Οι γονείς που έχουμε διαπαιδαγωγηθεί με τις παλιές μεθόδους από τους γονείς μας, όταν ακούμε ή διαβάζουμε για σύγχρονους τρόπους ανατροφής ως μέθοδο διαπαιδαγώγησης λέμε: «Κι εμείς που τρώγαμε ξύλο τι πάθαμε;». Μας είναι άγνωστοι οι μέθοδοι, διότι ανατραφήκαμε με αυταρχικότητα, με ξύλο, φωνές και τιμωρίες. Δεν μας αντιμετώπιζαν οι γονείς μας ως ισότιμα μέλη της οικογένειας ή ενός συστήματος που τα παιδιά έχουν ίσα δικαιώματα με τους ενήλικες. Πολλά παιδιά αναγκάστηκαν να καταπιέσουν τα συναισθήματα τους, τις επιθυμίες και τις ανάγκες τους, για να γίνουν αποδεκτοί και να ικανοποιήσουν τις προσδοκίες των γονιών τους. Δεν μας ενθάρρυναν να είμαστε ο εαυτός μας με αποτέλεσμα να έχουμε ένα ψευδή εαυτό! Σύμφωνα με την θεωρία του ψυχαναλυτή Donald Winnicott το μωρό που η μητέρα του δεν ανταποκρίνεται στις φυσικές αλλά και στις συναισθηματικές του ανάγκες, μαθαίνει να παραιτείται από τις επιθυμίες του και να προσαρμόζει τον εαυτό του στις προσδοκίες της μητέρας του. Με τον τρόπο αυτό θέλει να ικανοποιεί την μητέρα του με το να είναι ένα καλό και χωρίς απαιτήσεις παιδί και έτσι αρνείται τον αληθινό εαυτό του και διαμορφώνει έναν ψευδή εαυτό! Πως λοιπόν θα δεχτούμε να δώσουμε στα παιδιά μας την ελευθερία που δεν αποκτήσαμε εμείς; Πως θα μάθουν οι γονείς να μεγαλώνουν αυτόνομα παιδιά όταν ακόμα δεν είναι οι ίδιοι αυτόνομοι και εξαρτιώνται από την γνώμη των γονιών τους, των φίλων ή της κοινωνίας; Μπορούμε άραγε να κατανοήσουμε ότι, περάσαμε μια ζωή καταπιέζοντας τις επιθυμίες μας και τα θέλω μας, για να είμαστε καλά παιδιά και να μας αγαπούν , να γίνουμε καλοί υπάλληλοι και σύζυγοι, για να μην μας διώξουν ; Έτσι λοιπόν μεγαλώσαμε μέσα σ’ έναν ψεύτικο εαυτό. Μάθαμε να φοβόμαστε, να κρυβόμαστε πίσω από μάσκες, για να γινόμαστε αρεστοί. Μάθαμε να μην εκφράζουμε τις ανάγκες και τα «θέλω» μας, να θέλουμε να ικανοποιήσουμε τους άλλους, για ν’ ανήκουμε στην ίδια κάστα ανθρώπων, χωρίς να ακούμε τον εσωτερικό μας εαυτό .. Μάθαμε να μην αγαπάμε τον εαυτό μας, άρα και τους άλλους. Δεν μπορούμε να αγαπήσουμε κανέναν, αν δεν αγαπάμε τον εαυτό μας, αν δεν έχουμε αυτοεκτίμηση! Μάθαμε να τον αποδεχόμαστε, μόνο αν τον αποδέχονται οι άλλοι Μάθαμε να θεωρούμε ότι θα πρέπει να έχουμε πειθαρχημένα και ήσυχα παιδιά, θα πρέπει να τα συνετίσουμε βάζοντας τα όρια , να τα τιμωρούμε στερώντας τα από τις αγαπημένες τους δραστηριότητες, και γενικά να γίνουν αόρατα και να κατευθύνουμε τις ζωές τους.
Ας αναρρωτηθούμε :
Θέλω ελεύθερα παιδιά, αυτόνομα, με συναισθηματική νοημοσύνη που θα είναι ο εαυτός τους ή καταπιεσμένα παιδιά που θα εκπληρώνουν τις δικές μου επιθυμίες και επιλέγοντας έναν ψευδή εαυτό για να ικανοποιήσουν τις προσδοκίες μου;
Μετά να μην αναρρωτιόμαστε, γιατί οι άνθρωποι παθαίνουν ψυχοσωματικά και καταθλίψεις. Να μην αναρρωτιόμαστε, γιατί τα παιδιά μας είναι εσωστρεφή, αφηρημένα, κλαίνε, ζηλεύουν ,κτυπούν, είναι παραβατικά , πίνουν , καπνίζουν, κλέβουν, λένε ψέματα, δεν θέλουν να πάνε σχολείο και χίλιες ακόμα συμπεριφορές που τις αποδίδουμε στον παλιοχαρακτήρα του παιδιού και στα κακά γονίδια των προγόνων μας! Που είναι οι δικές μας ευθύνες; Φταίνε όλοι οι άλλοι εκτός από εμάς;
Ας διαπαιδαγωγήσουμε τα παιδιά μας χωρίς τα στερεότυπα και τις μεθόδους της αυταρχικότητας, αλλά με αγάπη και με ενσυναίσθηση.

http://www.rotasapantaw.wordpress.com
Το άρθρο γράφτηκε από Βούλα Γκάντσιου το δημοσίευσε και στην ομάδα ΣούπερΜαμάδες – SuperMoms

Advertisements