όρια, Δάφνη-Οζενί
ΟΖΕΝΙ ΑΘΑΝΑΣΙΑΔΟΥ·ΔΕΥΤΕΡΑ, 16 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2013
το ερώτημα είναι πράγματι πολύ βασικό και αποτελεί το κύριο αντικείμενο των βιβλιών ψυχολογίας που απευθύνονται σε γονείς. όλοι ξεκινούν απο το δεδομένο ότι οι παλιές πατριαρχικές δομές που έοχυν φτάσει μέχρι και στη δική μας γενιά, τίθενται σε αμφισβήτηση και κοινό στοιχείο όλων που την ψάχνουν με την σύγχρονη ψυχολογία είναι ότι θέλουν να ξεφυγουν απο τον τρόπο που μεγάλωσαν οι ίδιοι, όπως λέει και η Ευτυχία. το πεδίο όμως στο οποίο έχουν αφεθεί μόνοι είναι ένα κατεξοχήν κοινωνικό πεδίο, που σε όλες τις κοινωνίες και όλες τις εποχές εκτός απο τη δική μας ασκείται συλλογικά. η ανατροφή αποτελεί μέρος της παράδοσης ή της κουλτούρας που μεταδίδεται απο γενιά σε γενιά κι έτσι οι γονείς δεν χρειάζεται να κάνουν διδακτορικά σε 6 επιστήμες για να αισθανθούν ότι δεν χάνουν την γη κάτω απο το πόδια τους, ότι δεν αναθρέφουν σε κενό αέρος. αυτό το “κενό ανατροφής” που δημιουργείται επιδιώκεται απο τους γονείς να καλυφθεί είτε μεταθέτοντας την ευθύνη της ανατροφής στα ίδια τα παιδιά (το κακώς εννοούμενο ΑΡ της νηπιακής ηλικίας) είτε καταφεύγοντας σε οικεία πρότυπα συμπεριφοράς, την πειθαρχία ή την “αγαπησιάρικη καταπίεση” (αγάπη μου πρόσεχε στις σκάλες, αγάπη μου μην το βάζεις στο στόμα, αγάπη μου θα χτυπήαεις, αγάπη μου πιάσε το χεράκι της μαμάς – ακόμα και στην τουαλέτα…). εννοείται ότι η πρόθεση είναι καλή, όπως εννοείται όμως ότι και το ένα και το άλλο μπορούν να δημιουργήσουν υστερικά παιδιά.
vor 4 Stunden · Gefällt mir · 2

Οζενί Αθανασιάδου η απάντηση στο πρόβλημα αυτό δεν είναι τα όρια, η συνέπεια, η σύμπνοια κλπ που ανήκουν στο λεξιλόγιο παλιών σχολών και σίγουρα του συμπεριφορισμού (γιατί έχουν να κάνουν με την εξωτερική συμπεριφορά του παιδιού και όχι τις ανάγκες του). όσο μένουμε εγκλωβισμένοι σε αυτές τις κατηγορίες είναι λογικό να μην μπορούμε να βρούμε διέξοδο. η απάντηση βρίσκεται κατά τη γνώμη στον κριτικό αναστοχασμό όλων των συνθηκών στις οποιες μεγαλώνει το παιδί σήμερα και η κατά το δυνατόν προσαρμογή τους με μέτρο τις πραγματικές ανάγκες του κάθε παιδιού. το παιδί που έχει περάσει όλον τον πρωτο χρόνο κλεισμένο στο σπίτι μαζί με τη μαμά του, που δεν έχει καμία σχέση με το χώμα, τα φύλλα, τα ζώα (να τα χαϊδέψει, να τα αγκαλίασει, να τα φιλήσει) το παιδί που βλέπει συνομήλικους μόνο στα καρότσια που διασταυρώνονται με το δικό του στο δρόμο, το παιδί που δεν μπορεί να πηδήξει το κατώφλι του σπιτιού του και να βγει στην αυλή να παίξει χωρίς την τρελή να τρέχει απο πίσω του και να δίνει εντολές και άλλα πάααααααρα δεν είναι το παιδί της φυσικής γονεϊκότητας. ας φροντίσουμε στο μέτρο των δυνατοτήτων μας να αποκτήσει τουλάχιστον μια γεύση.

Οζενί Αθανασιάδου ενός έτους είναι το παιδάκι… κανένα παιδί δε θα στερηθεί τους κανόνες, υπάρχουν παντού. και τα παιδιά μας ξέρουν όταν έρθει η ώρα να ξεχωρίζουν περιβάλλοντα και να συμβιβάζονται με την αναγκαιότητα υιοθέτησης ορισμένων συμπεριφορών που είναι αναγκαίες στο καθε ένα απο αυτά. την αναγκαιότητα αυτή τη μαθαίνουν βιωματικά στα περιβάλλοντα αυτά και όχι προκαταβολικά. άλλους “κανόνες” ακολουθεί ένα παιδί στο σπίτι, άλλους στο σχολείο, άλλους στην παιδική χαρά, άλλους στο μάθημα ζωγραφικής, άλλους με τον παππού και την γιαγιά. το σπίτι δεν είναι το εργαστήρι εκμάθησης όλων αυτών των κανόνων, έχει τη δική του αυτόνομη λειτουργία και το πόσο καταπιεστικό ή όχι είναι δεν προσδιορίζει τη μετέπειτα κοινωνική ζωή του ατόμου, αλλά μόνο τη σχέση του με τους γονείς του και με τους άλλους ανθρώπους. πολύ περισσότερη αξία έχει κατά τη γνώμη μου ένα μάθημα ελευθερίας, η οποία θα περιοριστεί αργότερα για χάρη των συνανθρώπων, από ένα μάθημα καταπίεσης, το οποίο τελικά στερεί από το παιδί την γνώση των πραγματικών ορίων του.
Freitag um 14:15 · Gefällt mir · 4

