ΓΟΝΕΙΣ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΒΙΑΣ:
ΛΕΜΕ ΟΧΙ ΣΤΗ ΣΩΜΑΤΙΚΗ ΤΙΜΩΡΙΑ

«Μία στον ποπό για να μάθει!»

Έμαθε. Να μη σε εμπιστεύεται. Και ‘Έπαθε… τα παρακάτω:

(Από έρευνες σε παιδιά που δέχονταν ξυλιές στον ποπό με συχνότητα μια φορά το μήνα)

Μικρότερη εγκεφαλική μάζα από όση θα μπορούσε να έχει.
Αυξήθηκαν οι πιθανότητες να εμφανίσει καρκίνο διαφόρων μορφών λόγω της εκχεόμενης κορτιζόλης από τον εγκέφαλο τη στιγμή του χτυπήματος και αργότερα.
Αυξήθηκαν οι πιθανότητες να γίνει παχύσαρκο.
Αυξήθηκε η επιθετικότητά του.
Αυξήθηκαν οι πιθανότητες να εμφανίσει συναισθηματικές και αγχώδεις διαταραχέςως ενήλικας.
Πιθανώς να οδηγηθεί σε αλεξιθυμία (απώθηση συναισθήματος, οδηγεί σε ψυχοσωματικά).
Εμποδίστηκε η άρτια ανάπτυξη του προμετωπιαίου λοβού, που σχηματίζεται ως τα τέσσερα, στερώντας από το παιδί την ικανότητα για αυτορρύθμιση, προσδιορισμό και εξωτερίκευση των συναισθημάτων του. Η ζημιά που γίνεται στον προμετωπιαίο λοβό είναι μη ανάστρεψιμη.

Με Νομικούς όρους:

Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας προειδοποιεί ενάντι στη χρήση της σωματικής τιμωρίας (smacking/spanking, στα ελληνικά ‘ξυλιά’).
Δεν υπάρχει ούτε μία έρευνα στον κόσμο που να επιβεβαιώνει την υποτιθέμενη ‘αποτελεσματικότητα’ της σωματικής τιμωρίας. Εν αντιθέσει, η κατάφορη απόρριψή της ως αντιπαιδαγωγικό και κακοποιητικό μέσο πειθαρχίας έρχεται σε ομοφωνία. Η ιδέα ότι το παιδί είναι μία άμορφη μάζα που πρέπει να σμιλευτεί με στέρηση και αυστηρότητα απορρέει από αβασάνιστες, κληροδοτημένες απόψεις παλαιότερων γενιών, και είναι διαμετρικά ασύμβατη με τη Θεωρία του Νου, και τα επιστημονικά πορίσματα.
Για τους παραπάνω λόγους, η επιβολή σωματικού πόνου από τον γονιό σε οποιαδήποτε μορφή (χτύπημα στα οπίσθια, τράβηγμα αυτιών ή μαλλιών κτλ),απαγορεύεται πλέον σύμφωνα με το άρθρο 4 του Ν. 3500/06.

Θα πεις…

‘Κι εμείς που φάγαμε μία τι πάθαμε;’ Η πλειοψηφία ένα ή περισσότερα από τα προαναφερθέντα. Όσοι κατάφεραν να εξελιχθούν σε συναισθηματικά ώριμους ανθρώπους με γνώμονα στον σεβασμό στη συνύπαρξη, τα κατάφεραν παρά το ξύλο, όχι χάρη σε αυτό.

Και τι να κάνω;

Κάθε φορά που ζητάει επίμονα κάτι δεν ξέρει άλλο τρόπο να το κάνει. Βοήθησέ το να εκφραστεί. Θα μάθει να χρησιμοποιεί πιο αποτελεσματικά το μυαλό του.
Προστάτευσε το παιδί σου από τον ίδιο σου το θυμό. Αν νομίζεις ότι δεν αντέχεις εκείνη τη στιγμή απομακρύνσου από το χώρο.
Γίνε για το παιδί σου το πρότυπό του. Φέρσου του όπως κι εκείνο θα ήθελες να σου φερθεί μεγαλώνοντας.
Κάθε φορά που του εξηγείς αντί να το μαλώνεις, το βοηθάς να έρθει σε επαφή με τα συναισθήματά του.
Είναι σημαντικό το παιδί σου να ξέρει ότι αποδέχεσαι όλα του τα συναισθήματα, ακόμη και τα δύσκολα.
Νομίζεις ότι σε καταλαβαίνει σαν ένας μικρός ενήλικας; Όχι. Ο εγκέφαλός του δεν είναι ακόμη πλήρως διαμορφωμένος. Σε χρειάζεται για να τον διαμορφώσει πλήρως και με υγεία. Αργότερα θα θαυμάζεις τον τρόπο που θα χειρίζεται δύσκολες καταστάσεις.
Μπες στη θέση του. Η αγάπη και η ενσυναίσθηση προτείνονται παγκοσμίως ως τα καλύτερα μέσα διαπαιδαγώγησης.
Μπορεί κάποιες φορές να φαίνεται δύσκολο αλλά ακούγοντας το παιδί σου με αγάπη και αποδοχή, του δίνεις τα εφόδια ώστε να πραγματώνει όλες του τις δυνατότητες.. να εξελίσσεται στον καλύτερο εαυτό του!
Δε χρειάζεσαι κανένα νόμο να σου πει ότι τα χέρια σου είναι για να χαϊδεύουν και να προστατεύουν το παιδί σου. Η φωνή σου για να το συντροφεύει και να το ανακουφίζει.Καλό σας ταξίδι σε ένα κόσμο που κι εσύ στερήθηκες: ένα κόσμο χωρίς βία.

