Όταν η 5χρονη κόρη μου με ρώτησε για το σεξ !

Πάντα σκεφτόμουν ότι θα έρθει η στιγμή που η μικρή μου κόρη θα με ρώταγε για το σεξ ! Όσο κι αν το το έχεις κάνει πρόβα στο μυαλό σου και μπροστά σtον καθρέφτη για να δεις το συναίσθημα όταν θα αναλύεις την αναπαραγωγική διαδικασία του θηλυκού και αρσενικού αυτοκρατορικού πιγκουίνου ( είχαμε δει πως το αρσενικό κλωσσά το αυγό , ενώ η θηλυκιά αλωνίζει τις θάλασσες ) κάποιο σφίξιμο στο στομάχι θα το έχεις ! Εγώ που κάνω την απελευθερωμένη και χωρίς ταμπού , όταν το καμάρι μου ήρθε κοντά μου για δεύτερη φορά και μου είπε αν μπορώ να της απαντήσω σε κάτι που την           “απασχολεί ” δεν μπορούσα να της αρνηθώ για δεύτερη φορά ! Παρ΄όλο ότι εκείνη τη στιγμή ετοίμαζα την μπεσαμέλ για το παστίτσιο , έκλεισα το μάτι της κουζίνας κι ας σβώλιαζε η μπεσαμέλ ! Αυτό που  “απασχολούσε” το καμάρι μου ήταν πιο σημαντικό από το παστίτσιο ! Μέχρι τότε δεν υποψιαζόμουν την σοβαρότητα του προβλήματος που απασχολούσε το μυαλουδάκι της 5χρονης ! Της είχα διαβάσει το βιβλίο για το σπερματάκι του μπαμπά που βρήκε το αυγό της μαμάς , αλλά ήθελε να το εμπεδώσει αυτή καλύτερα και να φέρει και μένα σε δύσκολη θέση !                                                – Μαμά ο Φίλιππος μου είπε ότι αν βγάλουμε τα ρούχα μας και φιληθούμε στο στόμα θα κάνουμε σεξ !                                                                                                    – Τι άλλο είπατε με το Φίλιππο κοριτσάκι μου ;  Ρώτησα κάνοντας την ψύχραιμη !         – Ω ! Μου είπε ότι μερικές φορές το πέος του μεγαλώνει και το χαιδεύει και μετά πάλι μκραίνει !  Η αντίδραση μου ήταν να βρίσω από μέσα μου τον Φίλιππο που βρήκε το κοριτσάκι μου να κάνει σεξουαλική διαπαιδαγώγηση και με όση ψυχραιμία μου έμεινε κάθησα δίπλα στην κόρη μου για να της λύσω τις απορίες της !                                     – Κοριτσάκι μου, το σεξ είναι κάτι πολύ όμορφο όταν γίνεται με κάποιον που αγαπάμε όταν μεγαλώσουμε ! Μέχρι τότε δεν επιτρέπουμε σε κανέναν να μας αγγίξει σε σημεία που είναι κάτω από τα εσώρουχα μας !  Της είπα ότι το σώμα της, ανήκει μόνο στην ίδια και ότι μπορεί και πρέπει να αρνηθεί οποιαδήποτε συμπεριφορά προέρχεται από κάποιον άλλο και την κάνει να νιώθει άβολα και άσχημα, ακόμα και αν αυτός ο άλλος είναι φίλος της ή ακόμα και μέλος της οικογένειας.  Της ξαναείπα για το σπερματάκι και το αυγουλάκι που βάζει ο μπαμπάς στη μαμά για να κάνουν παιδάκι, αλλά κάνουν το ίδιο ακόμα και όταν δεν θέλουν να κάνουν παιδάκι !  Νόμισα ότι γλύτωσα με τις ερωτήσεις , αλλά έρχεται η αμέσως επόμενη ερώτηση καταπέλτης  :                            – Τότε γιατί κάνουν σεξ αν δεν θέλουν να κάνουν παιδάκι ;                                           Τότε άρχισα να βρίζω από μέσα μου την μάνα της και τον πατέρα της που την έκαναν έξυπνη !                                                                                                                  – Χμμ ! Οι άνθρωποι κάνουν σεξ για ευχαρίστηση και όταν θέλουν να δείξουν πόσο θέλει ο ένας τον άλλον !                                                                                          – Δηλαδή μπορούμε και εμείς να κάνουμε σεξ με τον Φίλιππο ; Είπε ότι μ΄ αγαπάει !   Ναι μη χάσετε ! Τρέξτε να προλάβετε σκέφτηκα αυθόρμητα !                                      – Όχι αγάπη μου ! Είστε πολύ μικροί ακόμα για να κάνετε σεξ ! Όταν μεγαλώσετε και θα νιώσετε την ανάγκη να είστε με κάποιον που αγαπάτε θα γίνει όμορφα και αβίαστα  !     Ότι φοβόμουν τόσα χρόνια να ακούσω και το έβλεπα όταν είχα εφιάλτες ! Το κοριτσάκι μου , θα θέλει να το στριμώξει ο κάθ ένας ! Πως πρέπει να το χειριστώ ; Τι βιβλία να διαβάσω για τη σεξουαλική διαπαιδαγώγηση; Τι βιβλία να της αγοράσω , για να μάθει για το σεξ και να προστατέψει τον εαυτό της μεγαλώνοντας από ενδεχόμενη σεξουαλική παρενόχληση  ; Έχετε και εσείς τέτοιους φόβους , ή μόνο εγώ η μάνα ; Πόση αγωνία να αντέξω και πόσα βιβλία να διαβάσω και πόση σεξουαλική διαπαιδαγώγηση να της κάνω;
Το άρθρο έγραψε η Βούλα Γκάντσιου

https://rotasapantaw.wordpress.com/wp-admin/post.php?post=9709&action=edit

Για την Θετική Διαπαιδαγώγηση

Advertisements

Αδελφικές σχέσεις: σχέσεις αγάπης και μίσους

Κάθε πρωτότοκο παιδί όταν γεννιέται απολαμβάνει μια ιδιαίτερη σχέση αποκλειστικής επαφής, αρχικά με τη μητέρα, εν συνεχεία με τον πατέρα και εντέλει με τους υπόλοιπους φροντιστές εντός της οικογένειας. Έρχεται, λοιπόν, η στιγμή, που ενώ το παιδί ζει και βιώνει αυτήν την αποκλειστική σχέση με τους γονείς του, εμφανίζεται στο οικογενειακό περιβάλλον ένα νέο μέλος, ένας αδελφός ή μια αδελφή. Η εμφάνιση αυτή δρα καταλυτικά, αλλάζει άρδην το σκηνικό και θα γίνει η αρχή για μια σειρά από πρωτόγνωρα συναισθήματα για το σύνολο της οικογένειας.

Εκείνο που πρέπει αρχικά να αναμένουμε είναι το παιδί να νιώθει πως το νέο μέλος της οικογένειας είναι ένας παρείσακτος. Το αδελφάκι έρχεται, λοιπόν, να αναστατώσει το μεγαλύτερο αδελφό, να λάβει μια κυρίαρχη θέση στην καθημερινότητα και την αγκαλιά των γονιών. Αντιφατικά συναισθήματα αρχίζουν να καταλαμβάνουν το μυαλό του παιδιού, όπως αγάπη-μίσος, θαυμασμός-ζήλια, εγγύτητα-αποξένωση, επιθετικότητα-τρυφερότητα, συντροφικότητα-ανταγωνισμός.

Βέβαια, όλα αυτά τα συναισθήματα είναι φυσιολογικά και άκρως δικαιολογημένα. Η αποδοχή των συναισθημάτων του παιδιού παίζει σημαντικό ρόλο. Αφήστε το παιδί να εκφράσει ελεύθερα τόσο τα αρνητικά όσο και τα θετικά συναισθήματά του σε σχέση με το αδελφάκι του, μην το κατηγορείτε για τυχόν αρνητικές του σκέψεις, μην του υποβάλλετε το πώς θα έπρεπε να αισθάνεται.

