Tags

Είμαι παντρεμένη και έχω έναν μικρό γιο. Το πρόβλημα που έχω είναι η μαμά μου.

Με κατακρίνει σε όλα. Ποτέ δεν είχαμε καλή σχέση σαν μάνα με κόρη. Πάντα πίστευε ότι την ανταγωνιζόμουν και μου το είχε περάσει έντονα αυτό. Ποτέ δεν ήταν περήφανη για μένα, επηρεαζόταν από τρίτους και πάντα μου καταλόγιζε ευθύνες για όλα. Ακόμη και τώρα που έχω παντρευτεί και έχω και παιδί με κατακρίνει. Στο ντύσιμο, στα μαλλιά, στη διαπαιδαγώγηση του παιδιού…

Με συγκρίνει συνέχεια με τα ανηψια της, όλο εκείνα είναι σωστά και έχουν σωστές οικογένειες. Εγώ είμαι όλο λάθος.

Να σημειώσω ότι τον άντρα μου δεν τον ήθελε, γιατί δεν τον είχε του χεριού της και για αυτό μου κοπανάει για τα ξαδέρφια μου και τις οικογένειές τους.

Βέβαια και ο άντρας μου της έδωσε αρκετές φορές αφορμή και τώρα τα λουζόμαστε…

Όλο αυτό πάει να με τρελάνει. Με έκανε να βλέπω με καχυποψία τους ανθρώπους που έχω γύρω μου, γιατί μου βάζει λόγια και θέλει να με ξεκόψει, ενώ εγώ δεν έχω δώσει δικαίωμα πουθενά. Έχω γίνει εχθρική και όλη την ώρα μαλώνουμε γιατί δεν έχει πει ΠΟΤΕ έναν καλό λόγο.

Τι να κάνω; Δεν έχω έναν άνθρωπο να με συμβουλέψει, να μιλήσω να τα βγάλω από μέσα μου. Στον άντρα μου δεν μιλάω, γιατί είναι πολλές φορές μάρτυρας των καυγάδων μας και νευριάζει και λέει κουβέντες. Με τα πεθερικά μου δεν έχω τόσο καλές σχέσεις, γιατί και αυτοί ανακατεύονται και καλή ώρα σαν τη μαμά μου είναι. Φίλες δεν έχω πολλές γιατί είμαι πολύ κλειστός χαρακτήρας. Ποτέ δεν έκανα εύκολα φιλίες (και αυτό μου το κοπανάει όλη την ώρα)

Ο πνευματικός μου λέει να κάνω υπομονή. ΠΟΣΗ ΥΠΟΜΟΝΗ;

Νιώθω ότι πνίγομαι, έχω κλειστεί στον εαυτό μου, δεν θέλω ώρες ώρες να βλέπω κανέναν.

Νιώθω ότι σε όλα είμαι λάθος.

Νιώθω ενοχές χωρίς λόγο.

Δεν μπορώ να χαρώ τον γάμο μου. Να νιώσω ελεύθερη να κάνω ότι θέλω εγώ.

Με έχει κάνει συνέχεια να είμαι μέσα στα νεύρα και να μην μπορώ να χαρώ τις οικογενειακές μας στιγμές. Και αν της επιτεθώ, μου λέει ότι δεν είμαι ευτυχισμένη στο γάμο μου και για αυτό έχω νεύρα.

Δεν αντέχω άλλο!

Φοβάμαι μην γίνω σαν αυτήν. Γιατί και η μαμά μου κάνει ότι της εκανε η γιαγιά μου.

Έπιασα κάποιες φορές τον εαυτό μου να φέρεται όπως φέρεται η μαμά μου.

Τι να κάνω για να νιώσω πλέον ότι είμαι άνθρωπος και έχω το δικαίωμα να είμαι ευτυχισμένη χωρίς κανείς να με κατακρινει;