Daphne Tel Οζενί, δεν συμφωνώ πολύ με αυτό που λες. Το σπίτι και η οικογένεια είναι το πρώτο ‘περιβάλλον’ μέσα στο οποίο το παιδί αρχίζει να αντιλαμβάνεται τον εαυτό του, αφενός σε προσωπικό επίπεδο, αφετέρου σε σχέση με τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας. Ένα παιδάκι 1 έτους γνωρίζει, έστω και από ένστικτο, ήδη ότι είναι κομμάτι μιας ομάδας, και θεωρώ πως είναι μια σωστή ηλικία για να τεθούν οι πρώτοι κανόνες. Προς Θεού, δε μιλάω για μικρά στρατιωτάκια ή αυστηρή πειθαρχία. Οι ελευθερίες είναι πολύ σημαντικές επίσης σε αυτή την ηλικία, γιατί αρχίζει και εκδηλώνεται το ενδιαφέρον της ανακάλυψης του… κόσμου, και αλίμονο αν περιορίσουμε κάτι τέτοιο. Ωστόσο, θεωρώ πως θα είναι εξαιρετικά δύσκολο για ένα παιδί με απεριόριστες ελευθερίες, που έχει μεγαλώσει σε ένα σπίτι όπου οτιδήποτε επικίνδυνο έχει εξαφανιστεί, και όπου μπορεί να πράττει κατά βούληση, να ενταχθεί αργότερα σε ένα περιβάλλον με κανόνες που τίθενται από ξένους, πχ σε ένα παιδικό σταθμό (που συνήθως δεν αργεί πολύ, στα 2, στα 3). Προφανώς είναι άλλοι οι κανόνες που θα ακολουθεί στο σπίτι, άλλοι στο σχολείο, στην παιδική χαρά κλπ. Όμως τα όρια, ή καλύτερα η ύπαρξή τους, είναι κάτι που πρέπει να μαθαίνεται από νωρίς κατά τη γνώμη μου, προφανώς με τον κατάλληλο τρόπο γι αυτή την ηλικία. Με κύριο γνώμονα αφενός την ασφάλειά του, αφετέρου τη σωστή λειτουργία του σπιτιού και την ομαλή συνύπαρξη των μελών της. Κάτι σαν ‘πρόβα’, δηλαδή, για την ομαλή ένταξή του σε περιβάλλοντα πιο ‘εχθρικά’.
28 Σεπτεμβρίου στις 2:40 μ.μ. · Μου αρέσει! · 5

Οζενί Αθανασιάδου τα όρια που μπαίνουν στα 2,5 με τον τρόπο που περιγράφετε φυσικά και θα βγούν από τα ίδια τα παιδιά στα 3, 4 αν είναι κανείς τυχερός, στα 15 αν είναι κανείς άτυχος, γιατί η επιθυμητή συμπεριφορά δεν είναι αποτέλεσμα αληθινού σεβασμού αλλά υποταγής. κι αν δεν βγουν σημαίνει ότι το παιδί έχει απλά συνθηκολογήσει, για να μη χαλάσει το χατίρι των γονιών του, όχι πάντως επειδή έχει χτίσει χαρακτήρα.
Freitag um 19:52 · Gefällt mir · 4

Οζενί Αθανασιάδου για το θέμα αν η οικογένεια είναι μικρογραφία της κοινωνίας θα διαφωνήσω με τις τοποθετήσεις σου Daphne Tel. νομίζω ότι η θέση αυτή είναι απλά το άλλοθι μιας για τα δικά μου μέτρα αυταρχικής διαπαιδαγώγησης παλαιού τύπου. η οικογένεια δεν έχει καμία σχέση με την κοινωνία απο παιδαγωγική σκοπιά. το κράτος, το σχολείο κλπ λειτουργούν ή πρέπει να λειτουργούν σήμερα με κανόνες που διαμορφώνονται με στόχο την ειρηνική συνύπαρξη ξένων μεταξύ τους ανθρώπων στη βάση της αρχής “το όριο της ελευθερίας του ενός είναι η ελευθερία του άλλου”. τί σχέση έχει αυτό με την οικογένεια; και τί σχέση έχει με το “όριο” μη βάζεις τα χέρια σου στη λεκάνη της τουαλέτας;
Freitag um 19:52 · Gefällt mir · 3

Οζενί Αθανασιάδου η “σύμπνοια” στο περιβάλλον του παιδιού ή συνέπεια είναι άλλη μια διάσταση αυτής της κατά τη γνώμη μου αυταρχικής συμπεριφοράς.
Freitag um 19:52 · Gefällt mir · 1

Daphne Tel Βρε κορίτσια δεν είπε κανείς να αφήνουμε απορρυπαντικά και άλλα επικίνδυνα συναφή σε κοινή θέα να προκαλούμε τα παιδιά! Αλίμονο! Όσο για τα όρια, θεωρώ πως είναι απολύτως φυσικό να τα αμφισβητήσουν κάποια στιγμή. Είναι στη φύση του ανρθώπου και το κάνουμε ακόμα και ως ενήλικες νομίζω. Μα εγώ δε μιλάω για αυταρχικές απαγορεύσεις και υποταγή, όπως αναφέρεις Οζενί, αλλά για αλληλοσεβασμό μέσα στην οικογένεια και να κατανοήσει το παιδί, ότι δεν γίνεται να κάνει ο καθένας ό,τι θέλει, όποτε το θέλει. Ειδικά όταν έχει να κάνει με την ασφάλειά μας. Δεν βγάζει κανείς το μαστίγιο. Και επίσης, θεωρώ πολύ καλύτερο από το να λες συνέχώς όχι και μη (κάτι που τα παιδιά ούτως ή άλλως δεν ακούν πολλές φορές) να βάλεις το παιδί να συμμετέχει στη διαδικασία. Απομυθοποίηση… η μαγική λέξη κατά τη γνώμη μου σε τέτοιες περιπτώσεις… Τι εννοώ… θα σας πω ένα παράδειγμα, αν και φοβάμαι πως θα πέσετε να με φάτε! Ο μικρός μου είχε κι αυτός μανία με το επίμαχο και πολυπόθητο βουρτσάκι της τουαλέτας (τι το ενδιαφέρον έχει μόνο αυτά ξέρουν!). Κάθε τόσο να το βουτήξει και να καθαρίσει την τουαλέτα. Του το είπα μια, δυο τρεις, δεν καταλάβαινε, ώσπου του είπα έλα να την καθαρίσουμε μαζί. Κρατώντας το, λοιπόν, μαζί, ψευτοκαθαρίσαμε την τουαλέτα εξηγώντας γιατί το κάνουμε αυτό, πλύναμε τα χέρια, και τέλος. Αυτό έγινε μερικές φορές, και έχασε το ενδιαφέρον του. Τώρα είμαστε στην ίδια φάση με το γιογιό του και τα τσίσα του, που πάνω στον ενθουσιασμό του θέλει να το παίρνει μόνος του και να το πλένει..! Να δούμε πόσο θα μας πάρει… Πάντως, για να επιστρέψω, εξακολουθώ να είμαι της άποψης ότι η αρχή ‘η ελευθερία μου σταματά εκει που αρχίζει η ελευθερία του άλλου’ για να ισχύσει πραγματικά, είναι καλό να διέπει τη ζωή μας σε όλες τις κοινωνικές της δομές, συμπεριλαμβανομένης και της οικογένειας..
Freitag um 23:59 · Gefällt mir · 2

