Εκτιμήσεις ακινήτων

Η υπογράφουσα Γκάντσιου Παρασκευή, κτηματομεσίτρια, με γραφείο επί της οδού
Κωνσταντίνου Παλαιολόγου 16 στη Δράμα, κατόπιν εντολής του Κου Πηλικίδη Παναγιώτη του Γεωργίου , επισκέφτηκα το παρακάτω περιγραφόμενο ακίνητο
προκειμένου να διαπιστώσω την κατάσταση στην οποία βρίσκεται και να εκτιμήσω την αξία του.
Έχοντας εξετάσει επιτόπου το παρακάτω ακίνητο, το τοπογραφικό διάγραμμα, τις
κατόψεις και λαμβάνοντας υποψην την εικόνα που παρουσιάζει σήμερα, την χρονολογία
κατασκευής, την τοποθεσία, τα τετραγωνικά μέτρα, την αντικειμενική του αξία κ.τ.λ και με βάση τις γνώσεις μου και την εμπειρία μου σε συναφείς συναλλαγές λόγω του
επαγγέλματός μου, εκτιμώ ότι η αξία του παρακάτω ακινήτου τον Μάιο του 2018 ήταν
η εξής:
Το διαμέρισμα βρίσκεται  στην οδό Αδριανουπόλεως & Άρδας στο οικοδομικό τετράγωνο 391
 Το διαμέρισμα βρίσκεται στον 2ο όροφο πάνω από το ισόγειο μικτά 113,32 τ.μ.και 98.54τμ καθαρό και αποτελείται από 3 υπνοδωμάτια και ενιαίο χώρο σαλόνι τραπεζαρία και κουζίνα
Η πολυκατοικία είναι χτισμένη το 1976
Το δάπεδο είναι ξύλινο 
Τα κουφώματα είναι ξύλινα και έχει μεταλλικές εξωτερικές πόρτες.
 Έχει θέρμανση.
Η αντικειμενική αξία του διαμερίσματος είναι :
Συνυπολογίζοντας την παλαιότητα της οικοδομής , την περιοχή και την κατάσταση στην οποία βρίσκεται το διαμέρισμα η εκτίμηση μου για την εμπορική του αξία είναι 21.000 ευρώ
Advertisements

Η Πυραμίδα αναγκών.. του Maslow

Η Πυραμίδα αναγκών.. του Maslow
ΤΑ ΚΙΝΗΤΡΑ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΚΑΤΑ MASLOW
O Abraham Maslow μας έδωσε την ιεραρχία των αναγκών (πυραμίδα των αναγκών) που πρέπει να ικανοποιούμε την κάθε ανάγκη με την σειρά.
Αν δεν ικανοποιήσουμε τις πρωταρχικές μας ανάγκες δεν μπορούμε να προχωρήσουμε στην επόμενη και έτσι να εξελιχθούμε ως άνθρωποι.
ΦΥΣΙΚΕΣ ΑΝΑΓΚΕΣ
Ως πρωταρχική είναι η ανάγκη της επιβίωσης. Δηλαδή η ανάγκη για στέγη, τροφή, ύπνο, νερό, σεξ. Αρα το σεξ είναι στην πρώτη βαθμίδα των αναγκών ως διαιώνηση είδους από ένστικτο και όχι ως ευχαρίστηση. Το σεξ ως ευχαρίστηση και επιβεβαίωση αγάπης, η επιβεβαίωση του φίλου, ανήκει στις ανάγκες του Εγώ.
ΑΝΑΓΚΕΣ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ
Όταν εξασφαλίσουμε τις πρωταρχικές ανάγκες, έχουμε ανάγκη να είμαστε ασφαλείς, από κάθε κίνδυνο, φόβο , στέρηση, ανεργία, η το φόβο της απόλυσης από την εργασία που θα μας στερήσει ακόμα και τις βασικές ανάγκες.
ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΑΝΑΓΚΕΣ
Αν δεν έχουμε το αίσθημα του φόβου για την διαβίωση μας, οι κοινωνικές ανάγκες αποκτούν σημασία και προτεραιότητα και αποτελούν πλέον κίνητρο για την συμπεριφορά μας. Οι ανάγκες αυτές παίρνουν τη μορφή επιθυμίας, για δημιουργία κοινωνικών συναναστροφών, παρέας και φιλικών σχέσεων και για διεύρυνση του κύκλου των κοινωνικών μας γνωριμιών.
ΑΝΑΓΚΕΣ ΤΟΥ ΕΓΩ. Ή ΕΓΩΙΣΤΙΚΕΣ ΑΝΑΓΚΕΣ.
Είναι οι ανάγκες που αφορούν το αίσθημα αυτοσεβασμού, αυτοπεποίθησης , ελευθερίας, προσωπικής επιτυχίας και ικανότητας γνώσης.
ΑΥΤΟΠΡΑΓΜΑΤΩΣΗ.
Στην κορυφή της πυραμίδας των αναγκών βρίσκεται η ανάγκη της αυτοεκπλήρωσης. Είναι η ανάγκη που έχει ο καθένας από εμάς να εκπληρώσει τα όνειρα του, τις φιλοδοξίες του, τους πόθους και τις προσδοκίες του για αξιοποίηση των δυνατοτήτων του, για ανάπτυξη και δημιουργικότητα. Αυτό σημαίνει στην πράξη, σεβασμό της προσωπικότητας μας, αξιοποίηση των δημιουργικών μας ταλέντων, να αναβαθμιστούμε μορφωτικά και να προσφέρουμε στο κοινωνικό σύνολο.
Αυτά είναι τα κίνητρα των ανθρώπων που τον ωθούν να κάνει οποιαδήποτε ενέργεια στην ζωή του.
Αντίθετα η θεωρία του Saul Gellerman είναι , ότι υπάρχει μόνο μία μορφή κινήτρων. Το συμφέρον, αλλά αλλάζει καθώς μεγαλώνουμε, πηγαίνοντας από το χρήμα στην δύναμη, στην αναγνώριση, στην επαγγελματική ικανοποίηση.
Όποια κι αν είναι τα κίνητρα των ανθρώπων για την επιβίωση τους , σημασία έχει να είναι προς όφελος τους, χωρίς να είναι αντίθετα πρός το κοινό καλό και για τους υπόλοιπους ανθρώπους.

Γλώσσα του σώματος: 20 σημάδια για να διαβάζουμε τους ανθρώπους

Η γλώσσα του σώματος «ακτινογραφεί» τις σκέψεις των άλλων… αρκεί να παρατηρήσουμε για λίγο τις ασυναίσθητες κινήσεις του…

Ένα σήκωμα των φρυδιών ή τα σταυρωμένα χέρια είναι ικανά να μεταφέρουν μηνύματα, αφού σύμφωνα με τους επιστήμονες μόνο το 8% της επικοινωνίας διαθέτει «λέξεις».

Τα παρακάτω σημάδια θα σας βοηθήσουν να αποκωδικοποιήσετε εύκολα τις εκφράσεις ή τη στάση του άλλου… χωρίς καν να μιλήσει!

Κεφάλι

– Εάν ο άλλος χαμογελάει, γέρνοντας το κεφάλι του προς το μέρος μας… τότε αυτό ίσως υποδηλώνει και φλερτ! Όμως, εάν χαμηλώνει το κεφάλι, τότε αισθάνεται ντροπή και κρατά απόσταση εξαιτίας της δυσπιστίας του.

– Όταν ο άλλος σηκώνει γρήγορα το κεφάλι, φανερώνει άμεσα το ενδιαφέρον του, ειδικά εάν αυτό συνοδεύεται με ένα σήκωμα των φρυδιών. Βέβαια, εάν απλά κοιτά το ταβάνι, τότε μάλλον βαριέται…

– Το άγγιγμα του κεφαλιού μπορεί να σημαίνει μια αυτο-τιμωρία π.χ. αγγίζοντας το μέτωπο με την παλάμη του χεριού («τι έκανα πάλι;»).

– Όταν μιλάει κάποιος, χωρίς να κουνάει καθόλου το κεφάλι του, αυτό δείχνει ότι μιλά είτε σοβαρά και αληθινά, είτε από μια κυρίαρχη θέση.

Χέρια

– Ένα άτομο με σταυρωμένα χέρια, ακόμα και εάν το κάνει από συνήθεια, τείνει να νιώθει άβολα με την εμφάνιση του. Όσοι σταυρώνουν τα χέρια, ενώ ταυτόχρονα κρατούν τα πόδια τους ανοιχτά, τότε κινούνται μέσα από τη σκληρότητα ή την ανάγκη για εξουσία.

– Εάν κάποιος φέρει τα χέρια πίσω από το λαιμό ή το κεφάλι του, είναι «ανοικτός» προς τη συζήτηση που γίνεται ή χαλαρός σε γενικές γραμμές. Εάν τα χέρια βρίσκονται στους γοφούς, αποδεικνύουν ανυπομονησία ή κούραση, ενώ εάν είναι κλειστά και σφιγμένα… θυμό και νεύρα!

– Όταν κάποιος αισθάνεται αυτοπεποίθηση ο χώρος ανάμεσα στα δάχτυλα μεγαλώνει, ενώ ο αντίχειρας σηκώνεται ελαφρώς κατά τη διάρκεια της ομιλίας του. Αντίθετα, όταν υπάρχει άγχος, όλοι μας τρίβουμε ή τεντώνουμε διαρκώς τα χέρια μας.

– Όταν το χέρι του άλλου αγγίζει το μάγουλο ή το πηγούνι, τότε ο άλλος εξετάζει σοβαρά την άποψη μας.

