Όταν τα παιδιά βλέπουν επανειλημμένως τους γονείς τους να χρησιμοποιούν λεκτική ή σωματική βία μεταξύ τους δυσκολεύονται πολύ να ελέγξουν τα συναισθήματά τους.

«Η έρευνά μας εστιάζει στους τρόπους με τους οποίους η επιθετικότητα μεταξύ των γονέων επηρεάζει τη συναισθηματική προσαρμογή των παιδιών» λέει η C. Cybele Raver, καθηγήτρια εφαρμοσμένης ψυχολογίας στο New York University.

«Οι λογομαχίες και οι τσακωμοί είναι παράγοντες ψυχικού στρες για τους ενήλικες που εμπλέκονται στη σύγκρουση. Η συγκεκριμένη έρευνα παρουσιάζει τις επιπτώσεις αυτών των συγκρούσεων στα παιδιά».

Η έρευνα έδειξε ότι η έκθεση των παιδιών σε καταστάσεις σύγκρουσης και βίας μπορεί να διαμορφώσει τις νευροβιολογικές, γνωστικές και συμπεριφορικές τους αποκρίσεις

Η αυξημένη εγρήγορση μπορεί να εξασφαλίσει την ασφάλεια των παιδιών βραχυπρόθεσμα, αλλά, μπορεί να είναι καταστροφική για την μακροπρόθεσμη συναισθηματική τους προσαρμογή. Για παράδειγμα, τα παιδιά που ακούν ή βλέπουν τους γονείς τους να μαλώνουν μπορεί να είναι ανίκανα να ελέγξουν τα συναισθήματά τους σε περιστάσεις λιγότερο επικίνδυνες, όπως, όταν βρίσκονται στην τάξη.

Τα ευρήματα, τα οποία εμφανίζονται στο περιοδικό Development and Psychopathology, υποστηρίζουν, επίσης, ότι μεγάλες περίοδοι φτώχειας και αστάθειας κατά τη διάρκεια της πρώτης παιδικής ηλικίας μπορεί να υπονομεύσουν την συναισθηματική προσαρμογή των μικρών παιδιών.

Οι ερευνητές/τριες αξιολόγησαν την έκθεση των παιδιών σε διάφορες μορφές αντιξοότητας και το πώς αυτή προέβλεψε την ικανότητά τους να αναγνωρίζουν και να ελέγχουν αρνητικά συναισθήματα όπως ο φόβος και η θλίψη. Παρακολούθησαν 1025 παιδιά και τις οικογένειές τους. Οι οικογένειες που μελέτησαν ζούσαν στην ανατολική Βόρεια Καρολίνα και στην κεντρική Πενσιλβάνια , δύο περιοχές με υψηλά ποσοστά φτώχειας.

Οι ερευνητές αξιολόγησαν τις οικογένειες μέσω μιας σειράς επισκέψεων στα σπίτια τους από τη στιγμή που το παιδί ήταν 2 μηνών μέχρι την ηλικία των 58 μηνών. Συγκέντρωσαν δεδομένα μέσω ερωτηματολογίων για τους γονείς, αναθέτοντας ασκήσεις στους γονείς και τα παιδιά και μετρώντας το επίπεδο αστάθειας – δηλαδή πόσες φορές μετακόμισαν τα παιδιά, πόσες φορές άλλαξε το πρόσωπο που τα φρόντιζε καθώς και τα επίπεδα θορύβου, την καθαριότητα και τον αριθμό ανθρώπων σε σχέση με τον αριθμό δωματίων- σε αντίθεση με τη σταθερότητα. Στην ηλικία των 58 μηνών, οι ερευνητές αξιολόγησαν την ικανότητα των παιδιών να αναγνωρίζουν σωστά τα συναισθήματα.

Η λεκτική και η σωματική βία μεταξύ των γονιών από τη βρεφική ως στην αρχική παιδική ηλικία προέβλεψε την ικανότητα των παιδιών να αναγνωρίσουν συναισθήματα με ακρίβεια στην ηλικία των 58 μηνών.

Η μεγαλύτερη έκθεση των παιδιών σε σωματική βία μεταξύ των γονιών συνδέθηκε με χαμηλότερη απόδοσή τους σε μια απλή άσκηση αναγνώρισης συναισθημάτων. Αυτό που ήταν απροσδόκητο ήταν ότι η μεγαλύτερη έκθεση των παιδιών σε λεκτική βία μεταξύ των γονιών συνδέθηκε με μεγαλύτερη αναγνώριση συναισθημάτων από αυτά.

Η μακροχρόνια έκθεση των παιδιών στην επιθετικότητα του ζευγαριού συνδέθηκε , επίσης , με την ικανότητά τους να ελέγξουν τα δικά τους συναισθήματα θλίψης, παραίτησης και φόβου, θέτοντάς τα έτσι σε μεγαλύτερο κίνδυνο να εμφανίσουν αργότερα συμπτώματα άγχους και κατάθλιψης.

Και άλλες μορφές δυσκολίας συνέβαλαν στη συναισθηματική προσαρμογή των παιδιών. Όσο περισσότερα ήταν τα χρόνια που πέρασαν στη φτώχεια τόσο χαμηλότερη ήταν η ικανότητά τους να αναγνωρίσουν σαφώς διαφορετικά συναισθήματα. Επιπλέον, η αστάθεια στο σπίτι και κυρίως η έλλειψη οργάνωσης οδήγησαν επίσης σε μειωμένη ικανότητα των παιδιών να αναγνωρίσουν συναισθήματα.

«Η μελέτη αυτή φωτίζει το πόσο σημαντικό είναι να είναι οι γονείς υποστηρικτικοί καθώς αντιμετωπίζουν τις καλές και κακές στιγμές της συμβίωσης» λέει η Raver. «Οι γονείς χρειάζονται βοήθεια όταν προσπαθούν να ελέγξουν τα δικά τους συναισθήματα θυμού, αναστάτωσης και ανησυχίας καθώς προσπαθούν να εξισορροπήσουν τις απαιτήσεις της εργασίας, της οικογένειας και της σχέσης τους, ειδικά όταν η οικονομική κατάσταση δεν είναι καλή».

Στη έρευνα συνέβαλαν ερευνητές του πανεπιστημίου της Βόρειας Καρολίνας και του ινστιτούτου παιδικής ανάπτυξης Family Life Project.

Πηγή : http://www.futurity.org/

New York University

DOI: 10.1017/S0954579414000935 rightOriginal Study
http://www.Better Parents

Advertisements