Οζενί Αθανασιάδου δάφνη θα γίνω γραφική αλλά αν η σχέση μεταξύ αγνωστων στην κοινωνία διεπόταν απο τα συναισθήματα και το δεσμό που υπάρχει σε μια οικογένεια, δε θα χρειάζονταν ούτε οι νόμοι ούτε οι ποινές. όταν η ανατροφή βασιζεται στην αγάπη και στην αναγνώριση του παιδιού ως ισότιμου προσώπου μέσα στην οικογένεια, του οποίου οι ανάγκες και οι επιθυμίες έχουν την ίδια αξία με τις δικές μας και γίνονται απόλυτα σεβαστές, κάθε μικρό επεισόδιο αντιμετωπίζεται μεμονωμένα χωρίς να χρειάζεται να παριστάνουμε τους νομοθέτες με τα παιδιά μας υπηκόους. δεν υπάρχει κανένα παιδί που να μη θαυμάζει τους γονείς του και να μη θέλει να γίνει σαν κι αυτούς, η μίμηση είναι απο τη φύση η πρωταρχική δύναμη της μάθησης στα παιδιά και όχι η απαγόρευση. το παιδί αντιδρά στον κανόνα όταν αυτός δεν του είναι κατανοητός και όχι όταν έχει κάνει την εμπιερία ότι κάτι είναι κακό ή ότι όταν λέει η μαμά όχι και δεν ακούει ακολουθεί πάντα κάτι δυσάρεστο. δεν αντιδρά γιατί και καλά είναι φύση επαναστατική και έχει μέσα του την αμφισβήτηση. η επανάσταση είναι ωραία αλλά προϋποθέτει καταπίεση. όταν το παιδί αντιδρά στη συμπεριφορά μας θα πρέπει να λαμβάνεται σοβαρά υπόψη και όχι να κουνάμε το κεφάλι αφ υψηλού ότι δήθεν έχουμε στο σπίτι έναν ανταρσία και όλα καλά.
Gestern um 09:00 · Bearbeitet · Gefällt mir · 4

Daphne Tel Καλημέρα! Με αυτά που λες, συμφωνώ. Όμως εγώ δε μίλησα ούτε για στεγνές απαγορεύσεις, ούτε για νομοθέτες που δε δίνουν εξηγήσεις. Δε μιλάω για κανόνες που δε γίνονται κατανοητοί και που πρέπει να γίνονται σεβαστοί επειδή το λέει η μαμά ή ο μπαμπάς. Μιλώ για αυτό που λες πιο πάνω, ότι όλα τα μέλη είναι ισότιμα και η σωστή ισορροπία μέσα στο σπίτι διατηρείται όταν υπάρχει αγάπη, κατανόηση στις ανάγκες του καθενός, αλλά και σεβασμός από όλους στους άγραφους κανόνες που έχει θεσπίσει η ίδια η οικογένεια. Το παιδί δεν γνωριζει αυτούς τους κανόνες φυσικά. Αλλά ούτε πρόκειται ξαφνικά να τους μάθει με φωνές, απαγορεύσεις, ή αργότερα στην ηλικία των 3, 4 κοκ. Σιγά σιγά μαθαίνονται, και όσο αποκτά εμπειρίες και το ίδιο το παιδί. Όσο για την αντίδραση και την επανάσταση, αν δεις και πιο πάνω λέω ακριβώς αυτό. Πως όταν το παιδί αντιδρά, κάποια αιτία υπάρχει στο βάθος, και δεν θα πρέπει να το εκλαμβάνουμε απλώς σαν ανταρσία… Αυτό που λέω στην τελική, είναι ότι θεωρώ πιο σωστό ένα παιδί να μάθει ότι στη ζωή υπάρχουν κανόνες. Αλλιώς θα τους βρει μπροστά του κάποια στιγμή, σε μεγαλύτερη ηλικία, και θα είναι εντελώς απροετοίμαστο να αντιμετωπίσει κάτι τέτοιο. Και τότε η αντίδρασή του θα είναι πολύ χειρότερη, ίσως ακόμα και τραυματική.
Gestern um 10:25 · Gefällt mir · 1

Revveka Pateli δεν διαβασα οοοολα τα σχολια αλλα θα σας πω την μικρη ιστορια μου που εγινε προχθες…..η λυδια μου 21 μηνων παντα τριγυριζε την λεκανη και κοιτουσε μεσα αλλα δεν αγγιζε…..προχθες καπου την εχασα απο τα ματια μου και την βρηκα σκυμμενη πανω απο την λεκανη με το ενα χερακι μεσα να κανει πλιτσ πλατσ πλοτσ!!!!!!!!επαθα σοκ…..της επλυνα τα χερια με ειδικο σαπουνι και με πολυ ζεστο νερο….της εξηγησα πως δεν βαζουμε τα χερια εκει ειναι βρωμικα κτλ κτλ…και απο εκεινη την στιγμη απλα κλεινω το καπακι και την πορτα της τουαλετας…..νομιζω πως το καταλαβε……σε ενος χρονου παιδακι δεν νομιζω να δουλεψει το…ανοιχτη πορτα και συνεχως παρατηρησεις!!!!!!!!!
Gestern um 12:07 · Gefällt mir · 2

