Δεν θελω να εκφρασω ουτε θυμο ουτε οργη με τουτα που θα σας εξιστορήσω. Θελω να σας δειξω μονο μια μικρη στιγμη απο τη ζωη των παιδιων μου. Εχοντας δυο παιδια στο φασμα του αυτισμου εμαθα … μου εμαθαν τι σημαινει στεκομαι στην ακρη και αφηνω τη ζωη να παρει το δρομο της. Με εμαθαν τι σημαίνει πραγματικα ελευθερια στο να μεγαλωσω και να αναπτυσσομαι με τους δικους μου ρυθμους και να αγγιζω τα ορια τα δικα μου και την αγαπη των αλλων….
Ο Αλέξανδρος οταν πηραμε την διαγνωση ανηκε στον χαμηλα λειτουργικο αυτισμο. Ευτυχως ολες οι παρεμβασεις που καναμε τον οδηγησαν να μοιαζει πολυ με ενα τυπικο παιδι. Κανεις δεν μπορει να φανταστει πως αυτο το παιδι δεν μπορουσε οχι να μου μιλησει αλλα ουτε καν να με κοιταξει.
Και φτανουμε στο σημερα…..πηγαινουμε στη θαλασσα , στην παιδικη χαρα , σε παρτυ…προθυμος να συμμετεχει παντου, διψαει για επικοινωνια , επιδιωκει να γνωριζει παιδια και να κανει φιλους. Μονο που ο τροπος σκεψης του διαφερει και πολλες φορες τον οδηγει να κανει πολλες ερωτησεις η ακομη και επισημανσεις που για τους αλλους ειναι αυτονοητες.
Στεκομαι στην ακρη και ακουω τα παιδια πολλες φορες να κρινουν αυτα που λεει…πολλες φορες γελανε ακομη και οι μεγαλοι που μπορει να βρισκονται εκει. Κι εγω εκει στην ακρη μου, να παρακολουθω βουβα το παιδι μου να καταφερνει να τους διαχειριζεται, να γελαει μαζι τους και να γουσταρει γιατι εχει την αναγκη να ανηκει καπου χωρις να πρεπει να τους μοιαζει. Και η καρδια μου χτυπαει τοσο γρηγορα….και θέλω να τους φωναξω τον τροπο που θα μπορούσαν να τον διαχειριστουν ή ναωπω στον ιδιο τι θα επρεπε να κανει για να τα καταφερνει καλυτερα.
Και δεν λεω τιποτα…στεκομαι στην ακρη μου και γεμιζω απο αναμεικτα συναισθηματα. Πονο γιατι οι ανθρωποι ειναι σκληροι και δεν ακουν με την καρδια , αγωνια για το τι αισθανεται το παιδι μου, αγαπη και κατανοηση γιατι καταλαβαινω γιατι δεν καταλαβαινουν και τέλος χαρα και περηφανια γιατι λιγο λιγο τα καταφερνει και ανοιγει σαν ενα μικρο μπουμπουκι χωρις καμια παρεμβαση απο ανθρωπινο χερι. Γιατι αν αγγιξω εστω και ενα πεταλο του φοβαμαι μην κοπει ή μεινει το αρωμα του στα χερια μου.
Το μονο που μπορω να κανω ειναι να τον εμπιστευτω , να πιστεψω σε αυτον και να τον αγαπαω τοσο ωστε να τον αφήσω να ανθισει κατα πως προσταζει η ψυχη του και οχι κατα πως θελω εγω.
Τα λαθη του , τα σωστα του ειναι δικα του…μαζι και οτι φερνει η ζωη στο διαβα της. Να δειτε που εκεινη κατι ξερει και τα κανει ολα αυτά. Και την ευχαριστω που με εμαθε να στεκομαι στην ακρη.
Κι οταν μεγαλωσει θα ηθελα να στεκομαι παλι στην ακρη μου γεματη απο περηφανια που καταφερα να σταθω στο πλαι του χωρις να του μαρανω τα πεταλα του… και να μη φοβαται ουτε βορια ουτε βροχη και κυρίως τους ανθρωπους!

Μια Αγνωστη Μάνα
Γνωρίζω μόνο το όνομα της και δεν ξέρω τίποτα άλλο γι’ αυτήν την μάνα που με έκανε να νιώσω τόσο αμήχανα με το μεγαλείο της ψυχής της! Αυτός είναι ο ορισμός της αξιοπρέπειας! Υποκλίνομαι στο μεγαλείο της ψυχής της!
Την ευχαριστώ για το μάθημα ζωής!

Advertisements