμεσα σε αυτές και τον
σύντροφό τους.
Οι άντρες μπορούν να θυμούνται την τελική ταχύτητα αυτοκινήτων που δεν πρόκειται να αποκτήσουν.
4. Οι γυναίκες μπορούν να καταλάβουν τις άλλες γυναίκες.
Οι άντρες ποτέ.
5. Οι γυναίκες έχουν το γονίδιο που τις εμποδίζει να παρκάρουν ένα αυτοκίνητο ανάμεσα σε δυο λευκές ίσιες γραμμές σε
ένα άδειο παρκινγκ.
6. Οι γυναίκες έχουν ενσωματωμένο ημερολόγιο στον εγκέφαλο που τους επιτρέπει να θυμούνται όλες τις επετείους.
Αυτό απουσιάζει από τον εγκέφαλο των αντρών.
7. Στους γάμους οι γυναίκες πρώτα κλαίνε και μετά μεθάνε.
Οι άντρες πρώτα μεθάνε και μετά… κλαίνε.
8. Οι άντρες έχουν το γονίδιο που τους επιτρέπει να ακούνε το άνοιγμα μιας μπύρας από τρία δωμάτια μακριά.
9. Οι γυναίκες μπορούν να μυρίσουν βρόμικα αθλητικά παπούτσια από 300 μέτρα
Οι άντρες μόνο αν τους τα βάλεις κάτω από την μύτη τους και αν δεν είναι τα δικά τους.
10. Όταν κάποιος αγοράζει καινούριο αυτοκίνητο οι άντρες τον ρωτάνε τι μάρκα είναι και οι γυναίκες τι χρώμα.
11. Οι άντρες πληρώνουν για κάτι που τους χρειάζεται 300 euro ενώ αξίζει 100.
Οι γυναίκες πληρώνουν 100 euro για κάτι που αξίζει 300 και δεν το χρειάζονται.
12. Οι γυναίκες τρώνε τσίλι όταν τους αρέσει, οι άντρες πάντα, για να αποδείξουν ότι μπορούν.
13. Οι γυναίκες δεν θα σκότωναν, θα μπορούσαν όμως να σε κάνουν να αυτοκτονήσεις.
14. Οι γυναίκες θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν το σεξ για να καταφέρουν αυτό που θέλουν.
Οι άντρες δεν θα μπορούσαν, επειδή αυτό που θέλουν είναι το σεξ.
15. Οι γυναίκες δεν βρίσκουν διεγερτικό το να παρακολουθούν δυο άντρες να κάνουν σεξ…..
16. Οι άντρες θεωρούν ότι 2 η ώρα το πρωί είναι καλή ώρα για να κοιμάται κανείς.
Οι γυναίκες θεωρούν την ίδια ώρα κατάλληλη για να μιλήσουν για τη σχέση τους.
17. Οι γυναίκες έχουν το «να πάρει, τελειώνει το χαρτί υγείας στο μπάνιο και πρέπει να το αντικαταστήσω» γονίδιο.
Οι άντρες έχουν το «να πάρει, μου φέρνεις χαρτί υγείας;» γονίδιο.
18. Οι άντρες έχουν το γονίδιο που τους επιτρέπει να κοιμούνται όταν ένα μωρό κλαίει.
19. Οι γυναίκες παραγγέλλουν μπρόκολο για γαρνίρισμα στην μπριζόλα τους και τρώνε τις πατάτες των αντρών.
20. Οι γυναίκες θυμούνται όλα τα ρούχα που έχουν φορέσει την τελευταία δεκαετία.
Οι άντρες δεν θυμούνται τι φορούσαν την προηγούμενη μέρα αν δεν κοιτάξουν στο πάτωμα.
21. Οι άντρες έχουν το γονίδιο που τους εμποδίζει να παρακολουθούν ποδόσφαιρο και να μιλάνε συγχρόνως.
Οι γυναίκες έχουν το γονίδιο του να παρακολουθούν τηλεόραση, να βαφούν τα νύχια τους, να μιλάνε στο τηλέφωνο και
να πίνουν και καφέ.
22. Οι άντρες βλέπουν το γυμναστήριο σαν φυσική δραστηριότητα.
Οι γυναίκες το βλέπουν σαν κοινωνική.
23. Αν ρωτήσεις μια γυναίκα για το πως να πας κάπου, θα σε οδηγήσει μέσω καταστημάτων.
24. Οι γυναίκες έχουν το «τα παίρνω όλα προσωπικά» γονίδιο.
25. Οι άντρες έχουν το γονίδιο να απαντάνε σε δύσκολες ερωτήσεις με ένα χμ χμ χμ !!!

