«Μαμά, φοβάμαι ν’ ανέβω στο δέντρο»

Ανώριμος γονιός:
«Μα είναι δυνατόν, τι φοβάσαι μεγάλο παιδί; Δεν υπάρχει κανένας λόγος. Έλα ν΄ ανέβεις λοιπόν στο δέντρο, κοίτα τα άλλα παιδάκια που το κάνουν!»
Ώριμος γονιός:
«Το καταλαβαίνω, πες μου πώς νιώθεις. Εγώ είμαι εδώ για να σε προστατεύω, αν θέλεις μπορώ να σε βοηθήσω, αλλά αν δε νιώθεις έτοιμος (π.χ. ν’ ανέβεις στο δέντρο) δεν πειράζει. Ούτως ή άλλως κάνεις τόσα άλλα σπουδαία πράγματα.»
Ο ώριμος γονιόςδεν υποβαθμίζει το φόβο του παιδιού του, κατανοεί ότι ένα μικρό παιδί κάνει καινούργια πράγματα και λογικό είναι να φοβάται.Δεν το καταπιέζει να κάνει κάτι μόνο και μόνο για να τονωθεί ο ίδιος (ότι τα κατάφερε το παιδί του) ή δε νιώθει ότι κάτι περισσότερο σημαίνει αυτό. Φυσικά δεν κάνει συγκρίσεις με άλλα παιδάκια. Και πάνω απ’ όλα, το ρωτά πώς νιώθει για ν’ αναπτύξει μια σχέση εμπιστοσύνης.

«Μαμά, είδα φάντασμα»

Ανώριμος γονιός:
«Τι βλακείες είναι αυτές, δεν υπάρχουν φαντάσματα.»
Ώριμος γονιός:
«Ναι; για πες μου πώς ήταν; Νόμιζα κι εγώ όταν ήμουν μικρή ότι είχα δει αλλά μεγαλώνοντας κατάλαβα ότι έκανα λάθος.»
Με την απάντησή του αυτή ένας ανώριμος γονιός προσπαθεί να κάνει το παιδί του να μην φοβάται.Δεν το κάνει δηλαδή για κακό (προφανώς). Έτσι όμως δεν πείθεται ένα μικρό παιδί. Επίσης το παιδί θέλει σημασία, χρόνο. Το καλύτερο λοιπόν είναι να το ρωτήσουμε περισσότερα γι’ αυτό που μας λέει, να μπούμε στη θέση του, να του πούμε πως κι εμείς κάποτε είμαστε σαν κι αυτό και μέσα από την κουβέντα μας να ηρεμήσει και να πεισθεί.

«Μαμά, ο Γιαννάκης με έδειρε»

Ανώριμος γονιός:
«Να τον δείρεις κι εσύ.»
Ώριμος γονιός:
«Πόνεσες; Είσαι καλά; Εγώ είμαι εδώ, για πες μου όμως τι συνέβη; Ποιος ξεκίνησε πρώτος; Μήπως την επόμενη φορά πρέπει να το πεις στη δασκάλα;»
Σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να ωθήσουμε το παιδί να ανταποδώσει το χτύπημα. Έτσι ενισχύουμε επιθετικές συμπεριφορές.Πρέπει πρώτα να ρωτήσουμε πως είναι, πώς νιώθει, τι συνέβη, αφού μέσα από την κουβέντα μπορεί να φανεί πως το δικό μας παιδί προκάλεσε τον καυγά. Αν πρόκειται όμως για ένα παιδάκι που μονίμως έχει επιθετική συμπεριφορά πρέπει το δικό μας παιδί ν΄απευθυνθεί στη δασκάλα κι αν αυτό επαναληφθεί, θα μιλήσουμε πλέον εμείς στο σχολείο.

«Θέλω κι εμένα να μου πάρεις αυτό το παιχνίδι, η Μαρία το έχει»