Η εσωτερική προσδοκία των γονέων για άνευ όρων αγάπη στις αδελφικές σχέσεις είναι εκείνη που προβάλλεται στα παιδιά και τα γεμίζει περαιτέρω άγχος και τύψεις για τα αντιφατικά συναισθήματα που ήδη αισθάνονται. Η ταμπέλα της ζήλιας δρα, επίσης, ανασταλτικά στο να βρεθούν οι ισορροπίες μεταξύ των μελών της οικογένειας. Έχοντας ως δεδομένο πως το παιδί ζηλεύει/θα ζηλέψει, η δική μας εκτίμηση δρα ως αυτοεκπληρούμενη προφητεία στο ίδιο το παιδί.

Αδελφικές σχέσεις
Η ηλικία του παιδιού φαίνεται να παίζει επίσης σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση των αδελφικών σχέσεων. Όταν το παιδί βρίσκεται σε μικρή ηλικία -μικρότερη των 6 ετών -, ηλικία που έχει πλήρη ανάγκη των γονιών του, ο χαρακτήρας του τελεί ακόμη υπό διαμόρφωση και το εγώ του είναι ακόμη ισχυρό (ιδιαίτερα στις ηλικίες 2-4 ετών), οι προκλήσεις που αντιμετωπίζει τόσο το παιδί όσο και οι γονείς, είναι ακόμη μεγαλύτερες. Το νήπιο ενδεχομένως να αντιμετωπίσει καλά την εγκυμοσύνη και το νεογέννητο,αλλά να αρχίσει να φανερώνει αρνητικά συναισθήματα όταν το νέο μέλος αρχίσει να περπατά, να μιλά και να διεκδικεί κι εκείνο τη θέση του στο χώρο.

Αντιθέτως, βλέπουμε πως  ένα παιδί 7 ετών συνήθως δέχεται με μεγάλη αγάπη και τρυφερότητα το νέο μέλος. Η μεγάλη ηλικιακή διαφορά, όμως, ενδεχομένως να έχει αρνητικό αντίκτυπο στη διαμόρφωση στενής σχέσης μεταξύ των αδελφών. Συνήθως, δεν υπάρχουν κοινά ενδιαφέροντα, γεγονός που δυσκολεύει το παιχνίδι μεταξύ των παιδιών. Επιπλέον, η αδελφική σχέση απειλείται από τη συνεχή απαίτηση των γονέων να αναθέτουν στο μεγαλύτερο παιδί να φροντίζει το μικρότερο, δίνοντάς του έτσι μέρος του γονεϊκού τους ρόλου και αρμοδιότητες που δε συμπίπτουν με την ηλικία του.

Ενθαρρύνετε την ομαδικότητα, διοργανώνοντας κοινές οικογενειακές δράσεις, ώστε να ψυχαγωγηθείτε ως σύνολο, βρίσκοντας κοινές ασχολίες και ενδιαφέροντα, καλλιεργώντας τη συνοχή της οικογένειάς σας. Αν δεν υπάρχει ο κατάλληλος χρόνος, μην ξεχνάτε πως για τα παιδιά μικρή σημασία έχει ο χώρος. Ένα οικογενειακό δείπνο μπορεί να γίνει ιδιαίτερα διασκεδαστικό ετοιμάζοντας το μαζί με τα παιδιά, ένα επιτραπέζιο παιχνίδι μπορεί να σας βοηθήσει να δεθείτε μαζί τους, ενώ και απλά δυναμώνοντας τη μουσική μπορείτε να έχετε το οικογενειακό σας πάρτι.

Εξίσου σημαντικό, επίσης, είναι να αφιερώνετε χρόνο στο κάθε παιδί ξεχωριστά, ώστε να μην αισθάνεται παραγκωνισμένο. Κανονίστε σε εβδομαδιαία βάση βόλτες ή κοινές δράσεις μαμά-πρωτότοκο, μπαμπάς-μικρότερο και τούμπαλιν. Δεν είναι, όμως, μόνο τα πρωτότοκα αδέλφια που ζηλεύουν και νιώθουν να απειλούνται από τη γέννηση ενός αδελφού. Και το νεότερο μέλος μπορεί να νιώθει πως ζει στη σκιά ενός μεγαλύτερου αδελφού ή αδελφής, που μπορούν να κάνουν, λόγω ηλικίας, πράγματα που το ίδιο δεν μπορεί. Στη συνέχεια, κάποια αδέλφια μπορεί να αποσύρονται από κάθε είδους στόχο ή προσδοκία στη ζωή τους (αφού ο αδελφός μου είναι καλύτερος σε όλα), ενώ κάποια άλλα να προσπαθούν με κάθε τρόπο να ξεπεράσουν το μεγαλύτερό παιδί, υπονομεύοντας έτσι τα δικά τους θέλω και τη δική τους προσωπικότητα.

Αν και ο ανταγωνισμός αυτός μπορεί να φαίνεται προς τα έξω πως έχει να κάνει με το ποιος θα τα καταφέρει καλύτερα στο σχολείο ή στη ζωή, η πραγματική και βαθύτερη αιτία έχει να κάνει συχνά με τον ανταγωνισμό για την αγάπη των γονιών και την ανάγκη για την καθολική αποδοχή τους. Σταματήστε λοιπόν κάθε είδους σύγκριση μεταξύ των παιδιών, ακόμη κι αν το κίνητρό σας είναι απλώς να παρακινήσετε το μικρότερο παιδί.

Σε κάθε περίπτωση, αυτή η έχθρα που πολλές φορές προσεγγίζει το μίσος, μπορεί να φαίνεται πως εστιάζεται στον αδελφό, όμως η πραγματικότητα διαφέρει. Κάθε αδελφική μάχη είναι μάχη για τη γονεϊκή αποδοχή και αγάπη, κάθε χτύπημα είναι σημάδι αναζήτησης προσοχής και φροντίδας, κάθε ξέσπασμα είναι έκκληση για την γονεϊκή αγκαλιά. Ενσυναισθανθείτε τα παιδιά σας και προσφέρετε την αγκαλιά σας προτού την αναζητήσουν. 
Θέστε ξεκάθαρα τα όρια της δικής σας οικογένειας, τα οποία θα ισχύουν εξίσου για όλα τα μέλη, θα είναι απλά, ρεαλιστικά και κατανοητά από όλους (π.χ. δεν χτυπάμε, δεν βρίζουμε κλπ).

10595894_1483505055224305_1353484402_n

Μην αναλαμβάνετε το ρόλο του δικαστή, όσο και να σας πιέζουν τα παιδιά. Παρεμβαίνετε στην όποια διαμάχη μόνο αν σας ζητηθεί ή εαν κινδυνεύει η σωματική ακεραιότητα των παιδιών. Εφαρμόστε τη μέθοδο sprortscasting σε κάθε έκκληση των παιδιών για δικαιοσύνη. Είστε εκεί για να διευκολύνετε την επικοινωνία τους, χωρίς να δείχνετε εύνοια ή απογοήτευση και χωρίς να επιβραβεύετε ή να τιμωρείτε το εκάστοτε παιδί. Αναπαράγετε αντικειμενικά τη θέση του κάθε παιδιού, αφήνοντας τα να βρουν μόνα τους τη λύση.