(Σύνταξη και επιμέλεια κειμένου Λ. Βαρότσις & Δ. Μαρινάκη

Βία, επιθετικότητα κλπ. Πώς διαιωνίζουμε τον φαύλο κύκλο;
Η βία μαθαίνεται κ η διαδικασία εκμάθησης αρχίζει πολυ νωρίς από το περιβάλλον. Πρώτα κ κύρια το οικογενειακό, ακολούθως το σχολικό, το ευρύτερο κοινωνικό.
“το βρεφος δεν εχει προλαβει να “χαλαστει ” ακομη θα λεγαμε ,πιο προσεχτικα διατυπωμενο δεν εχει προλαβει να επηρεαστει ακομη , να μαθητευσει ειναι αγνο , …. οποτε δεν εχει προλαβει να συνηθισει τις κινησεις αυτες του γονεα σαν οικειες , φιλικες και γενικα σαν κωδικες επικοινωνιας μεταξυ γονιου και παιδιου οι οποιες στη συνεχεια μετατρεπονται και σε κωδικες που χρησιμοποιουν σε ολους τους αλλους ανθρωπους , γνωστους και αγνωστους , γιαυτο λεμε οτι ειναι σημαντικο να τους δειξουμε συμπεριφορες , λεξεις , αντιδρασεις που ειναι λογικες , ομορφες που διακατεχονται απο σεβασμο προς αυτα κι οχι αποτομες , βιαστικες , αγχωτικες , επιθετικες , ειρωνικες κλπκλπκλπ ………το βρεφος λοιπον ειναι αγνο και ικανο και σοφο και διακρινει και ενεργειες και διαθεσεις και τα παντα …. πριν το μπερδεψουμε εχει την ικανοτητα να ξεχωριζει τα παντα .. γιαυτο και κλαιει ασταματητα οταν κατι το παραμικρο μπει στο πεδιο του και το ενοχλησει ακομη κι οταν για μας το ερεθισμα μοιαζει απο ανυπαρκτο εως ακατανοητο … το μικρο χτυπημα στον ποπο οσο και μικρο κι αν ειναι δεν ειναι ποτε μα ποτε αστειο για καμια ηλικια , ασχετα αν η κοινωνια μας μας το πουλαει σαν τετοιο , ασχετα αν ολοι εχουμε μεγαλωσει με τετοιες παρενοχλησεις και τις θεωρουμε απο φυσικες εως αστειες ….ειναι βια …. και το βρεφος το νιωθει , επισης αντιλαμβανεται και τη διαθεση της μαμας που μπορει να ειναι “εκπαιδευτικα ” καθρεφτιστικη , τυπου με χτυπησες ? θα στο κανω και γω να δεις …(το βρεφος το κανει απο ανικανοτητα ελεγχου της κινησης των ακρων του ή απο μεγιστη αναγκη να ενωθει με τη μαμα να την ακουμπησει εστω και λιγακι , να δημιουργει συνδεσεις καλωδιακες ομφαλιους λωρους αγγιγματος κλπ ….) δεν χτυπα για να πονεσει καποιον … μονο εμεις με την αντιδραση μας σε καθε τετοιο σιγα σιγα το ενωνουμε , το ταυτιζουμε με αυτες τις συμπεριφορες και του αποδιδουμε χαρακτηρα και ταμπελες ,με βαση τη δικη μας ερμηνεια και τα δικα μας φιλτρα στις κινησεις του , που τα περισσοτερα δικα μας φιλτρα τα εχουν σχηματισει οι δικοι μας γονεις μεσα στο μυαλο μας και η κοινωνια …….βια λοιπον εισπρατει το βρεφος με καθε ειδους χτυπημα , ωμη βια την οποια αργοτερα αν συνεχισουμε θα τη συνηθισει και θα μας την επιστρεφει , επειδη θα νομιζει οτι ετσι επικοινωνει ο κοσμος … γιατι οι γονεις του μαθαινουμε τα ορια της ζωης , οχι της κοινωνιας , της ζωης” Κ ΤΡΑΝΟΎΛΗ
“Μερικά πραγματα μας έμαθαν να τα προσπερνάμε ως “αθώα” και “θεμιτά” οι προηγούμενες γενιές που μας μεγάλωσαν, όμως δεν ειναι έτσι. Οι χαριτωμένες, σχεδόν ανώδυνες σφαλιαρίτσες στα πωπουδακια, οι χαριτωμένες τσιμπίτσες και δαγκωνίστες, τα ρουφήγματα στα βρεφικά μπουτάκια, όσο κι αν συνηθίσαμε να αποτελούν “χαδάκια” στην πραγματικότητα δεν ειναι τέτοια. οτιδήποτε προκαλεί τον παραμικρό πόνο σ ένα μωρό, παιδί κι αργότερα ενήλικα, ειναι βία, ειναι συνήθεια στην βία (και απενοχοποίηση της) κι ας μην το εννοεί καθόλου ετσι η μαμα που το κάνει. Οκ το κάνει σαν έκφραση αγάπης, αλλά το βρεφάκι που μόλις ήρθε στον κόσμο μας δεν έχει τις δικές της προσλαμβάνουσες, κι αφού πονάει, εστω και λιγο, πάντως ενοχλείται, το δείχνει. Κι η μαμα ταυτόχρονα του γελάει, αρα το μωρό το συνδυάζει ΚΑΙ με κάτι θετικό (την αποδοχή της) Στην πορεία , αν η μαμά καταφέρει να συνηθίσει το μωρό της να το δέχεται ως χαδι (παρ όλο τον πόνο, εστω και ελάχιστος να ειναι), ουσιαστικά τι κάνει? συνηθίζει το μωρό να συσχετίζει τη χαρά (την ηδονή αργότερα) με τον πόνο! και μη μου πειτε πως δεν έχετε συναντήσει ενήλικες που την “ακούν” κανονικά με τον ελεγχόμενο πόνο! Στις γενιές μας ειναι πολύ συνηθισμένο, και ειδικά στο σεξ.
Είναι αντικειμενικά ΛΑΘΟΣ, ειναι ασέβεια προς το κορμί ή την ψυχή του ή το συναισθημα του!. Μπορείτε να “παιζετε” όσο θέλετε με τα μωρά σας με κινήσεις υπαλανθάνουσας βίας, αλλά θεωρούμε πως οφείλετε να γνωρίζετε και τις πιθανές συνέπειες. Τα μωρά-καλώς ή κακώς- αποκτούν αντίληψη για τον κόσμο απο αυτά που τους περνάνε εμείς στην πρωτη τους ηλικία, φτιάχνουν συνάψεις μ αυτές τις πληροφορίες και πολλές απ αυτές τις κρατούν για πάντα.”
“Για μένα βία είναι μόνο η ψυχολογική. είτε πάει πακέτο με την σωματική είτε όχι. η μπουνιά ενός νηπίου σε συνομήλικο μπορεί να μας ανάβει τα λαμπάκια, να κάνει το παιδί να κλαίει, αλλά είναι σαν φυσικό φαινόμενο, σαν να έπεσε ένα κλαδί πάνω στο κεφάλι του, την επόμενη φορά θα μάθει να το αποφεύγει, δεν είναι τοξικό. τοξικά μπορεί να είναι μόνο τα δηλητήρια της ψυχής, ειτε συνοδεύονται απο σωματικά “ερεθισματα” είτε όχι. η βία ενέχει πάντα το στοιχείο της πρόθεσης, δεν λες βίαιος αέρας, ούτε καν βιαιο ζώο, λες άγριο. η βία ενέχει το στοιχείο της πρόθεσης προσβολής, συνειδητής ή ασυνείδητης”

