Σύμφωνα με την Jean Liedloff, η έννοια του συνεχούς είναι η ιδέα ότι, προκειμένου να επιτευχθεί η βέλτιστη σωματική, πνευματική και συναισθηματική ανάπτυξη, τα ανθρώπινα όντα – ιδιαίτερα τα μωρά – απαιτείται το είδος της εμπειρίας στην οποία το είδος μας προσαρμόζεται κατά τη διάρκεια της μακράς διαδικασίας της εξέλιξης μας. Για ένα βρέφος, αυτές περιλαμβάνουν εμπειρίες όπως …
διαρκή σωματική επαφή με τη μητέρα του (ή άλλο γνωστό φροντιστή, όπου απαιτείται) από τη γέννηση.
να κοιμάται στο κρεβάτι των γονιών του, σε συνεχή φυσική επαφή, μέχρι την αναχώρησή του με δική του πρωτοβουλία.
Ανεμπόδιστος θηλασμού (σε καθε ζήτηση, “στο σύνθημα” του παιδιού δηλαδή) – φροντίδα ως απάντηση στα σήματα του σώματός του.
Μεταφορά συνεχώς στα χέρια ή με άλλο τρόπο, σε επαφή με κάποιον, συνήθως τη μητέρα του, και τη δυνατότητα να τηρούν (το θηλασμό, ή τον ύπνο), ενώ το πρόσωπο που το κουβαλά κανει τις δουλειές του – μέχρι το βρέφος ν αρχίσει μπουσουλάει, οπότε και έρχεται στη μαμά με δική του βούληση, συνήθως στον έκτο ως όγδοο μήνα.
φροντιστές που ανταποκρίνονται άμεσα στα σήματα του (ανησυχία, κλάμα, κλπ.), χωρίς κριτική, δυσαρέσκεια, ή ακύρωση των αναγκών του, αλλά δεν δείχνουν αδικαιολόγητη ανησυχία, ούτε όμως τοποθετουν σε μόνιμη βάση το παιδί στο επίκεντρο της προσοχής.
Την αίσθηση (και την εκπλήρωση) των προσδοκιών των γεροντότερων του, «ότι (το μωρό) είναι εγγενώς κοινωνικό και συνεργάσιμο και διαθέτει ισχυρό ένστικτο αυτοσυντήρησης , και ότι το ίδιο είναι ευπρόσδεκτο και αξίζει.

Σε αντίθεση, ένα μωρό που υποβάλλεται στις σύγχρονες δυτικές πρακτικές για τον τοκετό και την φροντίδα των παιδιώνσυχνά έχει τις εξής εμπειρίες: …
τραυματικό χωρισμό από τη μητέρα του κατά τη γέννηση, λόγω ιατρικών παρεμβάσεων και τοποθέτηση σε κοιτώνες στα μαιευτήρια, σε φυσική απομόνωση εκτός από τον ήχο των άλλων νεογέννητων που κλαίνε, με την πλειονότητα των αγοριών να τραυματίζεται περαιτέρω απο περιττές χειρουργικές επεμβάσεις περιτομής!
στο σπίτι, να κοιμάται μόνο και απομονωμένο, συχνά μετά από το “να κλ’άψει τον εαυτό του για να κοιμηθεί” ( “crying himself to sleep”)!
προγραμματισμένο τάϊσμα, με τις φυσικες του ανάγκhς για κανάκεμα/θηλασμό συχνά να αγνοούνται ή να “ευησυχάζονται” (σηm. μεταφρ. =να του δίνουν πιπίλα ως “λύση” στις πραγματικές ανάγκες του, πιπίλα=pacifier) !
να αποκλείεται και να διαχωρίζεται από τις φυσικές δραστηριότητες των ενηλίκων, μέχρι τελικά να παρατιέται για ώρες σε ένα καλάθι, κούνια ή πάρκο, όπου να διεγείρεται ανεπαρκώς από παιχνίδια και άλλα άψυχα αντικείμενα!
οι φροντιστές συχνά να αγνοούν, να αποθαρρύνουν, να υποβαθμίζουν ή ακόμη και να το τιμωρούν όταν φωνάζει ή με α΄λλον τρόπο σηματοδοτεί τις ανάγκες του. Ή άλλωτε απαντόντας με υπερβολική ανησυχία και άγχος, να καθιστούν το μωρό το κέντρο της προσοχής!
να ανιχνεύει/συναισθάνεται τις προσδοκίες των φροντιστών του, ό,τι δηλ. ειναι ανίκανο για αυτοσυντηρηση, έμφυτα αντικοινωνικό και ανίκανο να μάθει τη σωστή συμπεριφορά χωρίς αυστηρούς ελέγχους, απειλές και μια ποικιλία “γονεϊκών πρακτικών χειραγώγησης”, που υπονομεύουν την εξαιρετικά εξελιγμένη διαδικασία της μάθησης του!
Η Εξέλιξη δεν έχει ετοιμάσει το ανθρώπινο βρέφος για αυτό το είδος της εμπειρίας. Δεν μπορεί να κατανοήσει γιατί μένουν αναπάντητες οι απεγνωσμένες κραυγές του για την εκπλήρωση των έμφυτων προσδοκιών του, και αναπτύσσει μια αίσθηση αδικίας και ντροπής για τον εαυτό του και τις επιθυμίες του. Αν, όμως, οι προσδοκίες του εκπληρώνονταν συνεχώς – ειδικά στην αρχή και με περισσότερη ποιλικία καθώς ωριμάζει – θα παρουσιάζε μια φυσική κατάσταση αυτο-σιγουριάς (ασφάλειας), ευεξία και χαρά. Τα βρέφη των οποίων οι ανάγκες του συνεχούς τους (ένα συνεχές, μεσα στο οποίο και ειναι προγραμματισμένα να ζουν) πληρούνται κατά τη διάρκεια της πρώϊμης φάσης τους (της φάσης “στα χέρια/αγκαλιά), μεγαλώνοντας έχουν μεγαλύτερη αυτοεκτίμηση και γίνονται πιο ανεξάρτητοι από εκείνα των οποίων τα κλάματα μείνουν αναπάντητα, από το φόβο “μην κακομάθουν” ή μην γίνουν υπερβολικά εξαρτημένα.