Άνδρες :
Έχουν μεγαλύτερη ικανότητα στα μαθηματικά
Έχουν καλύτερη αίσθηση του χώρου
Είναι καλύτεροι στο σκάκι
Είναι καλύτεροι στην κατανόηση χαρτογραφήσεων
Είναι καλύτεροι στο αρχιτεκτονικό σχέδιο
Έχουν καλύτερη όραση στο πολύ φως και πολύ λιγότερο στο σκοτάδι
Έχουν καλύτερη αντίληψη της μπλε κλίμακας του χρωματικού φάσματος
Έχουν πιο στενό οπτικό πεδίο αλλά καλύτερη αντίληψη του βάθους
Έχουν περισσότερα προβλήματα δυσλεξίας
Ενδιαφέρονται πιο πολύ για τα αντικείμενα
Αναγνωρίζουν καλύτερα τις αλμυρές γεύσεις
Απαιτούν περισσότερο χώρο
Έχουν καλύτερη ακουστική μνήμη
Εκνευρίζονται πιο εύκολα
Μαθαίνουν να μιλούν πιο αργά από τις γυναίκες (συνήθως στα 4 τους χρόνια)
Έχουν το δεξιό εγκεφαλικό ημισφαίριο μεγαλύτερο από το αριστερό
Ακούνε καλύτερα από το δεξιό αυτί
Είναι καλύτεροι στις πολύπλοκες εργασίες
Απογοητεύονται πιο εύκολα
Είναι πιο συναισθηματικοί
Είναι πολύ λιγότερο αυστηροί στην κρίση τους
Είναι πιο συχνά αριστερόχειρες
Το αριστερό ημισφαίριο τους μικραίνει με την ηλικία
Είναι πιο συχνά μυωπικοί
Έχουν μεγαλύτερη αντοχή στον πόνο
Αγαπούν πιο συχνά την μοναξιά
Είναι καλύτεροι συνομιλητές
Έχουν πιο συχνά βίαιη συμπεριφορά
Ερεθίζονται περισσότερο από τις πολύπλοκες κατασκευές
Δεν ανησυχούν τόσο πολύ για το μέλλον
Κατανοούν καλύτερα τις υπερβατικές φιλοσοφίες
Παρουσιάζουν πιο συχνά υψοφοβία
Έχουν μεγαλύτερη ικανότητα σκόπευσης
Παρουσιάζουν μεγαλύτερη εγκληματικότητα
Είναι πιο αναλυτικοί.

Γυναίκες:
Έχουν καλύτερη λεκτική ικανότητα
Είναι καλύτερες στην γραμματική και στην ορθοφωνία
Μαθαίνουν πιο εύκολα ξένες γλώσσες
Έχουν καλύτερη αισθητική κρίση
Έχουν καλύτερη νυχτερινή όραση και είναι πιο ευαίσθητες στο δυνατό φως
Έχουν καλύτερη αντίληψη της κόκκινης κλίμακας του χρωματικού φάσματος
Έχουν μεγαλύτερη περιφερειακή όραση
Παρουσιάζουν πιο συχνά κλειστοφοβία
Ακούνε τους ήχους καλύτερα
Έχουν υψηλότερη ικανότητα αναγνώρισης προσώπων
Αναγνωρίζουν καλύτερα τα κοινωνικά στοιχεία και τους κώδικες
Αναγνωρίζουν καλύτερα τις ξινές γεύσεις
Απαιτούν λιγότερο χώρο
Έχουν καλύτερη οπτική μνήμη
Είναι λιγότερο ευέξαπτες
Μαθαίνουν να μιλούν γρηγορότερα (συνήθως στα 3 τους χρόνια)
Έχουν το αριστερό ημισφαίριο μεγαλύτερο από το δεξιό
Ακούνε το ίδιο καλά και από τα δύο αυτιά
Δεν συμπαθούν τις πολύπλοκες κατασκευές
Είναι πιο αυστηρές στην κρίση τους
Είναι πιο κοινωνικές
Είναι πιο ανθεκτικές στις δύσκολες ψυχολογικές καταστάσεις
Είναι πιο πρακτικές στις κοινωνικές τους δραστηριότητες
Ανησυχούν περισσότερο για το μέλλον
Είναι καλύτερες στο τένις
Λύνουν πιο εύκολα τους συλλαβόγριφους
Είναι πιο στοργικές
Είναι καλύτερες στις απλές εργασίες
Απαιτούν περισσότερη πειθαρχία ως δάσκαλοι
Γελούν πιο εύκολα αλλά λιγότερο σε διάρκεια
Δεν προτιμούν τις ασπρόμαυρες ταινίες
Δεν εστιάζουν εύκολα την προσοχή τους σε κάτι για πολύ ώρα
Είναι καλύτερες στον χορό και στις ρυθμικές ασκήσεις Χρειάζονται πιο συχνά την έγκριση και την προσοχή των άλλων
Έχουν λιγότερη αίσθηση του χιούμορ.