Οζενί Αθανασιάδου νομίζω δάφνη ότι η διαφωνία μας βρίσκεται στη χρήση του όρου όρια. εγώ ας πούμε δε θα ονόμαζα την προειδοποίηση προς το παιδί μου να μην βάλει τα χέρια του στην πρίζα θέση ορίων, αλλά προστασία, φροντίδα, ανατροφή. και το ζήτημα δεν είναι ορολογικό. όταν μια προειδοποίηση την ονομάζω θέση ορίων φανερώνω την εικόνα που έχω γαι το παιδί και τη διαπαιδαγώγηση: το παιδί είναι δυνάμει αχαλίνωτο ή ανυπάκουο και χρειάζεται απο τους ενήλικους όρια, που να ανταποκρίνονται στις δομές της φύσης και της κοινωνίας και είναι για το καλό του βεβαίως βεβαίως. με όλα αυτά πάει πακέτο η συνέπεια, η “σύμπνοια” και τέλος η τιμωρία, ό,τι δλδ βλέπουμε και στους κρατικούς νόμους. το παιδιά όμως δεν τα κυβερνάμε αλλά τα αναθρέφουμε, τα συνοδεύουμε δλδ θετικά στην ανακάλυψη του κόσμου, της φύσης και της κοινωνίας και τα βοηθάμε όταν μας το ζητάνε να αποκρυπτογραφήσουν τους νόμους και τα μυστικά τους. αυτο σημαίνει ότι αν το παιδί μου δε λαμβάνει σοβαρά την προειδοποίηση για τυχόν κινδύνους που ενέχουν οι εξερευνήσεις του δύο τινά μπορεί να συμβαίνουν: είτε δεν την καταλαβαίνει είτε για κάποιο λόγο δεν με παίρνει στα σοβαρά. τι συνεισφέρει στα προβλήματα αυτά η φιλολογία περί ορίων;
Gestern um 14:37 · Gefällt mir · 3

Οζενί Αθανασιάδου Andrianna Maragoudakh, ότι μπήκες στον κόπο να το διαβάσεις ♥…
Gestern um 14:43 · Gefällt mir · 1

Andrianna Maragoudakh Οζενί προσπαθώ να ακολουθώ αυτά που λες στην κόρη μου,άλλοτε με επιτυχία και άλλοτε με αποτυχία,παρόλα αυτά δεν το βάζω κάτω,εξακολουθώ να προσπαθώ,να δω που θα με βγάλει όλη αυτή η προσπάθεια!!
Gestern um 14:59 · Gefällt mir

Οζενί Αθανασιάδου και ξανα ♥
Gestern um 15:18 · Gefällt mir · 1

Daphne Tel Μου φαίνεται πως, εν μέρει, λέμε το ίδιο :). Αλλά να, βρίσκω τη δική σου προσέγγιση λίγο πιο… ρομαντική (δεν ξέρω πως αλλιώς να το πω!). Και δυστυχώς ο κόσμος πλέον δεν είναι και πολύ, μάλλον είναι πιο δύσκολος. Εννοείται πως δε συμφωνώ με το ρόλο του γονέα-κυβερνήτη, το είπα και πιο πάνω. Αυτό μόνο αρνητικά αποτελέσματα μπορεί να φέρει. Απλώς όσο τρυφερή, ήρεμη και αγαπησιάρα είμαι (και είμαι πολύ η άτιμη!), τόσο ξεκάθαρη προσπαθώ να είμαι με τα ‘όρια΄ (σε εισαγωγικά ο όρος αφού είναι παρεξηγήσιμος), τόσο με το γιο μου, όσο και με όσους εμπλέκονται με την ανατροφή του.
Gestern um 16:33 · Gefällt mir · 2

Daphne Tel Zoe Papageorgiou, συγγνώμη για την κατάχρηση της ανάρτησης! Αλλά όταν η συζήτηση έχει ενδιαφέρον, δύσκολα σταματάς!!
Gestern um 16:35 · Gefällt mir

Οζενί Αθανασιάδου Δάφνη μου θα διαφωνήσω ότι η δική μου στάση είναι ρομαντική σε σχέση με μια άλλη υποτιθέμενα πιο ρεαλιστική, επειδή δήθεν δεν ανταποκρίνεται στην πραγματική ζωή. αν ο αληθινός κόσμος είναι σκληρός δεν με υποχρεώνε ούτε με νομιμοποιεί να φερθώ σκληρά στο παιδί μου για να το προπονήσω, αυτό εννοώ με αυταρχισμό και παιδαγωγικές αντιλήψεις παλαιού τύπου. το αντίθετο μάλλον, με υποχρεώνει να είμαι η παρηγοριά και το αποκούμπι του, όσο το έχω κοντά μου να το τονώνω με ισχυρές δόσεις αυτοπεποίθησης και κυρίως αυτοεκτίμησης και αυτά να είναι τα όπλα του στις δύσκολες καταστάσεις και τα δώρα του για τους αγαπημένους. στο σκοπό συμφωνούμε σίγουρα, απλά για μένα τα όρια και όλα τα συμπαραμαρτυρούντα όχι μόνο δεν είναι το κατάλληλο αλλά είναι το πλεόν ακατάλληλο μέσο για μια τέτοιου είδους ανατροφή και ψυχική ενδυνάμωση. πάντως είσαι πολύ δυνατός εκπρόσωπος της άλλης άποψης με πολύ διαμορφωμένη θέση και στιβαρά επιχειρήματα, γουστάρω!
Gestern um 16:46 · Gefällt mir · 2