… Δεν είναι μυστικό ότι οι “ειδικοί” δεν έχουν ανακαλύψει πώς να ζουμε ικανοποιητικά, αλλά όσο περισσότερο αποτυγχάνουν, τόσο περισσότερο προσπαθούν να φέρουν τα προβλήματα στην αποκλειστική επιρροή της λογικής και απαγορευουν κάθε αιτίαση που αδυνατούν να κατανοήσουν ή να ελένξουν.

Είμαστε τώρα αρκετά κοντά στη θεραπεία απο τις διάνοιες. Η Έμφυτη αίσθηση μας, του τι είναι καλό για μας έχει, έχει υπονομευθεί σε σημείο να έχουμε ελάχιστη επίγνωση του πως αυτή δουλεύει και να μη μπορούμε να ξεχωρήσουμε μια ορμεμφυτη (ορίτζιναλ) ώθηση από μια στρεβλή.

… [τον καθορισμό του τι είναι καλό για μας] διαχειρίζεται εδώ και πολλά εκατομμύρια χρόνια οι απείρως πιο εκλεπτυσμένες και γνώστικές περιοχές του νου, που ονομάζονται ένστικτα… [Το] ασυνείδητο μπορεί να κάνει οποιοδήποτε αριθμό παρατηρήσεων, υπολογισμούς, συνθέσεις και εκτελέσεις ταυτόχρονα και σωστά.

… Το τι εννοείται με τη λέξη «σωστό» είναι αυτό που είναι κατάλληλο για το αρχαίο συνεχές του είδους μας, καθόσον είναι κατάλληλο για τις τάσεις και τις προσδοκίες με τις οποίες έχουμε εξελιχθεί. Η προσδοκία, υπό αυτήν την έννοια, εδράζεται τόσο βαθιά στον άνθρωπο, ως τον αρχέγονο σχεδιασμό του. Οι πνεύμονες του δεν έχουν μόνο την προσδοκία του αέρα, αλλά μπορούμε να πούμε ότι είναι , η προσδοκία του αέρα, τα μάτια του είναι η προσδοκία του φωτός … [Κλπ.]
Το “Ανθρώπινο Συνεχές” μπορεί επίσης να οριστεί ως η ακολουθία της εμπειρίας η οποία αντιστοιχεί στις προσδοκίες και τάσεις του ανθρώπινου είδους, σε ένα περιβάλλον σύμφωνο με εκείνο στο οποίο αυτές οι προσδοκίες και τάσεις σχηματίστηκαν. Περιλαμβάνει την κατάλληλη συμπεριφορά προς, και τη θεραπεία από, τους άλλους ανθρώπους ως μέρος του περιβάλλοντος.
Το συνεχές ενός ατόμου είναι ολόκληρο, αλλά ταυτόχρονα αποτελεί και μέρος του συνεχούς της οικογένειάς του, το οποίο με τη σειρά του αποτελεί μέρος του συνεχούς της γενιάς του, της φυλής του, της κοινότητας, και του συνεχούς του είδους του, όπως και το συνεχές του ανθρώπου αποτελεί μέρος του συνεχούς όλης της έμβιας ζωής.

Η αντίσταση στην αλλαγή, δεν βρίσκεται σε καμιά περίπτωση σε διαφωνία με την τάση μας για εξέλιξη, αλλά είναι μια απαραίτητη δύναμη για την διατήρηση της σταθερότητας σε κάθε σύστημα.

Τι διέκοψε τη δική μας έμφυτη αντίσταση μας να αλλάξουμε μερικές χιλιάδες χρόνια πριν, μπορούμε μόνο να το μαντέψουμε. Το σημαντικό πράγμα είναι να κατανοήσουμε τη σημασία της εξέλιξης σε αντίθεση με την (μη εξεληγμένη) αλλαγή. … [Το τελευταίο] αντικαθιστά αυτό που είναι πολύπλοκο και προσαρμοσμένο με αυτό που είναι απλούστερο και λιγότερο προσαρμοσμένο.
Δεν υπάρχει ουσιαστική διαφορά μεταξύ καθαρά ενστικτώδους συμπεριφοράς, με τις προσδοκίες και τις τάσεις της, και της εξίσου ενστικτώδους προσδοκίας μας για μια κατάλληλη κουλτούρα (πολιτισμό), εκείνην κατά την οποία μπορούμε να αναπτύξουμε τις τάσεις μας και να εκπληρώσουμε τις προσδοκίες μας, αρχικά, με συγκεκριμένη φροντίδα στην παιδική μας ηλικία, και σταδιακά από ένα (πιο ευέλικτο) είδος φροντίδας και περιστάσεων και μια σειρά απαιτήσεων στις οποίες η προσαρμογή είναι έτοιμη, πρόθυμη και ικανή ώστε να συμβούν.

The Continuum Concept, Revised edition ©1977, 1985 by Jean Liedloff,
https://rotasapantaw.wordpress.com/wp-admin/post-new.php

Advertisements