Παιδικός Σταθμός- Πως μπορώ να βοηθήσω το παιδί μου!

Ζούμε σε μια εποχή έντονων οικονομικών δυσκολιών κ μεγάλης κρίσης για την
οικογένεια. Υπάρχει πλέον έντονη η ανάγκη εργασίας κ των δυο γονέων, συνήθως με
χαμηλές απολαβές κ πολύ δύσκολα ωράρια. Όμως κατά την άποψή μου, πρέπει να
γνωρίζουμε τι αυτό συνεπάγεται για το παιδί κ έτσι όταν διεκδικούμε να ξέρουμε
τι πρέπει να διεκδικούμε. Έτσι είναι μάλλον προτιμότερο, να διεκδικούμε έμισθη
κ υποστηριζόμενη παραμονή της μητέρας στο σπίτι, τουλάχιστον ως τα δυο χρόνια
του παιδιού, παρά περισσότερους δωρεάν βρεφικούς σταθμούς.
Στο θέμα της προσαρμογής έχει αποδειχθεί ότι το Μοντέλο του Βερολίνου,
με 4 παιδιά ανά παιδαγωγό κ την παρουσία του προσώπου αναφοράς για διάστημα
εξαρτώμενο από την ανάγκη του παιδιού, αποτελεί τον καλύτερο τρόπο καθώς
γεννιέται ένας δεύτερος δεσμός με τον καινούριο φροντιστή που αναπληρώνει το
κενό στο δεσμό με το βασικό πρόσωπο αναφοράς. (Δείτε τα αρχεία για την Θεωρία
της Προσκόλλησης κ την σημασία της)
Όσο μικρότερο το παιδί μπαίνει σε αυτό το περιβάλλον κ όσο λιγότερο
σταδιακά γίνεται η προσαρμογή κ όσο δεν εξασφαλίζεται η εδραίωση δεσμού
προσκόλλησης με την παιδαγωγό, τόσο περισσότερο στρες βιώνει το παιδί.
Για να δούμε τι σημαίνει στρες για τον οργανισμό του παιδιού. Με λίγα λόγια, στρες σημαίνει
έκκριση κορτιζόλης κ.α. ορμονών του στρες. Η επαναλαμβανόμενη έκκριση αυτών των
ορμονών (ας αναλογιστούμε επίσης πόσες πηγές στρες υπάρχουν στην ζωή ενός παιδιού τυχόν αδέλφια, ένας ή κ δυο απαγορευτικοί -μη ενσυναισθητικοί γονείς, αλλαγές όπως τουαλέτα, κοίμηση σε
καινούριο χώρο κλπ) προκαλεί μεταξύ άλλων καταστροφή των κυττάρων του
ιππόκαμπου –όργανο του εγκεφάλου που σχετίζεται με την διαχείριση του στρες.
Απώλεια συνάψεων κ αδυναμία δημιουργίας νέων κλπ. Για περισσότερα δείτε εδώ http://www.greatschools.org/parenting/5286-how-stress-affects-your-child.gs
Με αυτά τα δεδομένα η ομάδα προτείνει το παιδί να μπαίνει στο περιβάλλον
του παιδικού, όταν είναι απολύτως απαραίτητο κ μετά τα 3 έτη.
Τώρα εφόσον τοπαιδί πρέπει να μπει στο περιβάλλον του παιδικού σταθμού κ γίνει μια κάποια ή
καμία προσαρμογή, μπορούμε να κάνουμε τα εξής:
Για παιδιά μέχρι 3 ετών όχι κ πολλά.
Καθώς τα παιδιά σε αυτή την ηλικία λόγω άγχους αποχωρισμού κ δεσμού δεν
μπορούν εύκολα να προσαρμοστούν. Η διαχείριση του άγχους γίνεται μάλλον
ελλιπώς, από τους αμυντικούς μηχανισμούς κ δεν είναι χωρίς κόστος για το
άτομο. Για τους αμυντικούς μηχανισμούς δείτε εδώ http://www.papapan.gr/defence-mechanisms

Για παιδιά από 3 κ πάνω που η λεκτική επικοινωνία είναι ικανοποιητική το παιχνίδι ρόλων είναι βασικό εργαλείο
τόσο για το παιδί να επεξεργαστεί την κατάσταση, όσο κ για τον γονέα να μάθει
λεπτομέρειες της κατάστασης κ να το βοηθήσει στην διαχείριση. Επίσης η
συζήτηση με την χρήση ανοιχτών ερωτήσεων, δηλ. ερωτήσεων που η απάντηση
δεν είναι ένα ναι ή όχι. Με ερωτήσεις όπως Ποιά ήταν η δραστηριότητα που
σου άρεσε περισσότερο σήμερα στο σχολείο; Περισσότερα εδώ http://www.simplesimonandco.com/2014/08/25-ways-ask-kids-school-today-without-asking-school-today.html
ΠΡΟΣΟΧΗ στα σημάδια έντονου στρες, δηλ στρες που αναστέλλει την αναπτυξιακή λειτουργία του παιδιού. Η
Αμερικανική Ακαδημία Παιδιάτρων αναφέρει τα ακόλουθα προειδοποιητικά σημάδια.
1. Σωματικά προβλήματα, όπως πόνος στο στομάχι και πονοκέφαλος, ναυτία, εμετός.
2. Το παιδί φαίνεται ανήσυχο ή κουρασμένο.
3. Το παιδί φαίνεται θλιμμένο καιδεν επιθυμεί να μιλήσει για τα αισθήματά του.
4. Το χάσιμο του ενδιαφέροντος για δραστηριότητες και η επιθυμία να μένει στο σπίτι.
5. Το παιδί είναι οξύθυμο ή αρνητικό.
6. Μειώνεται ο βαθμός της σχολικής του συμμετοχής, και πιθανώς οι βαθμοί του πέφτουν.
7. Η αντικοινωνική συμπεριφορά ή η αυξανόμενη εξάρτηση από τους γονείς.
Δείτε κ εδώ http://www.psyxology.gr/paidopsyxologia/250-2011-05-02-06-11-54.html

Advertisements