ΑΓΑΠΗΤΟΙ ΜΟΥ ΓΟΝΕΙΣ, ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ ΓΙΑΓΙΑ… ΑΓΑΠΗΜΕΝΕ ΠΑΠΠΟΥ, ΑΓΑΠΗΤΟΙ ΜΟΥ ΘΕΙΟΙ.
Να θυμάσαι πάντα ότι το παιδί χρειάζεται…
…να του δίνουμε χώρο και ελευθερία…
…να επικοινωνούμε μαζί του, να του εξηγούμε με υπομονή και καλή διάθεση …
…να το αφήνουμε να επιλέγει αν θέλει να πλησιάσει κάποιον, πώς και για πόσο. Φιλιά και αγκαλιές με το ζόρι μαθαίνουν στο παιδί ότι πρέπει να δέχεται τη σωματική επαφή ακόμα κι όταν του είναι δυσάρεστη…
…να αντιμετωπίζουμε με ηρεμία, κατανόηση και τρυφερότητα τα ξεσπάσματά του…
…να νιώθει ότι έχει πάντα την αγάπη μας και την αποδοχή μας, ακόμα κι όταν δεν συμφωνούμε με μια πράξη του…
…να αποδεχόμαστε τα συναισθήματά του και να μη τα μειώνουμε, ούτε να τα αγνοούμε…
…να του φερόμαστε με σεβασμό. Είναι ένας άνθρωπος και όχι “απλά ένα παιδί”…
…να μαθαίνει χωρίς απειλές ή δωροδοκίες…
…να θηλάζει και να κοιμάται με τους γονείς του, μέχρι το ίδιο να είναι έτοιμο να αποθηλάσει και να ζητήσει να κοιμάται μόνο του…
…να του δίνουμε χρόνο για να μαθαίνει και να εφαρμόζει κάτι…
…να το βοηθάμε να μαθαίνει πώς να λύνει τα προβλήματά του και όχι να του τα λύνουμε εμείς, ούτε να το τιμωρούμε επειδή έχει προβλήματα…
…να έχουμε πάντα ανοιχτή την αγκαλιά μας…Όχι δεν θα κακομάθει emoticon smile Τα παιδιά δεν κακομαθαίνουν με την αγκαλιά μας. Είναι βιολογικά προγραμματισμένα να χρειάζονται την αγκαλιά μας, όπως χρειάζονται τροφή και ύπνο…
…να τρώει φυσικές, ανεπεξέργαστες, θρεπτικές τροφές. Τα συμβατικά γλυκά, τα πατατάκια και τα γαριδάκια δεν εξαγοράζουν την αγάπη του αλλά επιβαρύνουν τον οργανισμό του με τοξικές ουσίες, ενώ παράλληλα του στερούν τα θρεπτικά συστατικά που θα έπαιρνε από πραγματικές τροφές και του μαθαίνουν κακές διατροφικές συνήθειες, που το συνοδεύουν σε όλη του τη ζωή…
…να μη το φοβίζουμε…
…να μη το φοβόμαστε…Το “μη το αφήσεις να σε κάνει ότι θέλει” δείχνει τις δικές μας αδυναμίες και τις δικές μας φοβίες, που μας κάνουν να έχουμε ανάγκη να επιβληθούμε στο παιδί…
…να μη το συγκρίνουμε με άλλα παιδιά/αδέρφια…
…να μην έχει ταμπέλες…Αν ένα παιδί ακούει ότι είναι “γκρινιάρικο” ή “δύσκολο”, τότε το πιστεύει και γίνεται αυτό που του λέμε ότι είναι…
Το εγγονάκι σου δεν χρειάζεται…
…να ακούει συνέχεια “όχι” και “μη”…
…να ακούει συνέχεια “μπράβο”, τα οποία το οδηγούν στο να δίνει σημασία μόνο στην επιβράβευση και όχι στην πράξη που κάνει. Μαθαίνει ότι μια πράξη είναι καλή μόνο όταν υπάρχει επιβράβευση. Χάνει τα εσωτερικά του κίνητρα για χάρη ενός εξωτερικού κινήτρου: της επιβράβευσης. Μαθαίνει να πράττει μόνο για να εισπράττει…