Ώμοι και κινήσεις

– Όσο πιο κοντά βρίσκεται ο άλλος δίπλα μας ή όσο πιο πολύ γέρνει προς το μέρος μας, τόσο πιο θερμές σκέψεις έχει για εμάς. Εάν προχωράμε προς το μέρος του και ο άλλος δεν απομακρύνεται, αλλά έρχεται πιο κοντά σε εμάς… τόσο το καλύτερο!

– Εάν οι ώμοι του είναι στραμμένοι προς το μέρος μας, ακόμα και εάν κοιτάζει αλλού, τότε ενδιαφέρεται για εμάς. Το ίδιο ισχύει και όταν κάθεται με ίσια πλάτη, αφού δείχνει ότι προσέχει τα λόγια μας.

– Σε περίπτωση που αντιγράφει ασυναίσθητα τις κινήσεις μας, είτε ανάβοντας τσιγάρο αμέσως μετά από εμάς, είτε πίνοντας το ποτό μόλις εμείς το βάλουμε στο στόμα μας, τότε αισθάνεται θαυμασμό για εμάς.

Μάτια

– Όσοι δεν κοιτούν κατευθείαν στα μάτια, ίσως λένε ψέματα ή έχουν μεγάλη νευρικότητα, ενώ όσοι κοιτούν λοξά σημαίνει ότι δεν πιστεύουν στο άτομο μας.

– Οι διεσταλμένες κόρες του ματιού αποδεικνύουν το ενδιαφέρον του άλλου, αρκεί αυτός να μην έχει πιει καθόλου αλκοόλ. Βέβαια, όταν αυτές κοιτούν στο πάτωμα, τότε ο άλλος, είτε έχει δυσάρεστες σκέψεις, είτε προσπαθεί να κρύψει κάτι από εμάς.

– Εάν σμίγει κάποιος τα φρύδια του ή πιέζει τα γυαλιά προς τη μύτη του, σίγουρα πρόκειται να διαφωνήσει μαζί μας.

– Όταν κάποιος κοιτάει στο άπειρο ή το βλέμμα του «ταξιδεύει», ενώ μιλάμε, τότε βαριέται ή απλά δεν πιστεύει τα λόγια μας. Όπως και να έχει, μάλλον πρέπει να φύγετε!

Πόδια

– Μια γρήγορη κίνηση του ποδιού δείχνει ένα ανυπόμονο, φοβισμένο και νευρικό άτομο. Όταν αλλάζει κάποιος αργά τα πόδια του σε σταυροπόδι, ίσως, πλήττει με τη συζήτηση. Βέβαια, όταν το ένα πόδι αγγίζει το άλλο κατά τη διάρκεια ραντεβού… αυτό αποδεικνύει ενθουσιασμό!

– Η κατεύθυνση των ποδιών ορίζει την κατεύθυνση του ενδιαφέροντος μας. Έτσι, εάν τα πόδια του άλλου δείχνουν προς το μέρος μας, τότε σίγουρα νοιάζεται για εμάς.

– Κάποιος που στέκεται με τα πόδια ενωμένα, προφανώς έχει άγχος, αφού η στάση του δείχνει ότι χρειάζεται προστασία. Το ίδιο συμβαίνει και όταν κάποιος κάθεται στην καρέκλα, σφίγγοντας τα γόνατα του.

– Όταν ο άλλος κάθεται σταυροπόδι και κουνάει πάνω κάτω το πόδι του, τότε είναι αρκετά ανυπόμονος.

https://www.newsitamea.gr/%CE%B3%CE%BB%CF%8E%CF%83%CF%83%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%83%CF%8E%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%BF%CF%82-20-%CF%83%CE%B7%CE%BC%CE%AC%CE%B4%CE%B9%CE%B1-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CE%BD%CE%B1-%CE%B4%CE%B9%CE%B1/

Χρωστάς αγάπη !

Έχουμε ακόμα χρεωστούμενα από μια αγάπη που έσβησε , από τα λόγια που δεν μου είπες , από χάδια που δεν με άγγιξαν , από αγκαλιές που περιμένω ακόμα ! Μα εσύ δεν με ξώφλησες πριν φύγεις ! Περιμένω να ξεστομίσεις εκείνη την ρημαδιασμένη φράση που σβήνει κάθε άλλη λέξη ! Δεν έχει συνέχεια η φράση ! Δεν ρωτάς » τι εννοείς ; » Γιατί ξέρεις κάθε έννοια της λέξης ! Θα μείνουν όμως ασχημάτιστες οι λέξεις και δεν θα γίνουν ποτέ φράσεις ! Μου χρωστάς όμως εκείνη τη φράση τονίζοντας κάθε γράμμα , αργά – αργά Σ΄Α..Γ..Α..Π..Α..Ω !!!

Βούλα Γκάντσιου 21 Απριλίου 2018 Συλλογές

Η σημασία της αυτογνωσίας

Σε μια περίοδο κρίσης στη ζωή μας προκύπτει η ανάγκη για αυτογνωσία.

Αυτογνωσία είναι το μοναχικό ταξίδι του καθενός από εμάς, για να γνωρίσουμε τον εαυτό μας καλύτερα, πέρα από ρόλους, μάσκες, ετικέτες, που άλλοι ή κι εμείς οι ίδιοι έχουμε κολλήσει στον εαυτό μας και πολλές φορές έχουμε γίνει ένα με αυτά.

Το ταξίδι αυτό, που μπορεί να ξεκινήσει σε οποιαδήποτε ηλικία ή φάση της ζωής μας (ποτέ δεν είναι αργά) ξεκινά με παρατήρηση. Ουσιαστικά καθιστώ τον εαυτό μου παρατηρητή του εαυτού μου. Αναγνωρίζω τι μου αρέσει και τι όχι, ποιες είναι οι συμπεριφορές και οι αντιδράσεις μου σε διάφορες καταστάσεις, ποια είναι τα «θέλω» μου.

 

Πού αποσκοπεί, όμως, γενικά αυτό το ταξίδι;

Πολλοί υποστηρίζουν ότι η ποιότητα των σχέσεών μου με τους γύρω μου καθρεφτίζει την ποιότητα της σχέσης που έχω με τον εαυτό μου. Συνεπώς, ένας από τους σκοπούς και τα οφέλη αυτού του ταξιδιού, πέρα από το βασικό – της βελτίωσης της σχέσης με τον ίδιο μου τον εαυτό – είναι και η βελτίωση των σχέσεών μου με τους ανθρώπους γύρω μου. Ταυτόχρονα, βέβαια, η βελτιωμένη σχέση με τον εαυτό μου οδηγεί σε καλύτερη υγεία, ποιοτική ζωή, επιτυχία με ουσία και εσωτερική ικανοποίηση.

selfcognosco «Εγώ δεν είμαι αυτός που θα ήθελα να είμαι. Δεν είμαι αυτός που θα έπρεπε να είμαι. Δεν είμαι αυτός που η μαμά μου και οι άλλοι γύρω μου θα ήθελαν να είμαι. Δεν είμαι καν αυτός που ήμουν. Εγώ είμαι αυτός που είμαι», γράφει ο συγγραφέας και ψυχοθεραπευτής Χόρχε Μπουκάϊ και είναι κάτι που καλό θα ήταν να υπενθυμίζουμε όλοι καθημερινά στον εαυτό μας. Όλες μας οι νευρώσεις, εξάλλου, ξεκινούν από τη στιγμή που προσπαθούμε να είμαστε κάτι που δεν είμαστε.

Για να λάβω, όμως, αυτά που θέλω, για να ικανοποιήσω τα «θέλω» μου, τα όνειρά μου, τις επιθυμίες μου και τις ανάγκες μου χρειάζεται πρώτα να έχω εξασφαλίσει μια προϋπόθεση. Αυτή είναι το να γνωρίζω ότι μου αξίζουν όλα τα παραπάνω. Συνεπώς να αναγνωρίσω την αυτοαξία μου.

Πώς μπορώ να αντιληφθώ την αυτοαξία μου;

Εμείς οι ίδιοι ορίζουμε πόσο ψηλά θα θέσουμε την αξία μας, με το να συνειδητοποιήσουμε ότι είμαστε μοναδικοί, άρα ανεκτίμητης αξίας. Δίνοντας αποδοχή στον εαυτό μας κινητοποιούμε και τους άλλους να μας αποδεχτούν. Παίρνουμε αυτό που δίνουμε, οπότε δίνοντας αγάπη στον εαυτό μας, παίρνουμε και αγάπη από τους γύρω μας.

Ένα από τα πρώτα βήματα στην αυτοαποδοχή είναι να σταματήσουμε την κριτική και να αρχίσουμε την αξιολόγηση (π.χ. στο τέλος της ημέρας, κάνουμε έναν απολογισμό, αναρωτιόμαστε αν αυτά που πράξαμε σήμερα ήταν ωφέλιμα για εμάς και τους άλλους και, αν όχι, αποφασίζουμε αν θέλουμε να τα επαναλάβουμε).

Συνήθως εστιάζουμε σε συμπεριφορές μας ως επί το πλείστον αρνητικές, προκειμένου να κρίνουμε τον εαυτό μας, θεωρούμε δηλαδή ότι αυτές οι συμπεριφορές είμαστε εμείς και αναπόφευκτα οδηγούμαστε σε μονοπάτια αυτοκριτικής. Όμως οι συμπεριφορές μας δεν αντικατοπτρίζουν 100% αυτό που είμαστε, τον πραγματικό μας εαυτό. Η συμπεριφορά μας είναι κάτι που έχουμε τη δυνατότητα να επιλέξουμε και φυσικά να αλλάξουμε.