Η αντιπαλότητα αυξάνεται από γονεϊκά λάθη. Αν και οι περισσότεροι γονείς υποστηρίζουν πως αγαπούν εξίσου όλα τους τα παιδιά, μπορεί η αντιπαλότητα και η αντιζηλία μεταξύ αδελφών να οφείλεται ακριβώς στο γεγονός πως οι γονείς τρέφουν διαφορετικά αισθήματα για το κάθε τους παιδί, και εκείνα να το διαισθάνονται. Κάποιο παιδί μπορεί να είναι η «αδυναμία» ενός γονιού, ενώ ένα άλλο να βιώνεται ως «δύσκολο» στο χειρισμό του και δύστροπο, κάποιο παιδί μπορεί να αναζητά με τσαχπινιά την αγάπη του γονιού, διευκολύνοντάς τον, ενώ κάποιο άλλο να είναι πιο κλειστό και να μην αποζητά φανερά το χάδι, έτσι ο γονιός απλά δεν του το παρέχει αφού δεν είναι παιδί για αγκαλιές . Ίσως το ένα παιδί να έχει κάποια χαρακτηριστικά του γονιού ή του συντρόφου του, που ο ίδιος δεν αποδέχεται στον εαυτό του/στο σύντροφό του, και ενδόμυχα απορρίπτει το παιδί για τα χαρακτηριστικά του αυτά.

Οι ταμπέλες που βάζετε στο κάθε παιδί δρουν ανασταλτικά τόσο στη διαμόρφωση της αδελφικής σχέσης , όσο και στη δική σας σχέση με το κάθε παιδί. Αγκαλιάστε το κάθε παιδί σας με τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του και αγαπήστε τον υπό διαμόρφωση άνθρωπο που έχετε απέναντί σας με τα θετικά και τα αρνητικά του σημεία. Τέλος, σημαντικό ρόλο παίζουν και τα βιώματα που είχε ο ίδιος ο γονιός ως παιδί και από τη σχέση με τους δικούς του γονείς και τα δικά του αδέλφια, καθώς, επίσης, και από το πώς είναι οι συνθήκες της ζωής του γενικότερα τη χρονική περίοδο που αποκτά το κάθε παιδί.

Επιπλέον, όταν οι παππούδες-γιαγιάδες έχουν ενεργό ρόλο στη διαπαιδαγώγηση των παιδιών, μπορούν να προωθούν συναισθήματα ζήλιας, καθώς μπορεί να κλίνουν περισσότερο προς το ένα παιδί, ή να δίνουν δίκιο πάντα στο μικρότερο. Οριοθετήστε τη συμπεριφορά τους, προς όφελος των παιδιών σας. Αν διακρίνετε κάποια συμπεριφορά που δρα αρνητικά στο παιδί σας, ευγενικά αλλά σταθερά ακυρώστε τη συμπεριφορά αυτή μπροστά στα παιδιά σας. Είναι σημαντικότερο να νιώθουν τα παιδιά σας πως τα υπερασπίζεστε, παρά να φροντίζετε μήπως προσβληθεί ο εκάστοτε ενήλικας. Σε κάθε περίπτωση είναι απολύτως λογικό να υπάρχει αντιπαλότητα μεταξύ των αδελφών, όπως υπάρχει σε κάθε ιδιαίτερη σχέση μεταξύ δυο ανθρώπων. Τα αδέλφια, θα θυμώσουν, θα αντιπαρατεθούν, θα εκφράσουν τη δυσαρέσκεια τους και θα προσπαθήσουν να το επικοινωνήσουν στους γονείς.

Το θέμα είναι οι γονείς να είναι συναισθηματικά διαθέσιμοι και έτοιμοι να αποδεχθούν τα πραγματικά συναισθήματα των παιδιών τους, χωρίς να θελήσουν να μειώσουν την ένταση τους , να τα απαξιώσουν ή να καταφύγουν στην εύκολη λύση τυπικών και ανούσιων προτάσεων ( αδέλφια είστε,βρείτε τα, πρέπει να αγαπάς τον αδελφό σου κλπ). Ενεργείστε προς όφελος των παιδιών αναγνωρίζοντας τα δικά σας λάθη στην πορεία της σχέσης τους. Απαλλάξτε τα παιδιά σας από ταμπέλες, συγκρίσεις και ευθύνες που δεν τους ανήκουν, αποδεχτείτε τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά τους και αφήστε να ανθίσει η αδελφική σχέση.

Ας μη ξεχνάμε : αδελφός = ἀ- (αθροιστικό) + *δέλφος / δελφύς (μήτρα), δηλαδή από την ίδια κοιλιά, ο δυνατότερος βιολογικός δεσμός που μπορεί να υπάρξει μεταξύ δυο ανθρώπων.

 ψυχολόγος

https://www.maxmag.gr/psychologia/adelfikes-schesis-schesis-agapis-ke

Αδελφικές σχέσεις

Αδελφικές σχέσεις

 

Πως βιώνουν οι μητέρες τις νέες μεθόδους διαπαιδαγώγησης

Καθημερινά, βλέπω κάποιες μητέρες ή διαβάζω μέσα στις ομάδες πόσο δύσκολα βιώνουν την μητρότητα. Ένας ρόλος που θα μας γέμιζε χαρά και ευτυχία, μας γεμίζει ενοχικά συναισθήματα, θυμό, θλίψη. Έλλειψη χρόνου για τον εαυτό μας, αγώνα δρόμου, για να τα προλάβουμε όλα. Να μεγαλώσουμε τα παιδιά μας με τρόπους που δεν μας μεγάλωσαν εμάς. Να μάθουμε νέες ορολογίες που ακούμε για πρώτη φορά, μεθόδους διαπαιδαγώγησης που δεν είχαμε τις γνώσεις να εφαρμόσουμε.

Ξενύχτια για να θηλάσουμε μέχρι το παιδί να σταματήσει μόνο του τον θηλασμό, κλάμα γιατί οι ρόγες πονούσαν από τα δαγκώματα του, αλλά εμείς εκεί πεισματικά να προσφέρουμε το στήθος μας, για να μην έχουμε τύψεις. Αν κάποιες μητέρες θήλασαν τα παιδιά τους μέχρι τα 5 τους χρόνια, καλά έκαναν και τα θήλασαν. Θα ήταν καλύτερα να θηλάσουμε για όσο διάστημα θα το θέλαμε και θα το ευχαριστιόμασταν και τα δύο μέλη. Ο θηλασμός είναι χαρά, δόσιμο, επικοινωνία. Παύει, όμως, να’ναι όλ’αυτά, αν πονάμε, αν θυμώνουμε, αν σφίγγουμε τα δόντια, για να τα καταφέρουμε. Αν μετά ξεσπάμε και κλαίμε.

Πολύ φοβάμαι ότι χάλασαν σχέσεις ζευγαριών όταν δεν είμαστε όλοι έτοιμοι να κοιμόμαστε με τα παιδιά μας στο ίδιο κρεβάτι, ούτε τα δωμάτια είναι άδεια από έπιπλα για να ρίξουμε κάτω ένα μεγάλο στρώμα ώστε να χωρέσουμε οι γονείς με τα 2-3 παιδιά. Έτσι η μητέρα κοιμάται με τα παιδιά και ο πατέρας δεν χωράει και φεύγει σε άλλο δωμάτιο. Αυτό όμως δεν το γνώριζαν οι γονείς ούτε το είδαν να συμβαίνει στους δικούς τους γονείς, ούτε στους φίλους τους και έτσι έχουν να διαχειριστούν το νέο τρόπο συγκοίμησης με τα παιδιά τους, αλλά και τους φίλους να τους μιλούν, για τη σχέση τους που θα περάσει κρίση.

Είναι πολύ σημαντικό να μεγαλώσουμε τα παιδιά μας με ενσυναίσθηση και θετικές μεθόδους διαπαιδαγώγησης.

Είναι πολύ σημαντικό να υπάρχει συναισθηματικός δεσμός μεταξύ των γονιών με τα παιδιά τους. Είναι πολύ σημαντικό να καλύπτουμε τις βασικές και συναισθηματικές ανάγκες των παιδιών μας και να μην τα μεγαλώσουμε παιδοκεντρικά.