Daphne Tel Χαχα, κι εγώ. Αλλά μου φαίνεται πως έχεις παραξηγήσει λίγο αυτά που λέω! Ή τουλάχιστον το μεγαλοποιείς λίγο :). Αντιπαθώ τον αυταρχισμό (ήμουν παιδί που μεγάλωσε με μια πολύ αυταρχική μητέρα, πράγμα που δε με βοήθησε καθόλου στην ενήλικη ζωή μου… για να μη μιλήσω για την πεθερά μου!!), και αντιπαθώ σφόδρα τη σκληρότητα. Αλλά θεωρώ πως η αυτοπεποίθηση και η αυτοεκτίμηση που αναφέρεις, βοηθιούνται πολύ, εκτός από τη στήριξη, την απεριόριστη αγάπη και στοργή, και από την ύπαρξη σαφών κανόνων, που ορίζονται κάθε φορά με γνώμονα την ηλικία, τις εμπειρίες και τον ψυχισμό του παιδιού. Το υπογραμμίζω αυτό το τελευταίο..! Το να ενθαρρύνω το παιδί να ανακαλύψει τον κόσμο, πρώτα του σπιτιού, και μετά τον έξω, είναι απολύτως θεμιτό. Και φυσικά το να κάνει λάθη και να το υποστηρίξω καθοδηγώντας το, είναι απαραίτητο! Αλλά με το να το αφήσω ανεξέλεγκτο, ή έστω απολύτως ελεύθερο, στα πρώτα χρόνια της ζωής του, και να βρίσκομαι εκεί μόνο ως καταφύγιο, πιστεύω πως δεν το εφοδιάζω με την απαραίτητη δύναμη να ανταπεξέλθει στα δύσκολα αργότερα.
Gestern um 17:06 · Gefällt mir · 2

Diana Koutsi η ελευθερια, η αυστηροτητα, τα ορια ειναι εννοιες πολυ υποκειμενικες. επισης, πρεπει να προσαρμοζομαστε στις αντιδρασεις του παιδιου. για παραδειγμα, η γιαγια μου ηταν αυστηρη με τα παιδια της και ενω ο θειος μου παραδεχεται οτι του αρεσε αυτο, η μητερα μου μονιμως το “χτυπαει” στη γιαγια. προσωπικα κι εγω ειχα αυστηρο πατερα και αδιαφορουσα για το ορια που προσπαθουσε να μου θεσει γιατι απλα δεν συμφωνουσα και τα εβρισκα παραλογα. εννοειται πως μονιμως τσακωνομασταν. άλλα ομως παιδια, λειτουργουν καλα με τα ορια.
Gestern um 20:15 · Gefällt mir

Zoe Papageorgiou Daphne Tel και μεσα στο θεμα να μην ησασταν (που ειστε), εχουν παρα πολυ ενδιαφερον αυτα που λετε, και χαιρομαι που το ποστ μου ειναι αιτια για μια τοσο ενδιαφερουσα συζητηση.
Gestern um 21:21 · Gefällt mir nicht mehr · 7

Zoe Papageorgiou Εγω πιστευω οτι ορια θα μπουν ετσι κι αλλιως, οπως ειπωθηκε και παραπανω. Το οτι σε λιγο θα γυρισω στη δουλεια για παραδειγμα, και δεν θα μπορει να με εχει κοντα του οποτε θελει, δεν ειναι μια μορφη οριου? Οταν δεν μπορω να παω κοντα του γιατι π.χ. πλενω πιατα κι ο μικρος με φωναζει, δεν μαθαινει οτι δεν μπορει να εχει αυτο που θελει οταν το θελει? Δεν ειναι απαραιτητο τα ορια να εχουν σχεση με αντικειμενα ετσι δεν ειναι? Η τουαλετα ειναι απλα ενα ευκολο παραδειγμα. Επιπλεον, θα ηθελα ο μικρος να με σεβεται και να με εμπιστευεται, κι οχι να με φοβαται. Αραγε γινεται κατι τετοιο? Πιστευετε οτι θα πρεπει να συζητηθει σε ξεχωριστο ποστ, ή ειναι οκ σε αυτο?
Gestern um 22:00 · Gefällt mir

Οζενί Αθανασιάδου όταν θέλεις να το φιλήσεις και σε απωθεί είναι αυτό όριο; όταν ο σύντροφός σου θέλει να κάνετε σεξ κι εσύ είσαι κουρασμένη είναι όριο; η γνωμη μου είναι πως όχι, είναι ο σεβασμός απο την πλευρά του ενός μιας επιθυμίας που ευκαιριακά έχει εκφραστεί και δεν μπορεί αυτή τη στιγμή να εκπληρωθεί από τον άλλο. άλλο ο σεβασμός της επιθυμίας ενός προσώπου που αναγνωρίζουμε ως ισότιμο και άλλο η θέση ορίων απο τον γονιό, που γνωρίζει υποτίθεται καλύτερα τις ανάγκες τις δικές του και του παιδιού του. το ότι θα επιστρέψεις στη δουλειά σου τη στιγμή που το παιδί δε θα είναι ακόμα έτοιμο να σε αποχωριστεί δεν είναι επίσης όριο στην επιθυμία του, γιατί αυτή θα συνεχίσει να υπάρχει. όριο μπορείς να θέσεις μόνο στην έκφραση της επιθυμίας και αυτό είναι καταπίεση. το παιδί δεν έχει την τάση να θέλει να έχει κάτι όταν και όποτε το θέλει (δεν είναι δλδ εξ ορισμού κακομαθημένο που πρέπει να χαλιναγωγηθεί) εκτός αν πρόκειται για αδήριτη ανάγκη, η οποία πρέπει όμως να ικανοποιηθεί. όπως όλοι οι άνθρωποι εκφράζει μια επιθυμία, που δεν μπορεί κάποιες στιγμές να γίνει σεβαστή, όπως οι επιθυμίες όλων μας. ο μόνος τρόπος να μάθει να σέβεται τις επιθυμίες μας είναι να σεβόμαστε κι εμείς τις δικές του.
Gestern um 22:17 · Gefällt mir · 2

Daphne Tel Φυσικά και δεν πρέπει το παιδί να σε φοβάται! Αν μου συνέβαινε αυτό, θα θεωρούσα τον εαυτό μου αποτυχημένο στο θέμα αυτό!
vor 12 Stunden · Gefällt mir