Πορευόμαστε στη ζωή απορρίπτοντας με βδελυγμία χαρακτηριστικά των άλλων ή ακόμα και δικά μας, που τα θεωρούμε ευτελή, απειλητικά ή άχρηστα. Όμως αν καθόμασταν λίγο να το σκεφτούμε, θα καταλαβαίναμε πόσο δύσκολο θα μας ήταν να ζήσουμε χωρίς αυτά που πολλές φορές περιφρονούμε (Χόρχε Μπουκάϊ).

Έτσι, ελαττώνοντας την κριτική που ασκούμε στον εαυτό μας, ελαττώνουμε και την κριτική που λαμβάνουμε από τους γύρω μας. Αποδεχόμαστε ότι κάθε στιγμή, σε κάθε κατάσταση, κάνουμε το καλύτερο που μπορούμε, έχοντας το δικαίωμα να κάνουμε λάθη.

Κάτι άλλο που θα ήταν καλό να προσέξουμε, είναι όταν βασίζουμε την αξία μας σε εξωτερικούς παράγοντες. Αυτό είναι μια «πλαστή» αποδοχή του εαυτού μας και εξαιρετικά επικίνδυνο για εμάς. Φανταστείτε πόσο εύκολο είναι να ανατραπεί η ιδέα μας για τον εαυτό μας και η αντίληψή μας για την αξία του όταν αυτά βασίζονται σε εξωτερικούς παράγοντες.

Για παράδειγμα, είμαι επιτυχημένος, έχω δουλειά με πολύ υψηλές απολαβές, πολυτελές σπίτι κ.λπ. και όσο αποκτώ κι άλλα υλικά αγαθά τόσο ανεβαίνει και η αυτοαξία μου. Κι αν όλα αυτά χαθούν; Και μπορούμε όλοι να φανταστούμε, ειδικά την περίοδο αυτή, με όσα συμβαίνουν στο μακροχώρο, πόσο αλλάζουν τα πράγματα από τη μια στιγμή στην άλλη.

Όταν βασίζω, λοιπόν, την αξία μου σε εξωτερικούς παράγοντες αποκλειστικά, κινδυνεύω να τη χάσω. Γι’ αυτό συνειδητοποιούμε την αξία μας κοιτώντας προς τα μέσα, προς τον ίδιο τον εαυτό μας. Όταν συνειδητοποιούμε ποιοι είμαστε, πέρα από τίτλους και ετικέτες όπως είπαμε παραπάνω, συνειδητοποιούμε και την αξία μας κι αυτό δεν πρόκειται κανείς να μας το πάρει.

selfaware Αυτοπεποίθηση – Αυτοσεβασμός – Αυτοαξία – Αυτοεκτίμηση

Η αυτοπεποίθηση είναι το είδος εκείνο της ενέργειας που προέρχεται από μέσα μας και «κάνει τα πράγματα να συμβούν». Η αυτοπεποίθηση προσφέρει αυτοσεβασμό. Ο αυτοσεβασμός δηλαδή είναι κάτι που αναπτύσσεται. Για να έχεις αυτοσεβασμό πρέπει να αισθάνεσαι ότι αξίζεις. Όταν γίνεις ο εαυτός σου, όπως αυτός πραγματικά είναι, τότε θα έχεις κάνει ένα μεγάλο βήμα για να αισθανθείς υπέροχα. Είναι μια εμπειρία κατά την οποία βιώνεις αυτοαξία όπως είπαμε και παραπάνω.

Η αυτοαξία δεν είναι τίποτε άλλο παρά αυτό που είσαι. Δεν είναι κάτι που αναπτύσσεις, όπως ο αυτοσεβασμός ή κάτι που κερδίζεις, όπως η αυτοεκτίμηση. Η αυτοαξία, κατά κάποιον τρόπο σού έχει ήδη δοθεί. Είναι αυτό ακριβώς που είσαι. Το μόνο που μένει είναι να την αναγνωρίσεις στον εαυτό σου.

Ας σκεφτούμε το εξής παράδειγμα: Φανταστείτε ότι έχετε ένα διαμαντένιο δαχτυλίδι και ότι το φοράτε όλη την ώρα, πιστεύοντας ότι το διαμάντι δεν είναι αληθινό. Μια μέρα πάτε σε ένα κοσμηματοπωλείο για να σας φτιάξει το δέσιμο του διαμαντιού στο δαχτυλίδι και ο κοσμηματοπώλης σάς λέει ότι είναι ένα τέλειο διαμάντι.

Κι εσείς που πιστεύατε ότι φορούσατε ένα ψεύτικο διαμάντι τελικά ανακαλύπτετε ότι είναι ένα ανεκτίμητο πετράδι. Το είχατε στο χέρι σας όλη την ώρα, αλλά δεν είχατε αναγνωρίσει την αξία του. Λοιπόν, είστε κι εσείς διαμάντια. Είστε τόσο εξαιρετικοί και πολύτιμοι όσο και το διαμάντι. Το μόνο πρόβλημά είναι ότι δεν το αναγνωρίζετε.

Όπως είπαμε και παραπάνω, ένας τρόπος για να ικανοποιήσω τα θέλω μου, τα όνειρά μου, τις επιθυμίες μου και τις ανάγκες μου είναι πρώτα να αναγνωρίσω πως το αξίζω. Αλλά και αντίστροφα, ένας τρόπος να αναγνωρίσουμε την αυτοαξία μας, είναι να κάνουμε αυτό που πραγματικά επιθυμούμε να κάνουμε στη ζωή μας. Την αυτοεκτίμηση και την αυτοαξία μας λοιπόν, την αποκτούμε και ολοκληρώνοντας τα όνειρά μας.

Όταν ξεκινήσουμε να πραγματοποιούμε τα όνειρά μας η αυτοεκτίμηση δεν θα είναι πια πρόβλημα. Θα σταματήσουμε την προσπάθεια που κάναμε να εντυπωσιάζουμε τους άλλους και θα αρχίσουμε να εντυπωσιαζόμαστε από τον εαυτό μας. Αυτό είναι αγάπη για τον εαυτό μας. Και όταν αγαπάς τον εαυτό σου, κάτι υπέροχο συμβαίνει. Αισθάνεσαι ασφαλής. Τότε θα βρεις μέσα σου όλα όσα έψαχνες να βρεις κάπου αλλού. Αυτός είσαι εσύ. Και όσο περισσότερη αγάπη και αφοσίωση δίνεις στον εαυτό σου τόσο πιο ισχυρή γίνεται η σχέση σας.

Από αυτό καταλαβαίνει κανείς πόσο βελτιώνονται και οι διαπροσωπικές μας σχέσεις. Ας πούμε οι ερωτικές, αφού πλέον η επιλογή συντρόφου δεν γίνεται για να καλύψουμε δικές μας ελλείψεις και κενά. Πολλές φορές αναζητούμε να μας κοιτάξουν άλλοι για να δούμε τον εαυτό μας. Όλοι χρειαζόμαστε την επιβεβαίωση των άλλων, όμως αν το τίμημα είναι να εγκαταλείψουμε τον εαυτό μας, όχι απλώς αυτό είναι πολύ μεγάλο, αλλά, επιπλέον, η επιδίωξη αυτή καταλήγει σε κάτι χωρίς ουσία, ασυνάρτητο, με σαθρά θεμέλια.

3.jpgΗ αυτογνωσία είναι μία μακρόχρονη διαδικασία, που απαιτεί υπομονή και επιμονή. Πρόκειται για μία συχνά επώδυνη διαδικασία, απαραίτητη όμως για την απελευθέρωση μας. Είναι το μέσο προς την απελευθέρωση μας από τα δεσμά του παρελθόντος και το κλειδί που μας ανοίγει τον δρόμο προς την ευτυχία. Μέσα από την αυτογνωσία μας δίνεται η δυνατότητα να γνωρίσουμε και να αγαπήσουμε τον εαυτό μας και τους άλλους, να αποκτήσουμε σεβασμό τόσο για εμάς τους ίδιους όσο και για τους ανθρώπους γύρω μας. Μήπως ήρθε η ώρα να βγάλουμε την πανοπλία μας και να αφαιρέσουμε το σιδηρούν προσωπείο; Μήπως ήρθε η ώρα να γνωρίσουμε ποιοι πραγματικά είμαστε εμείς και ποιοι είναι αυτοί οι άλλοι γύρω μας; Ίσως έτσι βρεθούμε ένα βήμα πιο κοντά στην προσωπική μας ευτυχία και τον σκοπό της ζωής μας!

Προτεινόμενη Βιβλιογραφία:

  • Μπουκάι Χ. (2006), Να σου πω μια ιστορία, Αθήνα, Εκδόσεις Opera
  • Ψυχολογία της Καθημερινής Ζωής (2006), Αθήνα, Εκδόσεις Lector

Αναστασίου Θεοδώρα – «Υγείας Αρωγός»

Πηγή:happylifeschool.com

(το διαβάσαμε στο https://sciencearchives.wordpress.com/)

https://wordpress.com/read/feeds/10471860/posts/1852721465

Η σημασία της αυτογνωσίας

Σε μια περίοδο κρίσης στη ζωή μας προκύπτει η ανάγκη για αυτογνωσία.

