Γιατι μας απασχολει τοσο πολυ τι θα πει ο κοσμος; Η γιαγια, ο παππους, μια φιλη, η πεθερα, μια γνωστη, ενας κυριος στο σουπερ μαρκετ.
Μας απασχολει τοσο πολυ γιατι οντως πιστευουμε οτι μερικα λογια μπορει να επηρεασουν το παιδι μας ή γιατι μεσα μας εχουμε εκεινο το κοινωνικο αγχος πους μας κυνηγαει;
“Μηπως νομιζουν δεν ειμαι καλη μαμα;”
“Μηπως νομιζουν πως μου εχει παρει τον αερα;”
“Μηπως κι εγω κανω καπου λαθος;”
Μα φυσικα και κανουμε λαθη. Ακομα και τα γιαπωνεζικα ρομποτ κανουν λαθη. Δεν υπαρχει τελειος γονιος. Υπαρχει απλα γονιος που καταλαβαινει και γονιος αδιαφορος. Τελειος παντως δεν υπαρχει.
Γιατι αγωνιουμε τοσο πολυ για το τι θα πει η γιαγια στο εγγονι; Κι ας υποθεσουμε πως το παιδι τη βλεπει καθε μερα. Το παιδι μας ομως δεν μεγαλωνει σε ενα συγκεκριμενο περιβαλλον; Με συγκεκριμενες θεσεις; Δεν το στηριζουμε και το υποστηριζουμε; Ποσο θα επηρεαστει απο την διαφορετικη αντιμετωπιση της γιαγιας;
Και επισης γιατι δεν μιλαμε; Γιατι φοβομαστε να υποστηριξουμε τον τροπο που επιλεγουμε να μεγαλωσουμε τα παιδια μας;
“Κοιτα να δεις. Ακου με λιγο προσεκτικα. Εμεις μεγαλωνουμε χωρις τιμωριες. Χωρις νουθεσιες. Χωρις συγκρισεις. Μιλαμε μεχρι να μαλλιασει η γλωσσα μας κ αποφευγουμε τις φωνες. Δεν τρομαζουμε και δεν εκβιαζουμε. Γιατι ετσι αποφασισαμε. Και αυτη η αποφαση ειναι δικη μας. Και οφειλεις να τη σεβαστεις. Γιατι θελουμε το καλυτερο για το παιδι μας. Γιατι… γιατι… γιατι.”
Χιλια “γιατι”. Και δεν πειραζει αν χρειαστει να φωναξουμε. Εγω για το παιδι μ θα φωναξω, θα μαλωσω, θα πατησω ποδι. Θα χαλασω ζαχαρενιες.
Να μιλατε. Να υποστηριζετε την αποφαση σας για μια διαφορετικη παιδεια. Μια παιδεια που δεν ειναι η συνηθισμενη της “αγιας ελληνικης οικογενειας”. Αλλα αν δεν μπορειτε να την στηριξετε, μηπως δυσκολευεστε και να την αποδεχτειτε;
Η ενσυναισθηση ειναι δυσκολη. Στην αρχη την εβρησκα πιο δυσκολη και απο τα μαθηματικα. Και δεν ειμαι καλη στα μαθηματικα. Ειμαι κακη. Κατω απο τη βαση. Η ενσυναισθηση ομως τελικα, στην ουσια της ειναι η ιδια η λογικη. Σκεψη θελει. Μπαινουμε απλα στη θεση του αλλου. Τοσο απλα. Και σκεφτομαι. Δεν μ αρεσει η πιεση. Ουτε να με τρομαζουν. Ουτε να με εκβιαζουν. Ουτε να με στηνουν στον τοιχο κ να με κοιτανε αγριεμενα. Ουτε μ αρεσει να κοιμαμαι μεσημερι. Και δεν μ αρεσουν οι λαχανοντολμαδες. Ουτε η ζεστη. Αλλα μ αρεσει να περπαταω ξυπολητη. Να παιζω με τα νερα. Να σκιζω χαρτακια κ να ζωγραφιζω λουλουδια στις παλαμες μ. Και να τραγουδαω την ωρα που ψωνιζω στο σουπερ μαρκετ.
Κι αυτα ακριβως δεν αρεσουν και αρεσουν στην κορη μ. Και μαζι της μαθαινω πως δεν ειναι ντροπη την ωρα που αγοραζεις ντοματες να χορευεις τραγουδωντας “ενα φιλακι ειναι λιγο πολυ λιγο” κ ταυτοχρονα να φιλας μια το παιδι και μια το συντροφο σου.
Να ακουτε μονο τα παιδια κ το ενστικτο σας. Να ωριμαζετε μαζι με τα παιδια. Αλλα για να γινει αυτο πρεπει να γινουμε ξανα παιδια. Να παιξουμε. Να αισθανθουμε αθωοι. Να “τσαλακωθουμε”.
Μην ακουτε καμια ξενη φωνη. Γτ ειναι ξενη. Μονο τις δικες σας να ακουτε. Και πρωτιστως τις παιδικες. Ξερουν καλυτερα.

Advertisements