Ροζελίνα Φιλιππίδου, ψυχολόγος / δραματοθεραπεύτρια

Σεπτέμβριος, ο μήνας που όλοι έχουμε συνδέσει με την έναρξη της σχολικής χρονιάς! Μέχρι πριν λίγα χρόνια και στο δικό μου μυαλό αυτό ερχόταν, όταν αναλογιζόμουν την αρχή του φθινόπωρου. Τώρα όμως που δουλεύω ως ψυχοθεραπεύτρια με ανθρώπους που έχουν παιδάκια σε μικρές ηλικίες, η εικόνα αυτή έχει αλλάξει δραστικά. Τώρα πια ο Σεπτέμβριος είναι ένας μήνας ιδιαίτερα στρεσογόνος, με πολλή στεναχώρια, κλάματα και βίαιους αποχωρισμός. Και όλα αυτά γιατί τα παιδιά πρέπει να ξεκινήσουν κάποια μορφή σχολείου. Δεν θα έπρεπε όμως αυτό να είναι ένα χαρούμενο γεγονός, ώστε τα παιδιά να μπουν σε αυτό το μακρύ δρόμο, με τις καλύτερες διαθέσεις;

Αρχικά, είναι πολύ σημαντικό να θυμόμαστε σε ποια ηλικία ξεκινάει η υποχρεωτική εκπαίδευση στη Ελλάδα. Τα τελευταία χρόνια ξεκινάει στα πέντε, ενώ πριν ξεκινούσε στα έξι. Ο μέσος όρος στην Ευρώπη είναι τα έξι χρόνια. Δεν είναι λοιπόν ούτε στα δυο ούτε στα τρία, ούτε καν στα τέσσερα. Φυσικά υπάρχει λόγος που ειδικευμένοι επιστήμονες έκριναν πως τα παιδιά είναι εξελικτικά έτοιμα να ξεκινήσουν το σχολείο, μετά τα πέντε τους χρόνια. Νωρίτερα, δε μπορούμε να περιμένουμε να είναι ικανά να συμμετάσχουν σε οργανωμένες τάξεις και να λειτουργούν ως ενήλικες. Το ότι κάποια απο αυτά το καταφέρνουν, είναι αποτέλεσμα πίεσης και εξαναγκασμού, χωρίς όμως κάποιο αντισταθμιστικό όφελος. Όλα εκείνα που ένας ενήλικας πιστεύει πως θα κερδίσει ένα παιδί, συμμετέχοντας σε ένα οργανωμένο πλαίσιο, δηλαδή κοινωνικότητα, εκμάθηση κανόνων, ευκολία στην απομάκρυνση απο τους γονείς κλπ, θα τα αποκτήσει όταν θα είναι έτοιμο, τόσο γνωσιακά όσο και συναισθηματικά

Είναι πραγματικά αξιοπερίεργο πως κάποιοι περιμένουν απο ένα νήπιο να παραμείνει μόνο του σε έναν άγνωστο χώρο, με αγνώστους ανθρώπους, χωρίς αυτό να του δημιουργεί αναστάτωση. Ο βαθμός ανησυχίας του παιδιού είναι βέβαια ανάλογος και με τη σχέση που έχει με τους γονείς του. Όσο περισσότερο χρόνο έχει περάσει μακριά τους, τόσο πιο εύκολο θα του είναι να προσαρμοστεί σε ένα άγνωστο περιβάλλον. Χωρίς φυσικά αυτό να σημαίνει κάτι αρνητικό για τα παιδιά που περνούν περισσότερο χρονο με μέλη της οικογένειας τους, απεναντίας είναι εκείνα που έχουν γεμίσει τις αποθήκες της αγάπης μέσα τους.

Εξίσου επώδυνα όμως, είναι και τα συναισθήματα του γονιού, που αισθάνεται ανήμπορος μπροστά σε κοινωνικές κυρίως πιέσεις. Ξαφνικά βρίσκεται στη θέση να πρέπει συνέχεια να απολογείται, να ψάχνει δικαιολογίες γιατί το παιδί του δυσκολεύεται και γιατί ο ίδιος δεν το αφήνει να υποφέρει, όπως θα “έπρεπε”. Και φυσικά οι κατηγορίες βαρύνουν αποκλείστηκα το γονιό! Όλη όμως αυτή η επίθεση που γίνεται με σκοπό να αποποιηθούν οι υπόλοιποι τις ευθύνες τους, παίρνει πολύ συχνά τη μορφή bullying. Μια πραγματικά βίαιη επίθεση, που ο σκοπός της είναι να γίνουν όλοι όπως η πλειοψηφία θέλει, να πράττουν και να σκέφτονται όλοι με τον ίδιο τρόπο. Γιατί είναι πολύ συχνό φαινόμενο, το καλύτερο να πνίγεται μέσα στο σύνολο. Και δυστυχώς το αποτέλεσμα τις περισσότερες φορές είναι εκείνοι που ακολουθούν πιο σωστούς για τη συναισθηματική υγεία των παιδιών τους, τρόπους διαπαιδαγώγησης, να αναγκάζονται να υποκύπτουν σε κακοποιητικές πρακτικές. Αυτό είναι και το πιο θλιβερό.