…να γίνεται πιόνι σε παιχνίδια εξουσίας…
…να το πιέζει κανένας για να είναι “καλό παιδί” ή να το μαλώνει επειδή ήταν “κακό παιδί”…
…να του λένε συνέχεια τι να πει και τι να κάνει…
…να μαθαίνει την τροφή σαν μέσο επιβράβευσης ή τιμωρίας…
…να το αναγκάζουν να τρώει αν δεν θέλει…
…να του λένε ψέμματα ή να το κοροϊδεύουν, νομίζοντας ότι δεν πειράζει επειδή είναι μικρό…
…να το αναγκάζουν να ζητάει συγνώμη και να λέει “ευχαριστώ” και “παρακαλώ” με το ζόρι. Αυτό του διδάσκει να λέει πράγματα που δεν τα εννοεί, δηλ. να λέει ψέμματα…
…να δέχεται καμία μορφή βίας. Το παιδί δεν μαθαίνει με τη βία. Με τιμωρίες το παιδί μαθαίνει να είναι εκδικητικό. Με τις φωνές μαθαίνει να φωνάζει. Με τα χαστούκια μαθαίνει να φέρεται βίαια. Με συναισθηματικούς εκβιασμούς, μαθαίνει να είναι ενοχικό.
—-
Κάποιες από τις φράσεις που βλάπτουν το εγγονάκι σου είναι…
«είναι κακομαθημένο/ανυπάκουο/χαζό/πανέξυπνο/πανέμορφο…»
«αν το παίρνεις αγκαλιά, θα το κακομάθεις»
«δεν πρέπει να το αφήνεις να περνάει το δικό του»
«πρέπει να πατήσεις πόδι»
«θέλεις να φας ξύλο;»
«μα δεν σου είπα να κάνεις το … ;»
«δεν είναι μεγάλο για να θηλάζει;»
«ακόμα κοιμάται μαζί σας;»
«γιατί το κάνεις αυτό; Θες να με τρελάνεις»
«αν δεν κάνεις αυτό που σου λέω, δεν σ’ αγαπάω»
«μα πώς κάνεις έτσι, τα άλλα παιδάκια δεν κλαίνε»,
«αν κάνεις το … , θα σου πάρω γλυκό/ δώρο»
«αν δεν φας όλο το φαγητό σου, δεν θα πάμε βόλτα»
«μα άμα δεν του φωνάξεις, πώς θα μάθει; »
«δεν είναι κακό να σε φοβάται και λίγο το παιδί, γιατί αλλιώς σε κάνει ότι θέλει»
«αν δεν με ακούσεις, θα στεναχωρηθώ πάρα πολύ»
«κλαίω γιατί δεν ήσουν καλό παιδί»
«αν το ξανακάνεις αυτό, δεν ξέρω κι εγώ τι θα γίνει! »
«αν κάνεις το … , θα το πω στον μπαμπά»
«τώρα θα δεις τι θα πάθεις»
«γιατί μου το κάνεις αυτό; »
«θες να με πεθάνεις;»
«δώσε ένα φιλάκι στη θεία/ στο θείο»
«μα πόσες φορές θα σου το πω;»
«γιατί κάνεις έτσι;»
«ΜΑ ΓΙΑΑΤΙΙΙΙΙ ΦΩΝΑΑΑΑΖΕΙΙΙΙΣΣ;;;;;;;;;; ΔΕΝ ΣΟΥ ΕΧΩ ΠΕΙ ΝΑ ΜΗΗΗΗ ΦΩΩΝΑΑΑΑΖΕΙΙΙΣΣ;;;;;;;;;;;;;ΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕ;;;;;;;;;;;;»
—-
Το παιδί μιμείται το παράδειγμά μας, δεν ακούει τα λόγια μας…
Ξέρει ότι το αγαπάμε, όχι όταν του προσφέρουμε υλικά αγαθά, αλλά όταν του προσφέρουμε την αγκαλιά μας, τον χρόνο μας, την καλή μας διάθεση, την προσοχή μας.
Ξέρει ότι το αγαπάμε όταν ανταποκρινόμαστε στις βιολογικές και ψυχοσυναισθηματικές του ανάγκες…

Advertisements