Ανώριμος γονιός:
«Θα στο πάρω» ή «Όχι, δε με νοιάζει τι κάνει η Μαρία.»
Ωριμος γονιός:
«Η Μαρία είναι σε μια άλλη οικογένεια. Κι έχει κι άλλα πράγματα που εσύ δεν τα έχεις, όπως εσύ έχεις δεκάδες πράγματα που δεν έχει η Μαρία. Για να δούμε τι είναι αυτό το παιχνίδι, δεν έχεις κάτι ανάλογο; Μήπως να περιμένουμε τα γενέθλιά σου; Δεν γίνεται διαρκώς να αγοράζουμε παιχνίδια.»
Ο ώριμος γονιός όπως είπαμε και στην αρχή έχει αυτοπεποίθηση. Πιστεύει δηλαδή ότι είναι καλός γονιός, άρα δε νιώθει ενοχικά που δεν έχει το παιδί του αυτό το παιχνίδι, ούτε μπαίνει σε συγκρίσεις με άλλες οικογένειες.Ξέρει πως το παιδί του είναι ευτυχισμένο γιατί έχουν μεταξύ τους καλή σχέση. Αυτό είναι πολύ βασικό να το μάθει ένα παιδί γιατί πάντα στη ζωή θα υπάρχει κάποιος που θα έχει κάτι περισσότερο. Το θέμα είναι πως τα παιδιά επηρεάζονται φυσικά. Αυτό πρέπει να το καταλάβουμε. Και μπορούμε κάπου κάπου να κάνουμε πίσω. Όχι όμως διαρκώς, διότι έτσι θα δημιουργήσουμε ανασφάλεια στο παιδί, ότι δεν είμαστε σταθεροί σ΄ αυτά που λέμε και κάνουμε, ότι μπορεί να μας χειριστεί και στο τέλος δεν θα μπορεί να διαχειριστεί το ίδιο μεγαλώνοντας το “όχι”.

«Μαμά δεν θέλω να διαβάσω»

Ανώριμος γονιός:
«Δεν θα βγεις από το δωμάτιό σου αν δεν τελειώσεις τα μαθήματά σου.»
Ώριμος γονιός:
«Σε απασχολεί κάτι και δεν μπορείς να συγκεντρωθείς; Είσαι κουρασμένο; Έλα να το συζητήσουμε. Θέλεις να παίξεις για κανένα τεταρτάκι και μετά να πας να κάνεις τα μαθήματά σου; Πως θα νιώσεις αν αύριο σε ρωτήσει κάτι η δασκάλα και είσαι αδιάβαστος; Δυστυχώς δεν γίνεται να μη διαβάσεις. Είναι η μοναδική σου υποχρέωση. Πάρε λίγο χρόνο και πες μου όταν είσαι έτοιμος. Αν μάλιστα τελειώσεις γρήγορα θα πάμε και μια μικρή βόλτα.»
Κι εμείς κουραζόμαστε και βαριόμαστε πολλές φορές, απόλυτα το καταλαβαίνουμε. Αλλά έχουμε μάθει πως μερικά πράγματα είμαστε υποχρεωμένοι να τα κάνουμε.Γιατί διαφορετικά θα έχουμε επιπτώσεις. Το ίδιο πρέπει να μάθει κι ένα παιδί. Και η επίπτωση δεν είναι μια τιμωρία άσχετη όπως δεν θα φας παγωτό. Αλλά ότι αν είσαι αδιάβαστος θα εκτεθείς στην τάξη ή αν δεν τελειώσεις τα μαθήματά σου δεν θα πάμε βόλτα όχι γιατί είναι τιμωρία, γιατί δεν θα υπάρχει άλλος χρόνος. Τέλος πρέπει να μάθει πως η μοναδική υποχρέωση που έχει είναι το σχολείο και τα μαθήματά του.

«Κλαίω γιατί τσακώθηκα με τον φίλο μου»

Ανώριμος γονιός:
“Μα είναι δυνατόν να κλαις για βλακείες; Κλαίνε οι άντρες; Άντε σταμάτα.”
Ώριμος γονιός:
«Έλα σ’ εμένα στην αγκαλιά μου να κλάψεις. Πες μου τι συνέβη; Πως νιώθεις;»
Όταν βλέπουμε ένα παιδί να κλαίει νιώθουμε άβολα (δεν θα πρεπε όμως). Έτσι προσπαθούμε να το σταματήσουμε. Αυτό όμως δεν το ενθαρρύνει να εκφράζει τα συναισθήματά του και τα κρατάει μέσα του.Δεν μπορεί να μας εμπιστευθεί ή την επόμενη φορά απλώς δεν θα κλάψει κοντά μας κι έτσι θα χάσουμε την ευκαιρία να μιλήσουμε μαζί του, να του μάθουμε να αναγνωρίζει και να διαχειρίζεται τα συναισθήματά του. Του δείχνουμε λοιπόν ότι είμαστε εκεί, είμαστε δίπλα του και αποδεχόμαστε πλήρως αυτό που νιώθει.