Θα’λεγα ότι όλ’αυτά θα’ναι καλό να μας βγαίνουν αβίαστα και να μην έχουμε το άγχος ν’ακολουθούμε οδηγίες και κανόνες που διαβάσαμε ως τις σύγχρονες κι επιστημονικά τεκμηριωμένες μεθόδους διαπαιδαγώγησης.

Το τονίζω αυτό. Γιατί αν προσπαθούμε να μεγαλώσουμε τα παιδιά μας με το μάνιουαλ στο χέρι γρήγορα θα απογοητευτούμε και θα τα παρατήσουμε. Πολύ φοβάμαι ότι αν μας κυριεύσει το άγχος, θα έχει αντίθετα αποτελέσματα απ’ ότι επιθυμούμε να έχει η θετική διαπαιδαγώγηση. Θα κουραστούμε. Θα θυμώσουμε και το άγχος θα το μεταδώσουμε και στα παιδιά μας. Με αποτέλεσμα να έχουν εκνευρισμό, ανασφάλεια και θα αντιδράσουν με επιθετικότητα.

Το καλύτερο θα’ναι να χαλαρώσουμε και να’μαστε ήρεμες και με χαμόγελο για να μπορέσουμε με κατανόηση κι αγάπη να μεγαλώσουμε χαρούμενα κι ελεύθερα παιδιά. Η ενσυναίσθηση που ακούμε συχνά, δεν είναι μέθοδος διαπαιδαγώγησης, αλλά ικανότηταπου θα’ναι καλό να’χουμε όλοι οι γονείς για να κατανοούμε τα συναισθήματα των παιδιών μας και να μπαίνουμε στη θέση τους.

Τότε θα’ταν πιο απλά να μεγαλώσουμε τα παιδιά μας, αν, απλά, μπαίναμε στη θέση τους και δεν ασκούσαμε κανενός είδους εξουσίας.

Το άρθο το έγραψε η Γκάντσιου Βούλα

Για την ομάδα Θετική Διαπαιδαγώγηση https://www.facebook.com/groups/413…

https://rotasapantaw.wordpress.com/wp-admin/post.php?post=9691&action=edit

http://www.themamagers.gr/family/eimaimama/pos-vionoun-i-miteres-tis-nees-methodous-diapedagogisis

 

Τι είναι ποίηση; ΄Ακου βρε φίλε

Μα τι είναι ποίηση;

Με την ποίηση υμνώ την ομορφιά,
τον έρωτα και την αγάπη!
Μιλώ για μένα και για σένα! 
Με την ποίηση μιλώ, γελώ, κλαίω, σωπαίνω!

Εκφράζω βουβό λυγμό και απέραντη σιωπή!

Με την ποίηση εκφράζω το ωραίο του δειλινού,
το χορό της βροχής, τα χρώματα του ουράνιου τόξου!
Με την ποίηση αρχίζω ένα μεγάλο όνειρο,
αλλά και ένα μεγάλο ταξίδι!
Με την ποίηση εκφράζω τα ωραία της ζωής,
αλλά και τη μοίρα του θανάτου!
Ακόμα και αν δεν μπορώ να πάρω πένα και χαρτί,
μου αρκεί που τα νιώθω και υπάρχει ένα άρωμα που με μεθά!

Υπάρχει κι ένα βιολί να εκφράσει, όσα δεν μπορώ να πω! Β.Γ

Βούλα Γκάντσιου 2014

Φωτογραφία της Βούλα Γκάντσιου.

Άκου ρε φίλε!

Φίλε μου μπορεί να μη σε βλέπω κάθε μέρα,
όμως σ’ έχω στην καρδιά μου και σ’ αγαπώ!
Δεν είμαι αυτή που σου μιλώ κάθε πρωί και βράδυ,
αλλά θα είμαι κοντά σου όταν θέλεις να σ’ ακούσω!
Μπορώ ν’ ακούσω για τα λάθη σου,
χωρίς να σε κρίνω και θα σ’ αγαπώ ότι λάθη και να κάνεις!
Μη φοβάσαι να ζήσεις έναν έρωτα!
Θα είμαι κοντά σου όταν θα θέλεις να κλάψεις στον ώμο μου!
Θα είμαι κοντά σου στη χαρά σου, αλλά και θα σου δώσω το χέρι μου,
για να σε τραβήξω επάνω, αν πέσεις!
Σ’ αγαπώ τώρα που ‘σαι νέος και μ’ ακούς, αλλά θα σ’ αγαπώ κι όταν δεν θα μπορείς να μ’ ακούσεις να σου το λέω!
Αν φοβηθείς, μη δειλιάσεις να μου το πεις!
Θα έρθω κοντά σου τη νύχτα να σ’ αγκαλιάσω,
παρ’ όλο που φοβάμαι κι εγώ το σκοτάδι !
Αγαπημένε μου, ήθελα να σου πω ότι σ’ Αγαπώ!!!!
Έτσι χωρίς λόγο και αιτία!
Εσύ δεν μου ‘λεγες πάντα ότι τα όμορφα πράγματα δεν έχουν αιτία;
” Γιατί… έτσι!!! “
Ζήσε όπως θέλεις να ζήσης και μη μετανιώσεις για τίποτα!
Θα λυπηθώ αν στη δύση της ζωής μας μου πεις ότι δεν έζησες!
Σ’ Αγαπώ φίλε!
Είμαι πολύ ευτυχισμένη που είσαι φίλος μου! Β.Γ

Βούλα Γκάντσιου 2014

Βούλα Γκάντσιου
Πόσες όμορφες στιγμές περνούν απαρατήρητες!

Πόσες όμορφες στιγμές περνούν απαρατήρητες, γιατί είμαστε απασχολημένοι από κάτι άλλο πιο΅σοβαρό¨!
Χάνουμε τελικά την πιο γλυκιά πλευρά της ζωής μας σπαταλώντας την με ανούσια πράγματα!
Πόσα χαμόγελα του παιδιού μας έχουμε χάσει, πόσα βλέμματα που μας κοίταζαν με τρυφερότητα και ζήταγαν αγκαλιά!
Πόσα αγγίγματα ενός φίλου πέρασαν απαρατήρητα, γιατί τα είχαμε δεδομένα!
Πόσες λέξεις που ειπώθηκαν δεν νιώσαμε τις έννοιες!
Πόσες φορές θέλαμε να πούμε στην μάνα μας ΅Σ’ ΑΓΑΠΩ¨και βλέπαμε μόνο τις ρυτίδες της στα μάτια, αλλά όχι βαθιά μέσα στα μάτια της!
Πόσα ηλιοβασιλέματα χάσαμε, που χάθηκαν στον θόρυβο του τίποτα!
Πόσα φιλιά χάσαμε, για να μη μας φύγει το κραγιόν από τα χείλη!
Πόσες πανσελήνους χάσαμε ψάχνοντας σε σκοτάδια να βρούμε την ευτυχία!
Πόσες φορές αναβάλαμε μια οικογενειακή φωτογραφία γιατί γέμισε το άλμπουμ!
Το άλμπουμ της ζωής όμως δεν γεμίζει ποτέ και περιμένει όλες αυτές τις στιγμές που από μας περνούν απαρατήρητες!! Β.Γ
Από τη συλλογή της Βούλας Γκάντσιου

Χρόνια Καλά !!!! 😍

Φωτογραφία της Βούλα Γκάντσιου.

Σε κείνη την απόλυτη σιωπή,
όταν ο ήλιος τελείωνε τη διαδρομή του
και ανέτειλε το φεγγάρι,
άκουσα μια μελωδία!
Αν με ρώταγες τι άκουσα,
θα σου λεγα πως άκουσα τον μαγεμένο αυλό!
Δεν κάνω λάθος, ήταν αυλός αυτό που άκουσα,
γιατί χόρευα μαγεμένη! Β.Γ

Βούλα Γκάντσιου 2013

Φωτογραφία της Βούλα Γκάντσιου.

