Η εικόνα που έχουμε για τον εαυτό μας δημιουργείται πολύ νωρίς, στην παιδική ηλικία. Σε ατή τη περίοδο βλέπουμε τον εαυτό μας μέσα από τα μάτια των «σημαντικών», δικών μας ανθρώπων όπως οι γονείς μας αλλά και πρόσωπα του περιβάλλοντος μας όπως ο παππούς και η γιαγιά μας. Αν μεγαλώσαμε σε ένα αδιάφορο και απαξιωτικό περιβάλλον και ακούγαμε συνεχώς αρνητικά σχόλια για τον εαυτό μας πολύ πιθανό να έχουμε συναισθήματα κατωτερότητας.

Ακόμη, το αίσθημα κατωτερότητας προκύπτει από τα πρότυπα που επικρατούν στην οικογένεια. Μπορεί για παράδειγμα η μητέρα να ήταν εξαιρετική στο χορό και η αδελφή να κληρονόμησε από αυτήν το ταλέντο και να έγινε μπαλαρίνα αλλά αυτό δε σημαίνει ότι πρέπει να θεωρείς τον εαυτό σου άχρηστο επειδή δε χορεύεις. Ο κάθε άνθρωπος είναι ιδιαίτερος, σημαντικός, με διαφορετικές κλίσεις και ενδιαφέροντα.

Για να θεραπεύσουμε το αίσθημα κατωτερότητας πρέπει να έρθουμε στην αποδοχή ότι από τη φύση δεν είναι δυνατό ο άνθρωπος να είναι τέλειος. Δηλαδή ο άνθρωπος μπορεί να είναι ικανός σε κάποιες δραστηριότητες αλλά να μην είναι και τόσο ικανός σε άλλες.

Επίσης, δεν πρόκειται ποτέ να απαλλαγείς από αισθήματα κατωτερότητας, εάν πιο μπροστά δεν τα αναγνωρίσεις.

Εφόσον αναγνωρίσουμε σε τι πιστεύουμε ότι υστερούμε πρέπει να τολμάμε να κάνουμε πράγματα που φοβόμαστε και να εκτεθούμε. Στην αρχή μπορεί να είναι δύσκολο, αλλά με τον καιρό και την προσπάθεια θα συνηθίσουμε και τελικά θα πιστέψουμε ότι μπορούμε.

Συγγραφή Άρθρου
Ασημίνα Αγγελίδου Ψυχολόγος (Α.Π.Θ.), Παιδοψυχολόγος (Msc, NL), Ψυχολόγος Υγείας (Msc., NL),
Γνωστική Συμπεριφορική Θεραπεία (CBT., NL), Συμβουλευτική (ER., UB),
Μαθησιακές Δυσκολίες (Co., UK)
https://www.e-psychology.gr/selfhelp/1892-aisthima-katoterotitas.html

Advertisements