«Μη φεύγεις, θα μου λείψεις»

Ανώριμος γονιός:
«Τι να κάνω παιδί μου, πρέπει να πάω στη δουλειά. Καλημέρα.»
Ώριμος γονιός:
«Κι εμένα θα μου λείψεις πολύ. Πρέπει όμως να πάω στη δουλειά αλλά θα κάνουμε μια συμφωνία. Θα κάτσεις εδώ να παίξεις με αυτό κι αυτό, θα μου ετοιμάσεις και μια ζωγραφιά, θα περάσει όμορφα και όταν θα έχεις παίξει, ζωγραφίσει και φάει εγώ θα έρθω, θα σε πάρω μια τεράστια αγκαλιά και θα παίξουμε ό,τι θέλεις εσύ. Μήπως θέλεις να πάμε και στην παιδική χαρά; Σε 5 ώρες θα είμαι πίσω.»
Το παιδί δεν καταλαβαίνει γιατί πρέπει να πάμε στη δουλειά. Και η εξήγηση αλλάζει με βάση την ηλικία του παιδιού.Του δημιουργούμε λοιπόν τις συνθήκες για να περάσει καλά σπίτι και του υποσχόμαστε κάτι που θα κάνουμε μαζί όταν επιστρέψουμε. Είμαστε όμως υποχρεωμένες να το τηρήσουμε, ό,τι κι αν έχει συμβεί, γιατί αλλιώς θα χάσουμε την αξιοπιστία μας.

«Θέλω να κοιμηθώ στο κρεβάτι σας»

Ανώριμος (και κουρασμένος) γονιός:
«Άντε έλα.»
Ώριμος (ακόμη κι αν είναι κουρασμένος) γονιός:
«Αγάπη μου αυτό δεν γίνεται. Εδώ κοιμάται μόνο η μαμά με τον μπαμπά. Εσύ έχεις δικό σου κρεβάτι και δικό σου δωμάτιο όπου έχεις τα παιχνίδια σου κι όλα τα ωραία σου πράγματα. Όλοι μαζί δεν κοιμόμαστε καλά και όλοι έχουμε ανάγκη από ύπνο. Μπορώ όμως να έρθω στο κρεβάτι σου να σου διαβάσω ένα παραμύθι, να μιλήσουμε για πολλή ώρα μέχρι να νιώσεις πως είσαι έτοιμο να κοιμηθείς. Ποιο παραμύθι θέλεις να σου πω;»
Πρέπει εμείς λοιπόν που θέλουμε να είναι καλά και να γίνει υγιής συναισθηματικά ενήλικας να θέσουμε τα όρια και να είμαστε αυστηροί σε αυτό. Όχι στον τόνο της φωνής μας, αλλά σ΄ αυτό που λέμε!
Διαβάστε περισσότερα: Πώς απαντάτε συνήθως στα παιδιά σας; Ως ανώριμος ή ως ώριμος γονιός; – iPaideia.gr

Συνήθως λέμε στους ανθρώπους πως να χτίσουν την αυτοπεποίθηση και να βελτιώσουν την εικόνα που έχουν για τον εαυτό τους και όχι ποιοι είναι οι εχθροί της. Αν γνώριζες ποιοι είναι οι παράγοντες που καταστρέφουν την αυτοπεποίθηση θα ήσουν ικανή να τους παλέψεις ή τουλάχιστον να τους αποφύγεις και να έχεις έτσι υψηλότερη αυτοεκτίμηση.

Η ψυχολόγος Δήμητρα Ζάφειρα σου αναλύει τους τρεις βασικότερους εχθρούς και σου εξηγεί πως να τους χειριστείς ώστε να βγεις κερδισμένη…

ΕΧΘΡΟΣ 1ος: Ο τρόπος σκέψης
Οι άνθρωποι δεν έχουν ή τους λείπει η αυτοπεποίθηση όχι γιατί είναι κακοί ή ανεπαρκείς. Χάνουμε σταδιακά την αυτοεκτίμησή μας σαν αποτέλεσμα των αρνητικών σκέψεων που περνούν από το μυαλό μας. Δεν είναι ο τρόπος που είναι τα πράγματα, αλλά μερικές φορές ο τρόπος που τα βλέπουμε.

