Αποδοχή
Η αποδοχή του άλλου ξεκινάει με την αποδοχή του εαυτού μου.
“Αποδοχή ” – θα το επαναλαμβάνω μέχρι τελικής πτώσεως-, δεν σημαίνει ότι παραιτούμαι ούτε κι ότι πιστεύω πως δεν υπάρχει πιθανότητα για βελτίωση. Το εντελώς αντίθετο: είμαστε πεπεισμένοι πως είναι ακριβώς αυτή η κίνηση αποδοχής και ειρήνης -και τίποτ’ άλλο- που μπορεί να επιφέρει την πραγματική αλλαγή.
Όλα αλλάζουν φυσικά. Αν το συνειδητοποιήσω αυτό, απελευθερώνομαι άφοβα, γιατί ξέρω πως δεν θα οδηγηθώ σε τέλμα και πως είναι η ζωή είναι μια διαρκής ροή.
Αν και ακούγεται αντιφατικό, το να θέλω να αλλάξω σημαίνει πως φρενάρω τη φυσική διαδικασία της αλλαγής. Αντιθέτως, αποδοχή σημαίνει πως επιτρέπω τη φυσική αλλαγή που θα συμβεί χωρίς εγώ να το αποφασίσω.
Είμαι ζωντανός, σημαίνει είμαι σε διαρκή κίνηση: αυτό που δεν μπορώ να κάνω, είναι να κατευθύνω αυτήν την αλλαγή.
Αν συνδυάσουμε αυτά τα δύο θέ,α (αυτό της έλλειψης αποδοχής και αυτό της αγκίστρωσης στις πεποιθήσεις μας), θα έχουμε το χάρτη των προβλημάτων του 90% των ζευγαριών.
Μπαίνουμε στη σχέση γεμάτοι ιδέες για το πως πρέπει να είναι ο δεσμός, πώς να συμπεριφέρεται μια γυναίκα, πώς να συμπεριφέρεται ένας άντρας, πώς θα έπρεπε να συμπεριφέρεται κάποιος που μας αγαπάει, τι είναι και τι δεν είναι να μοιράζεσαι, πόσο και πώς πρέπει να κάνουμε έρωτα, αν πρέπει να κάνουμε τα πάντα μαζί ή όχι, και τα λοιπά.
Και ούτε ζευγάρι ούτε στα μεμονωμένα άτομα υπάρχει κανένας νόμος που να καθορίζει τι είναι καλύτερο. Το καλύτερο είναι πάντα να είσαι ο εαυτός σου.
Είναι αλήθεια πως είναι πιθανό αν εξελιχθούμε και να υπερβούμε τον εαυτό μας, αλλά μόνο όταν θα αποδεχτούμε ότι είμαστε αυτοί που είμαστε εδώ και τώρα. Λέει η Νάνα Σνάκε: “Κανείς δεν μπορεί να χτίσει γέφυρα πάνω από ένα ποτάμι που δεν βλέπει”.
Να αποδεχτούμε τον εαυτό μας δεν σημαίνει να παραιτηθούμε από την προσπάθεια βελτίωσης. Σημαίνει να δούμε τον εαυτό μας όπως είναι, να μην θυμώνουμε με ό,τι μας συμβαίνει, να συμπεριφερόμαστε με αγάπη και να θεμελιώσουμε μια επανορθωτική σχέση μ’ εμάς τους ίδιους, πράγμα που θα μας βοηθήσει να αναπτυχθούμε.
Αν συνεχίσουμε να βασανίζουμε τον εαυτό μας απαιτώντας να γίνουμε κάτι που δεν είμαστε, μάλλον θα καταλήξουμε να καταλογίσουμε σε κάποιον άλλον τη δυσαρέσκειά μας. Σ’ ένα πρώτο στάδιο, αυτή τη θέση την κατέχουν οι γονείς. Αλλά μετά, όσο μεγαλώνουμε, μεταθέτουμε την ευθύνη αυτή στον σύντροφό μας: “Αυτός ή αυτή φταίει που δεν εξελίχθηκα επαγγελματικά, που δεν διασκεδάζω, που δεν βγάζω λεφτά, που δεν είμαι ευτυχισμένος”.
Η εργασία ξεκινάει από εμένα τον ίδιο.
Αποδέχομαι τον εαυτό μου σημαίνει ζω άνετα και χαλαρά μέσα μου.
Πηγή: Να βλέπεις στον έρωτα. Συγγραφείς: Χόρχε Μπουκάϊ – Σίλβια Σαλίνας.

Advertisements