Αυτογνωσία είναι το μοναχικό ταξίδι του καθενός από εμάς, για να γνωρίσουμε τον εαυτό μας καλύτερα, πέρα από ρόλους, μάσκες, ετικέτες, που άλλοι ή κι εμείς οι ίδιοι έχουμε κολλήσει στον εαυτό μας και πολλές φορές έχουμε γίνει ένα με αυτά.

Το ταξίδι αυτό, που μπορεί να ξεκινήσει σε οποιαδήποτε ηλικία ή φάση της ζωής μας (ποτέ δεν είναι αργά) ξεκινά με παρατήρηση. Ουσιαστικά καθιστώ τον εαυτό μου παρατηρητή του εαυτού μου. Αναγνωρίζω τι μου αρέσει και τι όχι, ποιες είναι οι συμπεριφορές και οι αντιδράσεις μου σε διάφορες καταστάσεις, ποια είναι τα «θέλω» μου.

 

Πού αποσκοπεί, όμως, γενικά αυτό το ταξίδι;

Πολλοί υποστηρίζουν ότι η ποιότητα των σχέσεών μου με τους γύρω μου καθρεφτίζει την ποιότητα της σχέσης που έχω με τον εαυτό μου. Συνεπώς, ένας από τους σκοπούς και τα οφέλη αυτού του ταξιδιού, πέρα από το βασικό – της βελτίωσης της σχέσης με τον ίδιο μου τον εαυτό – είναι και η βελτίωση των σχέσεών μου με τους ανθρώπους γύρω μου. Ταυτόχρονα, βέβαια, η βελτιωμένη σχέση με τον εαυτό μου οδηγεί σε καλύτερη υγεία, ποιοτική ζωή, επιτυχία με ουσία και εσωτερική ικανοποίηση.

selfcognosco «Εγώ δεν είμαι αυτός που θα ήθελα να είμαι. Δεν είμαι αυτός που θα έπρεπε να είμαι. Δεν είμαι αυτός που η μαμά μου και οι άλλοι γύρω μου θα ήθελαν να είμαι. Δεν είμαι καν αυτός που ήμουν. Εγώ είμαι αυτός που είμαι», γράφει ο συγγραφέας και ψυχοθεραπευτής Χόρχε Μπουκάϊ και είναι κάτι που καλό θα ήταν να υπενθυμίζουμε όλοι καθημερινά στον εαυτό μας. Όλες μας οι νευρώσεις, εξάλλου, ξεκινούν από τη στιγμή που προσπαθούμε να είμαστε κάτι που δεν είμαστε.

Για να λάβω, όμως, αυτά που θέλω, για να ικανοποιήσω τα «θέλω» μου, τα όνειρά μου, τις επιθυμίες μου και τις ανάγκες μου χρειάζεται πρώτα να έχω εξασφαλίσει μια προϋπόθεση. Αυτή είναι το να γνωρίζω ότι μου αξίζουν όλα τα παραπάνω. Συνεπώς να αναγνωρίσω την αυτοαξία μου.

Πώς μπορώ να αντιληφθώ την αυτοαξία μου;

Εμείς οι ίδιοι ορίζουμε πόσο ψηλά θα θέσουμε την αξία μας, με το να συνειδητοποιήσουμε ότι είμαστε μοναδικοί, άρα ανεκτίμητης αξίας. Δίνοντας αποδοχή στον εαυτό μας κινητοποιούμε και τους άλλους να μας αποδεχτούν. Παίρνουμε αυτό που δίνουμε, οπότε δίνοντας αγάπη στον εαυτό μας, παίρνουμε και αγάπη από τους γύρω μας.

Ένα από τα πρώτα βήματα στην αυτοαποδοχή είναι να σταματήσουμε την κριτική και να αρχίσουμε την αξιολόγηση (π.χ. στο τέλος της ημέρας, κάνουμε έναν απολογισμό, αναρωτιόμαστε αν αυτά που πράξαμε σήμερα ήταν ωφέλιμα για εμάς και τους άλλους και, αν όχι, αποφασίζουμε αν θέλουμε να τα επαναλάβουμε).

Συνήθως εστιάζουμε σε συμπεριφορές μας ως επί το πλείστον αρνητικές, προκειμένου να κρίνουμε τον εαυτό μας, θεωρούμε δηλαδή ότι αυτές οι συμπεριφορές είμαστε εμείς και αναπόφευκτα οδηγούμαστε σε μονοπάτια αυτοκριτικής. Όμως οι συμπεριφορές μας δεν αντικατοπτρίζουν 100% αυτό που είμαστε, τον πραγματικό μας εαυτό. Η συμπεριφορά μας είναι κάτι που έχουμε τη δυνατότητα να επιλέξουμε και φυσικά να αλλάξουμε.

Πορευόμαστε στη ζωή απορρίπτοντας με βδελυγμία χαρακτηριστικά των άλλων ή ακόμα και δικά μας, που τα θεωρούμε ευτελή, απειλητικά ή άχρηστα. Όμως αν καθόμασταν λίγο να το σκεφτούμε, θα καταλαβαίναμε πόσο δύσκολο θα μας ήταν να ζήσουμε χωρίς αυτά που πολλές φορές περιφρονούμε (Χόρχε Μπουκάϊ).

Έτσι, ελαττώνοντας την κριτική που ασκούμε στον εαυτό μας, ελαττώνουμε και την κριτική που λαμβάνουμε από τους γύρω μας. Αποδεχόμαστε ότι κάθε στιγμή, σε κάθε κατάσταση, κάνουμε το καλύτερο που μπορούμε, έχοντας το δικαίωμα να κάνουμε λάθη.

Κάτι άλλο που θα ήταν καλό να προσέξουμε, είναι όταν βασίζουμε την αξία μας σε εξωτερικούς παράγοντες. Αυτό είναι μια «πλαστή» αποδοχή του εαυτού μας και εξαιρετικά επικίνδυνο για εμάς. Φανταστείτε πόσο εύκολο είναι να ανατραπεί η ιδέα μας για τον εαυτό μας και η αντίληψή μας για την αξία του όταν αυτά βασίζονται σε εξωτερικούς παράγοντες.

Για παράδειγμα, είμαι επιτυχημένος, έχω δουλειά με πολύ υψηλές απολαβές, πολυτελές σπίτι κ.λπ. και όσο αποκτώ κι άλλα υλικά αγαθά τόσο ανεβαίνει και η αυτοαξία μου. Κι αν όλα αυτά χαθούν; Και μπορούμε όλοι να φανταστούμε, ειδικά την περίοδο αυτή, με όσα συμβαίνουν στο μακροχώρο, πόσο αλλάζουν τα πράγματα από τη μια στιγμή στην άλλη.

Όταν βασίζω, λοιπόν, την αξία μου σε εξωτερικούς παράγοντες αποκλειστικά, κινδυνεύω να τη χάσω. Γι’ αυτό συνειδητοποιούμε την αξία μας κοιτώντας προς τα μέσα, προς τον ίδιο τον εαυτό μας. Όταν συνειδητοποιούμε ποιοι είμαστε, πέρα από τίτλους και ετικέτες όπως είπαμε παραπάνω, συνειδητοποιούμε και την αξία μας κι αυτό δεν πρόκειται κανείς να μας το πάρει.

selfaware Αυτοπεποίθηση – Αυτοσεβασμός – Αυτοαξία – Αυτοεκτίμηση

Η αυτοπεποίθηση είναι το είδος εκείνο της ενέργειας που προέρχεται από μέσα μας και «κάνει τα πράγματα να συμβούν». Η αυτοπεποίθηση προσφέρει αυτοσεβασμό. Ο αυτοσεβασμός δηλαδή είναι κάτι που αναπτύσσεται. Για να έχεις αυτοσεβασμό πρέπει να αισθάνεσαι ότι αξίζεις. Όταν γίνεις ο εαυτός σου, όπως αυτός πραγματικά είναι, τότε θα έχεις κάνει ένα μεγάλο βήμα για να αισθανθείς υπέροχα. Είναι μια εμπειρία κατά την οποία βιώνεις αυτοαξία όπως είπαμε και παραπάνω.

Η αυτοαξία δεν είναι τίποτε άλλο παρά αυτό που είσαι. Δεν είναι κάτι που αναπτύσσεις, όπως ο αυτοσεβασμός ή κάτι που κερδίζεις, όπως η αυτοεκτίμηση. Η αυτοαξία, κατά κάποιον τρόπο σού έχει ήδη δοθεί. Είναι αυτό ακριβώς που είσαι. Το μόνο που μένει είναι να την αναγνωρίσεις στον εαυτό σου.

Ας σκεφτούμε το εξής παράδειγμα: Φανταστείτε ότι έχετε ένα διαμαντένιο δαχτυλίδι και ότι το φοράτε όλη την ώρα, πιστεύοντας ότι το διαμάντι δεν είναι αληθινό. Μια μέρα πάτε σε ένα κοσμηματοπωλείο για να σας φτιάξει το δέσιμο του διαμαντιού στο δαχτυλίδι και ο κοσμηματοπώλης σάς λέει ότι είναι ένα τέλειο διαμάντι.

Κι εσείς που πιστεύατε ότι φορούσατε ένα ψεύτικο διαμάντι τελικά ανακαλύπτετε ότι είναι ένα ανεκτίμητο πετράδι. Το είχατε στο χέρι σας όλη την ώρα, αλλά δεν είχατε αναγνωρίσει την αξία του. Λοιπόν, είστε κι εσείς διαμάντια. Είστε τόσο εξαιρετικοί και πολύτιμοι όσο και το διαμάντι. Το μόνο πρόβλημά είναι ότι δεν το αναγνωρίζετε.