http://www.betterparents.gr/%CE%BA%CE%AC%CF%80%CE%BF%CE…/

Κάποια πράγματα που δε λύνονται με μια αγκαλιά : Η γονεϊκή τρυφερότητα δε…
BETTERPARENTS.GR
http://www.betterparents.gr/%CE%B5%CF%80%CE%B9%CE%B2%CE…/

Η επιβολή σωματικής τιμωρίας και οι επιπτώσεις της στη ζωή του παιδιού -…
BETTERPARENTS.GR

Κι εμείς που φάγαμε ξύλο, τι πάθαμε;

Κι εμείς που φάγαμε ξύλο, τι πάθαμε;
Της Ηρώς Δημητρίου ..ακούμε συχνά να ακούγεται από ανθρώπους μεγαλύτερης ηλικίας , αλλά και από…
BABYADS.GR

Ας μην ξεχνάμε ότι τα παιδιά είναι σεξουαλικά όντα. Ερεθίζονται σεξουαλικά και έχουν ερωτογενείς ζώνες. Το να χτυπάς την ερωτογενή ζώνη ενός παιδιού (π.χ. οπίσθια) μπορεί να προκαλέσει σαδομαζοχισμό, αυτοκαταστροφικές τάσεις, σεξουαλικές δυσλειτουργίες αλλά και ανοργασμικότητα.

Πώς το ξύλο μπορεί να βλάψει την σεξουαλική υγεία του παιδιού
MAMA365.GR|ΑΠΟ MEDIA2DAY

Advertisements