Μαρτυρία μητέρας για τον αγώνα που έδωσε, ώστε να διεκδικήσει την ομαλή προσαρμογή του παιδιού της σε παιδικό σταθμό !
(Απο την Ροσελίνα με την αδεια της Εφης)
Γραμμένο απο την Εφη Κροκιδη. Ελπίζω να βοηθήσει και άλλες μητέρες να διεκδικήσουν τα δικαιώματα τα δικά τους, αλλα και των παιδιών τους.
“…Λοιπόν όταν πέρυσι πήραν το παιδί μου 3 χρονών σε έναν παιδικό εδώ στην πρεβεζα μέσω έσπά οι νηπιαγωγοί εκεί αλλά κ το γύρω περιβάλλον με αντιμετωπίζω σαν τρελή επειδή ήθελα την ομαλη προσαρμογή του εκεί. Επειδή θηλαζουμε ακόμη κιόλας όλοι πάτησαν πάνω σε αυτό και με έλεγαν αν ασφαλή μητέρα ότι κάνω πολύ μεγάλο κακό στο παιδί μου κ ότι εγώ δεν το αφήνω να ξεκολλήσει από πάνω μου…ειλικρινά αν δεν ήμουν τόσο ενημερωμένη θα είχα πειστεί ότι είμαι τρελή μα το θεό. Φοβεροί τσακωμόι με την δασκάλα και καμιά λύση να μην μπορεί να βρεθεί. ..Μέχρι που πήγα στον δήμο ζήτησα να μένω μαζί με το παιδί μου στον παιδικό ώστε να ενταχτει ομαλά όπου κ εκεί πάτησαν πάνω στον θηλασμό και μου είπαν να το ψάξω λίγο παραπάνω (εννοούσαν να πάω σε ψυχιατρο)….γιατί αν είναι δυνατόν να θηλάζω ακόμη. …μου είπαν ότι είναι αδύνατον να μένω μαζί στο σχολείο. Και εγώ τους ζήτησα αυτό να μου το δείξουν εγγραφως. Σε ποιο νόμο το λέει κ που αναφερετε;;;έτσι μου έδωσαν τον πρότυπο κανονισμό λειτουργίας παιδικων σταθμων τεύχος 497 όπου στο άρθρο 18 λέει να διαφυλλασασετε η ψυχοσωματικη υγεία των παιδιών. Το διάβασα διεξοδικά και ξαναπηγα στον δήμο με απαίτηση να αλλάξουμε παιδικό και ότι αν αυτό δεν συμβεί να διακόψω το πρόγραμμα του έσπά πράγμα που σημαίνει ότι ο Δήμος θα έχανε 2.800 ευρώ. Τότε με κοίταξαν αλλαλοι “είστε ή πρώτη τοσσα χρόνια που ερχετε για διακοπή του προγράμματος “μου είπαν. Με έστειλαν στον ψυχολόγο του δήμου και στον κοινωνικό λειτουργό ώστε να βρούμε μια λύση για την ένταξη του γιου μου αλλά πάλι βρέθηκα να απολογούμαι για τα βυζια μου….τους έδωσα την αίτηση διακοπής συμπληρωμένη κ έτοιμη και μόλις την είδαν τρελλαθηκαν. Αλλάξαμε σχολείο το παιδί μου φωνάζει την κυρια του μαμά Μαρίνα είναι η μαμά του σχολείου μου λέει. Έχει δίπλα του ανθρώπους που σεβάστηκαν την ψυχή και την προσωπικό τη τα του και εντάχτηκε ομαλά κ ομορφα. Πήρα τηλ στα έσπά κ τους ενημέρωσα για την δασκάλα του πρώτου σχολείου .απηλλησα την διευθηντρια με μύνηση μιας και είχαν μπει στο προφίλ μου και είχαν κατεβάσει ένα άρθρο της ροζελινας που έγραφε για την ομαλή προσαρμογή. Το είχαν εκτυπώσει κ το είχαν πάει στον παιδικό με σκοπό το κουτσομπολιο και την γέλιο ποίηση σε βάρος μου.το αποτελεσμα;μου ζήτησαν Χίλια συγγνώμη με χιλιοπαρακαλεσαν να το ξεχάσω και να μην συνεχίσω το θέμα περαιτέρω το πιο σημαντικό όμως ήταν ότι πήρα το παιδί μου από αυτούς τους ανθρώπους. Ακόμα περνάμε από έξω 1 χρόνο μετά κ μου λέει “μαμά εδώ είναι το σχολείο που κλαιω”….”

Εφημερίδα της Κυβέρνησης για τους βρεφικούς και παιδικούς σταθμούς

11 Ιουλίου στις 9:29 μ.μ.
Ο Πρότυπος Κανονισμός Λειτουργίας Παιδικών και Βρεφονηπιακών Σταθμών ορίζει ότι το παιδαγωγικό προσωπικό “βοηθά τα φιλοξενούμενα παιδιά στην ικανοποίηση των ατομικών τους αναγκών”. Δεν αναγράφεται ΠΟΥΘΕΝΑ ΟΤΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΧΟΥΝ ΒΓΑΛΕΙ ΤΗΝ ΠΑΝΑ ΜΕΧΡΙ ΤΑ 2,5.

Αυτό είναι αυθαιρεσία των σταθμών και καταπατά τον Πρότυπο Κανονισμό Λειτουργίας, καταπατά τα δικαιώματά μας και το δικαίωμα των παιδιών μας να βγάλουν την πάνα όταν είναι έτοιμα. Ο Συνήγορος του Πολίτη δικαίωσε μητέρα που κατήγγειλε παιδικό για το παραπάνω θέμα.

Διεκδίκησέ το! Είναι δικαίωμά σου! Κάνε καταγγελία! Είναι κι αυτό δικαίωμά σου!

http://www.pasyvn.gr/img/fekk497-2002.pdf
http://www.pasyvn.gr/img/fekk497-2002.pdf
http://www.pasyvn.gr
PASYVN.GR

Advertisements