Η αυτοπεποίθηση καταστρέφεται από τον αρνητικό τρόπο που μιλάμε για τον εαυτό μας, τη λανθασμένη/ διαστρεβλωμένη ερμηνεία των γεγονότων, τις περιορισμένες αντιλήψεις που τρέφει κάποιος για τον εαυτό του και τα λανθασμένα μοτίβα σκέψης.

Αν κάποιος που είχε αυτοπεποίθηση ανταλλάξει “μυαλά” και όχι απαραίτητα παρελθόν/εμπειρίες (απορρίψεις ή αποτυχίες) με κάποιον που μέχρι τώρα του λείπει αυτοεκτίμηση, πιστέψτε με και ο πρώτος θα χάσει την αυτοεκτίμησή του πολύ γρήγορα. Μόνο και μόνο απ’ την ανταλλαγή του τρόπου σκέψης.

ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ…
Δοκίμασε να δεις πως σχηματίζονται οι αρνητικές πεποιθήσεις για τον εαυτό σου και πως αυτές καταστρέφουν την αυτοπεποίθησή σου. Να παρατηρήσεις τα αρνητικά μοτίβα σκέψης και πως αυτά διαστρεβλώνουν την πραγματικότητα και τα γεγονότα. Πόσο συχνά τα χρησιμοποιείς; Υπάρχουν εναλλακτικοί τρόποι σκέψης που θα μπορούσες να αναπτύξεις;

Παρατήρησε και κατάγραψε την αρνητικολογία για τον εαυτό σου που βοηθά στην αργή και υπόγεια καταστροφή της αυτοπεποίθησης.

ΕΧΘΡΟΣ 2ος: Ο λανθασμένος τρόπος ανατροφής
Ο καλύτερος τρόπος να καταστρέψεις την αυτοπεποίθηση και αυτοεκτίμηση ενός παιδιού και να δημιουργηθεί τελικά ένας ενήλικας γεμάτος ανασφάλεια, αρνητισμό και αμφιβολία για τον εαυτό του και τις ικανότητές του είναι:

-Π.χ. το ξύλο και οι σωματικές τιμωρίες. Αυτές γεννούν φόβο και τρόμο. Ένα παιδί μαθαίνει να πιστεύει πως ό,τι κάνει είναι λάθος, εκείνο ΟΛΟΚΛΗΡΟ είναι ένα λάθος και για αυτό το λάθος πρέπει να πληρώσει ένα τίμημα. Το αποτέλεσμα στην ενήλικη ζωή; Μεγάλοι άνθρωποι, ενήλικα άτομα που δυσκολεύονται να υπερασπιστούν τον εαυτό τους, να πάρουν αποφάσεις και που πιστεύουν ότι δεν αξίζουν και για αυτό δεν αξιώνουν, ούτε διεκδικούν την καλή συμπεριφορά των άλλων. Ενήλικες κακοποιημένοι, αυτοτιμωρητικοί, υποτακτικοί, θύματα.

-Το ίδιο αποτέλεσμα έχει και η υπερβολική κριτική, εχθρότητα και αμφισβήτηση των ικανοτήτων του παιδιού. Το αποτέλεσμα μπορεί να είναι το ίδιο με τα σωματικά χτυπήματα. Και εδώ το παιδί “χτυπιέται” και τα σημάδια που μένουν μπορεί να είναι μη ορατά και βαθύτερα. Μεγαλώνοντας γίνονται ενήλικες που πιστεύουν ότι είναι άχρηστοι, ανίκανοι και ανεπαρκείς, ανάξιοι για το καθετί.

ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ…
Το παρελθόν ευτυχώς ή δυστυχώς δεν διορθώνεται. Το κουβαλάει κανείς μαζί του σαν προσωπικό παράσημο. Το γεγονός, όμως, ότι δεν διορθώνεται κάτι δεν σημαίνει ότι πρέπει να γίνει καταδικαστικό για το υπόλοιπο της ζωής. Θυμήσου! Τα πάντα είναι τρόπος σκέψης. Κάθε άνθρωπος είναι καλός σε κάτι. Βρες τις επιτυχίες σου. Βρες τον τομέα στον οποίο έχεις πετύχει κάτι. Κατάγραψε τα στοιχεία του εαυτού σου που αγαπάς και θαυμάζεις, τα καλά σου στοιχεία. Ζήτησε από τους οικείους σου να κάνουν το ίδιο και κυρίως αν όλοι υπήρξαν σκληροί μαζί σου, εσύ απόφυγε να κάνεις το ίδιο. Αντιμετώπισε τον εαυτό σου με επιείκια και συγχώρεση. Στόχος πρέπει να είναι όχι η τελειότητα, αλλά το να γίνει ο καθένας το καλύτερο που μπορεί.