Daphne Tel Όσο για τις επιθυμίες, συμφωνώ με την Οζενί ότι δεν πρέπει να τις καταπιέσεις. Δε λέω να φοβάται το παιδί να τις εκφράσει! Όμως υπάρχει ένα όριο στο πότε και που αυτές θα εκπληρωθούν. Και ίσως 1 έτους να είναι μικρό το παιδί να καταλάβει, όμως μετά από 18-20 μήνες πιστεύω πως είναι σε θέση να αρχίσει να κατανοεί πως δεν μπορεί να γίνει ό,τι θέλει την κάθε στιγμή. Για παράδειγμα (παίρνω από τη δική μας καθημερινότητα), όταν είμαστε στο σούπερ μάρκετ, δεν μπορεί να κατέβει και να αρχίσει να τρέχει εδώ κι εκεί (κάτι που του αρέσει ιδιαιτέρως), να ενοχλεί τον κόσμο και να παίρνει τα πράγματα από τα ράφια να τα πετάει. Είναι ώρα να καθίσει στο καρότσι, και να ‘βοηθήσει’ τη μαμά να βάλει τα ψώνια στο καρότσι, και να τη βοηθήσει να διαλέξουν (θέλεις αυτό ή αυτό;). Όταν φτάσουμε στο σπίτι, στην παιδική χαρά, στο πάρκο, μπορεί να λυσσάξει! Δε νομίζω πως κάνοντας κάτι τέτοιο καταπιέζω το παιδί, αλλά του μαθαίνω πως υπάρχει χρόνος για όλα. Όταν θέλει να σηκωθεί από το καρότσι, απλώς του λέω όχι, του εξηγώ το λόγο και του αποσπώ την προσοχή. Δεν έχω ποτέ πρόβλημα όταν είμαι μόνη μου! Πάντα με ακούει, και δε νομίζω πως είναι επειδή με φοβάται, αλλά επειδή πείθεται από τη σταθερότητά μου, ακόμα κι αν δεν κατανοεί απόλύτως το γιατί ακόμα. Όταν όμως είμαστε και οι τρεις, ο μπαμπάς του που είναι πιο… φιλελεύθερος, με την πρώτη γκρίνια τον κατεβάζει, και φυσικά μετά η κατάσταση είναι ανεξέλεγκτη. Το κλάμα του ακούγεται μέχρι έξω όταν έρθει η ώρα για το ταμείο, για να φύγουμε, η για να κάτσει στο δικό του το καρότσι και να γυρίσουμε σπίτι (δεν έχουμε αυτοκίνητο). Χτυπιέται και έχουμε ένα temper tantrum, ξεγυρισμένο και όλο δικό μας! Θεωρώ πως η πρόληψη είναι η καλύτερη αντιμετώπιση, και εδώ κολλάει και η εκμάθηση (βαριά λέξη, αλλά τέλος πάντων) των ορίων.
· Gefällt mir · 2

Andrianna Maragoudakh Εγώ πάντως όταν πηγαίνουμε σούπερ μάρκετ με την κόρη μου αρχικά θα καθίσει στο καρότσι,κάποια στιγμή θα βαρεθεί και θέλει να βγει,την πρώτη φορά που δεν την έβγαλα έγινε ένας χαμός,έκλαιγε τσίριζε και όλα τα σχετικά,ψώνισα στα γρήγορα και φύγαμε,την δεύτερη φορά είπα να δοκιμάσω να την βγάλω να δω τι θα κάνει,κορίτσια μια χαρά,με ακολουθούσε και μάλιστα κοίταζε που είμαι και με περίμενε και αν λίγο απομακρυνόταν την φώναζα και ερχόταν δίπλα μου,και στο ταμείο κυρία,από τότε όταν πάμε μαζί αρχικά στο καρότσι και μετά έξω αν η ίδια το επιθυμεί!!
vor 11 Stunden · Gefällt mir nicht mehr · 2

Οζενί Αθανασιάδου ακριβώς στο παράδειγμα του σούπερ μάρκετ ή του καροτσιού μπορεί να φανεί πολύ καλά η διαφορά στις αντιλήψεις μας δάφνη. εμένα δε θα μου περνούσε από το μυαλό να θέλει να κατεβεί απο το καρότσι, για να περπατήσει και να την περιορίσω, εκτός αν κατ εξαίρεση υπάρχει κάποιος λόγος (για το λόγο αυτό το καρότσι έχει καταργηθεί απο όταν ήταν 18 μηνών). στο σούπερ μάρκετ επίσης δεν καταλαβαίνω γιατί είναι παιιδαγωγικά πιο σωστό να περιορίζω το παιδί μου στο καρότσι (να καταπιέσω δλδ τη θεμελιώδη ανάγκη του για εξερεύνηση χάριν της δικής μου ανάγκης να τελειώνω γρήγορα ή της υποτιθέμενης ανάγκης των άλλων να μην ενοχλούνται (;!) από το παιδί μου) και όχι να το αφήσω να επεξεργαστεί τα φρούτα, τις διαφορετικές συσκευασιες, να μιμηθεί τους μεγάλους που ψωνίζουν, να πληρώσει (ναι το δίχρονο) κι αν χαλάσει κατά λάθος κάτι (που συμβαίνει εξαιρετικά σπάνια) το αγοράζω και τελείωσε (δλδ αυτά τα γελοία παιχνίδια ρόλων, που τα αγοράζουμε 200 ευρώ έχουν πιο πολύ νόημα;). σε ορισμένα σούπερ μάρκετ στη γερμανία μάλιστα έχει καλαθάκια για μικρά παιδιά, τα οποία τα γεμίζουν και μετά τα αδειάζουν οι μαμάδες τους στα ράφια. εγώ την αφήνω πάντα μα πάντα να τριγυρίζει και συμπεριφέρεται ακριβώς όπως της αντριάννας. και η μικρή και πολλά άλλα παιδάκια γύρω γύρω.
vor 9 Stunden · Gefällt mir · 1