Όπως είπαμε και παραπάνω, ένας τρόπος για να ικανοποιήσω τα θέλω μου, τα όνειρά μου, τις επιθυμίες μου και τις ανάγκες μου είναι πρώτα να αναγνωρίσω πως το αξίζω. Αλλά και αντίστροφα, ένας τρόπος να αναγνωρίσουμε την αυτοαξία μας, είναι να κάνουμε αυτό που πραγματικά επιθυμούμε να κάνουμε στη ζωή μας. Την αυτοεκτίμηση και την αυτοαξία μας λοιπόν, την αποκτούμε και ολοκληρώνοντας τα όνειρά μας.

Όταν ξεκινήσουμε να πραγματοποιούμε τα όνειρά μας η αυτοεκτίμηση δεν θα είναι πια πρόβλημα. Θα σταματήσουμε την προσπάθεια που κάναμε να εντυπωσιάζουμε τους άλλους και θα αρχίσουμε να εντυπωσιαζόμαστε από τον εαυτό μας. Αυτό είναι αγάπη για τον εαυτό μας. Και όταν αγαπάς τον εαυτό σου, κάτι υπέροχο συμβαίνει. Αισθάνεσαι ασφαλής. Τότε θα βρεις μέσα σου όλα όσα έψαχνες να βρεις κάπου αλλού. Αυτός είσαι εσύ. Και όσο περισσότερη αγάπη και αφοσίωση δίνεις στον εαυτό σου τόσο πιο ισχυρή γίνεται η σχέση σας.

Από αυτό καταλαβαίνει κανείς πόσο βελτιώνονται και οι διαπροσωπικές μας σχέσεις. Ας πούμε οι ερωτικές, αφού πλέον η επιλογή συντρόφου δεν γίνεται για να καλύψουμε δικές μας ελλείψεις και κενά. Πολλές φορές αναζητούμε να μας κοιτάξουν άλλοι για να δούμε τον εαυτό μας. Όλοι χρειαζόμαστε την επιβεβαίωση των άλλων, όμως αν το τίμημα είναι να εγκαταλείψουμε τον εαυτό μας, όχι απλώς αυτό είναι πολύ μεγάλο, αλλά, επιπλέον, η επιδίωξη αυτή καταλήγει σε κάτι χωρίς ουσία, ασυνάρτητο, με σαθρά θεμέλια.

3.jpgΗ αυτογνωσία είναι μία μακρόχρονη διαδικασία, που απαιτεί υπομονή και επιμονή. Πρόκειται για μία συχνά επώδυνη διαδικασία, απαραίτητη όμως για την απελευθέρωση μας. Είναι το μέσο προς την απελευθέρωση μας από τα δεσμά του παρελθόντος και το κλειδί που μας ανοίγει τον δρόμο προς την ευτυχία. Μέσα από την αυτογνωσία μας δίνεται η δυνατότητα να γνωρίσουμε και να αγαπήσουμε τον εαυτό μας και τους άλλους, να αποκτήσουμε σεβασμό τόσο για εμάς τους ίδιους όσο και για τους ανθρώπους γύρω μας. Μήπως ήρθε η ώρα να βγάλουμε την πανοπλία μας και να αφαιρέσουμε το σιδηρούν προσωπείο; Μήπως ήρθε η ώρα να γνωρίσουμε ποιοι πραγματικά είμαστε εμείς και ποιοι είναι αυτοί οι άλλοι γύρω μας; Ίσως έτσι βρεθούμε ένα βήμα πιο κοντά στην προσωπική μας ευτυχία και τον σκοπό της ζωής μας!

Προτεινόμενη Βιβλιογραφία:

  • Μπουκάι Χ. (2006), Να σου πω μια ιστορία, Αθήνα, Εκδόσεις Opera
  • Ψυχολογία της Καθημερινής Ζωής (2006), Αθήνα, Εκδόσεις Lector

Αναστασίου Θεοδώρα – «Υγείας Αρωγός» Πηγή:happylifeschool.com (το διαβάσαμε στο https://sciencearchives.wordpress.com/)

Ασκήσεις Αυτοεκτίμησης!

Το δικαίωμα στην αυτοεκτίμηση απορρέει από το γεγονός πως ανήκετε στην ανθρωπότητα και, για να διαβάζετε αυτές τις γραμμές, από την παραδοχή πως έχετε καταφέρει, παρά τις αντιξοότητες, να επιβιώσετε μέχρι σήμερα.
Πραγματικά, όλοι σας είστε μοναδικοί, όσον αφορά τις εμπειρίες, την προσωπικότητα, το χαρακτήρα. Σαφώς και υπάρχουν στιγμές που καταρρακώνουν το αυτοσυναίσθημα, κάμπτουν τη σιγουριά, λυγίζουν τη βεβαιότητα. Όμως κανένας δεν εξουσιοδοτείται, παρά μόνο καταχρηστικά και αυτόκλητα, να αμφισβητήσει το συναισθηματικό σας πλούτο, να κρίνει τις ιδιότητες και να αποφαίνεται για την ποιότητά σας. Είστε οι τροπαιούχοι της ζωής και μόνο ο εαυτός σας μπορεί να προβαίνει σε αξιολογικές κρίσεις.
Για ένα δεδομένο δεν μπορείτε να εκφέρετε ενάντια επιχειρήματα: Πως το Σύμπαν ολόκληρο θα ήταν διαφορετικό εάν εσείς δεν είχατε υπάρξει, αλληλεπιδράσει, ποθήσει, εργαστεί, εάν εσείς δεν είχατε για κάποιο σκοπό, που θα σας αποκαλυφθεί εσχατολογικά, διανύσει την πορεία σας μέχρι τώρα στον πλανήτη μας.
Φανταστείτε την αυτοεκτίμηση ως μια συνισταμένη των ικανοτήτων και της αξίας που αποδίδετε στην ύπαρξή σας. Κάποιοι είναι ικανοί και το αναγνωρίζουν καθημερινά με τονωτικές ενέσεις αυταξίας, αρκετοί, ενώ είναι ικανοί, για πολλούς λόγους σταματούν να το βλέπουν και περιμένουν από άλλους την αναγνώριση και μερικοί, ενώ είναι περιορισμένοι όσον αφορά τις δυνατότητες, τείνουν να αποδίδουν μεγάλη αξία στον εαυτό τους, πείθοντας και τον περίγυρό τους γι’ αυτό και επιτιθέμενοι σε όποιον τολμήσει να τους αμφισβητήσει.
Αναλογιστείτε τι επηρεάζει τη δική σας αίσθηση πληρότητας και αυτοολοκλήρωσης:
Η αυτοεκτίμηση είναι αποτέλεσμα κοινωνικής σύγκρισης, είναι αυτό που κοιτούμε στο συμβολικό κάτοπτρο της ματιάς των άλλων. Αν κάθε βράδυ ρωτάτε και ο καθρέφτης απαντά πως είστε η ωραιότερη, η ευγενέστερη, αυτή που σύμφωνα με τις στάσεις της πορεύτηκε άλλη μια μέρα, τότε η γαλήνη και η ισορροπία σηματοδοτεί το βίο. Αν, όμως, κρυμμένη η Χιονάτη, καραδοκεί να πάρει τα σκήπτρα, να σας εκθρονίσει από τις βεβαιότητες και να σπείρει την αμφιβολία και την έριδα, η αυτοεκτίμηση τίθεται εν αμφιβόλω… Κι όμως, δε θα έπρεπε: Τους Κύκλωπες δε θα τους συναντήσετε αν μέσα σας δεν τους κουβαλάτε. Η αξία είναι θεϊκό χάρισμα, που σας δωρίθηκε, επειδή γεννηθήκατε κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση.
Η αυτοεκτίμηση αυξάνεται όταν πιστεύουμε πως ασκούμε έλεγχο στα γεγονότα της ζωής μας κι επομένως οποιαδήποτε δράση είναι προτιμότερη από την αδράνεια, την παραίτηση, την παράδοση. Όλα σχεδόν τα προβλήματα είναι μαθημένες συμπεριφορές, που ξαφνικά, ενώ κάποτε χάριζαν επιτυχία, έγιναν μη λειτουργικές. Η μεμψιμοιρία, η γκρίνια, η κατάθλιψη, ο φθόνος, η σύγκριση είναι η σίγουρη ατραπός προς τη νέκρωση των πιο ζωογόνων στοιχείων του εαυτού.
Η αυτοεκτίμηση έχει σε μεγάλο ποσοστό καλλιεργηθεί από τους γονείς κατά την παιδική ηλικία. Δεν είστε υπεύθυνοι εάν εκείνη την καθοριστική περίοδο δε δεχθήκατε αρκετό σεβασμό, αναγνώριση, αγάπη. Συμφιλιωθείτε με τους πρωταγωνιστές της προσωπικής σας ιστορίας και προχωρήστε έχοντας με τη συγχώρεση και την άφεση απαλλαγεί από τις άγκυρες που σας καθηλώνουν.
1. Γράψτε σε μικρά χαρτάκια τις ιδιότητές σας, που θεωρείτε ανεκτίμητες, μοναδικές, ιδιαίτερες, βασικές, θελκτικές: μπορεί να είστε υπομονετικοί, φιλόδοξοι, εργατικοί, στοργικοί, φιλαλήθεις, εύκαμπτοι, οργανωτικοί, δημιουργικοί. Σκεφθείτε αναλυτικά και ρεαλιστικά και καταγράψτε εκείνα μόνο τα χαρακτηριστικά, που εσείς εκτιμάτε κι όχι οι άλλοι.
2. Ιεραρχήστε τις αρετές αυτές κατά σειρά σπουδαιότητας.
3. Κλείστε τα μάτια και σκεφθείτε ότι ένας επίβουλος εχθρός έχει τη δυνατότητα να σας στερήσει κάποιες από αυτές, να τις υποκλέψει, να τις καταχραστεί. Σας δίνει όμως την ευκαιρία να επιλέξετε εσείς ποιες θα θυσιάσετε. Διαλέξτε εκείνα τα προτερήματα που θα απολέσετε… Ποια είναι και πώς θα είναι ο εαυτός σας χωρίς το καθένα από αυτά… Τι επίδραση θα έχει η αφαίρεση στους σημαντικούς άλλους.
4. Θα έχετε πλέον κατανοήσει πως η παραμικρή απώλεια των ιδιοτήτων σας αλλοιώνει συλλήβδην την προσωπικότητά σας και αντιλαμβανόμενοι το μέγεθος της ζημίας, εκλιπαρείτε το φανταστικό εχθρό, έστω, να σας επιστρέψει δύο από αυτές… ποιες θα ξαναπέρνατε πίσω; Γιατί;
Ίσως τώρα να έχετε υποψιαστεί πόσο σημαντικά και υπέροχα και αναντικατάστατα είναι όσα κατέχετε και πως δεν πρέπει σε κανένα Αττίλα να ανοίξετε τις πύλες, έστω κι αν αυτός είναι ο ίδιος ο εαυτός σας…
Παπάνης Ευστράτιος Επίκουρος Καθηγητής Κοινωνιολογίας Πανεπιστημίου Αιγαίου-Ψυχολόγος

