Βασικές αρχές της θεωρίας του Δεσμού του Bowlby
“Η σημασία της διαπροσωπικής αλληλεπίδρασης
Πέρα από κάθε άλλο αναπτυξιακό μοντέλο η θεωρία του Bowlby εστιάζει στην διαπροσωπική αλληλεπίδραση και στην επίδραση των διαφόρων εκφάνσεων αλληλεπίδρασης στην κοινωνική και συναισθηματική εξέλιξη του ατόμου.
Μελέτες των Rutter (1984) και Stern (1974) έχουν δείξει ότι ήδη από την αρχή του δεύτερου μήνα τα παιδιά χρησιμοποιούν οπτική επαφή για την έναρξη και την ρύθμιση της διαπροσωπικής αλληλεπίδρασης με τρόπους παρόμοιους όπως στους ενήλικες. Προτιμούν γονείς που κινούνται και μιλούν από γονείς που δεν αναγνωρίζουν την παρουσία τους (Gusella et al., 1988). Δείχνουν καθαρή προτίμηση στην ανθρώπινη φωνή από άλλο τύπο ήχου (Fernald, 1989). Στρέφουν την προσοχή τους σε πρόσωπα και εκφράσεις προσώπου και όχι σε άλλα συμμετρικά σχήματα (Johson & Morton, 1991). Μάλιστα, πρόσφατες μελέτες της Striano (2004) υπογραμμίζουν ακόμη περισσότερο την επικοινωνιακή δεινότητα των βρεφών στην αρχή της ζωής.
Σύμφωνα με τον Averill (1980) η θεωρία δεσμού εισαγάγει μία αλλαγή παραδείγματος στην μελέτη της ανάπτυξης του οργανισμού ως προς το ότι συλλαμβάνει το νήπιο ως ενεργό και όχι παθητικό οργανισμό. Η ανάλυση του δεσμού ξεκινά από το επίπεδο του ζεύγους και όπως προτείνουν οι Caspi and Elder (1988) δεν αφορά τόσο σε ένα τύπο προσωπικότητας ή ένα ‘υπόλειμμα’ ψυχαναλυτικού τύπου όσο σε ένα στυλ αλληλεπίδρασης που διατηρείται ανά τον χρόνο και εφαρμόζεται σε διαφορετικού τύπου σχέσεις. Η αλληλεπίδραση και οι ψυχολογικές διεργασίες που λαμβάνουν χώρα στα πλαίσια της αποτελούν και την βάση της σχέσης δεσμού.”

Advertisements