Εδώ και μαι βδομάδα περίπου ο μικρός μου τρομάζει χωρίς λόγο.

Ξυπνάει κάπου κάπου και στον ύπνο του με κλάμματα αλλά έλεγα οκ, μπορεί να βλέπει εφιάλτη.

Αλλά τώρα στα καλά καθούμενα, εκεί που καθόμαστε μαζί την ημέρα, από κάποιον θόρυβο μικρό, ή από αλλαγή στην ένταση της φωνης μου (όχι να φωνάζω ή να τον μαλώνω) πετάγεται, με κοιτάει τρομαγμένος, γκρινιάζει και θέλει να έρθει στην αγκαλιά μου! Δεν ξέρω τι έχει πάθει! Το κάνει συνήθως τα απογεύματα αλλά όχι μόνο.

Να πω βέβαια και το εξής, δεν ξέρω αν έχει παίζει κάποιο ρόλο. Πριν από μερικές μέρες είχε αλλάξει τον ύπνο του και ενώ κανονικά κοιμόταν το μεσημέρι 1-3, για 2 μέρες κοιμήθηκε στις 5 και ξύπνησε στις 6, 6:30. Οταν ξυπνούσε έκλαιγε πάλι σαν να τρόμαξε.

Σκέφτηκα μήπως επειδή όταν κοιμόταν ήταν μέρα και όταν ξυπνούσε νύχτα γι αυτό τρόμαζε? Και του έχει μείνει φόβος από τότε? Δεν ξέρω τι να σκεφτώ… :(:(

Απάντηση :

Αυτό, είναι συνήθως σημάδι ότι αρχίζουν και κατανοούν/συνειδητοποιούν, ότι δεν είναι ένα σώμα, με την μαμά.
πρίν απο αυτό το στάδιο, τα μωρά αισθάνονται ακόμα ένα με την μητέρα, δεν έχουν κατανοήσει ακόμα ότι είναι ξεχωριστά όντα.
για αυτό ξαφνικά όταν βλέπουν ότι είναι μόνα τους, και στην ουσία πάρα πολύ αβοήθητα, αφού ούτε μπορούν να μιλήσουν, να περπατήσουν ή να κάνουν κάτι άλλο, φοβούνται..
είναι ένας πολύ φυσικός μικρός πανικός, και είναι απαραίτητο να τα παρηγορείτε έτσι ώστε να βιώσουν σιγά σιγά, ότι ναι μεν η μητέρα δεν είναι κολλημένη πάνω τους και δεν είναι μέρος τους σωματικά, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι είναι “μόνα” τους.
Είναι ένα στάδιο – και συνήθως μετά απο αυτό είναι που αρχίζει η διαδικασία της προσκόλλησης μιάς και κατα φυσικό επακόλουθο, θέλουν να αισθανθούν σωματικά κοντά στην μητέρα για να ηρεμήσουν αυτό το φόβο τους, και κάθε αποχωρισμός έστω και για λίγο, ακόμα και σε γνώριμα πρόσωπα όταν βρίσκονται, τους προκαλεί ανησυχία και άγχος
εκεί αρχίζει και ο φόβος προς τα ξένα άτομα.
μέχρι να περάσει κάποιος καιρός και συνειδητοποιήσουν ότι η μαμά (και ο μπαμπάς) δεν εξαφανίζονται αλλά έρχονται μετά απο λίγο, έχουν αυτά τα συναισθήματα.
Λόγω του ότι όταν είναι μικρά δεν κατανοούν τόσο καλά την έννοια του χρόνου, δηλαδή τα λεπτά φαίνονται ώρες, αργεί να καταλαγιάσει αυτή η ανησυχία και συνήθως, διαρκεί μέχρι και όταν γίνουν 3 ετών.
Για αυτό, η διαδικασία πχ της προσαρμογής στον παιδικό, θεωρείται εξαιρετικά σημαντική – για να λάβει υπόψη αυτό το ιδιαίτερο αναπτυξιακό χαρακτηριστικό των παιδιών σε αυτές τις μικρές ηλικίες.
Όταν αυτά τα δυο χρόνια πχ, υπάρχει καλή διαχείριση αυτής της ανησυχίας, τα παιδιά μετά δεν έχουν κάποιο πρόβλημα μεγάλο όταν μεγαλώνουν, να αποχωρίζονται τους γονείς – (έχουν “ασφαλή προσκόλληση” ) (γύρω στο 70% των παιδιών, σύμφωνα με κάποια μελέτη της Ainsworth.
εάν όμως οι διαδικασίες (αποχωρισμός) δεν είναι σύμφωνες με αυτό το αναπτυξιακό χαρακτηριστικό, τότε είναι αρκετά συχνό, τα παιδιά μεγαλώνοντας να έχουν αυτό το άγχος αρκετά ακόμα μέσα τους, να τους μείνει δηλαδή αυτή η ανησυχία το ίδιο έντονη μάλλιστα. (“ανασφαλή προσκόλληση” ) η συμπεριφορά των παιδιών αυτών, τα πρώτα λεπτά όταν γυρίσει η μητέρα μπορεί να είναι – αποφυγή, θυμός, έντονη αναστάτωση, κλωτσιές, μπερδεμένη συμπεριφορά (σε θέλω δε σε θέλω, αδιαφορία)
Οι συγραφείς του βιβλιου που θα παραθέσω πιο κάτω, λένε ότι πολυήμεροι αποχωρισμοί πρέπει να αποφεύγονται πάση θυσία μεταξύ του 12 και 18 μήνα.
Απο εδώ και πέρα, όταν αποχωρίζεστε το μωρό σας είναι καλό να δημιουργείτε μια ρουτίνα,- έτσι θα ξέρει ότι θα φύγετε αλλά θα ξανάρθετε πάλι. (και μην φεύγετε χωρίς αυτή την ρουτίνα-προειδοποίηση αποχώρησης-αποχαιρετισμό) . πχ, τρία φιλάκια μέτωπο αυτί,αυτί, μύτη και τα ίδια λόγια κάθε φορά. (όλα αυτά σε συνδυασμό). αυτή η ρουτίνα πρέπει να είναι σχέτικα σύντομη αλλά σε πολύ ήρεμο τόνο.
Η ασφαλής προσκόλληση, βοηθάει την ομαλή κοινωνικοποίηση του παιδιού και τα παιδιά με ασφαλή προσκόλληση εμφανίζουν ηγετικές τάσεις, πρωτοβουλία, ενσυναίσθηση, αυτοπεποίηση και αυτοέλεγχο, είναι πιο δημοφιλή κτλ (Waters, Cohn, Harter, Pipp, Sroufe σε έρευνες απο το 79′ – 92′)
ακόμα και εάν μέχρι κάποιο στάδιο δεν υπήρχε ασφαλή προσκόλληση, μπορεί αν αλλάξουν οι συνθήκες, να δημιουργηθεί εκ των υστέρων κατά την διάρκεια της προσχολικής ηλικίας.
“Τα 6 πρώτα χρόνια της ζωής” Λουκία Δημητρίου Χατζηνεοφύτου Dr.Rer.Nat.Ψυχολόγος εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα
(το απο πάνω κείμενο δεν είναι ακριβώς όπως το γράφει το βιβλίο, σύμπτυξα πολλές σελίδες αλλά είναι και όπως τα έχω ζήσει τόσα χρόνια με τα παιδιά)
Advertisements