Τί μου συνέβη όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, μπόρεσα να καταλάβω ότι ο συναισθηματικός πόνος και η θλίψη, απλώς με προειδοποιούσαν να μη ζω κόντρα στην αλήθεια μου. Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε ΑΥΘΕΝΤΙΚΟΤΗΤΑ.

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, κατάλαβα σε πόσο δύσκολη θέση ερχόταν κάποιος με το να του επιβάλλω τις επιθυμίες μου, παρότι ήξερα ότι ούτε ήταν κατάλληλη η στιγμή ούτε ο άνθρωπος ήταν έτοιμος, ακόμα κι αν αυτός ο άνθρωπος ήμουν εγώ. Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε ΑΥΤΟΕΚΤΙΜΗΣΗ.

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, έπαψα να λαχταρώ μια άλλη ζωή και μπόρεσα να δω ότι τα πάντα γύρω μου με προκαλούσαν να μεγαλώσω. Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε ΩΡΙΜΟΤΗΤΑ.

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, κατάλαβα ότι βρίσκομαι πάντα και σε όλες τις περιστάσεις, την κατάλληλη στιγμή και στο σωστό μέρος και ότι όλα όσα γίνονται είναι σωστά. Από τότε κατάφερα να γαληνέψω. Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε ΑΠΟΔΟΧΗ.

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, έπαψα να στερούμαι τον ελεύθερο χρόνο μου και σταμάτησα να κάνω μεγαλόπνοα σχέδια για το μέλλον. Σήμερα κάνω μόνο ό,τι με ευχαριστεί και με γεμίζει χαρά, ό,τι αγαπώ και κάνει την καρδιά μου να γελά, με τον δικό μου τρόπο και στους δικούς μου ρυθμούς. Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε ΕΙΛΙΚΡΙΝΕΙΑ.

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, απελευθερώθηκα από ό,τι δεν ήταν υγιές για μένα. Από φαγητά, άτομα, πράγματα, καταστάσεις και από ό,τι με τραβούσε συνεχώς μακριά από τον ίδιο μου τον εαυτό. Στην αρχή το ονόμαζα “υγιή εγωισμό”. Αλλά σήμερα ξέρω ότι είναι ΑΥΤΑΓΑΠΗ.

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, έπαψα να θέλω να έχω πάντα δίκιο. Έτσι έσφαλλα πολύ λιγότερο. Σήμερα κατάλαβα ότι αυτό το λέμε ΑΠΛΟΤΗΤΑ.

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, αρνήθηκα να συνεχίσω να ζώ στο παρελθόν και να ανησυχώ για το μέλλον μου. Τώρα ζω περισσότερο τη στιγμή όπου ΟΛΑ συμβαίνουν. Έτσι σήμερα, ζω την κάθε μέρα και αυτό το λέω ΠΛΗΡΟΤΗΤΑ.

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, συνειδητοποίησα ότι η σκέψη μου μπορεί να με κάνει μίζερο και άρρωστο. Όταν όμως επικαλέστηκα τις δυνάμεις της καρδιάς μου, η λογική απέκτησε έναν πολύτιμο σύντροφο. Αυτή τη σχέση την ονομάζω σήμερα ΣΟΦΙΑ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ.

Δεν υπάρχει λόγος να φοβόμαστε τις αντιπαραθέσεις, τις συγκρούσεις και τα προβλήματα με τον εαυτό μας και τους άλλους γιατί καμιά φορά, ακόμα και τα άστρα εκρήγνυνται και δημιουργούνται νέοι Γαλαξίες. Σήμερα ξέρω ότι ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ Η ΖΩΗ!

Δημοσιεύτηκε το 2001 από τους Kim & Alison McMillen στο βιβλίο “When I loved myself enough”

enallaktikidrasi.com

http://www.themamagers.gr/to-mesa-sou/ti-mou-synevi-otan-archisa-na-agapo-ton-eafto-mou-pragmatika/

Οι προσβολές προς τα παιδιά είναι προβολές των δικών μας παιδικών τραυμάτων

Πόσες φορές έχετε δεχτεί αυτές τις προσβολές; «Λοιπόν, χοντρούλα;», «Τι άχρηστος!», «Ε, ελέφαντα, θα έρθεις;», «Προσοχή έρχεται η μπουλντόζα!», «Ο ηλίθιος πήρε πάλι 5 στα μαθηματικά!», «Έτσι άσχημη που είσαι, φαντάζεσαι ότι θ’ αρέσεις στα αγόρια;», «Ποια νομίζεις ότι είσαι; Η βασίλισσα της Αγγλίας;».

Σας σοκάρουν οι λέξεις; Αλίμονο, δεν τις φαντάστηκα. Ελάχιστα είναι τα παιδιά που δεν τα προσέβαλαν ποτέ οι γονείς τους. Αυτές οι υποτιμήσεις μοιάζουν με συναισθηματικά χαστούκια. Πληγώνουν τον νέο που τις ανέχεται, τον ενήλικα που τις προφέρει και τη σχέση τους.

Η προσωπική μας ιστορία μας κάνει να πιστεύουμε ότι η λεκτική βία είναι ανώδυνη. Στα σχολεία οι προσβολές είναι συχνές. Οι έφηβοι λένε εξάλλου: «Με κοροϊδεύουν», χωρίς να λένε πώς. Αν κάποιος ενήλικας επαναστατήσει, του απαντούν: «Δεν καταλαβαίνεις, δεν είναι τίποτε, το συνηθίζουμε, όλοι μιλάνε έτσι». Κι όμως, αυτές οι στάσεις της περιφρόνησης και της υποτίμησης είναι ήδη επίπονες όταν προέρχονται από κάποιο φίλο κι ακόμη περισσότερο όταν προέρχονται από τους ίδιους τους γονείς μας. Οι συνηθισμένες προσβολές πληγώνουν περισσότερο από ό,τι θέλουμε να πιστεύουμε.

Στο γήπεδο του τένις, τα σχόλια του πατέρα δε σταματούν λεπτό. «Κουνήσου, άντε, κούνα το χοντρό πισινό σου!». Η Ντέμπορα προσπαθεί. Κάθε μπαλιά που χτυπά στο δίχτυ προκαλεί μία κόμη κοροϊδία: «Είσαι άχρηστη, αλήθεια, καημένο μου παιδί!».

Όταν τον αποδοκιμάζω, ο πατέρας δικαιολογείται. «Δεν την υποτιμώ, απλώς την ωθώ να προσπαθήσει περισσότερο. Την κινητοποιώ γιατί ξέρω ποιες είναι οι ικανότητές της. Διαφορετικά, δε θα έλεγα τίποτα!». Άσχετα από τις προθέσεις αυτού του πατέραη κόρη του έχει δημιουργήσει ένα όστρακο ώστε να μην αισθάνεται πια. Έχει απομονωθεί από τον εαυτό της, έχει καλυφθεί από ένα παχύ στρώμα λίπους για να μετριάσει τα χτυπήματα…

Βέβαια παράτησε το τένις λίγο μετά. Λατρεύει τον πατέρα της και δεν τον αμφισβητεί. Προτιμά να καταστρέψει τη δική της εικόνα. Είναι προφανές ότι δεν έχει εμπιστοσύνη στον εαυτό της, αλλά δε συνδέει την έλλειψη αυτή με τη στάση του πατέρα της. Εξάλλου, εκείνος είναι τόσο εξαίρετος, τόσο άνετος με τη ζωή, τόσο γενναιόδωρος, τόσο εξυπηρετικός με όλους.