Κακοποιητικοί γονείς»: Τα 3 χαρακτηριστικά των «κακοποιητικών» γονιών

Οι κακοποιητικοί γονείς είναι συνήθως άτομα που δεν φαίνονται σε καμία περίπτωση πως είναι τέτοιοι.

Κρύβουν καλά την όλη τους υπόσταση & νοσηρή ψυχονοητική τους συγκρότηση και τάση… δείχνοντας στον έξω κόσμο το πρόσωπο του καλού, στοργικού και καθ΄όλα φυσιολογικού γονέα. Πολλές φορές ούτε τα ίδια τους τα παιδιά δεν καταλαβαίνουν με τι έχουν να κάνουν, μέχρι το σημείο που πλέον είναι αργά…Υπάρχουν και γονείς, δυστυχώς, που είναι βίαιοι, απότομοι, επικριτικοί & επιθετικοί προς τα παιδιά τους με… βάναυσο τρόπο (σεξουαλική, σωματική κακοποίηση, άσκηση λεκτικής βίας κτλπ).Σε αυτήν την περίπτωση, μπορεί να μιλάμε για κάτι απεχθές και κάτι τερατώδες αλλά πρόκειται για κάτι φανερό που γίνεται αμέσως αντιληπτό από το παιδί ή κάποιο άτομο του κοντινού του κοινωνικού, φιλικού,οικογενειακού κύκλου, με αποτέλεσμα να καθίσταται εφικτό να ληφθούν τα απαραίτητα μέτρα για την αντιμετώπισης κρούσματος ενδοοικογενειακής βίας ή μιας in extremis κατάστασης που δεν ευνοεί την ομαλή ψυχονοητική ανάπτυξη του παιδιού.

Εκτός από την κατάθλιψη, τα θύματα ενδοοικογενειακής βίας… όπως ένα παιδί εν προκειμένω… βιώνει συνήθως συνεχές & άγχος πανικό και είναι πιθανό μελλοντικά να αναπτύξουν αγχώδη διαταραχή.

Πέραν αυτών, η πιο συχνά αναφερόμενη ψυχολογική επίπτωση για τα θύματα της ενδοοικογενειακής βίας είναι η διαταραχή μετατραυματικού στρες, η οποία χαρακτηρίζεται από τη συνεχή αναδρομή και αναβίωση οδυνηρών σκηνών & επώδυνων εμπειριών έντασης, διαπληκτισμών και συγκρούσεων του παρελθόντος που είναι ικανές να καταρρακώσουν, να στιγματίσουν και να κουρελιάσουν τον ευάλωτο και εύθραυστο ψυχισμό ενός παιδιού ανεπανόρθωτα.

Να σημειωθεί ότι…

Τα παιδιά προσχολικής ηλικίας εκδηλώνουν συνήθως σωματικά συμπτώματα, όπως π.χ. κοιλιακά άλγη και παλινδρομούν σε συμπεριφορές που προσιδιάζουν σε συμπεριφορές μικρότερων ηλικιών. Συνήθη συμπτώματα είναι, επίσης, και οι διαταραχές ύπνου (εφιάλτες) διατροφικές διαταραχές (νευρική ανορεξία – βουλιμία), εμμενής εξάρτηση από το γονιό (προσκολλητική συμπεριφορά), άγχος αποχωρισμού, απάθεια και παθητική συμπεριφορά, φόβος και δυσπιστία με αντικοινωνική συμπεριφορά,(κοινωνική απόσυρση & περιθωριοποίηση).

Ένα παιδί, που μεγαλώνει σε ένα περιβάλλον όπου κυριαρχεί η βία… είναι ευνόητο και εν πολλοίς δικαιολογημένο να ζει σε μια κατάσταση συνεχούς συναισθηματικού συναγερμού, ματαίωσης και τεράστιας ανασφάλειας… κατάσταση που το φθείρει, το αποδιοργανώνει και το εξουθενώνει ψυχικά.

Ορισμένα παιδιά διακατέχονται από έντονη επιθετικότητας και συνεχή υπέρ – ένταση Τα παιδιά προσχολικής ηλικίας αναπαράγουν συχνά τις τραυματικές τους εμπειρίες στο παιχνίδι ή στη συμπεριφορά τους αλλά γενικά τείνουν να αποφεύγουν τη συναναστροφή με τους συνομηλίκους τους.Πολλά από αυτά τα παιδιά – θύματα παίρνουν απόσταση από τα όσα βίωσαν για να μπορέσουν να συνεχίσουν ακάθεκτα μια ομαλή πορεία στη ζωή τους, ανασυγκροτούν τις δυνάμεις τους & παλεύουν να ξεφύγουν από τις μνήμες τους παρελθόντος που όμως πάντοτε είναι παρούσες…

Στην περίπτωση, όμως, των γονέων που είναι «κακοποιητικοί» προς τα παιδιά τους κάτι τέτοιο δεν είναι εφικτό και πολλές φορές μέχρι να το αντιληφθούν τα παιδιά και να το κατανοήσουν, έχουν υποστεί σοβαρό πλήγμα στο ψυχισμό τους.

Οι δηλητηριώδεις γονείς είναι συχνά και επιφανή άτομα με κύρος & οικονομική επιφάνεια στην τοπική κοινωνία όπου ζουν, έχουν φιλανθρωπική δράση και φροντίζουν να δείχνουν πως είναι ενάρετοι και πως σκέφτονται το καλό της κοινότητας. Η συμπεριφορά τους είναι υποκριτική & επιτηδευμένη και αυτό είναι το χειρότερο.Είναι αυτό που λέμε:

«Δεν πήγαινε το μυαλό μας, δεν είχε δώσει κανένα δικαίωμα».

Χαρακτηριστική περίπτωση δηλητηριώδους γονέα… μια μητέρα… διαταραγμένη προσωπικότητα, η οποία προέβαλε τη δική της διαταραχή στην κόρη της, αρνούμενη ότι στην ουσία αυτό συνέβαινε εξαιτίας της ίδιας.Η μητέρα, έπαιξε το ρόλο της μάνας που υποφέρει τα πάνδεινα, που επωμίζεται το τεράστιο αυτό βάρος στις πλάτες της. Έτρεχε από γιατρό σε γιατρό ψάχνοντας τη λύση. Αυτό, βέβαια, συνέχιζε να εντείνει το πρόβλημα της, κάνοντάς την να νιώθει ψυχοπαθολογικό ως άτομο. Μέσα της όμως ήξερε πως… η μητέρα της υποκρινόταν και όσες προσπάθειες έκανε ώστε να επικοινωνήσει την αλήθεια της… έπεφταν στο κενό.Τέτοιες περιπτώσεις κρυφής κακοποίησης είναι συχνές και δεν μαθαίνονται ποτέ. Πολλές φορές συμβαίνει τα παιδιά να είναι όμορφα και έξυπνα, γεγονός που «απειλεί» την εύθραυστη και διαταραγμένη προσωπικότητα του γονέα, δημιουργώντας μια υποσυνείδητη ζήλια.Δεν είναι σπάνιο φαινόμενο, το ίδιο να έχει συμβεί και στο γονέα στην παιδική του ηλικία ολοκληρώνοντας το φαύλο κύκλο. Αυτά τα παιδιά μεγαλώνουν και καταστρέφονται ως διαταραγμένες προσωπικότητες, απλά εκπληρώνοντας την «προφητεία» που έχουν επωμιστεί… χρεωθεί… από τους «γονείς» τους.Μερικές φορές, το παιδί θέλει να μιλήσει με κάποιο άλλο άτομο και όχι με τον ίδιο το γονιό που κακοποιήθηκε και που μπορεί να μην εμπιστεύεται πλέον. Ίσως να είναι δύσκολο και για τον ίδιο το γονιό να ακούσει όλα όσα έχει να του πει το παιδί για όσα νιώθει και όσα το απασχολούν, το ενοχλούν ή του δυσκολεύουν τη ζωή. Στην περίπτωση αυτή, η επίσκεψη σε κάποιον ειδικό αποτελεί την ενδεδειγμένη λύση.Επομένως, αυτό το οποίο θα πρέπει να θυμούνται οι γονείς είναι πρώτιστη ευθύνη τους είναι η ομαλή ανατροφή, προστασία και και αρμονική ανάπτυξη της προσωπικότητάς των παιδιών τους, μέσω της διασφάλισης ενός υγιούς οικογενειακού περιβάλλοντος, όπου θα κυριαρχεί η ευτυχία, η αγάπη και η κατανόηση.
του Λάσκαρη Κωνσταντίνου – kontasou.com