Poly Koula Ουφ! Είστε συναρπαστικές! Οζενί στο ξαναείπα ότι θέλω να γίνουμε γειτόνισσες! Daphne καταλαβαίνω πολύ καλά αυτά που λες και συμφωνώ σε πολλά. Διαφωνώ στην απαγόρευση και στο μη. Με κερδίζει η Οζενί στα σημεία! Χεχεχε!! Εμείς πάλι, έχουμε ένα 10μηνο αγόραρο…που στο όχι και στο μη γελούσε και έκανε το δικό του. και επειδή, μέσα από σεμινάρια επιχειρηματικότητας (!) μας έγινε πολύ κατανοητό ότι άμα μιλάμε με κατάφαση και όχι με άρνηση έχουμε καλύτερα αποτελέσματα, πλέον δεν απαγορεύουμε, αλλά μιλάμε. Όταν πάει να βγει στην βεράντα, σταμάτησα τα όχι και τα μη, αλλά του λέω “έλα μέσα, μπουσουλάς ακόμη και θα λερωθείς πολύ έξω”. Όταν βάζει κάτι επικίνδυνο στο στόμα του λέω “βγάλε το από το στόμα σου, θα πονέσεις”. Όταν πάει να τραβήξει την ουρά της γάτας του λέω “άσε την ουρίτσα-θα πονέσει το γατάκι”. και πιάνει πολύ. Για τα πράγματα δεν κάνω τον κόπο να περιμένω να δω αν θα του κινήσουν την περιέργεια-κυρίως αυτά που σπάνε. Δεν είμαι σίγουρη για τον εαυτό μου, πόσο μάλλον για ένα βρέφος. Οπότε, ό,τι μπορεί να σπάσει και να αποβεί επικίνδυνο έχει φύγει. Τα υπόλοιπα είναι οκ-ακόμη και κάτι ψιλοβαρύ να είναι, αν του πέσει στο ποδαράκι θα μάθει εν τέλει να είναι πιο προσεχτικός.
vor 9 Stunden · Gefällt mir nicht mehr · 3

Daphne Tel Πόλυ, συμφωνώ με τη θετική προσέγγιση. Ειδικά το ‘μη’ δεν το χρησιμοποιώ καθόλου. Και το όχι σε σπάνιες περιπτώσεις, γιατί ακριβώς βλέπω πως δεν πιάνει. Ίσα ίσα έχει τα αντίθετα αποτελέσματα. Η απαγόρευση που λέτε δεν υφίσταται με την αυστηρή της έννοια. Μιλάμε, εξηγούμε, κατεβαίνουμε στο ύψος του, κλπ. Και σίγουρα όταν του φέρεσαι του παιδιού ως ισότιμο, το ίδιο το παιδί φαίνεται πόσο το εκτιμά. Όσο για το παράδειγμα με το σούπερ μάρκετ και το καρότσι, μη ξεχνάτε πως είναι και θέμα χαρακτήρα του παιδιού. Του δικού μου του αρέσει να κάθεται (μάλιστα είναι και κάποια που είναι διαμορφωμένα σαν αυτοκίνητα με τιμόνι, και τρελαίνεται!), οπότε δε θεωρώ ότι τον περιορίζω, αλλά του αποσπώ την προσοχή. Και όταν μοιραία βαρεθεί, τότε αρχίζει η ενασχόληση με τα ψώνια που ανέφερα. Να με βοηθήσει κλπ. Και δεν ζητάει πλέον να κατέβει. Δυστυχώς αν τον κατεβάσω θα γίνει χαλασμός μετά. Γι αυτό λέω πως ο κάθε γονιός εφαρμόζει τα ‘όρια’ με γνωμονα το δικό του παιδί. Είμαι της άποψης πως πρέπει να δοκιμάζονται όλες οι εναλλακτικές, μέχρι να βρεις αυτό που ταιριάζει στην ιδιοσυγκρασία του. Οζενί Αθανασιάδου, να σε ρωτήσω κάτι μιας που είσαι κι εσύ σε Ευρωπαική χώρα, όπου τα παιδιά είναι θεωρητικά πιο αυστηρά πειθαρχημένα από ό,τι στην Ελλάδα. Δεν έχεις ανησυχία για το πως θα συμπεριφερθεί μετά στο σχολείο, και ποια αντιμετώπιση θα έχουν οι παιδαγωγοί εκεί πέρα; Εγώ να πω την αμαρτία μου, βλέπω τα Ελληνάκια (καθώς και έλλες εθνικότητες με πιο μεσογειακό… ταμπεραμέντο) εδώ πως ξεχωρίζουν (με αρνητικό τρόπο το λέω) και φοβάμαι πως στον παιδικό ή στο σχολείο θα έχουν πρόβλημα.
vor 4 Stunden · Gefällt mir

Daphne Tel Όπως και να ‘χει, ευχαριστώ για την ωραία κουβέντα!
vor 2 Stunden · Gefällt mir

Οζενί Αθανασιάδου εγώ πάλι δε δίνω τόση σημασία στη διατύπωση, μου κάνει λίγο σε τεχνική υπακοής και όχι πραγματική συναίνεση που βασίζεται στο σεβασμό και την εμπιστοσύνη, αλλά δεν έχω καταλήξει σε αυτό το θέμα. φυσικά ότσν μια διαπαιδαγώγηση βασίζεται στην αναγνώριση της πρωταρχικότητας των αναγκών του παιδιού, είναι αυτονόητο ότι αυτό συμβαίνει όποιες κι αν είναι αυτές οι ανάγκες, να κάθεται, να σηκώνεται, να τρέχει, να ψωνίζει, να μην ψωνίζει κλπ. η αντίρρηση μου αφορά στο ότι του αρέσει ΠΛΕΟΝ να κάθεται, έχει συνθηκολογήσει δλδ σε κάτι που δεν είναι δική του επιθυμία ή ανάγκη αλλά κάποιου άλλου. δε λέω ότι οι επιθυμίες των παιδιών και ειδικά οι ευκαιριακές (θέλω να φάω παγωτό) είναι δόγμα, αλλά ότι αν οι θεμελιακές γίνονται σεβαστές (θέλω να περπατήσω ακόμα κι όταν δε βολεύει τη μαμά μου) τότε σε κάθε επιμέρους “επεισόδιο” μπορεί να γίνεται διαπραγμάτευση, χωρίς έτσι να απαιτούνται περαιτέρω στρατηγικές στρατεύματος οπώς η συνέπεια και η τιμωρία. στη γερμανία δάφνη τα παιδιά δεν είναι πειθαρχημένα με την έννοια που το εννοείς εσύ, αλλά οι συγκρούσεις είναι πιο σπάνιες, γιατί τα παιδιά είναι πολύ λιγότερο περιορισμένα. αυτό που βλέπεις να συμβαίνει στην ελλάδα, μια μαμά να τρέχει συνέχεια πίσω απο το παιδί για να του υποδεικνύει μέχρι και πώς αναπνεύσει δεν συμβαινει ούτε κατά διανοια. αν μια ελληνίδα μαμά έβλεπε τί κάνουν τα παιδιά εδώ στα πάρκα ή στις παιδικές χαρές (από τρώω τόνους αμμο μέχρι πλατσουρίζω μαζί με σκυλιά σε βροχόνερα 3 ημερών) θα λιποθυμούσε.
vor etwa einer Stunde · Gefällt mir