Εκείνος είναι κυρίαρχος. Δε συμπαθεί τους ψυχολόγους και αρνείται να σκεφθεί το δικό του μερίδιο ευθύνης για την έλλειψη εσωτερικής ασφάλειας της κόρης του: «Έτσι είναι αυτή». Με ποιον τρόπο επωφελείται κάνοντας την να υποφέρει έτσι; Διατηρεί την εξουσία. Δεν επιτρέπει στα συναισθήματά του να αναδυθούν. Υπήρξε καταπιεσμένος από τον πατέρα του, ταπεινωμένος, υποτιμημένος. Ηθελημένα καυστικός με τη σειρά του, δεν αφήνει τα συναισθήματά του να αναδυθούν στην επιφάνεια. Πέρα από τον έλεγχο επάνω στην κόρη του, στην πραγματικότητα προσπαθεί να ελέγξει τα δικά του συναισθήματα, να τα κρατήσει κρυμμένα.

Η επίδραση των τραυμάτων επιβεβαιώνεται κάποιες φορές πολύ αργά.

Στην πραγματικότητα η προσβολή δεν απευθύνεται στο ίδιο το παιδί, αλλά πώς μπορεί να το ξέρει; Τα παιδιά πιστεύουν τους γονείς τους.

Από πού προέρχονται αυτές οι προσβολές; Συχνά, τις έχουμε ακούσει, μας τις έχουν απευθύνει όταν ήμαστε μικροί. Έχουμε απαλείψει την επιθετική τους πλευρά, τις έχουμε εσωτερικεύσει, κρύβοντας τον πόνο. Ο μηχανισμός είναι αμυντικός. Η προσβολή αποτελεί προβολή επάνω στον άλλον, ώστε να προσπαθήσουμε να πάψουμε τον πόνο που αισθανόμαστε μέσα μας. Πίσω από μία προσβολή υπάρχει πάντα η προσωπική μας ιστορία, ένα τραύμα που μας πονά ακόμη, συναισθήματα και ανάγκες.

Οι προσβολές μας δεν είναι αθώες. Προβάλλονται επάνω στα παιδιά μας, αλλά δε λένε τίποτε για αυτά. Μιλάνε για τα δικά μας τραύματα.

Οι προσβολές, οι υποτιμήσεις, οι επικρίσεις, οι βρισιές δεν αποτελούν εκπαιδευτικές μεθόδους, αλλά βία, ακόμη κι όταν, και ιδίως όταν οι γονείς είναι αυτοί που προσβάλλουν. Οι επικρίσεις αποτελούν χτυπήματα έναντι του άλλου, ώστε να μην αναγκαστούμε να κοιτάξουμε μέσα μας.

«Όποιος κοροϊδεύει, κοροϊδεύει τα μούτρα του!» λένε τα παιδιά.

Όταν παρουσίασα αυτή τη δυναμική σε έναν πατέρα που με επισκέφθηκε για το γιο του, εκείνος επαναστάτησε: «Μα, είναι αλήθεια ότι είναι άχρηστος, την αλήθεια λέω μόνο, δεν μπορώ να του πω ότι είναι ιδιοφυΐα, δείτε τους βαθμούς του!».

Υπομονετικά του εξήγησα τη διαφορά διαπίστωσης και ερμηνείας. Υπογραμμίζοντας ότι το «είναι ιδιοφυΐα» πάλι θα τον έκρινε, δε θα έκανε μία αντικειμενική διαπίστωση. Το «οι βαθμοί σου είναι κατώτεροι από το μέσο όρο» αποτελεί αντικειμενική πραγματικότητα. Το «είσαι άχρηστος»  αποτελεί μια γενικευμένη ερμηνεία, είναι ένας χαρακτηρισμός του μαθητή και όχι της βαθμολογίας του. Η ερμηνεία είναι υποκειμενική, αποτέλεσμα των δικών μας βιωμάτων, της δικής μας άποψης, της δικής μας οπτικής γωνίας και όχι της δικής του πραγματικότητας. Συχνά δυσκολευόμαστε να κάνουμε αυτή τη διάκριση, αφού η δική μας ερμηνεία μας φαίνεται ως η μόνη δυνατή επιλογή. Αλλά το παιδί λόγω υποχωρητικότητας και ανάγκης για συνάφεια έχει την τάση να συμβιβάζεται με αυτό που λέμε για το άτομό του.

Η αυτόματη εκπλήρωση των προβλέψεων

Το φαινόμενο έχει μελετηθεί και ονομάζεται «αυτόματη εκπλήρωση των προβλέψεων». Θεωρούμε ότι ένα παιδί είναι άχρηστο, μπαίνει σε μία (μηχανική;) διαδικασία αποτυχίας: είμαι άχρηστος, δεν υπάρχει λόγος να προσπαθήσω να λύσω το πρόβλημα, δε θα τα καταφέρω…, συμβιβάζεται με αυτό τον ορισμό για τον εαυτό του μέσω των σκέψεων και της συμπεριφοράς του. Μοιάζει όλο και περισσότερο με το χαρακτηρισμό του γονέα του και έτσι επιβεβαιώνει την άποψή του.

Έχουμε την τάση να ξεχνούμε ότι τα παιδιά κάνουν ό,τι καλύτερο μπορούν. Αν δεν ικανοποιήσουν τις προσδοκίες μας, είναι επειδή είτε αυτό που τους ζητάμε δεν μπορούν να το ελέγξουν, είτε βρίσκεται σε αντίθεση με τις ασυνείδητες προσδοκίες μας.

Τι είναι αυτό που μας ωθεί, παρόλα αυτά να επικρίνουμε; Υπήρξαμε κι εμείς παιδιά και άρα θα πρέπει να θυμόμαστε τον πόνο που αισθανόμαστε όταν οι ίδιοι οι γονείς μας μας χαρακτήριζαν αρνητικά. Δεν το θυμόμαστε διότι αισθανθήκαμε ένοχοι, αποδεχθήκαμε αυτόν τον χαρακτηρισμό και κλειδώσαμε τα συναισθήματά μας μέσα στην καρδιά μας. Ξεπεράσαμε αυτή την εμπειρία, ξέρουμε πόσο αντιπαιδαγωγικές είναι οι επικρίσεις, αφού έχουμε μέσα μας την απόδειξη. Αυτές οι επικρίσεις μας πλήγωσαν και δε μας βοήθησαν να αναπτύξουμε τις ικανότητές μας. Και ωστόσο, τις χρησιμοποιούμε και εμείς με τη σειρά μας. Γιατί; Διότι αισθανθήκαμε ένοχοι, κατώτεροι, υποτιμημένοι λόγω τις επίκρισης. Την εσωτερικεύσαμε και τη θεωρήσαμε δίκαιη. Πόσοι ενήλικες κοιτάζουν το παρελθόν τους κρίνοντας τον εαυτό τους: «Ήμουν κακομαθημένος, ήμουν αδύναμη, ήμουν ανυπόφορος..», ξεχνώντας ότι αυτές οι στάσεις ήταν μόνο οι συνέπειες, όχι τα αίτια.

Τα συμπτώματά μας δεν αποτελούν προβλήματα, είναι λύσεις, ή μάλλον, προσπάθειες επίλυσης των προβλημάτων που αντιμετωπίζουμε.

Όταν μία συμπεριφορά ή αποτέλεσμα του παιδιού μας δεν ξυπνά μέσα μας παλιά τραύματα, τις περισσότερες φορές είμαστε ικανοί να αναγνωρίσουμε ότι η συμπεριφορά αυτή έχει κάποια αιτία, ότι οι ρίζες της βρίσκονται σε κάποια βαθύτερη ανησυχία. Προσπαθούμε να να κατανοήσουμε το πρόβλημα και μετά αναζητούμε κάποια λύση και όχι να ενοχοποιήσουμε το παιδί. Για παράδειγμα, μπροστά σε έναν καταστροφικό έλεγχο, η αντίδρασή μας θα είναι η εξής: Τι συνέβη; Θα ακούσουμε, θα σκεφτούμε τις διάφορες πιθανές αιτίες: έλλειψη προσπάθειας, έλλειψη προσοχής, αδυναμία κατανόησης, ιδιαίτερες δυσκολίες, πρόβλημα με το μάθημα ή με το καθηγητή… Θα εξετάσουμε τη σχέση ανάμεσα στο παιδί μας και στον καθηγητή του. Με λίγα λόγια, θα τοποθετήσουμε τους βαθμούς σ’ ένα πλαίσιο, σκεπτόμενοι ότι αποτελούν μόνο σύμπτωμα και ότι πρέπει να ανακαλύψουμε το πρόβλημα που εμποδίζει το παιδί μας να προχωρήσει.

Δε θα σκεφτόμασταν ποτέ, βλέποντας στο θερμόμετρο έναν πυρετό 39,5ο C, να ζητήσουμε από το παιδί να προσπαθήσει να μειώσει τη θερμοκρασία του. Γνωρίζουμε ότι πρόκειται για ένα σύμπτωμα και ότι χρειάζεται να διαγνωστεί η ασθένεια για να την θεραπεύσουμε. Κατά τον ίδιο τρόπο, αν το παιδί μας δεν παίρνει καλούς βαθμούς, αυτό που συμβαίνει είναι ότι υπάρχει κάτι που το εμποδίζει. Αν δεν καταφέρουμε να το ανακαλύψουμε, τότε έχουμε ελάχιστες πιθανότητες να δούμε τους βαθμούς του να βελτιώνονται.