Το παραμελημένο παιδί που “δεν έπαθε και τίποτα”

Το παραμελημένο παιδί δεν αντιμετωπίζεται ποτέ ως κακοποιημένο· δεν υπέστη ποτέ σωματική βία, δεν ήρθε αντιμέτωπο με εξευτελιστικούς καβγάδες, ούτε και τιμωρήθηκε περισσότερο του “φυσιολογικού”. Το παραμελημένο παιδί δεν ξεσπάει τα τραύματά του βίαια, ούτε γίνεται αντιδραστικό, και συχνά δίνει την εικόνα ενός καλά μεγαλωμένου ατόμου που κρατά χαμηλούς τόνους στη ζωή, χαρακτηρίζεται από ευγενική ντροπαλότητα και ησυχία.

Το παραμελημένο παιδί σφαδάζει. Μεγαλώνει μόνο του εις παρουσίαν γονέων, μετατρέπει την αυτορύθμιση σε προσωπική ευθύνη ανατροφής του εαυτού και μαθαίνει τον κόσμο παρατηρώντας σιωπηλά, έχοντας αντιληφθεί πως η φωνή του δεν θα ακουστεί ακόμα και αν την υψώσει.

Τα παιδιά αυτά είναι οι ίδιοι άνθρωποι που δυσκολεύονται εφ όρου ζωής να αναγνωρίσουν τα συναισθήματά τους, οι άνθρωποι που καμιά φορά παρατηρούμε να έχουν βιώσει κάτι σαφώς τραυματικό ενώ οι ίδιοι σε διαβεβαιώνουν πως “δεν με πείραξε, σιγά, δεν έγινε τίποτα” — οι άνθρωποι που διδάχτηκαν από την τρυφερή παιδική ηλικία πως ενδιαφέρον είναι μόνον ό,τι αναγνωρίζεται ως αξιόλογο από τον περίγυρο, και ποτέ από τους ίδιους.

Η υπαγόρευση συναισθημάτων είναι ο πιο εύκολος τρόπος χειρισμού ενός παιδιού. “Δεν στεναχωρήθηκες στ’αλήθεια, έλα μωρέ που σε πείραξε αυτό, κοίτα πόσο χάρηκες που είδες την γιαγιά, σου αρέσει πολύ το σχολείο” και πάει λέγοντας.

Η εσωτερική αναζήτηση του συναισθήματος και η ταύτιση αυτού με τις κατάληλες λέξεις δεν πραγματοποιείται ποτέ — αντιθέτως η σημαντικότατη αυτή διεργασία αντικαθίσταται από εύκολα συμπεράσματα ενηλίκων τα οποία υιοθετούνται από τα παιδιά στην πρώτη ευκαιρία, καθώς κάνει τη διαδικασία του αυτοπροσδιορισμού ευκολότερη και πιο σύντομη.

Το παραμελημένο παιδί δεν είναι μόνον αυτό που μεγάλωσε με απόντες γονείς. Είναι και το παιδί της αγαπημένης πυρηνικής οικογένειας η οποία περνά άπλετο χρόνο μαζί, ποτέ όμως ψυχαγωγικό, διδακτικό, ή ποιοτικό εν γένει. Είναι το παιδί που όταν κλαίει του λένε να σταματήσει, το παιδί που έχει μάθει ότι οι ερωτήσεις του θα απαντηθούν με ψέματα ή ελλιπείς αλήθειες, το παιδί που πήγε σε ένα πάρτι με το ζόρι ενώ δεν ήθελε ή που έφαγε καταναγκαστικά την τελευταία μπουκιά φαγητό για να μην στεναχωρηθεί η Παναγίτσα.

Το παραμελημένο παιδί μπορεί να έχει τρυφερούς γονείς που περνούν το εικοσιτετράωρο μαζί του, όσο το ίδιο κάθεται μπροστά στην τηλεόραση, μαθαίνοντας πως ο δεσμός της αγάπης θρέφεται με την σωματική συμβίωση σε ένα χώρο και όχι την άμεση επικοινωνία μεταξύ των παρευρισκομένων. Είναι το ίδιο άτομο που καλύπτει τις συναισθηματικές του ανάγκες μέσω του δεσμού με υλικά αγαθά, και που καταδικάζεται να παλεύει για το υπόλοιπο της ζωής του με την αναζήτηση του τι πραγματικά είναι η αγάπη και πώς αυτή προσφέρεται.

Η ψυχολογική κακοποίηση είναι αόρατη, κοινωνικά μη αναγνωρίσιμη ή επιλήψιμη, και συχνά αν δεν φτάσει σε εξωπραγματικά άκρα δεν προκαλεί αίσθηση ούτε ανησυχία. Διαιωνίζεται μέσω της ακράδαντης πεποίθησης πως… “κι εμείς που έτσι ζήσαμε δεν πάθαμε και τίποτα!” Είναι αυτό αλήθεια; Ή μήπως σημαίνει “εγώ άντεξα και δεν έπαθα, άρα μην τολμήσεις και πάθεις”; Κάπως έτσι, ο κύκλος της κακομεταχείρισης διαιωνίζεται μέσω μίας απελπισμένης υποσυνείδητης προσπάθειας του γονιού να δικαιολογήσει στο νου του τους δικούς του γονείς — με το να κάνει τα ίδια, και παρόλα αυτά το δικό του παιδί “να μην πάθει και τίποτα.”

Η ενσυναίσθηση προς το παιδί που έρχεται στον κόσμο δεν είναι ελιτιστική πολυτέλεια, δεν είναι εναλλακτική παιδαγωγική ούτε πειραματική προσπάθεια αλλαγής των όσων θεωρούνται ως τώρα δεδομένα. Είναι, και οφείλει να είναι για κάθε γονιό, μονόδρομος. Κι αν η απάντηση είναι πως κανείς δεν είναι τέλειος… ίσως θα πρέπει επιτέλους να διαφωνήσουμε και με αυτό.

Ίσως όλοι να γεννηθήκαμε τέλειοι. Και κάπου μετά να απογοητευτήκαμε.

CHRISTINA MICHALOU

http://avmag.gr/72656/to-paramelimeno-pedi-pou-den-epathe-ke-tipota/

Τα αποτελέσματα από τεστ για συναισθηματική ενσυναίσθηση

Ενσυναίσθηση: Το πλήρες ΤεστΑποτέλεσμα: Υψηλή ενσυναίσθηση

Το τεστ αυτό μετράει δύο συγκεκριμένες διαστάσεις της ενσυναίσθησης. Το σκορ σας δείχνει ότι έχετε μεγάλη ικανότητα στο να αντιλαμβάνεστε τα συναισθήματα των άλλων. Αυτή η διάσταση ονομάζεται «Συναισθηματική Ενσυναίσθηση» . Αυτό σημαίνει ότι τα συναισθήματα των άλλων ανθρώπων μπορεί να είναι μεταδοτικά. Εάν είναι χαρούμενοι είστε κι εσείς χαρούμενοι, εάν είναι φοβισμένοι νιώθετε κι εσείς φόβο, εάν υποφέρουν εσείς αισθάνεστε τον πόνο τους. Η ικανότητά σας να αντιλαμβάνεστε τη συναισθηματική κατάσταση των άλλων μπορεί να σας κάνει να ανησυχείτε περισσότερο γι αυτούς και είναι πιο πιθανό να θελήσετε να τους βοηθήσετε όταν αντιμετωπίζουν προβλήματα. Κάποιες φορές ωστόσο, η συναισθηματική ενσυναίσθηση μπορεί να ενισχύσει τα επίπεδα στρες όταν υποφέρετε με αποτέλεσμα να μειώνεται η ικανότητα σας να προσφέρετε αποτελεσματική υποστήριξη.