ΕΧΘΡΟΣ 3ος: Τα τοξικά άτομα της ζωής σου
Αυτοί δηλαδή που έχουν δηλητηριώδη επίδραση πάνω σου, που θολώνουν την ικανότητά σου να αξιολογείς, να αντιμετωπίζεις και να κρίνεις δίκαια τον εαυτό σου. Υπάρχουν εκείνοι που σε περιτριγυρίζουν και σαν συναισθηματικά βαμπίρ απομυζούν ακόμα και την τελευταία ρανίδα δύναμης δικής σου για να την καρπωθούν για τη δική τους επιβίωση. Άνθρωποι που ξέρουν μόνο να παίρνουν, υλικά και συναισθηματικά, μερικές φορές ενδεδυμένοι πανέξυπνα με τον πανίσχυρο μανδύα του θύματος, άνθρωποι που σε αφήνουν άδεια, χωρίς αυτό το συναίσθημα που συνοδεύει την καθαρτική διαδικασία της προσφοράς. Αυτοί είναι η μία κατηγορία. Η άλλη, που κατά τη γνώμη μου είναι χειρότερη γιατί είναι δυσδιάκριτη, είναι η κατηγορία των ανθρώπων εκείνων που είναι οι κρυφοί, προσωπικοί σας σαμποτέρ. Που δεν ενισχύουν, που δεν υποστηρίζουν, που θα τονίσουν το ελάττωμα, την αδυναμία σου, που απειλούνται από τη δική σου πρόοδο και δυσανασχετούν όταν σε βλέπουν να ανθίζεις. Θα μπορούσαν να κρύβονται πίσω από το πρόσωπο της καλύτερής σου φίλης, του συντρόφου ή των γονέων σου. Άτομα εκ φύσεως ανταγωνιστικά και γεμάτα ανασφάλειες που φθονούν ό,τι ή όποιον πάει να τα ξεπεράσει.

ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ…
Όσο και αν σου φαίνεται περίεργο, θα έλεγα σε περίπτωση που δεν μπορείς να αποφύγεις τέτοια άτομα, να τα χρησιμοποιήσεις στη ζωή σου σαν ενισχυτικό της επιθυμίας σου για αυτοβελτίωση. Μερικές φορές αυτοί οι άνθρωποι είναι καλύτεροι κι από εχθροί! Το εμπόδιο που τοποθετούν στο δρόμο σου κράτησέ το για να δεις αν έμαθες να πηδάς ψηλότερα απ’αυτό. Για να γίνει βέβαια κάτι τέτοιο θα πρέπει πρωτίστως να έχεις αναγνωρίσει τους τοξικούς της ζωής σου και να εκλαμβάνεις τη δράση τους σαν κάτι δεδομένο που έχει να κάνει με εκείνους και όχι με τη δική σου προσωπική αξία και ικανότητα. Κάνε αυτά τα άτομα τους προσωπικούς εκγυμναστές της αυτοπεποίθησής σου.

Υπάρχουν κι άλλοι πιο επιφανειακοί αλλά εξίσου αποτελεσματικοί τρόποι τόνωσης της αυτοπεποίθησης. Για παράδειγμα, η βελτίωση της σωματικής σου εικόνας, μέσω γυμναστικής και/ή ενός προσεγμένου στιλ. Να θυμάσαι, βέβαια, ότι όπως ξαφνικά δεν μπορούμε να αποκτήσουμε την προσωπικότητα κάποιου άλλου, έτσι δεν μπορούμε να αποκτήσουμε και την όψη κάποιου άλλου. Μπορούμε, όμως, να βελτιώσουμε αυτό που έχουμε.

Επίσης, πρέπει να έχεις ένα στόχο που να είναι ρεαλιστικός, εφικτός. Αυτός ο στόχος για την καθεμία από εσάς μπορεί να είναι διαφορετικός. Πρώτα πρέπει να αποφασίσεις τι ακριβώς θέλεις να πετύχεις κι έπειτα με ποιο τρόπο θα γίνει αυτό.

http://www.tlife.gr/Article/relationships-selfesteem/0-48-41901.html

https://rotasapantaw.wordpress.com/wp-admin/post.php?post=7615&action=edit

Advertisements