Daphne Tel Χαχα, ναι αυτό συμβαίνει και στο Βέλγιο. Ειδικά τις παιδικές χαρές πολύ τις χαίρομαι! Αλλά να, εδώ δε βλέπεις ας πούμε παιδάκια σε εστιατόρια μετά τις 8, ή αμολυμένα να τρέχουν στα εμπορικά κέντρα και τα σούπερ μάρκετ. Πάντα στο καρότσι τα μικρά, και τα μεγάλα ήσυχα δίπλα στο γονέα. Δεν ξέρω τι να πιστέψω. Είναι αποτέλεσμα της ελευθερίας αυτό, ή περιορισμός και ‘όρια’ που έγιναν αποδεκτά (με όποιο τρόπο) από την πολύ μικρή ηλικία…;
vor etwa einer Stunde · Gefällt mir

Diana Koutsi αυτο που παρατηρω εδω με τα παιδια ειναι οτι σπανια βλεπεις παιδια δυο, τριων χρονων να κλαιει στα πατωματα. γενικα αντιμετωπιζουν τα παιδια σαν ενηλικες, δεν τρεχουν απο πιδω τους αν δεν φανε ολο τους το φαγητο και ειναι πιο ηρεμοι.αυτο που λεμε εμεις ψυχροι. οι ελληνες ειμαστε πιο εντονοι στις αντιδρασεις και τα παιδια το μιμουνται.προσωπικα οταν ειμαι κουρασμενη και μιλησω στον μικρο εντονα χωρις απαραιτητα να θελω να του απαγορευσω κατι, θα αντιδρασει εντονα. στον αντρα μου που ειναι ησυχως, αντιδρα ησυχα.Ό,τι μπορουμε κανουμε. Ελπιζω να μεγαλωσουμε καλα παιδακια ολες μας.χαχαχαχα
vor etwa einer Stunde · Gefällt mir nicht mehr · 1

Diana Koutsi και αυτο που λεει η Οζενι ειναι αληθεια. συχνα ο μικρος παιζει στο σταθμο με αμμο και οταν τον παιρνω σπιτι η αμμος ειναι ΠΑΝΤΟΥ. απο τα μαλλια μεχρι μεσα την πανα. την πρωτη φορα που το ειδα λεω στην κυρια στο σταθμο :αμαν, πως ειναι ετσι? και μου λεει: αμμος ειναι. με ενα μπανιο φευγει. εδω τους βαζουν αδιαβροχα πανω απο τα ρουχα και τα αφηνουν στις λασπες.
vor 58 Minuten · Gefällt mir

Οζενί Αθανασιάδου και η μικρή μου 8:30 κοιμόταν πέρυσι και δεν την “έβαλα” ποτέ για ύπνο, απλά σεβάστηκα την επιθυμία της γα ύπνο και οι ώρες ηταν πάντα σταθερές μέχρι που άλλαζαν και πάλι απο την αρχη. και έτσι να μην ήταν πάλι δε θα την έβαζα για ύπνο. νομίζω ότι στα παιδιά στην ελλάδα δε δίνεται η ευκαιρία να κοιμηθούν όσο νωρίς θα ήθελαν στο ονομα μια κακώς εννοούμενη άνεσης, αν τα αφήσουν να κοιμηθούν θα κοιμηθούν. μπορεί όμως να φταίει και το κλίμα, δεν ξέρω, εμάς εδώ μετά τις 7 σε πιάνει μούχλα. στη γερμανία διαβάζουν πολύ γιουλ, απο τα βιβλία του οποίου είναι επηρεασμένες οι παιδαγωγικές μου αντιλήψεις, έχουν μεταφραστεί σχεδόν όλα του τα βιβλία και είναι μπεστ σέλερ, οποτε φαντάζομαι ότι ακολουθούν αρκετοί τις προτάσεις του. θα συμφωνήσω επίσης με την ντιάνα για τα τάντρι συμπληρώνοντας ότι κατα τη γνώμη μου η έντασή τους ειναι αντιστρόφως ανάλογη της βιωμένης ελευθερίας, του να μαθαίνει δλδ το παιδί να παίρνει αποφάσεις για τον εαυτό του, χωρίς αυτό να του προκαλεί μπλακ άουτ.
vor 19 Minuten · Gefällt mir
ozeni μια χαρά κατάλαβες ελένη, η συμπνοια και η συνέπεια είναι και αυτές για μένα εκφράσεις αυταρχισμού. όταν το παιδί αναθρέφεται με βάση τις δικές του ανάγκες, κλίσεις, επιθυμίες, τότε οι περιορισμοι, προειδοποιήσεις, επισημάνσεις που προκύπτουν έχουν τον χαρακτήρα της προστασίας του και έτσι δεν μπορώ να φανταστώ πώς ως προς τέτοια ζητήματα μπορεί να προκύψει διαφωνία βλαπτική για το παιδί (δε μιλάω για το σοκολατάκι, αλλά για το να βγαίνει το παιδί στο δρόμο). στις άλλες περιπτώσεις (δεν μπαίνουμε με τα παπούτσια στο σπίτι πχ) πρόκειται για πλεονασματικούς για μένα περιορισμούς, για όρια, όπου φυσικά είναι αναγκαία η σύμπνοια, γιατί το παιδί δεν έχει καταλάβει ούτε πρόκειται να καταλάβει το νόημα τους. γι αυτό και η κατασταλτική τους λειτουργία επιτυγχάνεται μόνο με την επανάληψη (σκύλοι του παβλώφ) και μάλιστα συνωμοτικά (εσύ μπορεί να μην το κατάλαβες, αλλά όλοι εμείς οι υπόλοιποι συμφωνούμε ότι αυτό είναι το σωστό, άρα θα τα κάνεις το κατάλαβες ή όχι). αυτό είναι για μένα αυταρχισμός.

Advertisements