Το σκορ σας επίσης δείχνει ότι μπορείτε εύκολα να βάλετε τον εαυτό σας στη θέση του άλλου και να κατανοήσετε τι θα μπορούσε να σκεφτεί ή να αισθάνεται. Αυτή η διάσταση αποκαλείται «Γνωστική Ενσυναίσθηση» . Η ικανότητα να αντιλαμβάνεστε τις σκέψεις και τα συναισθήματα των άλλων σας καθιστά πιο αποτελεσματικούς σε διαπραγματεύσεις στις προσωπικές και επαγγελματικές σας σχέσεις. Τέλος, έχετε λιγότερα στερεότυπα όταν προσπαθείτε να κατανοήσετε άλλους ανθρώπους.

Εάν θα θέλατε να ενισχύσετε ακόμα περισσότερο την ενσυναίσθησή σας, μπορείτε να κάνετε τα παρακάτω.

Ασκήστε την ενεργητική ακρόαση

Η ενεργητική ακρόαση έχει να κάνει με το να προσεγγίζετε μια συζήτηση με αυθεντική επιθυμία κατανόησης της σκέψης και των συναισθημάτων του άλλου ατόμου, χωρίς κρίση και άμυνες. Όταν ασκείτε την ενεργητική ακροαση, συντονίζεστε με αυτά που λέει το άτομο χωρίς να το διακόπτετε, προσέχοντας τη γλώσσα του σώματός του και τις εκφράσεις του προσώπου του. Ενώ περιοδικά επαναλαμβάνετε στο άτομο αυτά που νομίζετε ότι σας λέει ώστε να βεβαιωθείτε ότι καταλαβαίνετε σωστά. Έρευνες αποδεικνύουν ότι η εξάσκηση της ενεργητικής ακρόασης μπορεί να αυξήσει την ενσυναίσθηση και να βελτιώσει την ικανοποίηση των διαπροσωπικών σχέσεων. Διαβάστε το άρθρο Ενεργητική Ακρόαση: Πως να βοηθήσετε κάποιον ακούγοντάς τον

Βρείτε τα κοινά σημεία

Όταν βρίσκεστε σε διαδραση με ανθρώπους που εκ πρώτης όψεως μοιάζουν να είναι διαφορετικοί από εσάς, ψάξτε να βρείτε τα κοινά σημεία και τις κοινές σας εμπειρίες. Ίσως σας ενδιαφέρουν τα ίδια σπορ ή γνωρίζετε την αίσθηση της απώλειας ενός αγαπημένου ανθρώπου. Εάν μη τι άλλο μπορείτε να υπενθυμίσετε στον εαυτό σας ότι ανήκετε και οι δυο στην ανθρώπινη φυλή. Όταν εντοπίζετε τα κοινά σημεία, τότε ξεπερνάτε το φόβο και την καχυποψία και προωθείτε την ενσυναίσθηση και τη συνεργασία.

Χαρείτε με τη χαρά των άλλων

Η ενσυναίσθηση δεν έχει να κάνει μόνο με το βίωμα των αρνητικών συναισθημάτων αλλά και της χαράς. Πολλές έρευνες δείχνουν ότι η ενσυναίσθηση σε καταστάσεις χαράς, όπως η εκδήλωση ενθουσιασμού όταν κάποιος μαθαίνει κάποια καλά νέα, είναι εξίσου η ακόμα πιο σημαντική για τη σύσφιξη των σχέσεων.

Αναγνωστική Φαντασία

Το διάβασμα ενός ωραίου λογοτεχνικού βιβλίου μας επιτρέπει να βγούμε προσωρινά από τη ταυτότητά μας και να ταυτιστούμε με την ταυτότητα κάποιου άλλου. Όντως, έρευνες έχουν υποδείξει ότι όσοι ασκούν την αναγνωστική τους φαντασία συντονίζονται καλύτερα με τις κοινωνικές και συναισθηματικές ζωές των άλλων. Διαβάστε το άρθρο Πως το διάβασμα μας βοηθάει να «διαβάζουμε» τους ανθρώπους

Παρατηρήστε τα πρόσωπα

Οι εκφράσεις του προσώπου δείχνουν πολλά στοιχεία για τα συναισθήματα του ατόμου. Κάντε το τεστ Πόσο καλά διαβάζετε τους ανθρώπους;

Μεγαλώνω το παιδί μου με θετική διαπαιδαγώγηση ! Σκέψεις και συμπεριφορές !

Παιδιά Montessori Μην ρίχνετε

Όταν ο γιος μου ήταν ηλικίας περίπου 14 μηνών, άρχισε να ρίχνει πράγματα: παιχνίδια, ασημικά, φαγητό, το ονομάζεις (αν και δεν σκόπευε ποτέ ποτέ ένα ποτήρι!). Το πρώτο ένστικτό μου θα έπρεπε να ήταν να τον σταματήσω και να τον παρατηρήσω για να μάθω γιατί ρίχνει. Αλλά αντ ‘αυτού, το εγώ μου πήρε το καλύτερο από μένα και άρχισα να σκέφτομαι: “Δεν πρέπει να ρίχνετε? είστε παιδί του Montessori! “Όπως και αν ένα κρεβάτι δαπέδου, πάνες υφασμάτων και ένα τραπέζι απογαλακτισμού ήταν ένα εμβόλιο κατά των φυσιολογικών φάσεων βρεφικής ανάπτυξης.

Χρειάστηκαν πολλές βολές προτού να σταματήσω να απογοητεύω ότι είχα δημιουργήσει ένα ατελές παιδί παρά όλη μου την εκπαίδευση και έπειτα άρχισα τελικά να δώσω προσοχή – λόγω της εκπαίδευσής μου (αχ, η ειρωνεία). Ανακάλυψα ότι ο Zachary θα ρίξει όταν απογοητεύθηκε από μια πρόκληση αλλά δεν ήξερε πώς να ζητήσει βοήθεια. όταν ήταν κουρασμένος αλλά δεν ήξερε πώς να μου πει. και όταν τελείωσε, αλλά δεν ήξερε τι να κάνει γι ‘αυτό. Μετά από πολλή παρατήρηση, κατέστη σαφές ότι η ρίψη ήταν ένας τρόπος επικοινωνίας.

Με αυτή τη νέα συνειδητοποίηση, πήγα να δουλέψω. Αν έριξε κάτι, αμέσως επεσήμανα τον λόγο που αντιλήφθηκα ότι ήταν πίσω από τη δράση του. “Δεν θέλετε πια φαγητό, όλοι είστε έτοιμοι. Μπορείτε να πείτε ” όλα γίνονται “. “Ή,” Αυτό το τρένο δεν μένει στην πίστα! Φαίνεται απογοητευμένος. Μπορείτε να πείτε ” βοήθεια “. “Ή,” Φαίνεται ότι αισθάνεστε κουρασμένοι. Μπορείτε να έρθετε να καθίσετε στην αγκαλιά μου για λίγο. “Και πάντα, θα ήθελα να προσθέσω,” Ας μην πετάξουμε το τρένο / πιρούνι / σταφύλι. Θα το βάλω τώρα μακριά. ”

Αργότερα, καθώς κατάφερα καλύτερα να προβλέψω πότε θα ρίξει, μερικές φορές θα μπορούσα να τον πιάσω πριν έβαλε ένα αντικείμενο σε όλη την αίθουσα. Σε αυτές τις περιπτώσεις, θα κρατήσω το χέρι του και θα αρχίσω με, “Δεν πρόκειται να σας αφήσει να ρίξετε το σταφύλι / τρένο / πιρούνι. Φαίνεται να είσαι γεμάτος / απογοητευμένος / κουρασμένος … Μπορείς να πεις «όλα γίνονται» / να ζητήσεις βοήθεια / να καθίσεις στην αγκαλιά μου ».

