Όλοι οι γονείς έχουν «αγαπημένο» παιδί

Με αυτή την εισαγωγή ξεκινάει το άρθρο του στο περιοδικό «Time» (3/10/11), οJeffrey Kluger, αρχισυντάκτης του περιοδικού και συγγραφέας πολλών βιβλίων. Το τελευταίο του είναι το «The Sibling Effect: What the Bonds Among Brothers and Sisters Reveal About Us«, το οποίο ρίχνει φως στις αδερφικές σχέσεις και πώς αυτές μπορούν να επηρεάσουν τη ζωή μας.

Ο Jeffrey Kluger είναι απόλυτος: όλοι οι γονείς έχουν προτίμηση σε κάποιο από τα παιδιά τους και αυτό δεν είναι θέμα του παιδιού ή των γονιών, αλλά θέμα της… φύσης!

1-2 φορές τόλμησα να ρωτήσω τις φίλες μου μαμάδες αν έχουν προτίμηση σε κάποιο από τα παιδιά τους και οι απαντήσεις (9 στις 10) ήταν αρνητικές. Βέβαια, οι περισσότερες συγχέουν την αγάπη με την αδυναμία. Φαντάζομαι ότι όλοι αγαπούν εξίσου τα παιδιά τους. Όμως η αδυναμία είναι κάτι διαφορετικό…  Και, ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας. Μια ματιά στη μέση οικογένεια να ρίξουμε και θα καταλάβουμε γρήγορα ποιος είναι ο αγαπημένος της μαμάς ή του μπαμπά ή και των δυο μαζί.

              Όλοι οι γονείς, άσχετα με το τι λένε, έχουν στην πραγματικότητα ένα αγαπημένο παιδί. Τα αδέρφια που δεν είναι τα… «διαλεκτά», πάντα το γνωρίζουν, ενώ τα αδέρφια που είναι τα αγαπημένα των γονιών επίσης το ξέρουν. ΟΛΟΙ το ξέρουν. Οι γονείς δεν θα το παραδεχτούν ποτέ, τα άλλα αδέρφια θα διαμαρτύρονται για αυτό, ενώ ο διαλεκτός δεν θα λέει ποτέ τίποτα για να μη χαλάσει τη μοναδική αυτή σχέση.

H φύση μάς αναγκάζει να έχουμε αγαπημένο παιδί. Τυπικά είναι το μεγαλύτερο παιδί και ο λόγος για αυτό είναι το… κόστος: επενδύεις περισσότερη προσπάθεια, περισσότερο χρόνο, χρήματα, ακόμα και θερμίδες για το πρώτο σου, έτσι όταν το δεύτερο παιδί έρχεται στην οικογένεια, το πρώτο είναι σαν ένα… προιόν αρκετά πιο μπροστά στη γραμμή παραγωγής. 

Συχνά το μικρότερο παιδί είναι αυτό που είναι το αγαπημένο, για έναν λόγο που δεν μοιραζόμαστε με τα ζώα και δεν είναι έκδηλος στη φύση. Και αυτός είναι η συμπόνια. Ειδικά οι μαμάδες θα δώσουν πολλή προστασία και θα επενδύσουν πολλά στο μικρότερο και πιο ανυπεράσπιστο στη φωλιά, γιατί αυτό τα χρειάζεται περισσότερο.

Όσο καλύτερα καταλάβουμε ότι οι γονείς μας δεν ευθύνονται για την προτίμησή τους σε έναν από εμάς, ότι είναι πρωτίστως γενετικά καθοδηγούμενοι να το κάνουν, τόσο ευκολότερο είναι να πούμε «Εντάξει, μπορώ να τους συγχωρέσω. Μου δίνουν πολλή προσοχή σε πολλούς άλλους τομείς και κατά βάθος μπορώ να καταλάβω γιατί ο μικρός μου αδερφός ήταν ο αγαπημένος της μητέρας μου… Είναι ακαταμάχητος!»

Βοηθάει να πεις «Κοίτα, δεν είναι δικό μου θέμα… Δεν είναι γιατί με αγαπούν λιγότερο. Είναι απλά ο τρόπος που λειτουργούν η φύση και οι οικογένειες« 

Οlivia
Πηγή eimaimama