Μόνο η οργή μας μας τυφλώνει. Ξεχνάμε τα πάντα και ουρλιάζουμε στα παιδιά μας. Η οργή μας στην πραγματικότητα, δε μιλά για τους βαθμούς του παιδιού, αλλά για τα δικά μας ασυνείδητα βιώματα, τα δικά μας τραύματα. Γι’ αυτό η οργή μας δεν είναι μόνο επίπονη για τα παιδιά μας, αλλά και αναποτελεσματική όσον αφορά στην πρόοδό τους.Προσβάλλουμε το παιδί για να δαμάσουμε τα δικά μας συναισθήματα. Η αλήθεια βρίσκεται λοιπόν αλλού, μας αφορά, λέει:

«Όταν παίρνεις έναν κακό βαθμό αισθάνομαι άσχημα, όπως αισθανόμουν όταν έπαιρνα εγώ κακούς βαθμούς.»

Ή μάλλον:

«Είμαι οργισμένος, διότι έχω κακή εικόνα για τον εαυτό μου και φοβάμαι τι θα πουν οι άλλοι για μένα.»

«Όταν ήμουν μικρός έπαιρνα πολλούς κακούς βαθμούς, αισθανόμουν άχρηστος, αισθανόμουν πάντα ταπεινωμένος. Με κάνεις να ξαναζώ αυτή την ταπείνωση.»

«Όταν έπαιρνα κακό βαθμό, με έδερναν. Δε πρέπει να μου το θυμίζεις!»

«Δεν πήρα ποτέ καλούς βαθμούς, και αν ήξερες πόσα θυσίασα, πόσο δούλεψα γι’ αυτό…δεν ανέχομαι η ζωή σου να είναι ευκολότερη.»

«Δουλεύω σκληρά για να μπορείς να πας στο σχολείο. Όταν βλέπω τους βαθμούς σου, νομίζω ότι αδικούμαι…»

Το να απαξιώνουμε τον άλλον, σημαίνει ότι αποκτούμε εξουσία πάνω του, αλλά κυρίως ότι αποκτούμε εξουσία επάνω στα τραύματα της δικής μας ζωής. Αποτελεί μια ατυχή προσπάθεια να βγει το παιδί που υπήρξαμε κάποτε από την κατάσταση της απαξίωσης στην οποία είναι φυλακισμένο. Όμως, αντί να το απελευθερώνουμε, κάθε φορά που ταπεινώνουμε τους άλλους, στρίβουμε ακόμη μια φορά το κλειδί στην πόρτα της φυλακής του.

Δεν υπάρχει λόγος να αισθανόμαστε ενοχές αν εκπλαγούμε από το γεγονός ότι χρησιμοποιούμε κάποια απαξιωτική κρίση. Ας αρκεστούμε στο να σταματήσουμε, να ζητήσουμε συγνώμη από το παιδί και μετά να ακούσουμε πώς αντηχεί η συγκεκριμένη επίκριση μέσα μας. Τι λέει για εμένα; Είναι πραγματικά μια πόρτα εισόδου στην προσωπική μου ιστορία.

Από το βιβλίο «Δεν υπάρχουν τέλειοι γονείς», της Ιζαμπέλ Φιλιοζά.

http://www.themamagers.gr/kid-issues/i-prosvoles-pros-ta-pedia-ine-provoles-ton-dikon-mas-pedikon-travmaton/?utm_source=projectagora&utm_medium=contentdiscovery

Η Πρόκληση ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ Γονείς

Η Πρόκληση ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ Γονείς

«Το άτομο που καταπιέζεται στην παιδική του ηλικία δεν θα γίνει ποτέ ένα πραγματικά κοινωνικό πλάσμα. Θα παραμείνει ένα μισοδαμασμένο ζώο». Με αυτή την, ίσως σοκαριστική, φράση αρχίζει το βιβλίο του ο γιατρός και ψυχίατρος, δάσκαλος και παιδαγωγός, καλλιτέχνης και μουσικός Ρούντολφ Ντράικωρς (1897-1973).

Ένα βιβλίο 330 και πλέον σελίδων στο οποίο ο συγγραφέας εφοδιάζει τους γονείς και δασκάλους, όχι μόνο με πρακτικές συμβουλές για ειδικές περιπτώσεις προβληματικής συμπεριφοράς, αλλά και με μία βασική λογική και συναισθηματική στάση ώστε να γνωρίζουν πως θα πρέπει να συμπεριφερθούν στα παιδιά και μαθητές τους σε κάθε περίπτωση.

Ο Ντράικωρς δεν περιορίζεται στο να μας εξηγήσει πώς να μην κάνουμε λάθη. Γνωρίζει ότι όλοι κάνουν λάθη και έτσι, θεωρώντας δεδομένο ότι κάπου στη συμπεριφορά μας απέναντι στα παιδιά θα κάνουμε λάθη, μας εξηγεί πώς να διορθώσουμε τα λάθη αυτά, αφού φυσικά πρώτα τα αναγνωρίσουμε.

Διαβάστε λοιπόν για τις αποτελεσματικές μεθόδους διατήρησης της «τάξης», για την αποφυγή της σύγκρουσης, για τη σημασία της ενθάρρυνσης και για τη διαφορά του «σε παρακαλώ» από το «πρέπει».

Ακούστε από κάποιον ειδικό για τα πιο συνηθισμένα λάθη στην ανατροφή και διαπαιδαγώγηση ενός παιδιού, για το παραχάιδεμα, την υπερβολική αφοσίωση και επίβλεψη, την απουσία αγάπης και τρυφερότητας, την αδιαφορία, την τρομοκράτηση των παιδιών, την επιμονή στην τυφλή υπακοή, την υποτίμηση, την ταπείνωση.

Διαβάστε ακόμη για το επίπλαστο της θεωρίας περί «ανταμοιβής και τιμωρίας» ώστε να αντιληφθείτε ότι, ακόμη κι αν πετύχετε από το παιδί σας σωστό φέρσιμο μέσα από ευχάριστη ή δυσάρεστη πίεση, η συμπεριφορά αυτή που θα πετύχετε θα είναι πρόσκαιρη και επιδερμική.

Με πραγματικά περιστατικά ο Ντράικωρς μας καθοδηγεί στην «τέχνη της ανατροφής». Ο Χάρρυ, δέκα χρονών, έχει ένα φίλο που δεν αρέσει στους γονείς του, διηγείται ο συγγραφέας. Του έχουν απαγορεύσει να τον κάνει παρέα, αλλά οι εντολές τους, όπως και πολλές παρόμοιες απαγορεύσεις, ελάχιστο αποτέλεσμα φέρνουν. Έτσι μια μέρα, ο Χάρρυ λέει ψέματα όταν η μητέρα του τον ρωτάει με ποιον είχε πάει βόλτα. Κι όταν το ψέμα αποκαλύπτεται επικρατεί μεγάλη αναταραχή στην οικογένεια. Ένα τέτοιο παράπτωμα δεν είναι δυνατό να παραμείνει ατιμώρητο!. Πως θα έπρεπε όμως να είχαν ενεργήσει οι γονείς; Ορθά χειρίστηκαν το πρόβλημα;

Μάθετε ακόμη για τα τόσο κακά αποτελέσματα της σωματικής τιμωρίας. Συνειδητοποιείστε αυτό που τόσο εύστοχα καταγράφει ο συγγραφέας: «Όποιος έφαγε ξύλο όταν ήταν παιδί, φέρνει τα σημάδια από τα χτυπήματα στο χαρακτήρα του».

Τα υπόλοιπα, ανακαλύψτε τα μόνοι σας διαβάζοντας αυτό το υπέροχο βιβλίο. Αξίζει τον κόπο. Η ανταμοιβή σας θα είναι ο σωστός χαρακτήρας των παιδιών και μαθητών σας.

Με το βιβλίο αυτό ο Ντράικωρς εφοδιάζει τις μητέρες, τους πατέρες και τους δασκάλους όχι μόνο με πρακτικές συμβουλές για ειδικές περιπτώσεις παιδικής συμπεριφοράς, αλλά και με μια βασική λογική και συναισθηματική στάση απέναντι στα παιδιά και την εκπαίδευσή τους. Ερευνά τις αιτίες που κρύβονται πίσω από τη συμπεριφορά των παιδιών και φωτίζει με μοναδικό τρόπο τα αίτια της ανάπτυξης των διαφόρων «συμπτωμάτων» της απειθαρχίας ή της παθητικής υποταγής και μελαγχολίας του παιδιού. Αναλύει τον «Οικογενειακό Αστερισμό» (τη θέση του παιδιού μέσα στην Οικογένεια) και ερμηνεύει την επίδρασή του στη συμπεριφορά του παιδιού.

Πρόκειται για ένα αυστηρό βιβλίο, αλλά γεμάτο βοήθεια και κουράγιο γι” αυτούς που μεγαλώνουν και καθοδηγούν παιδιά στο σημερινό κόσμο της ανασφάλειας.

Η Πρόκληση ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ Γονείς

Του Ρούντολφ Ντράικωρς
Ο Ρούντολφ Ντράικωρς γεννήθηκε στη Βιέννη το 1897, από γονείς εβραϊκής καταγωγής. Ο πατέρας του υπήρξε ευκατάστατος έμπορος και αυταρχικός στην ανατροφή των παιδιών.
Ο Ρούντολφ Ντράικωρς αναπτύχθηκε σε πολύμορφη και πληθωρική προσωπικότητα: γιατρός και ψυχίατρος, δάσκαλος και παιδαγωγός, καλλιτέχνης και μουσικός, κήρυκας και μαχητής για μια ανθρωπινώτερη παιδεία.

Εκδόσεις Θυμάρι

 

http://www.kidsgo.com.cy/LibraryParents/?p=336