Ακούγεται τόσο απλό και εύκολο.  Ήταν κάτι άλλο.  Η συμπεριφορά του έλεγξε το εγώ μου (γιατί ρίχνε και στο σχολείο !!!). Δοκίμασε την υπομονή μου. Δοκίμασε τα αντανακλαστικά μου. αλλά ως επί το πλείστον έλεγξε την ικανότητά μου να ανταποκρίνομαι με συνέπεια και χωρίς αρνητικότητα, ανεξάρτητα από το τι. Το κτύπημα ή τιμωρία του θα ήταν τόσο εύκολο, ένας τόσο καθαρός και ενστικτώδης τρόπος αντίδρασης. Ήταν πολύ πιο δύσκολο να μείνω δροσερός και να σταματήσω αυτό που έκανα για να τον βοηθήσω να αναπτύξει μια νέα ικανότητα.

Χρειάστηκε περισσότερο από ένα χρόνο για τον Zachary να σταματήσει να ρίχνει συνεχώς πράγματα. Πότε σταμάτησε; Όταν η γλώσσα του άκμασε, περίπου 2 1/2. Ρίχνει ακόμα περιστασιακά, όταν είναι πολύ κουρασμένος. Στη συνέχεια, όμως, κοιτάζει σαν να έλεγε: “Ω χάλια. Δεν θα έπρεπε να το έκανα αυτό. Αλλά πραγματικά χρειάζομαι βοήθεια και δεν ξέρω πώς να αντιμετωπίσω αυτό το συναίσθημα. ”

Περίπου ένα χρόνο στην εμπειρία μας, έχω ακούσει κάποιον που λέει σε έναν άλλο γονέα: “Ξέρεις, πολλά παιδιά ρίχνουν.” Τη στιγμή εκείνη, ένα τεράστιο βάρος σηκώθηκε από τους ώμους μου. Δεν ήταν τίποτα που είχα κάνει ή δεν είχε κάνει. Τα παιδιά ρίχνουν. Μετά από μια Montessori γονική προσέγγιση δεν είναι ένα ασφαλιστήριο συμβόλαιο κατά των «αρνητικών» παιδικών συμπεριφορών? είναι ένα παράθυρο στην ψυχή του παιδιού που μας επιτρέπει να κατανοήσουμε καλύτερα και να ανταποκριθούμε σε αυτές τις συμπεριφορές ως μέρος της κανονικής ανθρώπινης ανάπτυξης.

https://thefullmontessori.wordpress.com/2014/10/20/montessori-children-dont-throw/

Λέμε την αλήθεια στα παιδιά για Άγιο Βασίλη ή τα αφήνουμε τα ζουν το παραμύθι;

Μη λέτε ψέματα στα παιδιά ότι υπάρχει Άγιος Βασίλης- Οι ψυχολόγοι εξηγούν το γιατί

Τα χριστουγεννιάτικα στολίδια και παιχνίδια κάνουν σταδιακά την εμφάνισή τους στα καταστήματα, καθώς πλησιάζουν οι γιορτές!

Μαζί με αυτές, ο ‘Αγιος Βασίλης ξεσκονίζει ήδη το θρυλικό έλκυθρό του για να αρχίσει τα πήγαινε-έλα στα σπίτια των ανθρώπων για άλλη μια χρονιά. Μήπως, όμως, φέτος θα έπρεπε να βρει κλειστές πόρτες ή μάλλον κλειστές καμινάδες;

Βρετανοί επιστήμονες, που βάλθηκαν να χαλάσουν τη μαγεία των παιδιών (και όχι μόνο), προειδοποιούν τους γονείς ότι, αναπαράγοντας το ψέμα με τον ‘Αγιο Βασίλη που φέρνει τα δώρα, αυτό που πετυχαίνουν τελικά, είναι να χαλάνε σε βάθος χρόνου τη σχέση τους με τα παιδιά τους, καθώς το εν λόγω αθώο ψεματάκι μπορεί να κάνει τη ζημιά του, υποσκάπτοντας την εμπιστοσύνη των μικρών στους μεγάλους. Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον καθηγητή ψυχολογίας Κρίστοφερ Μπόιλ του Πανεπιστημίου του Έξετερ, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο διεθνούς κύρους περιοδικό ψυχιατρικής “The Lancet Psychiatry”, επισημαίνουν ότι συχνά το ψέμα περί ύπαρξης ‘Αγιου Βασίλη δεν είναι παρά μια ενδόμυχη επιθυμία των ίδιων των γονιών να ξαναγίνουν παιδιά, γυρνώντας σε μια προ πολλού χαμένη εποχή αθωότητας.

Όμως, όπως θέτουν το ερώτημα οι ψυχολόγοι, «αν οι γονείς είναι ικανοί να ψεύδονται για κάτι τόσο ξεχωριστό και μαγικό, μπορούν μετά να τους εμπιστεύονται τα παιδιά τους ότι αποτελούν θεματοφύλακες της σοφίας και της αλήθειας;». Επιπλέον, επισημαίνουν ότι, αν το καλοσκεφτεί κανείς ως ενήλικος πλέον, η ιδέα ότι κάπου στον Βόρειο Πόλο υπάρχει μια παντογνώστρια «μυστική υπηρεσία» στην υπηρεσία του Αγίου Βασίλη, που παρακολουθεί κάθε παιδί και ξέρει αν είναι φρόνιμο ή άτακτο (ώστε να του φέρει ή όχι δώρο), είναι τελικά μάλλον τρομακτική. Ιδίως όταν ορισμένοι γονείς σκοπίμως εμπλέκουν τον ‘Αγιο Βασίλη για να πειθαρχήσουν ή να τιμωρήσουν το παιδί τους («δεν είσαι καλό παιδί, γι’αυτό μην περιμένεις παιχνίδι από τον ‘Αη Βασίλη»).

«Η ηθικότητα του να κάνουμε τα παιδιά να πιστεύουν σε τέτοιους μύθους, πρέπει να τεθεί εν αμφιβόλω» σύμφωνα με τον δρα Μπόιλ. «Όλα τα παιδιά τελικά θα μάθουν ότι συστηματικά και επί χρόνια εξαπατήθηκαν και αυτό μπορεί να τα κάνει να αναρωτιούνται ποια άλλα ψέματα τους έχουν πει» τόνισε. Πρόσθεσε, πάντως, ότι μερικά ψεματάκια είναι χρήσιμα για τα παιδάκια, όπως π.χ. ότι το αγαπημένο ζωάκι τους που μόλις πέθανε, θα πάει σε κάποιο παράδεισο.

Γιατί όμως αυτή η ιστορία με τον ‘Αγιο Βασίλη έχει επικρατήσει για τα καλά, σε τόσο μεγάλο μέρος της Γης και για τόσα χρόνια; Κατ’ αρχήν, επειδή οι άνθρωποι έχουν την έμφυτη τάση να συμμορφώνονται με τις παραδόσεις, ακόμη και όταν αυτές είναι εξόφθαλμα παράλογες, απαντούν οι επιστήμονες. Δεύτερον, επειδή όλοι οι άνθρωποι, μικροί και (κυρίως) μεγάλοι, θέλουν να ξεφύγουν από την πραγματικότητα. Τι καλύτερο από μια γλυκιά αυταπάτη;

http://www.mothersblog.gr/paidi/story/41306/mi-lete-psemata-sta-paidia-oti-yparxei-agios-vasilis-oi-psyxologoi-exigoyn-to-giati?v2

Για την ομάδα Θετική Διαπαιδαγώγηση