Θα ήθελα να σας γράψω αυτά που διάβασα πρόσφατα και μου έγινε σαφές, γιατί τα μικρά παιδιά, ενώ τους μιλάμε και τους μαλώνουμε για τα λάθη που πιστεύουμε ότι κάνουν, αυτά κάνουν τα ίδια λάθη. Παράδειγμα, όταν εμείς τα τιμωρούμε τα παιδιά μας και αυτά μας διαβεβαιώνουν ότι δεν θα ξανακτυπήσουν το αδελφάκι τους, την άλλη μέρα αν το αδελφάκι τους, τους ξαναχαλάσει τα παιχνίδια τους, τα παιδιά μας θα ξανακτυπήσουν το αδελφάκι τους και πάλι. Έχουμε διαβάσει σε πολλά βιβλία οτι ο εγκέφαλος του παιδιού δεν έχει ολοκληρώσει την ανάπτυξή του μέχρι την νηπιακή του ηλικία και ότι η ολοκλήρωση της ανάπτυξης του γίνεται πολύ αργότερα στην ζωή του. Μέχρι και τη νηπιακή ηλικία το δεξί μέρος του εγκεφάλου δεν επικοινωνεί με το αριστερό (δηλαδή η λογική με τα συναισθήματα). Αυτό σημαίνει ότι, ένα παιδί δεν έχει τη λογική να επεξεργαστεί τα δεδομένα και το μόνο που θέλει είναι να εκπληρωθούν οι επιθυμίες και οι ανάγκες του. Γι’ αυτόν τον λόγο όταν οι γονείς δεν ικανοποιούν τις ανάγκες του παιδιού τους, τα συναισθήματα θυμού, απόρριψης, άγχους, απαγοήτευσης είναι πολύ έντονα και μη διαχειρίσιμα και εκδηλώνονται με κρίσεις θυμού, τα γνωστά ως tantrums. Εκείνη τη στιγμή καμμιά λογική εξήγηση δεν μπορεί να ηρεμήση το παιδάκι μας με συνέπεια να χάνεται στα συναισθήματα του.
Ο γονέας που είναι ενημερωμένος, για τα αναπτυξιακά στάδια του παιδιού του δεν θα θυμώσει μαζί τοy, αλλά θα μπεί στη θέση του και θα το αντιμετωπίσει με ενσυναίσθηση!
Θα προσπαθήσει να βοηθήσει το παιδί του να αποκτήσει αυτοέλεγχο, να αυτορρυθμιστεί, να αποκτήσει συναισθηματική ηρεμία, και να βρει τρόπους να συνδεθούν πάλι συναισθηματικά και να αντιμετωπίσουν τον λόγο που έκανε το παιδί να έχει την κρίση θυμού και να βρούν λύση.
Στη διάρκεια των (tantrums)αν και εμείς προσπαθήσουμε να αποδείξουμε ότι δεν χάσαμε τον έλεγχο και έχουμε ακόμα την εξουσία έναντι του παιδιού , είναι πολύ εύκολο να φορτίσουμε επιπλέον με αρνητικά συναισθήματα το παιδί μας και να χαθούμε και οι δύο στη συναισθηματική φόρτιση χωρίς να μπορούμε να βοηθήσουμε στην εκτόνωση της κρίσης

Λέγοντας στο παιδι πως κάνεις έτσι, έλα θα πάρουμε άλλο, κοίτα παρε αυτο και προσφέροντας του λογικές λύσεις οταν δεν έχει καμία επαφή με το λογικό του κομμάτι το εξοργίζει.

Νιώθοντας πανικό εμείς, συναισθηματική φόρτιση ή θυμό, υπερφορτίζουμε το συναισθηματικό του κομμάτι και περνάει σε ένα χάος όπου ενεργοποιείται ο υποθάλαμος και το παιδί χάνεται, ανήμπορο να βοηθήσει τον εαυτό του ή να ηρεμήσει

Αποδεχόμαστε τα συναισθήματα του και το βοηθάμε αφου ηρεμήσει να λεκτικοποιήσει αυτο που αισθανεται και να βρει μια λυση(λογική) για να μπορέσει να τα συνδέσει και την επομενη φορα να βρει τον τροπο να ηρεμησει μονος του και να ενεργοποιήσει τη λογική του που θα τον βοηθήσει να βρει μια λύση

Σύνδεση λοιπόν με το Συναισθηματικό και Ανακατεύθυνση στο Λογικό.

Πηγή: Γονεϊκή ακτιβιστική ομάδα “Ενσυναίσθηση” https://www.facebook.com/groups/227199654114490/

Advertisements