– See more at: http://www.limnosfm100.gr/component/k2/item/1500.html#sthash.NTQDgZCx.dpuf

Ελληνική Μαύρη Σταφίδα & πως Καθαρίζει το Συκώτι σε Μόλις 2 Μέρες!

Ελληνική Μαύρη Σταφίδα & πως Καθαρίζει το Συκώτι σε Μόλις 2 Μέρες!

Πώς να καθαρίσετε το συκώτι σας με σταφίδες και νερό σε μόνο 2 ημέρες
Το ήπαρ είναι γνωστό ως το πιο ισχυρό αποτοξινωτικό μέσο και ένα από τα πιο σημαντικά όργανα του σώματός μας. Αυτό είναι που έχει την ευθύνη για τη δημιουργία των πρωτεϊνών, καθαρίζει το αίμα και αφαιρεί τις τοξίνες
Και, επιπλέον, μπορεί να επισκευαστεί πλήρως σε περίπτωση που κοπεί.

Πρέπει να αναλάβετε την περιποίηση και φροντίδα της υγείας του ήπατος σας λόγω της σημασίας του για το σύνολο της υγιείας του σώματος. Το πιο κοινό πρόβλημα με το συκώτι είναι το λιπώδες ήπαρ. Κίρρωση, ηπατίτιδα Α, Β, C, και τοξική ηπατίτιδα είναι μεταξύ των άλλων επικίνδυνες ασθένειες που μπορούν να προσβάλλουν το ήπαρ.

Αλλά υπάρχουν τρόποι για να αποκαταστήσετε και να καθαρίσουμε το συκώτι σας φυσικά.
Σε αυτό το άρθρο θα σας δείξουμε πώς μπορείτε να το καθαρίσετε σε μόλις 2 ημέρες χρησιμοποιώντας μόνο νερό και σταφίδες κάθε πρωί.

Πως να Καθαρίσετε το Συκώτι σας με Μαύρη Σταφίδα

Διαδικασία

Επιλέξτε καλής ποιότητος, μαύρη σταφίδα και τα βάλτε τις σε μια κατσαρόλα, αφού πρώτα τις πλύνετε καλά με άφθονο νερό. Θα πρέπει να προσθέσετε για κάθε ένα φλιτζάνι σταφίδες, τρία φλιτζάνια νερό.
Στη συνέχεια, βράζετε τις σταφίδες, για 2 λεπτά και μετά τις αφήνετε να ξεκουραστούν για 24 ώρες.

Το επόμενο πρωί, σουρώστε το, πάρτε αυτό το θαυματουργό αποτοξινωτικό και φροντίστε καθώς είναι πολύ σημαντικό να το καταναλώσετε με άδειο στομάχι.
Είναι στην δική σας ευχέρεια αν θα επιλέξετε να το καταναλώσετε κρύο ή θα το ζεστάνετε λίγο πρώτα.

Μετά από μόνο 2 ημέρες, θα έχετε ήδη αποτελέσματα, αλλά μπορείτε να συνεχίσετε αυτήν τη διαδικασία για μια εβδομάδα.

Επίσης, κατά τη διάρκεια αυτής της θεραπείας, συνιστάται να αποφεύγεται η κατανάλωση λιπαρών τροφών ή αλκοόλ.

Λαμβάνοντας υπόψη τα παραπάνω, ο καθένας που σέβεται την υγεία του και θέλει να ζει απαλλαγμένος από ασθένειες, καταλαβαίνει πόσο έντονη είναι η ανάγκη της συστηματικής αποτοξίνωσης.

Από την κατάσταση του συκωτιού μας εξαρτάται η υγεία ολόκληρου του οργανισμού μας, γι` αυτό το καλλίτερο που έχουμε να κάνουμε είναι να το αποτοξινώνουμε συχνά!

proionta-tis-fisis.com via naturalcuresandhomeremedies.com

http://cosmo-scope.com/index.php/2016/10/21/elliniki-mavri-stafida-pos-katharizi-sykoti-se-molis-2-meres/